ناگهان آسمان بهاری شد

0
254
امام حسن علیه السلام
ناگهان آسمان بهاری شد                          عشق در کوچه ها جاری شد

نور ماه مدینه را تا دید                                  عرق شرم ماه جاری شد

عطر شوق ملک چکید از عرش                قطره قطره چه آبشاری شد

آسمان غرق بوسه اش میکرد                گونه هایش ستاره کاری شد

آسمان خنده کرد و خانه وحی                         از غم روزگار، عاری شد

روی پیشانی اش که چین افتاد                   خم ابروش ذوالفقاری شد

چه صف کفر را به هم میریخت                    بر دل کفر، زخم کاری شد

لحظه ها ماندگار و زیبا بود                         روزها مثل روزگاری شد …

…که خدا قلب کعبه را وا کرد                         و جهان غرق بیقراری شد

اسوه صبر بود و صلح و صفا                            او خداوند بردباری شد

***

زیر پایش خدا غزل می ریخت                      غزلی را که از ازل می ریخت

آن امامی  که تا سحر امشب                   روی لبهای من غزل می ریخت

شب شعر مرا چه شیرین کرد                  بین هر واژه ای عسل می ریخت

آن که در جیب کودکان یتیم                           قمر و زهره و  زحل می ریخت

آن کریمی که در پیاله دهر                      هرچه میریخت لم یزل می ریخت

از همان کوچه ای که رد می شد         حُسن یوسف در آن محل می ریخت

تیغ خصمش ولی به وقت نبرد                     رنگ از چهره اجل می ریخت

شتر سرخ را  به خون غلطاند                      لرزه بر لشگرجمل  می ریخت

آن امامی که روز عاشورا                         از لب قاسمش عسل می ریخت

***

روی لبهایتان دعا دیدیم                             در نگاه تو ما خدا دیدیم

ای کریمی که پشت خانه تو                   ملک لاهوت را گدا دیدیم

بخدا لحظه لحظه لطف تو را                      تک تک ما تمام ما دیدیم

ای مقامت در آسمان بهشت                 روی دوش نبی تو را دیدیم

با تو ما در میان خوف و رجا                         جبر در اختیار را دیدیم

صبر گاهی حماسه مرد است               پشت صلح تو کربلا دیدیم

در نگاه تو یاس را عمری                       خسته در بین کوچه ها دیدیم

سید حمیدرضا برقعی- تبیان

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید