ممکن است پس از استقرار یهودیان در کشور ویژه خودشان، دیگر یهودیان دشمن نداشته باشند و همین امر موجب انزوای آنان شود و به سرعت، برای همیشه نابود خواهند شد. من بر این باورم که یهودیان همیشه –همچون هر امت دیگری- به اندازه کافی دشمن دارند و خواهند داشت. اما اگر در سرزمین ویژه خودشان در برابر دشمنان خویش مقاومت و ایستادگی کنند، از این پس، دچار تفرقه نخواهند شد و در جای جای جهان پراکنده نخواهند گشت.

قسمت قبلی

نخستین ترجمه فارسی «دولت یهود» نوشته هرتصل/آخرین بخش
هرتصل: بیزاری و ستیز با دیگران امری ضروری است

آن چه پیش رو دارید ، آخرین بخش از ترجمه کتاب «دولت یهود» نوشته بنیامین زئب (تئودور) هرتصل می باشد. کتابی که جنایتبارترین پروژه ی تاریخ معاصر را کلید زد و  تشکیل عجیب ترین رژیم سیاسی در هزاره اخیر را تسهیل نمود. تاخیر صد ساله در انتشار این کتاب به زبان فارسی ، بی شک دلایلی قابل توجه دارد که از حوصله ی این بحث خارج است و مجالی دیگر می طلبد اما هر چه بود ، این مهم به همت پایگاه خبری مشرق محقق گردید و راه برای کسانی که به مطالعات عمیق تر پیرامون پرونده ی صهیونیسم سیاسی معتقدند هموار تر شد ، هر چند که هنوز منابع درجه اول فراوانی در این زمینه وجود دارد که از دسترس فارسی زبانان خارج است و متاسفانه همین کمبود ها ، باعث فقر فرهنگی خجالت آوری در میان نخبه گان این کشور درباره این موضوع استراتژیک شده است و حتی بیم آن می رود که انتشار کتاب دولت یهود در بستر چنین استضعافی ، بر شبهات بش از پیش دامن بزند اما به هر حال باید از جایی شروع می شد و این گام کوچک ، در حد بضاعت ما بود.
پیش از مطالعه کتاب دولت یهود ، توجه به یک نکته ضروری است. نوشته ی هرتصل را باید به دو بخش تقسیم کرد. بخش اول که قسمت های عمده ای از کتاب به آن اختصاص یافته است ، تئوری ها و راه کارهای تشکیل یک اجنماع مهاجرنشین و تبدیل آن به یک نظام منسجم شهری و تمدنی است. این بخش های کتاب ، به دلیل تخصص نویسنده آن در رشته حقوق ، تنها نکات فنی و معادلات شناخته شده حقوقی را در بر می گیرد که به هیچ وجه نتیجه خلاقیت های هرتصل و زاییده تفکرات او نیست بلکه میراث تمئن بشری به شمار می آید اما در بخش بعدی که قطعا برای هرتصل نیز از اولویت اصلی برخوردار بوده ؛ وی به تبیین تئوری های مربوط به حاکمیت یک نژاد برتر و بسط و گسترش قدرت جهانی صهیونیسم پرداخته است.
هرتصل که به خوبی از حساسیت نخبه گان و حکام سیاسی عصر خود نسبت به چنین نظریاتی آگاه بود ، با وسواس و زیرکی ویژه ی یک یهودی ، مطالب این چنینی کتاب خود را درلابلای سطور کتاب جاسازی و مستتر نموده است و تنها با مطالعه دقیق و هوشمندانه می توان آن ها را استخراج نمود.
بخش دهم و پایانی ترجمه کتاب دولت یهود که آن را توراتِ صهیونیسم سیاسی نیز لقب داده اند ، به همه علاقمندان و سربازان فارسی زبان نبرد با کفر جهانی تقدیم می گردد:

*زبان

ممکن است برخی گمان کنند نیاز ما به زبان مشترک معمولی، دشواری هایی دارد. ما نمی توانیم با زبان عبری بایکدیگر سخن بگوییم. چند نفر از ما می توانند به زبان عبری، بلیت قطار درخواست کنند؟ بنابراین هر فرد می تواند زبانی را استفاده کند که اندیشه هایش را به آسانی از طریق آن بیان کند. سوئیس یک نمونه و برهان قاطعی است برای اثبات امکان چند زبانی در یک اتحادیه فدرالی. ما در میهن جدید، مانند اکنون خواهیم بود و به خاطرات دردناک خود در کشورهایی را که از آنجا بیرون رانده شده ایم، افتخار خواهیم کرد. اما دیگر زبان های نامفهوم گتویی را که هنوز به کار می بریم، کنار خواهیم گذارد. معلمان قومی ما باید به این مسأله اهتمام ورزند. ما زبانی را که بدانیم در روابط اجتماعی، سودمندتر است، بدون هیچ گونه نارضایتی و با کمال میل به عنوان زبان قومی خویش برخواهیم گزید. نژاد ما، نژادی منحصر به فرد و عجیب است، زیرا فقط عقیده پدران و نیاکان ماست که ما را به پیرامون یکدیگر جمع می کند.[1]

*حکومت تئوکراتیک

آیا ما حکومتی تئوکراتیک[2] خواهیم داشت؟ بی تردید، اینگونه نخواهد بود. عقیده، ما را پیرامون یکدیگر جمع می کند، معرفت و شناخت نیز به ما آزادی می دهد. به همین دلیل اجازه نخواهیم داد هیچ گونه رویکرد تئوکراتیک از سوی کاهنان، رهبری ما را به عهده گیرد. ما [فعالیت] کاهنان را در گستره معابد محدود خواهیم کرد. همچنانکه ارتش ما نیز محدود به پادگان ها و مراکز نظامی خواهد بود. ارتش ما و کاهنان، به تناسب ارزش مأموریت و کارکردی که دارند، مورد احترام فراوان ما خواهند بود. اما در همین حال، نباید این دو نهاد، در اداره امور حکومتی دخالت کنند که این کار شأن و جایگاه والایی دارد. در غیر این صورت، ما در داخل و خارج [از حکومت] با مشکلات و دشواری هایی روبرو خواهیم شد.

هر انسانی آزاد خواهد بود و هیچ فردی به دلیل اعتقاد، ضعف ایمان و یا ملیت خود دچار مشکل نخواهد شد. اگر افرادی از ملیت های مختلف و یا باورهای متفاوت بیایند و بخواهند با ما زندگی کنند، ما از آنان حمایت و پشتیبانی خواهیم کرد و با ما در برابر قانون از مساوات برخوردار خواهند بود. ما تسامح را در اروپا فرا گرفته ایم. من این سخن را از روی تمسخر و یا ریشخند نمی گویم، زیرا می توان سامی ستیزی ناشی از نبود تسامح دینی را فقط در شمار اندکی از مناطق، یافت. اما در بیشتر مناطق، دلیل سامی ستیزی جنبشی است که بین ملت های متمدن رخ داده و آنان تلاش می کنند انتقام گذشتگان خویش را بگیرند.

*قوانین

هنگامی که اندیشه «دولت» در آستانه تحقق قرار گیرد، انجمن یهودیان شورایی را تشکیل خواهد داد که اعضای آن، حقوق دانان می باشند. این شورا بسترسازی برای قانون گذاری را به عهده خواهد داشت. این حقوق دانان در دوره دولت موقت، بر این اساس عمل خواهند کرد که با هر یهودی مهاجر، بر اساس قوانین حکومتی که از آنجا آمده، برخورد و تعامل شود. اما آنان باید تلاش کنند برای شکل دهی نظام قانون گذاری جدید، میان این قوانین مختلف، وحدت ایجاد کنند. تا این نظام جدید قانون گذاری بهتر از نظام های پیشین عمل کند و چه بسا نبه الگویی برای قانونگذاری تبدیل شود و بتواند همه خواسته ها و نیازهای عادلانه اجتماعی در زمان کنونی را برآورده سازد.

* ارتش

به دولت یهود، به عنوان حکومتی بی طرف نگریسته می شود. به همین دلیل، باید ارتشی حرفه ای، مسلّح و مجهز می خواهد تا بتواند پاسخگوی اقتضاءات جنگ های نوین باشد و نظام را از درون و بیرون مورد حفاظت قرار دهد.

*پرچم

ما به یک پرچم نیاز داریم. هر فردی که می خواهد یک گروه مشخصی را رهبری کند، به یک نماد نیاز دارد تا بالای سر خویش قرار دهند. من پیشنهاد می کنم پرچمی سفید داشته باشیم که هفت ستاره طلایی بر روی آن نقش بسته باشد. زمینه سفید، نمادی از زندگی جدید و پاک ماست. اما هفت ستاره، نماد هفت ساعت طلایی کار و تلاش روزانه است. زیرا ما با همراه داشتن شرف و عزت به سرزمین موعود خواهیم رفت.

*پیمان های مبادله امتیازها و تحویل مجرمان

دولت یهود باید با توجه به مرکزیت آینده ما در جهان، یک سیستم مناسبی را ایجاد کند. بنابر این هر گونه تعهد در سرزمین قدیمی، باید به دقت و پیش از کوچ انجام شود. کسانی که می توانند از مقامات محلی گواهی رسمی مبنی بر انجام همه تعهدات خویش بگیرند و نیز در صورتی که این مقامات محلی گواهی دهند، وی در حالتی مناسب کار خود را رها کرده است، انجمن یهودیان و شرکت یهودی برای این افراد سفری ارزان و نیز امتیازات دیگری را فراهم خواهند کرد. هر تقاضای عادلانه ای که از سوی حکومت ترک شده باشد، دولت یهود آمادگی دارد آن را نسبت به دیگر کشورها با استقبال بیشتری بررسی نماید. ما هرگز منتظر مبادله امتیازها نخواهیم بود. ما برای شرف خویش اقدام خواهیم کرد. به این ترتیب، شاید ما در بازه های زمانی بعد، دریابیم که دادگاه ها بیشتر از برخی اماکن دیگر، آمادگی دارند صدای ما را بشنوند.

بی تردید، از سخنان پیشین من چنین نتیجه گیری خواهد شد که ما بیش از هر دولت دیگری آمادگی داریم مجرمان یهود را تحویل دهیم تا اینکه بتوانیم زمانی خودمان، قوانین مجازات ویژه خود را به اجرا بگذاریم. قوانینی که مبتنی بر مبانی پذیرفته شده دیگر ملت های متمدن جهان باشند. به همین دلیل در دولت موقت، ما مجرمان خود را –پس از اینکه مجازات های مناسب برای آن ها اعمال شده باشد- تحویل بگیریم. از آن جا که آنان جریمه اشتباهات خود را پرداخته اند، ما بدون هیچ محدودیتی از آنان استقبال خواهیم کرد. زیرا مجرمان ما نیز وارد زندگی جدید بشوند.

به این ترتیب، ممکن است مهاجرت، برای بسیاری از یهودیان، فاجعه ای باشد که سرانجام سرشار از سعادت و خوشی دارد. ما شرایط نامطلوب خارجی را که بسیاری از اشخاص را از بین برده، تغییر خواهیم داد. این تغییر می تواند به معنای رهایی یافتن از چنگال بسیاری از گمراهان باشد.

در اینجا می خواهم داستانی را به صورت بسیار خلاصه بیان کنم. من این خبر را به هنگام دنبال کردن اخبار معادن طلای «ویت واتررند[3]»با آن مواجه شدم. یکی از روزها فردی به نام «راندRand» وارد این منطقه شد و –به جز جستجو برای یافتن طلا-فعالیت‌های بسیاری را تجربه کرد. تا اینکه کارخانه یخ سازی را با موفقیت راه اندازی کرد. وی به سرعت مورد احترام عموم قرار گرفت. اما پس از چند سال، ناگهان او را دستگیر کردند. زیرا او که کارمند بانک فرانکفورت بود، اختلاس کرده بود. او فرار کرد تا با نام مبدّل(مستعار) زندگی جدیدی را آغاز کند. هنگامی که او را به زندان انداختند، بزرگان شهر آمدند تا او را با عباراتی احترام آمیز بدرقه کنند و به او بگویند: به سلامت، زیرا به ناچار او باید به آغوش آنان بازگردد. چه چیزی از این داستان بیان نشده است؟

[پاسخ این است که]زندگی جدید می تواند در فرد، روحی جدید بدمد. حتی اگر مجرم باشد. شمار این افراد در میان ما نسبتاً اندک است.

برخی از آمارهای مشوق آمیز هست که در اینجا باید آنها را خواند. کتاب «جنایات یهودیان در آلمان» اثری است که دکتر ب. ناتان (از برلین) آنرا به دستور «انجمن دفاع بر ضد سامی ستیزی» و به منظور جمع آوری آمارهای تألیف کرد. حقیقت این است که انگیزه های بسیار دیگری باعث اقدام به تألیف این کتاب شد. از جمله این اشتباه که گمان می شود سامی ستیزی را می توان با احتجاج و استدلال های منطقی از بین برد. اما ممکن است ما به همان اندازه ای که به دلیل اشتباهاتمان مورد نفرت هستیم، به دلیل موهبت هایی که داریم، منفور هستیم.

* منافع[مزایای] مهاجرت یهودیان

تصور می کنم دولت ها-چه داوطلبانه و چه به دلیل فشارهای سامی ستیزان- به این پروژه اهتمام ویژه ای خواهند داشت. چه بسا این پروژه در برخی نقاط نیز با استقبال گرم مواجه شود.

مهاجرت پیشنهادی من، بحران اقتصادی نمی آفریند. با اجرای طرح من، می توان از بحرانی جلوگیری کرد که به دلیل آزار یهودیان در هر نقطه ای پدید می آید. چه بسا دوران بزرگ شکوفایی در این سرزمین –که بر ضد سامی است- شروع شود. به طوری که در این کشور،-همچنانکه بارها گفته ام- شماری از شهروندان مسیحی اقدام به مهاجرت داخلی بکنند و به مراکزی بروند که یهودیان از آنجا کوچیده اند. این مهاجرت داخلی نیز به آرامی و به شیوه ای حساب شده خواهد بود. اگر نصیب ما رنج و ستم نباشد –بلکه [من اعتقاد دارم] حتی به ما کمک هایی نیز برای اجرای طرح من ارائه خواهد شد.- بی تردید این جنبش و حرکت، اثر سودمند همگانی خواهد داشت.

این اعتقاد که با مهاجرت شمار بسیاری از یهودی، موجب فقیر شدن یک مملکت می شود، باوری تنگ نظرانه و کوته بینانه است که انسان باید آنرا کنار بگذارد. زیرا میان کوچی که ناشی از ستم و استضعاف باشد (و همچون درگیری های جنگ، در این نوع کوچ نیز املاک و دارایی ها ویران می شود) با کوچ داوطلبانه و مسالمت آمیزی که با پایبندی کامل به قانون و نیز کوچ آشکار و با اشراف مقامات و نهادهای حکومتی و نیز نظارت افکار عمومی صورت می گیرد تفاوت وجود دارد.

جنبش یهود می تواند برای همیشه به مهاجرت کارگران مسیحی به نقاط مختلف جهان پایان دهد. کشورها نیز به دلیل افزایش فراوان ناشی از صادرات امتیازات دیگری را به دست خواهند آورد. زیرا یهودیان مهاجر به «آنجا» برای مدت زمانی، به کالاهای اروپایی متکی خواهند بود. به همین دلیل مجبور خواهند بود در این دوره به واردات از کشورهای اروپایی مبادرت ورزند. مجموعه های محلی موازنه عادلانه در واردات را به عهده خواهند داشت. نیازهای یهودیان برای مدت زمان طولانی از کشورهای مشخصی وارد خواهد شد.

ویژگی دیگری نیز هست که شاید از بزرگترین ویژگی ها و امتیازات این کار باشد و آن رفاه اجتماعی است که در پس اجرای این جنبش به وجود خواهد آمد. چه بسا در مدت زمان مهاجرت یهودیان (بیست سال یا بیشتر)، نگرانی های اجتماعی از بین خواهد رفت و به هر حال شرایط اجتماعی در دوره حکومت انتقالی(دولت موقت) آرام خواهد شد.

شکلی که مشکل اجتماعی ممکن است به خود بگیرد، بستگی به تحول در امکانات و توان تکنولوژی ما دارد. قدرت بخار[فناوری استفاده از انرژی بخار] موجب شده مردم در کارخانه ها از ماشین های صنعتی استفاده کنند. به همین دلیل این کارخانه ها شلوغ شد و این امر منشأ بدبختی مردم شد. میانگین بالا، غیر معقول و نیز نامنظم علت بحران است که هم کارفرمایان و هم کارگران را از بین می برد. اگر بخار توانسته مردم را جمع کند، چه بسا [انرژی] برق آنان رادوباره از یکدیگر دور سازد و در بازار کار شکوفایی ایجاد کند.

به هر حال، مخترع های ما در زمینه فناوری، کسانی هستند که به بشریت خدمت کرده اند. اینان پس از شروع مهاجرت نیز به کار خود ادامه خواهند داد و همچون گذشته امور شگفت آوری را کشف خواهند کرد که چه بسا از گذشته شگفت آورتر باشند. واژه «غیر ممکن» از فرهنگنامه علوم و تکنولوژی برداشته شده است. [هیچ چیز غیر ممکن نیست.]

[به طوری که]اگر فردی که در قرن گذشته زندگی می کرده، به زمان حال برگردد، زندگی کنونی برای او یک زندگی پر از سحر و معجزه خواهد بود. به طوری که درک آن برایش دشوار خواهد گشت. پس هرجا که انسان های امروزی ما بروند، ما می توانیم صحرا را به بوستانی تبدیل می کنیم.

برای اینکه در این دوران، یک شهر بسازیم، شاید به چند سال زمان نیاز داشته باشیم. حال آنکه در گذشته برای این کار به چند قرن زمان نیاز داشتیم. [تجربه] آمریکا در این راستا، نمونه های بیشماری را به ما معرفی می کند.

دیگر امروزه مسافت و فاصله‌های مکانی، مشکل ساز نیستند. روح دوران معاصر، گنج های بزرگی را در نهان خود دارد که این سرمایه هر روز در حال فزونی یافتن است. در هر نقطه ای از زمین، یکصد هزار مغز بشری سرگرم اندیشه ورزی و پژوهش است. هرچه را که یکی از آنان اختراع و یا کشف کند، فوراً از آنِ همه جهانیان می شود.

ما از هر تلاش و گام جدیدی بهره خواهیم گرفت و در سرزمین یهودی خویش نیز آنرا به اجرا در خواهیم آورد. همچنانکه ما نظام روزانه هفت ساعت کار را به عنوان یک تجربه [موفق] به نفع بشریت پیاده خواهیم کرد. ما با همان روحیه بشر دوستانه به فعالیت و کار خود ادامه خواهیم داد تا سرزمین جدید را به سرزمین تجربیات و یک مملکت الگو مبدل سازیم.

دستاوردها و اختراعات یهودیان، پس از کوچ به سرزمین جدید، در سرزمین قدیمی خود باقی خواهند ماند. اما هرکجا که روح پروژه های یهودیان به آنجا برود، می توانند در آنجا تحول ایجاد کنند. سرمایه داران یهودی به دلیل سازگاری یافتن با شرایط محیطی، از سرمایه گذاری های خود خرسند خواهند بود. همانگونه که سرمایه یهودیان به دلیل ستم های موجود، از برخی کشورها فرار می کند و پروژه های بیگانگان در دورترین نقاط این سرمایه را می بلعد، بار دیگر این سرمایه به شیوه ای مسالمت آمیز باز خواهد گشت و در پیشرفت همان سرزمینی که یهودیان از آن بیرون آمده اند، مشارکت خواهد کرد.

**فصل ششم
*خاتمه(سخن پایانی)

در این نوشتار بسیاری از امور هستند که درباره آن ها توضیح داده نشد، همچنان که نقص ها و کاستی های فراوانی نیز وجود دارد و بسیاری از مطالب نیز شاید تکراری و بی فایده باشند، که البته بیشتر موارد را پس از درنگ و اندیشه فراوان اصلاح کرده ام. اما با این حال، خوانندگان منصف که توان درک شالوده سخنان و اندیشه های مرا دارند، [بی تردید] این کاستی ها را نادیده خواهند گرفت و به جای بیزاری از این نوشتار، با توان و ظرفیت خویش به کمک ما خواهند شتافت. که البته این کار یک فرد نیست.

آیا امور واضح، توضیح داده شده اند و از پاسخ به اعتراض های مهم غفلت شده است؟!

من تلاش کردم با اعتراض های مشخصی روبرو شوم، اما می دانم که بسیاری از اعتراضات هستند که –یا بی پایه و یا بر اساس استدلال های قوی- مطرح خواهند شد. از جمله اعتراض های دارای استدلال قوی این سخن است که «فقط یهودیان نیستند که در جهان، وضعیت نگران کننده ای دارند.» پاسخ من به این گمان این است که «[حتی در صورت درست بودن سخن شما] اجازه بدهید [با حل کردن مشکل یهودیان] کمی از این نگرانی ها و رنج ها[ی جهانی] بکاهیم.» همچنان که ممکن است گفته شود که نباید میان مردم تفرقه ای جدید ایجاد کنیم. بلکه باید اهتمام ما این باشد که تفرقه موجود قبلی را از بین ببریم. کسانی که اینگونه فکر می کنند، افرادی خوش خیال هستند. اما اندیشه «میهن نیاکان» برخلاف از بین رفتن نیاکان، همچنان اندیشه ای شکوفا خواهد ماند. برادری کلی[فراگیر[sa1]]، یک رؤیای نیکو و پسندیده ای نیست. زیرا برای تحقق تلاش های بزرگ بشری، بیزاری و داشتن ستیز با یکدیگر ضروری است.

اما،ممکن است پس از استقرار یهودیان در کشور ویژه خودشان، دیگر یهودیان دشمن نداشته باشند و همین امر موجب انزوای آنان شود و به سرعت، برای همیشه نابود خواهند شد. من بر این باورم که یهودیان همیشه –همچون هر امت دیگری- به اندازه کافی دشمن دارند و خواهند داشت. اما اگر در سرزمین ویژه خودشان در برابر دشمنان خویش مقاومت و ایستادگی کنند، از این پس، دچار تفرقه نخواهند شد و در جای جای جهان پراکنده نخواهند گشت.

پراکندگی و تفرقه امت[یهود] دوباره رخ نخواهد داد. مگر در یک صورت و آن «فروپاشی تمدن در سراسر جهان» است. چنین امری فقط می تواند انسان های کودن را نگران کند. تمدن کنونی ما، به اندازه کافی مهمات دارد تا از خود دفاع کند.

از سوی دیگر، اعتراض های سست و بی پایه ای نیز وجود دارد. زیرا انسان های ساده لوح در جهان، بیشتر از افراد شریف و فهیم هستند. من تلاش کردم این افکار کوته بینانه و ناصواب را از بین ببرم. اما هرکه دوست دارد در زیر پرچم سفید هفت ستاره ای ما بیاید، باید در این حرکت آگاهی بخشی و بصیرت افزایی، به یاری ما بشتابد. چراکه ممکن است حتی ما مجبور شویم با بسیاری از افراد قوم خویش –همان افراد تنگ نظر و کوته بین و بیماردل و منحرف- بایستیم و مبارزه کنیم.

ممکن است افرادی بگویند که من [با این عبارات] سامی ستیزان را بر ضدّ خود تجهیز می کنم. چرا باید چنین گفته شود؟ آیا به این دلیل که به حقیقت اذعان می کنم؟ آیا به این دلیل که من نمی خواهم شعارگونه سخن بگویم؟ آیا این افراد گمان نمی کنند که من چیزهایی را برای دشمنان فاش می کنم که دشمنان به واسطه همین امور با ما دشمنی دارند و به ما بدی روا می دارند؟ من هرگز سخن این افراد را نمی پذیرم. زیرا پیشنهادهای من، زمانی قابل اجرا هستند که اکثریت یهودیان آنرا آزادانه بپذیرند. ممکن است بتوان بر ضد افراد و یا حتی گروههایی از قوی ترین یهودیان، اقدامات سختگیرانه و بی رحمانه ای اتخاذ کرد، اما دولت ها نمی توانند چنین اقداماتی را بر ضد همه یهودیان به کار بندند[sa2]. حقوق یهودیان مبنی بر مساوات در برابر قانون، امری تغییر ناپذیر است. چراکه این حق، به رسمیت شناخته شده است و در صورتی که تلاش شود این حق از بین برود، همه یهودیان –فقیر و ثروتمند- به احزاب انقلابی خواهند پیوست.

به کاربستن رسمی ظلم و ستم بر ضد یهودیان موجب بروز بحران اقتصادی همیشگی و دائمی خواهد شد. بنابراین نمی توانند از هیچ سلاحی بر ضد ما استفاده کنند. زیرا این سلاح، همان دستی را آزار خواهد داد که این سلاح را به دست گرفته است.

در این میان، روح انزجار و بیزاری به شدت رشد می کند. هرچند ممکن است ثروتمندان ما آنرا احساس نکنند، اما فقیران چنین امری را احساس خواهند کرد. باید از فقرای خود بپرسیم –از زمان ریشه کن کردن سامی ستیزی(اخیر)- چند تن از آنان به زود به پایین ترین طبقات کارگری رانده شده اند؟

ممک است برخی از ثروتمندان ما گمان کنند این فشارهای که به ما وارد می شود، در سطحی نیستند که بتوانند توجیه گر مهاجرت ما باشند و هرگونه بیرون راندن اجباری، برای ما روشن می کند که چگونه ملت ما به دنبال کوچیدن نیستند.

بله، درست است، دلیلش این است که آنان نمی دانند به کجا بروند. زیرا آنان با خروج خود، از یک مصیبت رهایی می یابند و خود را در مصیبت دیگری می اندازند. اما ما مسیر رفتن به سرزمین موعود را به آنان نشان خواهیم داد. باید روحیه شگرف و حماسی بر روحیه پذیرش وضعیت موجود چیره شود. درست است که ستم های روا داشته شده بر ما در دوران کنونی، به اندازه قرون وسطی خباثت ندارند و به آن اندازه بی رحمانه نیستند، اما این حساسیت های ماست که افزایش پیدا کرده است به طوری که احساس نمی کنیم، رنج های ما کاهش یافته باشند. ستم های فراوان در دوران های گذشته، آستانه تحمل ما را پایین آورده اند.

ممکن است دسته ای دیگر از افراد بگوند که پروژه ما، امیدوارکننده نیست. زیرا حتی در صورت دستیابی به یک سرزمین و به دست گرفتن حاکمیت آن، باز فقط فقیران هستند که با ما به سرزمین جدید خواهند آمد.

[پاسخ من این است که] این دقیقاً همان چیزی است که در آغاز راه به دنبال آن هستیم. ما به دنبال فقیرتر ها هستیم، زیرا افراد بینوا و فقیر، همان هایی هستند که به جنگ جویان و رزمندگان سودمند تبدیل می شوند[sa3].

ممکن است چنین گفته شود که اگر چنین امری قابل تحقق بود، باید مدت ها پیش اتفاق می افتاد.

[پاسخ:] این امر در گذشته امکان نداشت، اما اکنون ممکن شده است. در یکصد و یا پنجاه سال گذشته، رؤیایی بیش نبود. اما اکنون به امری واقعی تبدیل شده است. ثروتمندانی که از دستاوردهای تکنولوژی ما بهره می برند و به آن انس پیدا کرده اند، بی تردید می دانند سرمایه فراوان چه کارهایی را می تواند انجام دهد. فقیران و افراد ساده –که نمی دانند انسان در دوران حاضر برای تسخیر قدرت های طبیعی، چه توانی را به کار می بندد- نیز به این رسالت جدید ایمان فراوانی دارند. زیرا آنان هرگز امید خود در سرزمین موعود را از دست نداده اند.

ای برادران یهودی! این همان «سرزمین موعود»! است، نه افسانه و نه نیرنگ. هر انسانی می تواند حقیقت بودن آنرا بیازماید. زیرا هر انسانی قطعه ای از سرزمین موعود را با خود حمل خواهد کرد: برخی را در سرش، برخی را در پیشاپیش خود و برخی را در ملکیتی که به دست آورده است. [sa4]

اکنون، ممکن است این امور کمی طولانی و پایان ناپذیر به نظر بیاید. زیرا حتی در بهترین شرایط نیز ممکن است سال های طولانی بگذرد، اما هنوز دولت یهود برپا نشده باشد. در این مدت، یهودیان در هزاران نقطه از اهانت ها، تحقیرها، بدرفتاری ها، شکنجه و آزارها و ... رنج خواهند دید.

اما نه، اگر ما فقط اجرای طرح ها را شروع کنیم، سامی ستیزی سریعاً و برای همیشه متوقف خواهد شد. این نهایت صلح و آرامش است.

اخبار تشکیل شرکت یهودی ما، با سرعت نور و از طریق تلگراف، در عرض یک روز به سراسر نقاط زمین مخابره خواهد شد. پس از این اتفاق، فوراً احساس آرامش و آسایش ایجاد خواهد شد. فراگیران ما از طبقه متوسط در سازمان های اولیه ما احساس راحتی و مجالی برای نفس کشیدن پیدا خواهند کرد. چراکه آنان اولین مهندسان، افسران، اساتید، کارمندان، پزشکان و وکلا خواهند بود. به این ترتیب این جنبش پیشرفت سریع و حساب شده خود را ادامه خواهد داد. همچنانکه برای موفقیت آمیز بودن تلاش ما، در معابد و کنیسه ها صدای دعا بلند خواهد شد. به گونه ای که [سرانجام] از بار سنگین [و رنج]قدیمی که بسیاری از آن رنج بردند، رهایی خواهیم یافت.

اما پیش از هر چیز، ما باید خِرَدها را [از قید و بندها] برهانیم. باید این اندیشه به هر نقطه ای که ملت ما در آن زندگی می کند برود تا با دمیده شدن اندیشه ای نوین به زندگی آنان، از خواب بیدار شوند. هر انسانی نیاز دارد در خود اندیشه و تأمل کند، آنگاه است که این جنبش بیشترین بهره را خواهد برد.

آنانی که برای رسیدن به هدفی غیرخودخواهانه، تلاش و مبارزه می کنند، مجد و عظمت والایی در انتظار آنان است. به همین دلیل من بر این باورم که نسلی شگفت انگیز از یهودیان پا به عرصه وجود خواهند گذارد و «مکابی ها» بار دیگر بیدار خواهند شد.

در اینجا سخنان آغازین خود در ا ین نوشتار را بازگو می کنم: یهودیانی که دولت یهود را می خواهند، این دولت مال آنان خواهد بود. در سرزمین خود زنده خواهیم شد و مردانی آزاد خواهیم بود. ما در آرامش و صلح در خانه های خود خواهیم مرد.

جهان نیز با آزاد شدن ما، آزاد خواهد شد، با ثروت ما و عظمت ما، به ثروت و عظمت خواهد رسید.

در «آنجا»برای رسیدن به هر امر سودمندی برای خود، تلاش کنیم و آنرا به دست آوریم، بازخورد آن خیر و برکت برای بشریت خواهد بود.

* پی نوشت:

[1] این عبارات انفعالی هرتصل در جاهای بسیاری از این متن دیده می شود. به طوری که گاه، سیاق متن را دچار آشفتگی می کند. اما اگر بر اساس منطق بنگریم، می بینیم حتی این عبارات با گفته های پیشین وی در تناقض قرار می گیرند. وی در جای دیگری از این متن، تصریح می کند که سامی ستیزی و به دنبال آن رنج های مشترک یهود، عامل وحدت یهودیان و جمع شدن به پیرامون یکدیگر می باشد.(مترجم )

[2] منظور، دولتی است که علمای دین، در آن حکومت رانی می کنند.(مترجم عربی)

[3] Witqatersrand

[sa1]که حتی غیر یهودیان را شامل شود

[sa2]هرتصل می خواهد بگوید: من هم قبول دارم که آنچه بیان می کنم، ممکن است دستاویز سامی ستیزان بشود و بر علیه خودمان استفاده کنند، اما دولت های سامی ستیز نخواهند توانست این گفته های من را دستاویز قرار دهند تا با همه یهودیان برخورد ناجوانمردانه ای داشته باشند.

[sa3][روحیه اشغالگری هم دارند.]

[sa4]یعنی سه فاکتوری که به تحقق سرزمین موعود منجر می شود: ایمان و یقین به این حقیقت، دوم: پول سوم: خود سرزمین
[پایان متن کتاب دولت یهود] ترجمه و ویرایش از: گروه جهاد و مقاومت مشرق

انجمن یهودیان و دولت یهودی

اداره کار[1]

مخاطب این نوشتار وکلای دادگستری نیستند، بههمین دلیل من در این بخش نیز همچون دیگر مسائل، نظریه خود درباره اساس حقوقی دولت را به طور خلاصه و گذرا بیان خواهم کرد. با این تفاوت که در اینجا بر نظریه جدید خویش تأکید نسبتاً بیشتری خواهم داشت. من بر این باورم که این نظریه جدید را می توان حتی در بحث و مناقشه با دانشمندان فلسفه حقوق نیز مورد حمایت و پشتیبانی قرار داد.

برپایه اندیشه ی روسو، که نظریه او ارزش تاریخی پیدا کرده، حکومت بر اساس یک قرارداد اجتماعی برپا می‌شود. وی می‌گوید: «شروط این قرارداد، به اقتضای نوع اتفاق و پیمانی که بسته می شود، به طور دقیق مشخص شده است. به طوری که کمترین تغییر آنرا باطل و بی ارزش می سازد. بر این اساس، حتی در جایی که این شروط به طور رسمی و روشن اعلام نشده باشد، باز می بینیم که در هر نقطه ای به آنها عمل می شود...»

اعتراض منطقی و تاریخی بر نظریه روسو دشوار نبوده و اکنون نیز دشوار نیست، هرچند که هولناک باشد و در درازد مدت پیامدهای ناگوارایی داشته باشد.

مسأله وجود قرارداد اجتماعی «با شروطی که کاملاً آشکار نشده، و در عین حال غیر قابل تعدیل و اصلاح» پیش از تنظیم قانون اساسی یا پس از آن، برای کشورهای دارای نوع جدید حکومت داری، اهمیت چندانی ندارد و آنان به این مسأله اهتمام ندارند. به هر حال، رابطه حقوقی میان دولت و شهروندان اکنون، به طور روشن تعیین و رقم خورده است.

اما این مبانی علم سیاست، برای کشورهای نوپا و جدید که در مرحله پیش ازتدوین قانون اساسی و یا در حال تدوین آن هستند، اهمیت عملی فراوانی دارند. ما  با دیدگان خود کشورهایی را می بینیم و یا سراغ داریم که هنوز در حال شکل گیری هستند، یا ایالت ها و مستعمره های جدا شده از یک کشور هستند، یا وابستگانی هستند که از حاکم بورژواز خویش جدا می شوند و یا اراضی تازه فتح شده ای هستد که به سرعت در حال شکل دهی دولت در این سرزمین تازه فتح شده هستند، [این مبانی سیاست برای همه اینها اهمیت عملی فراوانی دارند.]

حقیقتاً می توان دولت یهود را به عنوان حکومتی با ترکیب و بافت جدید و ممتاز و حکومتی در سرزمینی غیرمشخص تصور کرد. حکومت ها به واسطه قطعه ای از کره خاکی، شکل نمی گیرند، بلکه شماری مشخص از مردم که از یک قدرت پیروی می کنند و این قدرت، دارای اعمال حاکمیت است ، یک حکومت را شکل می دهند. ملت، بنیان ذاتی یک دولت است. اما سرزمین در رابطه ، فقط یک اساس موضوعی و عینی دارد. اما این قدرت دارای حاکمیت، مهم تر از سرزمین است. به عنوان مثال، [ممکن است] قدرتی  [وجود داشته باشد] که هرگز، از اساس موضوعی و عینی برخوردار نیست و در عین حال بیشترین احترام را در جهان به خود اختصاص داده است. قدرت پاپ یک مثال از این ادعاست.

نظریه عقلی در علم سیاست، یک نظریه پسندیده و مقبول است. این نظریه برای برپایی یک حکومت، کافی است و نمی توان به همان سادگی که نظریه قرارداد اجتماعی را باطل دانستیم، این نظریه را نیز کنار بگذاریم.

تا زمانی که من فقط به برپایی حکومتی یهودی بپردازم، من برپایه نظریه عقلی سخن می گویم، اما وقتی به مبانی حقوقی حکومت می پردازم، فراتر از این نظریه سخن خواهم گفت.

هیچ یک از نظریه های «نهاد دینی»، «قدرت بزرگ»، «قرارداد اجتماعی»، «نظریه موروثی بودن حکومت» و نظریه پاپی بودن حکومت، با اندیشه جدید سازگاری ندارند. زیرا در این نظریه ها یا برپایه غلوّ درباره اشخاص مطرح شده اند مانند نظریه پاپ، نظریه قدرت بزرگ و یا نظریه قرارداد اجتماعی، و یا برپایه غلوّ  در برتری طلبی مانند نظریه نهاد دینی و یا برپایه غلوّ در فرودست ها مانند نظریه موروثی بنا شده اند. اما نظریه عقلی، این سوال را بدون پاسخ دقیق و کافی رها کرده است. اما سوالی هست که در همه دوران ها ذهن اساتید حقوق را به خود معطوف داشته است و نمی تواند بی پاسخ و عقیم بماند. در حقیقت، در برپایی حکومت آمیزه ای از مسائل انسانی و فرابشری مطرح است. یک قاعده حقوقی هست که برای توضیح و تبیین اندک رابطه قهری نمی توان از آن بی نیاز بود. به مقتضای همین قاعده است که مردم تابع حکام می شوند. من بر این باورم که این قاعده در «اداره کار»[2]وجود دارد. به طوری که شهروندان، صاحبان کار هستند و دولت نیز مدیر این کار به شمار می رود. رومی‌ها با احساس شگرفی که نسبت به عدالت داشتند این قطعه شریف «اداره کار» را ایجاد کردند. به طوری که در صورتی که ملکیت یک فرد ستمدیده در خطر باشد، فردی برای نجات او اقدام می کند. این مرد، همان «کفیل» است. کفیل فردی است که برای اداره املاک دیگران داوطلب می شود. کسی به او این مسئولیت را ندارده است، بلکه احساس والای او برای انجام تکلیف و تعهد است که او را به این مسیر می کشاند تا چنین رفتار کند. این تعهدات دولت را می توان به شیوه های مختلفی شکل و سامان داد تا بتوان پاسخگوی فرهنگ پدید آمده ناشی از رشد ادراک عمومی باشد. منظور از «کفیل» این است که به نفع کارفرمایان، یعنی مردمی که کفیل به آنان متعلق است، وارد عمل شود.

«کفیل» اداره املاکی را به عهده می گیرد که او خود در ملکیت آن شریک است. ملکیت مشترک نیز  به او این اختیار را می دهد که در شرایط اضطراری و خاص، به اندازه ضرورت دخالت کند و رهبری را در صلح و جنگ به عهده بگیرد. اما به صرف اینکه در ملکیت شریک است، نمی تواند حکومت و قدرت او الزام آور باشد. رضایت همه مالکان حتی در بهترین شرایط مسأله در خور تأمل است. حکومت از دل نزاع امت برای بقا، زاییده می شود. در چنین نوع نزاعی، به دست آوردن اختیارات مناسب و تفصیلی، امری غیر ممکن است. در حقیقت، هر گونه تلاشی که از پیش انجام شود تا تصمیم اکثریت مشخص شود، چه بسا که این پروژه را در همان آغاز راه نابود سازد.

بنابراین انشقاق و تفرقه در درون، ممکن است مردم را در برابر خطرهای خارجی، بدون حمایت و پشتیبانی قرار خواهد داد [و آنان را آسیب پذیر خواهد کرد.]ما نمی توانیم همگی پیرو اندیشه یک فرد باشیم. به همین دلیل «کفیل» به سادگی می تواند رهبری را به دست گیرد و پیشگام باشد.

اگر هف مشترک با خطر روبرو شود، و مسئولان مربوطه توان انجام مأموریت های خویش و کمک به یکدیگر را نداشته باشند (به دلیل نبودن اراده یا دلایل دیگر) رفتار «کفیل» حکومت توجیه پذیر می شود. اما کفیل، با دخالت خود در سطح مسئولان، خود را ملتزم به چارچوب توافقی قرار می دهد که به قرارداد اجتماعی، شبیه است. این همان رابطه حقوقی است که پیش از برپایی حکومت و یا به عبارت درست تر، همزمان با برپایی حکومت وجود داشته است.

به این ترتیب، او در برابر هرگونه اهمال و بی توجهی ها و حتی در برابر ناکامی پروژه ها و نیز ناکامی اموری که با این پروژه ها ارتباط تنگاتنگ دارند و ... مسئول می باشد. من برای اینکه از موضوع اصلی، بیش از اندازه دور نشویم، سخن درباره «اداره کار» را به حکومت واگذار می کنم و بیش از این درباره این موضوع سخن نمی گویم.

البته فقط یک نکته وجود دادر: «در صورت توافق مالک، اداره عمل به طور همه جانبه فعال می شود، گویا که او اساساً به واسطه قدرتی که دارد، کار را انجام داده است.»

اکنون این سوال مطرح است: چگونه این امر درباره ما قابل اجراست؟

ملت یهود به دلیل وضعیتی که در غربت دارد، امور سیاسی اش از سوی دیگران اداره می شود. علاوه بر این، یهودیان در جای جای جهان دچار رنج شدید – خواه فراوان و خواه کم- هستند. آنان پیش از هرچیزی به کفیل نیاز دارند. این کفیل، طبیعتاً نمی تواند یک فرد واحد باشد. اگر مشخص شود که او منافع شخصی خویش را دنبال می کند، خود را در موضع تمسرخ قرار می دهد و یا اینکه موجب تحقیر می شود.

کفیل یهود باید یک تشکل باشد که عبارت است از «انجمن یهودیان».

مجسمه تئودور هرتصل در کنار مجسمه های عزر وایزمن و دیوید بن گوریون در موزه ی «رالی» واقع در اراضی اشغالی فلسطین

*کفیل یهودیان

در اینجا به ابزار جنبش قومی یهود خواهیم پرداخت.  از این بعد که طبیعت و وظایفی که در نهایت با آن کار خواهیم داشت، کدامند؟ در حقیقت باید پیش از هر چیز دیگر، ایجاد شود. تشکیل آن بسیار آسان است. این به دست آن یهودیان فعالی شکل خواهد گرفت که در لندن، پروژه خود را به اطلاع آنان رسانده ام.[3]

این انجمن، برای تشکیل دولت یهود-آنگونه که در خیال من می باشد-، مأموریت های سیاسی و علمی خواهد داشت. من از قبل، فرض می کنم که این انجمن، شیوه های علمی را دنبال کند. ما دیگر مانند دوران قدیم، از مصر کوچ نخواهیم کرد. ما این بار نه به شیوه ای ابتدایی، بلکه به صورت علمی و با انجام سرشماری و جمع آوری آمار و اطلاعات دقیق از توان خویش این حرکت را انجام خواهیم داد.

نسبت دستاوردهای محقق شده به دست کفیل عظیم و کهن ما در دوران های ابتدایی با آنچه کفیل ما در دوران معاصر انجام می دهد، مشابه با آواز یک تکخوان ماهر با یک کار اوپرایی است. ما امروز نیز همان آواز را ارائه می دهیم، اما با این تفاوت که فلوت ها، سورن ها و دیگر ابزار مطربی و نیز نور برق، دکور، لباس های زبیا و بهترین خوانندگان را در اختیار داریم.

این نوشتار به دنبال باز کردن باب بحث و تبادل نظر درباره «مشکل یهود» است. دوستان و دشمنان، هر دو در این مناقشه شرکت خواهند کرد. اما امیدوارم این بحث و مناقشه دارای صبغه علمی و سیاسی باشد و از بدگویی به یکدیگر و یا توجیه عاطفی امور پرهیز شود.

انجمن یهودیان همه اظهارات سیاستمداران، نمایندگان و تشکل های یهودی را- که در سخنرانی ها، کتاب ها، نشست ها یا روزنامه ها و  ... طرح شده باشند - جمع آوری خواهد کرد.

به این ترتیب، انجمن یهودیان برای اولین بار این حقیقت را به دست خواهد آورد که آیا یهودیان تمایل دارند به سرزمین موعود پای بگذارند یا خیر و آیا وظیفه آنان است که به آنجا بروند یا خیر.  همه جمعیت های یهودی جهان، اطلاعات و مشارکت های خود را برای این انجمن خواهند فرستاد تا انجمن یهودیان بتواند اطلاعات جامعی از یهودیان سراسر جهان در اختیار داشته باشد.

مأموریت های دیگری نیز وجود دارد، مانند پژوهش های کارشناسان در میهن جدید، منابع طبیعی آن، برنامه ریزی یکپارچه برای مهاجرت و شهرک نشینی، اقدامات اصولی و زیربنایی در زمین قانون گذاری و مدیریت و ...، همه اینها باید برآمده از پروژه اصلی باشد.

این انجمن، همچنانکه در بخش کلیات این نوشتار توضیح دادم، تلاش خواهد کرد خود را به عنوان نهادی برای تشکیل حکومت، به رسمیت برساند. موافقت مطلق با کثرت یهودیان، در زمینه روابط این انجمن با دولت ها، اختیارات و صلاحیت های لازم را به انجمن یهودیان می دهد.

اما در بعد داخلی، یعنی روابط انجمن یهودیان با ملت یهود: این انجمن همه نهادهای زیربنایی و مهم را ایجاد خواهد کرد. نهادهایی که نمی توان از آنها بی نیاز بو. این نهادها درواقع هسته های اولیه ای هستند که دیگر نهادهای عمومی حکومت یهود، از این نهادهای اولیه سر بر خواهند آورد.

پیش از این یادآور شدم که از اولین هدف های ما داشتن حاکمیت بر قطعه ای از کره خاکی و با مساحت فراوان و کافی برای تحقق نیازهای عادلانه ماست. البته حاکمیتی که حقوق و قوانین بین الملل آنرا برای ما تضمین کند.

پرسش این است که گام بعدی چیست؟

"بنيامين زيب بن ژاکوب هرتسل"(يا « هرتصل »)

*اشغال سرزمین

در زمان های کهن، هنگامی که امت ها از نقطه ای به نقطه دیگر می رفتند، هدفی از کوچ خود نداشتند، بلکه می گفتند تصادف و اتفاق آنها را به این سو و آن سو می برد. آنان همچون دسته های مهاجر در هر نقطه ای فرود می آمدند. چراکه در زمان های کهن، زمین برای مردم ناشناخته بود. اما این مهاجرت جدید یهودیان، باید بر پایه مبانی علمی انجام شود.

تقریباً در چهل سال پیش، جستجو برای طلا به شیوه ای کاملاً ابتدایی صورت می گرفت. به طوری که کالیفورنیا شاهد ماجراجویی های بسیاری بوده است. ماجراجویان از نقاط دیگر جهان می آمدند و بر یک منطقه تسلط پیدا می کردند و طلا را از یکدیگر می دزدیدند. سر انجام نیز آن را بر سر میز قمار از دست می دادند.

اما امروز برای کشف طلا در «ترانسوال[4]» چگونه عمل می شود؟

در آنجا از ماجراجویان و آوارگان خبری نیست. بلکه زمین شناسان و مهندسان در آنجا برای سازماندهی طلاسازی فعالیت می کنند، آنان برای جداکردن طلای ناب از صخره های پیرامون،از ابزارهای بسیار پیشرفته بهره می برند. اما در آنجا کمتر از تصادف و شانس[در کشف طلا] سخن گفته می شود.

ما نیز باید به دنبال یافتن میهن جدید یهود باشیم و برای این کار همه ابزارهای نوین را به کار بندیم.

پس از اینکه یک سرزمین را به دست آوردیم، یک کشتی به آن جا خواهیم فرستاد که نمایندگان انجمن یهودیان، شرکت یهودی و نیز گروههای محلی در آن حضور دارند. اینان فوراً آن سرزمین را به ملکیت خویش در خواهند آورد.

این مردم، انجام سه مأموریت را به عهده دارند:

-       پژوهش علمی دقیق درباره همه منابع طبیعی موجود در این میهن[جدید].

-       ساماندهی و شکل دهی یک اداره مرکزی قاطع و حساب شده.

-       تقسیم سرزمین.

این مأموریت های سه گانه بایکدیگر تداخل نیز دارند. اما تحقق همه آنها بر اساس هدفی خواهد بود که این هدف اکنون برای ما روشن و شناخته شده است.

اما یک امر نیاز به توضیح و شرح دارد و آن چگونگی تصرف سرزمین از سوی مجموعه های محلی است.

در امریکا شیوه اشغال یک سرزمین جدید فتح  شده، شیوه ای ابتدایی بود. زیرا شهرک نشینان  در مرزها جمع می شدند و همگی با استفاده از خشونت، یکباره به آن سرزمین یورش می بردند تا بخشی از آنجا را که برایشان امکان دارد، به تصرف در آوردند. ما در سرزمین جدید یهودیان، این شیوه را دنبال نخواهیم کرد.

[در شیوه ما اینگونه عمل خواهد شد که:] بخشی از اراضی شهرها و یا مناطق دیگر، از راه مزایده رسمی به فروش خواهد رفت و بهای آن نیز با کار کردن پرداخت خواهد شد نه با پول. سپس طرح مربوط به راه ها، سیستم آبرسانی و دیگر امور ضروری برای بازرگانی، به اجرا در خواهد آمد. همه این ها در مناطق انجام خواهد شد. در درون مناطق نیز، موقعیت شهرها از راه مزایده علنی و رسمی به فروش خواهند رفت.

مجموعه های محلی متعهد خواهند شد، به خرید و فروش املاک و مستغلات بپردازند. هزینه های فعالیت آنان نیز از مشتری ها دریافت خواهد شد. در مواردی که مجموعه های محلی ریسک پذیر نباشند و بیش از توان خود، فعالیت نکنند، انجمن یهودیان خواهد توانست خود این مسأله را برآورد و بررسی کند.

تشکل های بزرگ، قطعه های بزرگتری از اراضی را به دست خواهند آورد تا پاسخگوی نوع فعالیت های آنها باشد. به همین ترتیب، به مؤسساتی مانند دانشگاه ها، مدارس فنی و حرفه ای، آکادمی ها، پژوهشگاه ها و دیگر مراکز علمی نیز امتیازات و امکانات فراوانی داده خواهد شد. این مراکز و بنیادهای دولتی نباید در مرکز و یک نقطه باشند، بلکه در جای جای مملکت توزیع خواهند شد.

مصلحت و منافع شخصی خریداران و مشتریان، تضمین کننده تحقق فائده از املاک به دست آمده خواهد بود. در صورت ضرورت برای این دارایی ها و املاک، ارزیابی های محلی صورت خواهد گرفت.

از آنجا که ما نمی توانستیم اختلافات میان افراد را از بین ببریم –و البته تمایلی هم به این کار نداشتیم- اختلافات میان مجموعه های محلی به قوت خود باقی خواهد ماند. هر امری به طور طبیعی شکل خواهد گرفت. از همه حقوق به دست آمده حفاظت خواهد شد و زمینه برای هر تحول جدید فراهم خواهد آمد.

همه امور به طور کامل به اطلاع ملت ما خواهد رسید و آنان در جریان همه امور قرار خواهند گرفت.

به همان اندازه که نمی خواهیم خود را فریب دهیم، ما دیگران[غیر یهود] را بدون آگاهی به کار نخواهیم گرفت و یا گمراه نخواهیم کرد. همه چیز باید از قبل سازماندهی شده و حساب شده باشد.

در اینجا من  به این پروژه فقط اشاره ای گذرا می کنم، اما باهوش ترین دانشمندان ما باید درباره آن اندیشه کنند. هر دستاورد اجتماعی یا فناوری در عصر کنونی یا در دوران آینده،-در برابر اجرای آرام پروژه من- باید برای این هدف به کارگیری شوند.

باید از هر اختراع ارزشمندی –خواه آن هایی که اکنون اختراع شده اند و خواه در آینده اختراع خواهند شد- بهره برد.

به این شیوه می توان سرزمینی را به اشغال در آورد و در آنجا حکومت را به شیوه ای که تاکنون در تاریخ بی مانند است،  برپا کرد و نیز برای این کار باید از همه امکانات بهره برد تا این امر موفقیت آمیز باشد.

*قانون اساسی

یکی از مأموریت های بزرگی که انجمن یهودیان باید انجام دهد، تعیین شورایی از حقوق دانان در حکومت است. این افراد باید تا جای ممکن بهترین قانون اساسی نوین را برای ما تدوین کنند. من بر این باورم که قانون اساسی خوب باید تا اندازه قابل قبولی انعطاف داشته باشد. در جای دیگر به تفصیل توضیح داده ام که چه نوع دولتی از نگاه من بهتر است.

من بر این باورم که دو نوع حکومت دمکراتیک و جمهوری اریستوکراسی، از بهترین شکل های حکومت هستند. زیرا  دو نوع حکومت، شکل حکومت و مبنای دولت متعارض هستند. به این ترتیب میان قوا، توازن درست برقرار می شود. من با نهادهای ملکیتی  کاملاً موافق هستم. زیرا موجب استمرار بخشی به سیاست می شوند و برآمده از منافع خانواده های مشهور در تاریخ می باشند. همان هایی که از همان زمان که دیده به جهان گشودند، دریافتند که حکومت داری کنند و برای برآورده کردن آمال و خواسته هایشان باید از حکومت محافظت کنند.اما پرده های طولانی از تاریخ ما از بین رفته و نمی توانیم آن ها را به نمایش بگذاریم و شکل های قانون اساسی قدیم را از سر گیریم، چراکه این شکل های قانونی دچار ابهام هستند.

دمکراسی، بدون وجود قدرت متوازن و سودمند می تواند تناقض به وجود بیاورد و از یک سو مورد احترام و تمجید قرار گیرد و از سوی دیگران به شدت محکوم شود. می تواند در بحث ها و جدل های پارلمانی، فرصت و زمان را هدر دهد و نسل جدیدی از دولتمردان حرفه ای[در درگیری  و نزاع] را به وجود آورد. همچنین امت ها، در حقیقت امر، آماده دمکراسی نامحدود در زمان کنونی نیستند. در آینده نیز این عدم آمادگی بیشتر خواهد شد. زیرا پیش فرض دمکراسی خالص، رواج سنت های ساده است. اما سنت های ما نیز به مرور زمان و به دلیل رشد بازرگانی و تکثر فرهنگ ها،  پیچیده تر شده اند.

مونتسکیوی حکیم می گوید: «گرایش به دمکراسی، فضیلت است.»

این فضیلت کجاست؟ منظور من فضیلت سیاسی است... کجا آن را ملاقات کنیم؟ من به فضیلت سیاسی مان اعتماد ندارم. به دو دلیل:

اول اینکه ما از دیگر انسان های معاصر برتر نیستیم،

دوم اینکه آزادی موجب می شود ما پیش از هر چیز دیگری، موهبت های خویش را آشکار سازیم و آن را نشان دهیم.

همچنین من معتقدم که به تصویب رساندن یک مسأله از طریق همه پرسی، کار قانع کننده ای نیست. زیرا سؤال های سیاسی ساده ای هستند که پاسخ آن را نمی‌توان با «بله» یا «خیر» داد. همچنان که افکار عمومی نیز -چه بسا بیش از پارلمان ها- به سرعت به انحراف کشیده می شود [نامفهوم]  همچنانکه دمکراسی بیش از اندازه و دادن اختیارات فراوان، موجب از بین رفتن تعادل می شود.

محال است که سیاست داخلی و یا سیاست خارجی حکیمانه را بتوان در یک مجمع عمومی و همگانی اتخاذ کرد. سیاست باید در چارچوب فعالیت یک قشر بالادستی اتخاذ شود و سپس به قشرهای پایین تر سرایت کند. جور و ستم هرگز به شهروندان دولت یهود وارد نخواهد شد. زیرا هر انسانی مقتدر خواهد بود و تمایل خواهد داشت در این کشور مراحل ترقی را بپیماید.

به این ترتیب، ترقی خواهی در میان ملت ما همه گیر خواهد شد. هرچه یک فرد تلاش کند خودش را ارتقا دهد، همه شهروندان نیز به همراه او بالا خواهند رفت و این صعود به قله، یک شکل اخلاقی پیدا خواهد کرد که برای دولت و اندیشه قومی [یهود] سودمند خواهد بود. بنابر این، من به جمهوری اریستوکرات تمایل دارم. شاید این نوع حکومت، آرزوهای ملت ما را که تا کنون در مسیر نابودی و فراموشی بوده، محقق سازد.

اکنون بسیاری از مؤسسه های ونیز روبروی دیدگانم مجسم شده اند. اما هر عاملی که موجب فروپاشی اش شد، باید ما با عنایت به این عوامل بنگریم و از بروز آن ها جلوگیری کنیم. ما از اشتباه های تاریخی دیگران درس خواهیم گرفت، همچنان که از اشتباه های خودمان، درس می گیریم. زیرا ما امتی جدید[نوظهور] هستیم و می خواهیم جدیدترین امت های جهان باشیم. ملت ما علاوه بر دریافت سرزمین جدید از انجمن یهودیان، قانون اساسی جدید را نیز از ما با کمال میل دریافت خواهد کرد. در صورت بروز مخالفت، انجمن یهودیان به آرام کردن این مخالفت ها اقدام خواهد کرد. زیرا انجمن یهودیان در راستای انجام مأموریت های خود، نمی تواند اجازه بدهد افرادی کوته فکر و بدرفتار، کارشکنی کنند.

اصل ماجرای این هلوکاست و هِلا را از خود کتاب مقدّس آن آقایان برایتان بخوانم که یکی از کتاب‌های بسیار مهم یهود تلمود است. در تلمود این‌طور می¬نویسد: آن‌گاه که انسان بخواهد از گناهی که مبتلا شده است خود را بسوزاند، باید انسان‌های هم‌نوع خود را بسوزاند؛ چون در قربانگاه موقعی انسان به پیروزی می¬رسد که جنس خود را بسوزاند.

   استاد قرهی در شب چهارم محرم الحرام سال جاری  و به مناسبت ایام عاشورای حسینی به سخنرانی پرداختند.

آیت الله دکتر قرهی در این سخنرانی به مسائل مهمی همچون شیطان شناسی،هولوکاست و یهودشناسی اشاره کردند.آن چه در پی می آید گزارش سخنرانی شب چهارم است:

بسم الله الرحمن الرحیم
شیطان شناسی!
عرض کردیم وقتی اتّخاذ به ولایت‌الله رها شود، طبعاً اخذ ولایت شیطان، آن هم همان‌گونه که قرآن می‌فرماید «مِنَ الْجِنَّةِ وَ النَّاسِ» ، از صحابة انسی او خواهد بود.
«لا تَتَّخِذُوا الْیهُودَ وَ النَّصارى‏ أَوْلِیاءَ» به معنای حقیقی یعنی همین که اگر دست از ولایت‌الله کشیدید، لاجرم بر ولایت ابلیس که سمبل آن یهود و نصاری است، ورود پیدا می‌کنید.
لذا عندالعقلا دو راه برای این که انسان مبتلای به ولایت ابلیس نگردد مطرح شده است:
1- شناخت شاخصه‌های ولایت‌الله
2- شناخت شاخصه‌های ولایت ابلیس
یعنی در یک کلام باید معرفت نسبت به توحید و شناخت نسبت به ابلیس پیدا کنیم. در جلد اوّل اصول کافی، بابی به عنوان باب عقل و جهل است که در آن حضرات معصومین(علیهم صلوات المصلّین) سپاه و جند ابلیس، یعنی جهل و سپاه و جند عقل، یعنی ولایت‌الله را تشریح می‌فرمایند.
لذا یکی از نکاتی که اولیاء روی آن تأکید دارند این است که انسان شیطان‌شناس شود؛ یعنی راه‌هایی را که شیطان برای اغوای بشر دارد، بشناسد؛ چون خود شیطان بالصراحه اعلام کرد: «فَبِعِزَّتِکَ لَأُغْوِیَنَّهُمْ أَجْمَعینَ» .
وقتی پروردگار عالم فرمود: «وَ إِذْ قُلْنا لِلْمَلائِکَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ » ابلیس نفهمید این سجده، سجدة بر آدم نیست، سجدة بر فرمان خداست. ملاک این نیست که شیطان یا دیگری بگوید ما بر چه کسی سجده می‌کنیم، خدا امر کرده است بر آدم سجده کنید، ملائکه‌الله می‌گویند: سمعاً و طاعتا «فَسَجَدُوا».
اصلاً بندگی یعنی عبودیت؛ یعنی همین که انسان مطیع فرمان پروردگار عالم باشد. در زیارت جامعه و بعضی از زیارت‌های دیگر در باب محبّت آل‌الله که عرض کردیم تجلّی ولایت حضرت حق هستند، به ذوالجلال و الاکرام عرضه می‌داریم: خدایا! اگر غیر از این حضرات شفیعان دیگری بود می‌آوردم. چون تو خودت این‌ها را برای شفاعت قرار دادی، پس من هم مطیع هستم و به این‌ها تمسّک دارم.
مرز بین شرک و عبادت
مرز بین شرک و عبادت و مرز بین کفر و عبادت، فقط و فقط فرمان خدا را پذیرفتن و فرمان ابلیس را نپذیرفتن است.
مرز اطاعت فرامین حضرت حق مهم است. پروردگار عالم می فرماید: بت را عبادت نکن، می گوییم: چشم. پروردگار عالم می‌گوید: دور بیت بگرد. بیت سنگ است، بت‌پرستان هم سنگ عبادت می‌کردند و در همین بیت‌الله سنگ‌ها را گذاشته بودند. چه شد آن‌جا بت‌پرستی شد، این‌جا بت پرستی نیست؟ مرز چیست؟ مرز این است: دور بیت بچرخ، امر خداست، سمعاً و طاعتاً. بت پرستی، امر ابلیس و نفس امّاره است، هرگز.
لذا کدواژه اصلی این است: اطاعت از فرمان خدا. اگر فرض بگیریم خدا بگوید: به دور خورشید بچرخ، سمعاً و طاعتاً.
ابلیس این را نفهمید، لذا در روایت داریم که عرضه داشت: خدایا! من را از سجده بر آدم معاف بدار، چنان عبادتی کنم که هیچ احدی از مخلوقات تو و ملائکه¬الله آن‌گونه نتوانند عبادت کنند. کما این که تا به حال چنین عبادت می کردم - ابلیس شش هزار سال عبادت کرده بود. اگر شش هزار سال اخروی باشد که به تعبیر خود قرآن کریم و مجید الهی هر روز اخروی پنجاه هزار سال دنیوی است، غوغایی است. مجرّب در عبادت و بندگی است - البته این هم از غرور شیطان بود، نفهمید خدا، این طول عمر را داده - بشر باید به این مطلب برسد که در اوج بداند که هیچ است - خطاب رسید تو متوجّه نیستی چه می¬گویی، منِ خدا می¬گویم: سجده به آدم، همین.
یک حاشیه بزنم، وهابیّت احمق نمی فهمد، می گوید: چطور می شود امام زمان این‌قدر طول عمر دارد؟ بگو قرآن بیان فرمود: ابلیس این‌قدر عمر کرده، خدا نمی¬تواند؟! خود قرآن فرموده: نوح نبی(علی نبیّنا و آله و علیه الصّلوة و السّلام) فقط نهصد و پنجاه سال تبلیغ کرده است، حالا عمر او را متفاوت بیان کردند، بعضی دو هزار و هفتصد سال و بعضی بیشتر.
آن‌جا اگر ما کعبه را عبادت می کنیم، درست است که ساختمان و سنگ است امّا فرمان خدا است. ما سنگ را عبادت نمی کنیم درحقیقت خود خدا را عبادت می کنیم. اگر ما درب و پنجره خانه خودمان را ببوسیم، همه به ما می خندند امّا حرم حضرات معصومین(علیهم صلوات المصلّین) را می بوسیم. این آهن است آن هم آهن است، این در است آن هم در است، این چوب است آن هم چوب است، خود طلا فی‌ذاته برای مرد حرام است امّا می بویی و می بوسی چون فرمان خداست، چون تجلّی اسم خداست. بت نپرست، بت سنگ است امّا امروز می گوید بیت‌الله را طواف کن و ببوس. وهابیّت هم امروز این را منع نمی کند. لذا رمز این است: تفاوت بین عبودیت و ابلیس، بندگی خدا و شیطان این است که هر چه خدا گفت.
شناخت هر دو جبهه
پروردگار عالم فرمود: اگر اتّخاذ ولایت نکردید، لاجرم در اتّخاذ ولایت شیطان می روید، «وَ الَّذینَ کَفَرُوا» کفران نعمت می کنید «أَوْلِیاؤُهُمُ الطَّاغُوتُ یخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُماتِ» از نور خارج می شوید و به سمت ظلمات می روید.
اگر اتّخاذ ولایت الله نشد، طبعاً ولایت یهود و نصارا است. یهود کیست؟ ابزار شیطان. آن «مِنَ الْجِنَّةِ وَ النَّاسِ» که قرآن می فرماید: سپاه ابلیس هستند. «لا تَتَّخِذُوا الْیهُودَ وَ النَّصارى‏ أَوْلِیاءَ» آن زمانی معنا می دهد که ما ولایت الله را بپذیریم.
لذا برای این که به آن جبهه نیافتیم، باید هر دو جبهه را خوب بشناسیم، هم جبهه توحید و هم جبهه شرک، کفر، یهود و نصاری را بشناسیم که به حربه آن ها دچار نشویم؛ چون آن¬ها عادی جلو نمی آیند، با مکر جلو می آیند.
در جلد 1 اصول کافی، باب عقل و جهل، هم جنود عقل بیان شده است، هم جنود جهل؛ یعنی این طور نیست که فقط جنود عقل را بشناسی تمام شد، خیر جنود جهل را هم باید بشناسی. این دشمن‌شناسی که امروز به عنوان تز در عالم سیاست است، روز نخست، پروردگار عالم به ما یاد داده است. جنود عقل یعنی رفتن به سمت خدا، جنود جهل یعنی رفتن به سمت ابلیس.
اختلاط بین جن و انس
«لا تَتَّخِذُوا الْیهُودَ وَ النَّصارى‏ أَوْلِیاءَ». یهود چیست؟ یهود، اختلاط بین جن و انس است. آیت الله آسیّد جعفر کاشف‌الغطاء(اعلی اللّه مقامه الشّریف)‌ که از علمای بسیار متبحّر و از کسانی بود که جنیّان مؤمن و شیعه، مقلّد او بودند، می فرمایند: ابلیس که رانده و رجیم شد و به عزّت خدا قسم خورد که تا آخر ما را به اغوا بکشد، «فَبِعِزَّتِکَ لَأُغْوِینَّهُمْ أَجْمَعین» بهترین راه اغوا را خود او بیان کرده - این ها را به ابراهیم خلیل(علی نبیّنا و آله و علیه الصّلوة و السّلام) گفته، در احادیث‌القدسیه ی شیخ حر عاملی هم هست - می گوید: 1- در نطفه ورود پیدا کردم 2- در لقمه نفوذ پیدا کردم.
نکته اصلی این است: آشیخ جعفر کاشف الغطاء(اعلی اللّه مقامه الشّریف)‌ می فرمایند: یکی از مطالبی که در نطفه نفوذ پیدا کرده، این است: اختلاط آن قضیه جنیّه ابلیسیّه با انس که از این جا به بعد سپاهی مطیع فرمان شیطان درست شدند.
عزیزان! اصلاً این که در عالم شیطان پرستی داریم، خیلی جای تعجّب نیست. این قیافه ها و علائم عجیب و غریبی هم که برای خودشان درست می کنند، خیلی جای تعجّب نیست. اگر کسی محقّق باشد، می داند اصلاً شیطان‌پرستی از اوّل بوده است، حالا شقوق آن جلوه نو پیدا کرده است – این را به عنوان کد به ذهنتان بسپارید - و إلّا اصلاً قبل از انقلاب و بعد از انقلاب هم همیشه در همین کردستان یا جاهای دیگر هم بودند.
یکی از دوستان می گفت: در همین جنگ با یکی از این ها برخورد کردیم، وقتی میخواست بگوید: عجله نکن، میگفت: عزیز من! عجله برای آن شخص محترم است. تو عجله نکن - شیطان را بیان میکرد - شیطان‌پرستی داریم. الآن در قسمی از کردستان همه شیطان‌پرست هستند، البته به این قیافه نبودند. الآن در عالم گستره پیدا کرده. ابلیس هم آخرالزّمان فهمید که باید بی‌مهابا در میدان بیاید. در غرب پر است، با انواع مختلف که حتّی سایت و ماهواره هم دارند و علناً ترویج شیطان‌پرستی میکنند. یک زمانی اگر در لفافه بود دیگر امروز شیطان علناً جلو آمده.
جالب است که پول تمام این ها را هم یهود می دهد. اصلاً قاعده ی این ها این است که آنچه مخالف با وحدانیّت باشد، روی آن کار می کنند.
دین اصلی ابلیس
لذا جبهه را باید شناخت. هرچه غیر اسلام ناب بود، یقین بدان که در آن یهود به عنوان دین و جبهه اصلی ابلیس ورود پیدا کرده است- این را به عنوان کد به ذهنتان بسپارید - حالا که دین اصلی ابلیس یهود است، ما باید بیشتر متوجّه باشیم و شناخت بیشتری نسبت به آن داشته باشیم.
جالب این است که ایده یهود از روز نخست از بعد از ابن‌یهودا تا به امروز هرگز عوض نشده است و نسل به نسل همین ایده را می‌دهند. فرمول‌ها همان است، شاید به واسطه شرایط زمان و مکان شکل آن تغییر کند.
حضرت آیت‌الله‌العظمی کاشف‌الغطاء(اعلی اللّه مقامه الشّریف) می‌فرمایند: این که امیرالمؤمنین(علیه الصّلوة و السّلام) فرمودند: این‌ها در باطل خودشان ثابت قدم هستند، منظور یهود است. آن ها ایده خود را همیشه سینه به سینه مواظبت می‌کنند. یکی از کارهای ابلیس ملعون همین است؛ چون قسم خورده «فَبِعِزَّتِکَ لَأُغْوِینَّهُمْ أَجْمَعین» پای قسم خود هم ایستاده است و تا آخر هم می‌ایستد.
شیطان در کمین
بارها اولیاء گفتند دو چیز را از شیطان یاد بگیرید. یک: خستگی ناپذیری. آیت‌الله‌العظمی ادیب (اعلی اللّه مقامه الشّریف)، آن ابوالعرفاء به مزاح به خصّیصینشان می‌فرمودند: به ابلیس، این مبارز نستوه احترام بگذاریم، سمت ما نیاید. مواظب این مبارز نستوه باشید. خستگی‌ناپذیر است، خسته نمی‌شود، بگوید: ده سال، بیست سال است که این‌جاست، دیگر اهل نماز است، ابداً. باید هوشیار باشیم. این که عرض کردم، اولیاء هیچ‌گاه، ولو به لحظه‌ای، به عمل خودشان نگاه نمی‌کنند، برای همین است. اگر کسی ولو به لحظه‌ای به عمل خود غرّه برود، همان لحظه، لحظه سقوط است، شیطان در کمینگاه است.
علّامه آسیّد محمّدحسین حسینی تهرانی به نقل از آسیّد هاشم حدّاد(اعلی اللّه مقامهما الشّریف)، آن عارف بزرگوار می‌فرمودند: آقاجانمان آیت‌الله قاضی(اعلی اللّه مقامه الشّریف) به «إِنَّ رَبَّکَ لَبِالْمِرْصادِ» که می رسیدند گریه می کردند، یک روز یک‌دفعه ناخودآگاه فرمودند: «و لعنة علیک»، گفتند: آقا! یک‌دفعه چه شد؟ آقا استغفار کردند و گفتند: ببخشید. اصرار کردند، آقا فرمودند: هر موقع من این آیه «إِنَّ رَبَّکَ لَبِالْمِرْصادِ» را می‌خوانم، شیطان می‌گوید: «و أنا فی المرصاد»، من هم در مرصاد و کمینگاه هستم. خوش به حال آیت‌الله قاضی که می‌شنید و حدّاقل مواظبت می‌کرد؛ چون شیطان یک جاهایی آبروی خودش را می‌برد.
لذا شیطان، این مبارز نستوه در کمین است. باید حواسمان را خیلی جمع کنیم. من کسی هستم، اهل عبادتم، اهل نماز هستم، بحمدلله ولایی هستم، همین پدرت را در می‌آورد. اگر احساس بزرگی، تکبّر و منیّت کردی، سریع یقه‌ات را می‌گیرد. چون خودش هم دنبال أنا بود که بیچاره شد، گفت: «خَلَقْتَنی‏ مِنْ نارٍ وَ خَلَقْتَهُ مِنْ طینٍ»
دومین مطلبی هم که گفتند از او یاد بگیریم، همّت بلند است. وقتی در کمینگاه است، طبعاً از راه هم می‌آید که دین است.
هولوکاست
کسی که شیطان و جنودش را شناخت که جند اصلی شیطان و ابزار مهم او یهود است، به خیلی از چیزها پی می‌برد. عرض کردم یکی از مطالبی که یهود دارد این است که از قداست‌ها استفاده می‌کند.
یک عنوانی را بارها شنیدید، امّا به عنوان سیاسی شنیدید، در‌حالی‌که نزد یهود اصلاً عنوان سیاسی نیست. یکی از ارکان اصلی حرکت یهود، هولوکاست است. امروز هولوکاست را به عنوان سوختن یهود به دست هیتلر می‌شناسند امّا اصلش این نیست.
ریشه اصلی این لغت یونانی است، گرچه اصل این لغت یونانی هم نیست، ریشه‌اش اِبری مصری است - ما دو نوع اِبری داریم: یک ابری که ابری قدسیه است و متعلّق به قدس و حضرت ابراهیم(علی نبیّنا و آله و علیه الصّلوة و السّلام) است که به همین دلیل هم عنوان ابری دارد. یک ابری هم در مصر است که همان حالت را دارد امّا بیشتر، شبیه به عربی است –
اصل این لغت، هِلاکا است که بعد تبدیل شد به یونانی هُلاکا. هِلاکا یعنی جای سوختن گناهان که به تعبیر دیگر که به فارسی هم آمد همان هلاکت است؛ یعنی درحقیقت آن‌ها تقریباً نزدیک به یک ریشه هستند. هلوکاستی که شنیدید، هلاکت هم از فارسی به عربی رفت وإلّا اصل همان هِلا، ابری مصری بوده است.
اصل ماجرای این هلوکاست و هِلا را از خود کتاب مقدّس آن آقایان برایتان بخوانم که یکی از کتاب‌های بسیار مهم یهود تلمود است. در تلمود این‌طور می¬نویسد: آن‌گاه که انسان بخواهد از گناهی که مبتلا شده است خود را بسوزاند، باید انسان‌های هم‌نوع خود را بسوزاند؛ چون در قربانگاه موقعی انسان به پیروزی می¬رسد که جنس خود را بسوزاند.
این تعبیری است که راجع به لفظ هلوکاست بیان می¬شود و اصل معنا هم سوخته تام است؛ یعنی تمام را بسوزاند تا دیگران نجات پیدا کنند.
می گویند: سه مورد در زمان حضرت ابراهیم، اسحاق و موسی(علی نبیّنا و آله و علیهم الصّلوة و السّلام) به¬وجود آمده:
1- سم یا همان سام که خدا او را در آتشی سوزاند و جزغاله‌های او را چون غبار در آسمان پاشید تا مردمان زین پس گناه نکنند.
2- تملات در زمان نوح که او هم سوخته شد تا بشر بداند هرکه خلاف فکر یهود کار کند، از بین خواهد رفت - در این جا دارند می گویند یهود مسلّط است که البته ما این ها را در سال گذشته توضیح دادیم -
3- ابراهیم خلیل در آتش سوخت.
می دانید که ابراهیم(علی نبیّنا و آله و علیه الصّلوة و السّلام) از میان آتش بیرون آمد. در قرآن آمده است که پروردگار عالم فرمود: «یا نارُ کُونی‏ بَرْداً وَ سَلاماً» حضرت نسوخت، امّا این‌ها می گویند: ابراهیم - نعوذبالله و نستجیربالله - به گناه هم‌جنس‌بازی که داشت، سوخت و از آن پس این گناه بر امّت بخشیده شد؛ یعنی از راه قداست، کثافت‌کاری بیان کردند و این فکر یهود است.
بعد می گویند: هرگاه دیدید دارد به این‌جاها کشیده می شود، هلوکاست درست کنید؛ یعنی چند نفر را بسوزانید تا دومرتبه خدای متعال از شما در گذرد.
لذا اصل قضیه هولوکاست «هِلاکا»، این است ،که بعد، آن را به مسائل سیاسی تبدیل کردند و گفتند: هولوکاست جایی است که گروهی از یهود سوخته شد از جمله بحث آلمان که اشاره خواهیم کرد .
پس یهود با لفظ مقدّس وارد می شود و الفاظ مقدّس مثل هلاکا (سوخته شده تام) را می¬سازد و از این طریق اعمال قبیح را ترویج دهد. از یک طرف رنگ و بوی مذهبی می دهد، از طرف دیگر اشاعه فحشا می دهد، می گوید: - نستجیربالله، نعوذبالله، پناه به ذات حضرت حق - خدا، ابراهیم با آن عظمت را در جریانی چنین و چنان سوزاند، زین‌پس این قضیه(هم جنس بازی) بر امّت حلال است.
مثل یک عدّه از این علی‌اللّهی‌ها در گیلان‌غرب که ما در زمان جنگ با این‌ها صحبتی کردیم، گفتند: روزه ماه مبارک رمضان سی روز نیست، سه روز بوده شما یک نقطه گذاشتید. می گوییم: قرآن می گوید: «شَهْرُ رَمَضانَ» شهر یعنی ماه. گفتند: نه، سه روز بوده. امیرالمؤمنین در شب قدر در ماه مبارک رمضان کشته شد که امّت دیگر روزه نگیرند.
معلوم است که یک عدّه انسان‌های دنیاپرست یک طور می‌خواهند توجیه کنند. همه دنبال دین آسان می‌دوند. دینی که نه نماز دارد، نه ... . دین‌سازی می کنند، مشتری جذب کنند. علی اللّهی و غالی می‌شوند، می گویند: امیرالمؤمنین کشته شد که من و تو دیگر روزه هم نگیریم.
از آن طرف یهود می‌گوید: ابراهیم به آتش گرفتار شد، هلوکاست شد، زین‌پس این عمل بر امّت حلال گشت. لذا خیلی هم این عمل را ترویج می‌کنند. یکی از چیزهایی که یهود دارد، همین هست، به خصوص با کودکان.
عرض کردیم دو جبهه را باید بشناسیم، هم جبهه توحید، هم جبهه شیطان. «لا تَتَّخِذُوا الْیهُودَ»، مگر یهود چگونه است که «لا تَتَّخِذُوا»؟ باید روش، شیوه، آرمان و راه را بدانیم.
این‌ها بعد از این که احساس خطر کردند آمدند، چون یک زمان تمام این‌ها را ما در تاریخ داریم که قلع و قمع کردند و همان هولوکاستی که معنی همان هولوکاست را خودشان بیان می‌کنند، بوجود آوردند. معمولاً هرجایی هم بخواهند بیان کنند هالوکاست، هلوکاست، هیلا، با اچ بزرگ (H) نشان می دهند و معمولاً در کنیسه هایشان علامت H را می‌گذارند.
سه گروه یهود
یکی از آن زمان‌هایی که خودشان می‌گویند هولوکاست به‌وجود آمد، زمان حضرت نوح نبی(علی نبیّنا و آله و علیه الصّلوة و السّلام) است. بیان می¬کنند: سامِ پسر این کار را کرد، در حالی که این کار فرزند ناخلف حضرت نوح که بعداً غرق شد، نیست، این‌ها به فرمان همان زن نابکار، یعنی همسر نوح، همان کاری را که بعداً قوم لوط هم گرفتار شدند، ترویج دادند.
می گویند: یک عدّه آمدند به نوح گفتند: تو که اینقدر ادعای پیامبری داری ، این‌قدر تبلیغ می‌کنی.پس چرا کاری نمی کنی ؟ نوح نبی به سام و همچنین سِمیاد ،دستور داد: این‌ها منتظرند تا من با اینها برخورد کنم تا از من بهانه ای داشته باشند. تو شب این‌ها را دعوت کن، دو سه تا پسر هم بردار ببر. بگو که من می‌خواهم امشب جلسه‌ای با شما داشته باشم. این‌ پسرها را ببیند که ... وقتی این‌ها را جمع کردی، دوستانت این گدازه های آتش را بیاورند - آن موقع تمام درب‌ها و خانه‌هایشان چوب بود - روی سرشان بریزند. همین کار را کرد. دام را پهن کرد. شب، تمام آن گروه جمع شدند، تنها کسی که فرار کرد پسر نوح بود و آن‌ها کشته شدند.
بعد از جریان نوح که از کشتی پایین آمد و احساس طهارت کرد، یکی از کسانی که با نوح نبی آمد و قضایا را می‌دانست، شخصی به نام شِمنا بود. شمنا یک مقدار در ادّعای ایمان مکر کرد، مدّعی ایمان شد و با نوح آمد. از آن‌جا به بعد برای این که این قضیه پیش نیاید، سه گروه به‌وجود آورد:
1- گروه سفاربین که همان‌ کسانی هستند که بعدها در اسپانیا رفتند و در اروپای غربی ساکن شدند.
2- گروه اسکنانس که در اروپای شرقی هستند. به خصوص الآن اکثر سران صهیونیسم جهانی از آن‌جا هستند. اتّفاقاً بعضی هاشان هم از شیراز و یزد هستند.
3- گروه اسلاو که از خزر آمدند تا به جاهای دیگر که نفوذ پیدا کردند.
زبان اصلی را هم اِبری انتخاب کردند و اعلام کردند ابراهیم خلیل(علی نبیّنا و آله و علیه الصّلوة و السّلام) کشته ماست؛ یعنی به ظاهر او را شهید می‌دانند. بیان کردم که از قداست‌ها استفاده می‌کنند.
جالب است خیلی معتقد هستند که اسامی انبیاء را بگذارند؛ یعنی اسحاق بسیار در یهود زیاد است، در‌حالی‌که عرض کردم قرآن اجازه نمی‌دهد این‌ها به عنوان خودشان انتخاب کنند. قرآن بیان می‌فرماید: «إِسْحاقَ وَ یعْقُوبَ وَ الْأَسْباطِ» این‌ها همه از انبیاء هستند. خدا اجازه نمی‌دهد این‌ها سوءاستفاده کنند، ولی سوءاستفاده می‌کنند و متأسّفانه از بس هم این‌ها کارخرابی کردند، معمولاً از مسلمان‌ها خیلی کم اسم اسحاق می‌گذارند، به خصوص شیعه - مثل این که نام یکی از شهدایی که در کربلا هست، عثمان است، اهل‌بیت هم این اسم را گذاشته بودند، امّا از بس این‌ها کارخرابی کردند، دیگر کسی از محبّین اسم عثمان را نمی‌گذارد –
بیچاره این انبیاء که اکثر هم قرآن می‌فرماید: «وَ یقْتُلُونَ النَّبِیینَ بِغَیرِ الْحَقِّ» یهود خیلی از انبیاء را کشت و جالب است بعد هم پیراهن عثمان می¬کرد.
عثمان را کشتند، تازه امیرالمؤمنین(صلوات اللّه و سلامه علیه)، به محمّد حنفیه و ... گفت که بروند به او آب برسانند. بعد اعلام کردند امیرالمؤمنین(صلوات اللّه و سلامه علیه)، عثمان را کشته! آن خانم به خون‌‌خواهی خون عثمان در مقابل امیرالمؤمنین(صلوات اللّه و سلامه علیه) ایستاد. مردم بیچاره هم دیدند این طرف همسر پیغمبر است، به خون‌‌خواهی عثمان بلند شده - خیلی مهم است انسان یک جاهایی حق و باطل را بشناسد - آن‌قدر بی‌حیا بودند، که اصلاً امیرالمؤمنین ماند که این‌ها چه می‌گویند!
این‌ها هم این‌طور بودند، انبیاء را می‌کشتند، بعد از اسماء انبیاء استفاده می‌کردند. یهود به شدّت هم از اسماء انبیاء استفاده می‌کند.
لذا این‌ها ورود پیدا کردند. عمده این‌ها هم از همین زبان اِبری استفاده می¬کنند. آن¬ها ابراهیم را به عنوان پیامبر خود می¬دانند؛ چون اطلّاع دارند، جدّ اعلای پیامبر اکرم، حضرت خاتم انبیاء، محمّد مصطفی(صلّی اللّه علیه و آله و سلّم) حضرت ابراهیم است؛ یعنی این‌ها از روی برنامه‌ریزی آمدند وإلّا اصل بر این قاعده نیستند.
لذا همین کعب‌بن‌ابی‌الولا بعد از این که سقیفه ثمره‌اش را بیرون داد و اعلام کرد فلانی خلیفه است. این‌ها در حاشیه مدینه، یثرب زندگی می‌کردند - نه این که اسلام آمد آن‌ها را بیرون کرد. سال گذشته عرض کردم این‌ها با نصاری مشکل داشتند، نصاری این‌ها را از یثرب بیرون کردند و عدّه¬ای از آن‌ها را کشتند. یکی از خصایص یهود هم ترس است. یکی از مطالبی که این‌ها دارند این است که اگر مسلّط شوند - که الحمدلله هیچ موقع هم مسلّط نمی‌شوند - پدر نصاری را هم در می‌آورند. اصلاً قاعده‌ آن ها این است؛ چون چوب‌های عجیبی هم خوردند. اگر کسی تاریخ را خوب مطالعه کند، آن‌قدر که یهود از نصاری کتک خورده و اذیّت شده، از مسلمان‌ها نشده. منتها از مسلمان‌ها عقده دارد برای این که می‌داند اسلام ناب یعنی چه؟ و با دین ساختگی ابلیس با آن مقابله می‌کند - به تاخت آمد روبروی کعبه ایستاد، گفت: کعبه! منتظر لات و عزی باش؛ یعنی دوباره این بت‌ها برمی‌گردد. کسی رئیس مسلمین شد که .... . می‌دانستند. حالا شاید دیگر اسم بت نیامد، امّا عملاً همین شد. وقتی ولایت‌الله کنار برود، ولایت شیطان حاکم می‌شود.
لعن مریم مقدّس!
یکی از خصایصی که یهود دارد، این است که به شدّت قدّیسه عالم، مریم را خواستند منکوب کنند. هیچ کسی هم مثل اسلام این‌قدر راجع به حضرت مریم صحبت نکرده است.
جالب این است که سران قوم یهود به عنوان روحانیون یهود، در کنیسه‌ها - مثل مساجد مسلمانان و کلیساهای مسیحیان –همان‌طور که سال‌ها امیرالمؤمنین را در شام، در قنوت و خطبه ها لعن می‌کردند که عمربن‌عبدالعزیز آمد و گفت: دیگر این کار نشود، در خطبه‌های یهود، قدّیسه‌ی عالم، مریم مقدّس را، سبّ می‌کردند.
برای این که عیسی‌بن‌مریم(علی نبیّنا و آله و علیه الصّلوة و السّلام)، نبیّ خدا، روح‌الله، هدایت بشر را نگیرد، مریم قدّیسه‌ای را که قرآن این همه با آوردن سوره مریم از او تجلیل می‌کند - اصلاً مریم متعلّق به اسلام است- لجن‌مال می‌کردند و حرف‌های زشت در خطبه‌های کنیسه‌ها می‌خواندند. می‌گفتند: آن‌گاه که مریم در بستر گناه رفت، با آن کسی که با او بود و نامش هاووش بود ...، نطفه‌ای که از این‌ها افتاد عیسی بود و بعد لعن می‌کردند. لذا این یهود خبیث، عیسی‌بن‌مریم(علی نبیّنا و آله و علیه الصّلوة و السّلام) را لعن می‌کردند.
کتب یهود
عقاید یهودی‌ها درکتبشان هست. دو تورات دارند: تورات عهد عتیق و تورات عهد جدید. کتاب دیگر، کتاب تلمود است و یک کتاب هم که بعدها درست کردند به نام کتاب ادعیه که الآن هم موجود است. در خود بیت‌المقدس این‌قدر روی پا می‌ایستند، دعا می‌خوانند و سر را تکان می‌دهند تا مدهوش بشوند و سالی یک بار چنین عیدی (عید دعا) دارند.
تورات عهد عتیق توراتی است که بیان کردند از زمان آشورایی‌ها و شنیز سوم و همچنین قبل از میلاد بخت‌النصر هست - که حاکم کلده بود - که این تورات به عنوان تورات اصلی محسوب می‌شود. این تورات پنج فصل دارد. سه فصلش بیان می‌کند که موسی در بیابان، گاهی - نعوذ بالله نستجیر بالله - برهنه چنین و چنان می‌کرد؛ یعنی به موسی‌بن‌عمران(علی نبیّنا و آله و علیه الصّلوة و السّلام) هم رحم نمی‌کنند. انبیاء و همه را باید قلع و قمع کنند. خیلی این‌ها عجیب و غریبند. خیلی از این چیزها را هم من نمی‌توانم بیان کنم.
تلمود که به عنوان گفتاری حضرت موسی(علی نبیّنا و آله و علیه الصّلوة و السّلام) از آن یاد کردند و آن را میشنا هم بیان کردند، حدود هزار و سیصد سال بعد از رحلت حضرت عیسی – البته این‌ها رحلت می‌گویند و ما می‌گوییم حضرت عیسی(علی نبیّنا و آله و علیه الصّلوة و السّلام) در محضر وجود مقدّس امام زمان(عجّل اللّه تعالی فرجه الشّریف) هستند - یهودی‌ها آمدند و تلمود را درست کردند و در آن اصلاً مطالب عجیب و غریبی را مطرح کردند. سرزنش حضرت مریم و حضرت عیسی(علی نبیّنا و آله و علیه الصّلوة و السّلام) یکی از مطالبی است که در آن‌جا هم بیان می‌کنند - که در انجیل مرقس که فصل هفتم آن نفوذ یهود در نصارا را بیان می‌کنند، همان چیزهایی که در تورات یهود هست این‌جا هم بیان می‌کنند – می گویند: عیسی‌بن‌مریم در آخرین مطلب، شراب‌ها را خودش می‌ریخت و در‌حالی‌که مست بود به حواریونش گفت: ای کاش امشب می‌توانستم چنین و چنان کنم و آن کثافت کاری‌ها .... !!!
چقدر انبیاء زجر کشیدند. برای هدایت آمده بودند، امّا ببینید شیطان ملعون چطور وارد می‌شود، در نطفه ورود پیدا می کند و بعد به دین ضربه می زند. می‌خواهد به انبیاء بگوید که من در دینتان هم وارد شده‌ام. ابلیس ملعون این کار را انجام داد و بعد این‌ها اهانت‌ها و جسارت‌ها به انبیاء عظام کردند.
در خود ما هم همین به‌وجود آمد. می‌دانید سلمان رشدی درکتاب آیات شیطانی از چه منبعی استفاده کرده؟ کتاب آیات شیطانی اکثر از روایات اهل جماعت است.
بیان شده: پیغمبر یک روز - نعوذبالله نستجیربالله – با عایشه هست، در‌حالی‌که پای عایشه برهنه است، بعد یک باره دید صدای دومی می¬آید، پیامبر گفت: عایشه! بلند شو حیای دین آمد و من خجالت می کشم در مقابل او!!! نستجیربالله پیغمبر بی حیاست، آن وقت دومی حیاء دین است!!! صاحب دین بی حیاء می-شود! سلمان رشدی گفت: نعوذبالله این آدم شهوت رانی بوده. این ها روایات اهل جماعت در کتاب خودشان است.
یک جای دیگر می گوید: پیامبر به عایشه گفت: عایشه! خدا تو را برای من فرستاد، زیرا اگر تو نبودی، هر آن گاه که من بیرون می روم و نگاهم به این زنان می افتد، عقل از سرم می پرد و تو آرامش من هستی که من به گناه نیافتم!!! پیغمبری که چشمش را نمی تواند کنترل کند!!!
بعد از فتوای امام، با سلمان رشدی ملعون مصاحبه کردند، گفت: چرا این ها به من هجمه می¬آورند؟! این چیست که آیت الله خمینی گفته من را بکشند؟! من از کتاب های خود مسلمین گفتم.
البته کتاب های ما نبود، از کتاب های اهل جماعت بود که عرض کردیم یهودی ها نفوذ پیدا کردند و حدیث سازی دروغین کردند، کعب‌الاحبارهایی که یهودی بودند و... .
دیدند قرآن را نمی توانند تحریف کنند، «إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّکْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ» حدیث تراشی کردند.
«صحابه ساختگی» این اثر ارزشمند علّامه عسکری(اعلی اللّه مقامه الشّریف) را بخوانید. صد و پنجاه صحابه ساختگی ساختند و از آن ها مدام روایت گفتند. اصلاً طوری است که اگر انسان ببیند، می-گوید: خدایا! قربان حکمتت بروم، این اوّلی و دومی که از پیغمبر خیلی بالاتر بودند، چرا رسالت را به این¬ها ندادی؟!
بارها شنیده بودند، پیامبر فرموده: «أَنَا مَدِینَةُ الْعِلْمِ وَ عَلِی بَابُهَا» ، دیگر این را نمی توانستند منکر شوند، بعد آمدند یک حدیثی ساختند، گفتند: فرموده: «و ابابکر جدارها»!!! «و العمر ...»!!!
یهود خیلی کارها کرده، این ها همه یهود هستند. کعب‌الاحبار را ببینید که من یک شمّه ای از او را گفتم. شریح قاضی را ببینید. ابوموسی اشعری را ببینید. سال گذشته راجع به ابوموسی اشعری صحبت کردم. پدرش یهودی بود. بی¬حیاء یک قداستی درست کرده بود. اصلاً این که انگشتر را درآورد، پیر خرفت نبود، اصلاً همه دست در دست هم بودند.
وقتی خبر شهادت امیرالمؤمنین به معاویه رسید که معاویه مجروح شد و امیرالمؤمنین به شهادت رسید، معاویه گفت: به خدا قسم! امروز آنچه اباسفیان گفت به تحقّق می پیوندد. مشهور است، اباسفیان در آخر عمرش کور بود، یک عدّه را جمع کرد، گفت: کسی جز خودمان نیست؟ گفتند: نه، گفت: بدانید این اصلاً پیغمبر نیست، این آمد زعامت را از دست ما گرفت، دیدید بعد هم دامادش را ... - احمق یادش رفت که قبل به پیامبر گفتند، پیامبر گفت: اگر خورشید را در دست راستم، ماه را در دست چپم، من اصلاً دست برنمی دارم - بعد گفت: گرفتید رها نکنید. به لات و عزّی قسم! به لات و عزّی قسم خورد!!! معلوم بود اعتقاد ندارند. بنی‌الامیّه، همه، از روی فریب و مکر آمدند.
جرداق مسیحی می گوید: اگر به عدالت صبر کرده بودند، پیروز می شدند. ابوموسی اشعری - یعنی خود آن یهودی اقرار کرده - مردم کوفه اگر به عدالت امیرالمؤمنین صبر می کردند، هم دنیایشان و اقتصادشان دگرگون می شد و خوب می شد، هم آخرتشان. مردم تحمّل نکردند، اهل کوفه از ولایت دور شدند، به این گرفتار شدند.
لذا ما باید یهود را بشناسیم. إن شاءالله در جلسات بعد ادامه مطالب را بیان می کنیم.
«السّلام علیک یا ابا عبداللّه»

شب چهارم محرّم‌الحرام 1433 08/09/90

خبرگزاری شبستان

یک نکته مهم درباره کبالا اینکه کابالیست‌ها معتقد به خدای واحد نیستند، آنها اعتقاد دارند که آدم و حوا، هر دو خدا بودند (خدای نرینه و خدای مادینه)، لذا نسل آنها که طبق تورات تحریف شده ، یهودیان هستند، نیز خدا میباشند، بنابراین میتوان چنین در نظر گرفت که کابالیست‌ها، یهودیان را خدا میدانند.

در هیاهوی رسانه‌ای در سطح جهانی و تسلط  صهیونیست‌ بر رسانه‌های معتبر جهان، اشاعه و  ترویج افکار کابالیستی به صورت گسترده‌ای سازماندهی شده است، به طوری که ترویج افکار و تبلیغ نماد کابالا در آثار هنری به خصوص فیلم‌ها و بازی‌های رایانه‌ای گواه روشنی از اقدام لابی اسرائیلی در عرصه بین‌المللی است، ترویج فساد و فحشا در قالب کابالا راه مدیریت جهانی اسرائیل را هموار می‌سازد و این چیزی است که آنها به دنبالش هستند، چرا که مدیریت در محیط فساد به مراتب آسان‌تر است، لذا به منظور آشنایی بیشتر با فرقه «کابالا»، گفت‌وگویی با «حسین بابازاده مقدم» فعال فرهنگی و کارشناس فرق انحرافی و عرفان‌های کاذب و مؤلف کتاب‌های «گنوسیزم»، «کابالا میستی سیزم عبرانی» و «با کاروان غالیان» انجام داده‌ایم که در پی می‌آید:

کابالا زاییده «شیطان‌پرستی مدرن» و «فیمینیسم» است

* در خصوص «کابالا» و تاریخچه آن توضیح بفرمایید؟
ـ در تلفظ عبری «قبالیسم» یا آیین قبالا است که تصوف یهودی است که با تکه‌برداری از گنوسیزم، ‌تصوف اسلامی و در آمیختن آن با معرفت شناسی عبرانی به عنوان آیین شدیداً سری تشکیل شد، اگر بخواهیم عنوانی را برای تصوف یهودی برگزینیم، عنوان «دین سری» زیباترین توصیف برای آن خواهد بود، ‌جادوگری وجه بسیار قوی در کابالیسم دارد و این نوع رهبانیت خاص یهودی توانسته است به شدت جامعه یهودیان به خصوص یهودیان سرزمین‌های اشغالی را خرافه‌گرا کرده و آن را به چالش بزرگ برای رژیم اشغالگر اسرائیل تبدیل کند، رویکرد اهالی سرزمین‌های اشغالی به قدری نسبت به سحر و جادو گسترده است که حضور یک جادوگر کابالیست می‌تواند وضعیت ترافیک و تردد مناطق عمده‌ای از شهرهای آنجا را با مخاطره روبه‌رو کند.
در واقع کابالا از دو جریان مهم متولد شده است، یکی «شیطان پرستی مدرن» و دیگری «فیمینیسم» که هر دو اینها یک وجهه مشترک دارند و آن نگاه شهوانی به زن است، به طوری که یکی از ویژگی‌های فرقه «کابالا»، زن پرستی است، به هر حال کابالا در جریان فتح «اندلس» توسط مسلمانان و در جریان هم نشینی عناصر فاسد فکری یهود و صهیونیسم با منحرفین اسلامی یعنی همان صوفیان و تحت تاثیر فلسفه‌ای مشترک از مسیحیت ، یهود و تصوف و گنوسیزم شکل گرفت و احیاگر سنن تاریخی حلقه‌های مستریک یونان باستان بود.
«کابالا» عرفانی مادی‌گرا، بدن‌گرا، زن‌گرا، قدرت‌گرا و جسمانی است که عملاً با این اوصاف خود را از دایره یک عرفان خارج کرده است، توضیح آنکه زن‌گرایی نه به معنای مثبت و عام که به معنای شهوانی مطرح است.
کتاب کابالا «زوهر» نام دارد که یک یهودی اندلسی یا اسپانیایی که با برخی از صوفیان مسلمان تبادل نظری داشته است، آن‌ را تحت تاثیر از تصوف اسلامی نوشته است و عمدتاً اثری است که کلیات کابالا را طرح کرده و مبانی نگاه انسان‌شناسانه و هستی شناسانه کبالیست‌ها برگرفته از این کتاب است که متاسفانه باب‌هایی از این کتاب در ایران به صورت کتابچه‌ای کوچک با متنی روان برای تبلیغ هرچه بیشتر این فرقه ترجمه و منتشر شده است.
یک نکته مهم درباره کبالا اینکه کابالیست‌ها معتقد به خدای واحد نیستند، آنها اعتقاد دارند که آدم و حوا، هر دو خدا بودند (خدای نرینه و خدای مادینه)، لذا نسل آنها که طبق تورات تحریف شده ، یهودیان هستند، نیز خدا میباشند، بنابراین میتوان چنین در نظر گرفت که کابالیست‌ها، یهودیان را خدا میدانند.

«روبان قرمز» نماد کابالیست‌ها

* نماد «کابالا» چیست؟
- نماد «کابالیست‌ها» روبان قرمز است، همچنین از نمادهای رایج می‌توان به ستاره پنج پر(پنتاگرام)، ستاره داوود، کله بز و  صلیب شکسته  اشاره داشت -کله بز در تقابل با مسیحیت طراحی شده‌است- نماد مسیحیت گوسفند است. 

رژیم صهیونیتسی در قالب «کابالا» در هالیوود جولان می‌دهد

* چرا بر عکس دین یهود که اجازه ورود افراد به دین یهود را به سختی می‌دهد، «کابالا» گسترش یافته است؟
- یهود به دلیل اینکه کسی مستقیماً از دین دیگری اجازه ورود به آن را ندارد و حتماً افراد میبایست از طریق خونی وارد شوند، اجازه ورود افراد جدید به آیینش را نمی‌دهد و این کمبود را با «کابالا» در بعد فرهنگی و هنری و به اصطلاح عرفانی و با «فراماسونری» در بعد سیاسی و اجتماعی تامین می‌کند، یعنی این دو جریان در خدمت جذب نخبگان عالم و سازماندهی آنها به نفع جریان جهانی صهیونیسم هستند که با ادعاهای یهودی و با استفاده از احیای برخی از مناسک یهودی همچون «کابالا» دست به جذب توده‌های جدید به این آئین خاص فرقه‌ای می‌زند، البته توجه داشته باشیم که «کابالا» به هیچ وجه یک جریان گسترده نیست، بلکه تمام توانش رو محدود و معطوف به نقاطی همچون موضوعات هنری نظیر موسیقی و فرهنگی خصوصاً سینما کرده است و به هیچ وجه یک جریان بزرگ نیست، البته «کبالا» با استفاده از جادوگری و خصوصاً آنچه معروف به جادوی سیاه است به عنوان فرقه‌ای که طالب کسب حداکثر قدرت از طریق شیطانی هست، نیز کسانی را که در دنیا علاقه‌مند به خرافات و اوهام هستند، به گرد خویش جمع کرده است.
هر چند که قوم یهود با انگیزه نژاد پرستی صیهونیست‌ها را به دنیا معرفی می‌کند، از لحاظ فرهنگی، اجتماعی و اخلاقی جامعه یهود جامعه بیمار و شکست خورده است،  برای اینکه جامعه جهانی را به سمت فساد مدیریت کند، در واقع حمایت ویژه صهیونیست‌ها از «کابالا» و «فرماسونری» حکایت از بار تشکیلاتی سیاسی و فکری «فراماسونری» و بار فرهنگی، هنری و شبه فرهنگی «کابالا» دارد که در دنیای امروز با استفاده از تربیون هنر به ترویج عقاید خود می‌پردازند، اینکه 80 درصد پرسنل هالیوود یهودی و کابالایی هستند، از کارگردان، فیلم‌نامه نویس و خوانندگان گرفته تا بازیگران مشهور آن کابالیست هستند، جای تعجب ندارد!
تلاش کابالایست‌ها در آزادی و هرزگی جنسی در سطح بین‌الملل مشهود است، به گونه‌ای که به دنبال تشکیل جامعه جهانی با ماهیت اجتماعی و فرهنگی هستند که با دایر کردن فساد به مدیریت جهانی نزدیکتر شوند، در واقع «کابالا» دشمن تمام ادیان است که با تشکیلات سری در پی ایجاد فرقه‌های جدیدی است.

ترویج فساد توسط اسرائیل در راستای اندیشه مدیریت جهان رقم می‌خورد!

* نقش رسانه‌های بین‌المللی و نهادهای فرهنگی هنری را در ترویج افکار کابالا چگونه می‌بینید؟
-شبکه‌های مختلف رسانه‌ای به ترویج افکار و عقاید خرافه‌گرایی می‌پردازند و کنار آن دولت‌هایی مثل آمریکا تلاش وافری به کار می‌برند تا فرقه‌های متأثر از گنوسیزم در نسخه‌های قدیمی‌تر مانند تصوف و کابالا (قبالا) را دامن بزنند و از پهلوی آنان جریان‌های نوپدیدی را برای انحراف فکر بشر از تعالی و فرهیختگی و دست‌یابی به معنویت حقیقی متولد کنند.
قابل ذکر است «کابالیست‌ها» با نفوذ در مراکز مهم فرهنگی، هنری و فکری جهان توانسته‌‌اند، آموزه‌های انحرافی صهیونیسم را در پوشش مناسک به اصطلاح عرفانی گسترش می‌دهند؛ همچنین، تنها نمونه کوچکی از انحرافات منشعب شده از «میستی سیزم عبرانی» شیطان پرستی است که به نحو بارزی جامعه انسانی را نگران کرده است.
لذا رهبران این فرقه با جذب چهره‌های سرشناس هنری، ورزشی و سینمایی تلاش می‌کنند تا هر روز بر پیروان خود که عموماً از میان قشر جوان هستند، بیفزایند. افرادی چون «سناتور جان کری» (سناتور دموکرات امریکا)، «دیوید بکهام» (فوتبالیست) و همسرش «ویکتوریا آدامز» (خواننده و مانکن)، «مدونا»(خواننده)، «بریتنی اسپیرز» (خواننده) و «دمی مور» (بازیگر) که ازچهره‌های معروف و پرطرفدار هستند، عضو این فرقه شده‌اند و با توجه به محبوبیت‌شان به خصوص در بین جوانان و نوجوانان به تبلیغ برای این فرقه می‌پردازند.

*آیا کابالا در ایران ریشه دوانده؟ ‌اگر پاسخ مثبت است، بیشتر در کجا؟
-کابالیست‌ها در ایران عموماً تحت تاثیر کابالای آمریکایی و انگلیسی در دانشگاه‌ها تلاشی را برای جذب به صورت بسیار محدود داشتند و از طرفی کنیسه‌های یهودی و برخی از محافل یهودی داخل ایران هم تبلیغاتی برای این فرقه داشته است، کانون جریان «کابالا» محلاتی است که همجوار با کنیسه‌ها یا مراکز اجتماع یهودیان و یا مناطق مرفه شهر است و خصوصاً در تهران قابل اشاره می‌باشند.

فارس

به تعبیر دکتر حسن عباسی «جریان خزنده ای در صدا و سیما در حال شکل گیری است که قابل کنترل نیست».مسائل و سوژه های مطرح شده برای سریال سازی و فیلم سازی در صدا و سیما اگر چه به ظاهر سطحی و عامیانه هستند امّا با تکرار این مضامین کم کم باید شاهد نهادینه شدن آنها در جامعه باشیم.

به نام خدایی که در این نزدیکی است...

(گذری کوتاه بر سیر شکل گیری جنگ نرم و تهاجم فرهنگی )

 گردآوری : امین یزدان پرست

پیشگفتار:

نگاهی کوتاه به تحولات تاریخی رسانه ها در آستانه قرن 21 نشانگر آن است که تفکر انسان تا چه حد به ابزار های ارتباطی، از زبان به عنوان نخستین وسیله ارتباطی گرفته تا ابزارهای پیچیده انتقال اطلاعات مانند خطوط الکترونیکی و نیز ماهواره های فضایی مدیون است.

ارتباط در مفهوم عام خود،مجموعه ی پیچیده و سازمان یافته ای است که جنبه های انسانی و تکنولوژیک آن از یکدیگر تفکیک ناپذیر است.تغییرات روز افزون در حوزه ارتباطات،اعتقاد انسانهای آگاه و متعهد را به پیشرفت تکامل اجتماعی و اعتقاد راستین آنها را به بهسازی جوامع بشری بیشتر می سازد و انسانهای پویشگر متعهد را در سطوح مختلف با دستاوردهای نظامهای نوین ارتباطی و بحران های ناشی از آنها آشناتر می سازد و در مجموع این باور را درآنها ایجاد می کند که تنها اندیشیدن در این زمینه کافی نیست و می بایست از طریق رویارویی با واقعیات عینی و برنامه ریزی نابسامانیها را سر و سامان داد.در چنین وضعیتی،جوامع انسانی بویژه کشورهای جهان سوم که وسایل نوین ارتباطی در آنها بومی نیستند،باید با واقع بینی بیشتری با آنها برخورد کنند.از این رو باید در این نوع جوامع در سه حوزه وسیع کوشش فراوان انجام گیرد:

1.شناخت ماهیت و عملکرد رسانه هایی که پیوسته در حال تغییرند

2.تعیین نیازهای فرهنگی مخاطب در جامعه خودی

3.چگونگی برخورد گریزناپذیر با پیامهای دم افزون رسانه های جمعی بیگانه که گاه متفاوت و متعارض اند و استفاده مطلوب از آن بخش از صنایع فرهنگی آنها  می توانند مایه  ترقی و پیشرفت کشور های جهان سوم  شوند.

مقدمه

ارتباط و اطلاع از نظر تاریخی دو پدیده همسانند که انسان از طریق آنها به واقعیتها پی می برد. در واقع انسان در پرتو اطلاعات و ارتباطات است که می تواند بیاندیشد ، بیافریند و به واقعیتهای تازه پی ببرد.

با نگاهی کوتاه به سیر تحول ابزار ارتباطی می توان این موضوع را به خوبی دریافت که با پیدایش ابزار ارتباطی پیشرفته تر سطح تغییرات فرهنگی نیز با شدت بیشتری تغییر کرده است.

زمانی زبان شفاهی نقش نگهدارنده و انتقال دهنده ارزشها، نگرش ها و باورها بود. اما از آنجا که این شیوه ارتباطی سطح پایداری مناسبی نداشت رفته رفته جای خود را به زبان نوشتاری داد. این زبان نوشتاری به شکل امروزی نبود بلکه خطی بود تصویری که انسان توانست به وسیله ی آن افکار و نیازهای خود را ثبت کند. رفته رفته با پیدایش الفبا و سر انجام با اختراع چاپ در قرن شانزدهم، انقلابی عظیم در روند توسعه ارتباطات و اطلاعات به وقوع پیوست. به طوری که ارتباط شکل تازه ای به خود گرفت و آموزش که در انحصار اشراف بود به صورت همگانی وتوده ای در آمد.

این انقلاب عظیم ارتباطی نه تنها آموزش را همگانی کرد بلکه تحولات عظیمی در اقتصاد ، اجتماع و سیاست پدید آورد تا جهان شاهد انقلاب هایی در کشورهای هلند، انگلستان ، امریکا و فرانسه باشد.

رفته رفته با اختراع برق وسپس تلگراف انسان توانست پیام های خود را از فاصله های فرسنگی مخابره کند. اما این پایان کار نبود . این بار رادیو زنجیره های وابستگی اطلاعات را به رشته های سیمی از هم گسست و بدین ترتیب اطلاعات به آزادی تقریباً کاملی رسید. اما آنچه که امروزه شاهد آن هستیم حاصل چیز دیگری است. این تحولات امروزی از زمانی شکل گرفت که اولین ماهواره ها به فضا پرتاب شدند. سرعت این انتقال اطلاعات به این دلیل بود که این ماهواره ها در مدارهای پایین همچون دکلی در فضا توانستند با چرخش به دور زمین تصاویر زنده را با سرعت نور در سراسر جهان منتشر کنند.

تکامل ابزارهای مبادله و انتقال اطلاعات با پیشرفت تجهیزات انباشت اطلاعات همراه بوده است.امروزه   از ترکیب سه تکنولوژی متفاوت یعنی « صنایع کامپیوتر،نرم افزار و برنامه نویسی » ، «فیلمسازی،سینما و تلوزیون» و «صنایع مخابراتی(تله کامیونیکیشن و الکترونیک)» ابر شاهراه اطلاعاتی ایجاد شده است که می تواند اطلاعات گوناگون صوتی و تصویری را از طریق کابلهای فیبرنوری به مصرف کننده منتقل سازد.

مفهوم ارتباط و اطلاع:

واژه ارتباط ( communication)  از ریشه لاتین ( communis)  به معنای اشتراک گرفته شده است.کلمه ارتباطات به صورت جمع در علوم ارتباطات،به معنای مطالعه پیرامون ابزار و لوازم فنی این پدیده  به کار می رود.حال آنکه این واژه به صورت مفرد بیانگر فرایندی است که در آن پیام از پیام دهنده به پیام گیرنده منتقل می شود و به عبارت دیگر به گردش پیام بین فرستنده و گیرنده پیام مربوط می شود.

اما واژه اطلاع (information) نوعی ارتباط است و از نظر معنا با ارتباط متفاوت است؛زیرا هر اطلاع رسانی نوعی ارتباط محسوب می شود ، ولی هر ارتباطی اطلاع نیست.

برای آنکه مفهوم اطلاع  روشن تر بیان شود،باید به ارزش پیام برای گیرنده توجه شود.به عبارت دیگر هر پیام به منظور انتقال آگاهی جدیدی عرضه می شود و میزان همین آگاهی تازه است که تحت عنوان «اطلاع» واحد ارزیابی قرار می گیرد.هر اندازه عناصر تازه یک پیام بیشتر باشید ارزش بیشتری دارد.امروزه اطلاعات بیشتر دست دوم هستند.سی رایت میلز جامعه شناس معروف امریکایی در این زمینه ی گوید:تنها مقدار ناچیزی از اطلاعات ما دست اول است.

نقش و جایگاه رسانه ها در سیاست ، فرهنگ و جامعه:

در دنیای امروز همراه با تغییر نگرش انسان نسبت به خود در رویارویی با تاریخ و معرفت عمومی،حکومت نیز به بازاری رقابتی تبدیل شده است که،مشتریانش صاحب انتخاب در مقام قضاوت قرار دارند.

امروزه نقش اطلاعات در ساز و کارهای تصمیم گیری از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است و همین امیر نقطه تلاقی «رسانه» و «قدرت» را شکل می دهد.در حال حاضر می توان گفت رسانه ها یکی از مهم ترین منابع قدرت نرم در کشور ها هستند.

امروزه کشوره های قدرتمند رسانه ای که ایالات متحده را می توان سرآمد آنها نام برد دیگر کمتر به فکر جنگ سخت هستند و سعی می کنند کشور های هدف را با تزریق خرافه،دروغ و کلیشه به زانو در آورند.شاید مصداق این مطلب   این جمله از آیزنهاور رئیس جمهور ایالات متحده امریکا در هفدهم دسامبر 1955 باشد که اعلام کرد:« بزرگ ترین جنگی که در پیش داریم ،جنگی است برای تسخیر اذهان انسانها ».بدین صورت بود که پس از جنگ جهانی دوم نه تنها جنگ رسانه ای پایان نیافت بلکه به واسطه دگرگونی های اجتماعی و اقتصادی بر شدت آن افزوده شد.

در نگاه اول رادیو،تلوزیون،مفسران مطبوعاتی،خبرنگاران شبکه های خبری و سایتهای اینترنتی  طرفین جنگ نرم فرهنگی هستند ، امّا باید دانست که چیزی به نام  « سیاست رسانه ای » در پشت همه این عوامل قرار دارد.سیاست رسانه ای که با تخصیص بودجه های رسمی از سوی پارلمان ها ، دولت ها و سازمانهای اطلاعاتی علیه فرهنگ کشور های هدف اعمال می شود.

سربازان جنگ رسانه ای ،متخصصان تبلیغات،استراتژیست های بین المللی و کارگزاران رسانه های هستند.

جنگ رسانه ای جنگی بدون خونریزی،آرام و نرم تلقی می شود.جنگی که بر صفحه روزنامه ها،مجلات،سایت های اینترنتی،سینما و تلوزیون و ... جریان دارد.

تبلیغات رسانه ای:

هدف تبلیغات ، تغییر عقاید و تحت تأثیر قرار دادن افکار و حالات بسیاری از مردم است.در واقع تبلیغات می کوشد به جای آنکه ذهن انسان را باز کند آن را ببندد.در واقع تبلیغاتچی به دنبال این است که شما کاری را انجام دهید که او می خواهد.

در آثار مارکسیست ها میان آژیتاسیون و تبلیغات تفاوت وجود دارد.این مضوع نخستین بار در کتاب «شحصیت در تاریخ» اثر پله خانف و سپس در کتاب «چه باید کرد؟» اثر لنین مطرح شد.

از نظر پله خانف تبلیغاتچی یا پروپاگاندیست،اندیشه های سیاسی و فلسفی عمیق تری را در میان عدّه ی  کمتری اشاعه می دهد.امّا مروّج یا آژیتاتور این نوع اندیشه ها را در میان عدّه ی بیشتری رواج می دهد.در ترویج یا آژیتاتور بیشتر بر جنبه های تهیجی و احساسی برای توضیح و اقناع استفاده می شود.حال آنکه در تبلیغات از شیوه های تحلیلی و تعقلی بهره می گیرند.تبلیغات سیاسی در مقایسه با تبلیغات تجاری بیشتر بر برداشتهای ذهنی استوار است.

اگر نگاهی به نظریه ها و دیدگاههای پیشگامان ارتباط جمعی بیندازیم،نظریه ای شاخص توجه ما را جلب می کند.این نظریه همان نظریه «دهکده جهانی» مارشال مک لوهان است.امروز در بسیاری از جوامع از مک لوهان به عنوان پیشگویی فرزانه یاد می شود و بسیاری از مردم جهان با افکار و نظریات او آشنایی دارند.

مک لوهان معتقد است اگر چه تکنولوژی منبعث از ذهن و عمل انسان است ولی انسان هر عصر و دوره ای زاییده تکنولوژی زمان خویش است.او تکنولوژی را کمدی الهی می خواند .به اعتقاد او نوع بشر به بهشتی زمینی هدایت شده که با استفاده از ابزار های ساخته خود،خویشتن را از رنج جسمانی آزاد می کند.مک لوهان در دهه 1960 بویژه از تلوزیون به عنوان رسانه ای هوشمند یاد می کند و همچون اسقفهای اعظم این رسانه را غسل تعمید می دهد.او تلوزیون را پرستشگاه و امواج آن را بشارت الکترونیک نام می نهد.

مک لوهان در کتاب « برای درک رسانه ها» می گوید:ارشمیدس گفته است:« یک نقطه اتکا در جهان به من نشان دهید تا  من توسط آن دنیا را تکان دهم».مک لوهان معتقد است: « اگر ارشمیدس زنده بود،حتماًرسانه ها را با انگشت نشان میداد و می گفت: من چشمها،گوشها،اعضا و مغزهای شما به عنوان نقطه اتکا به کار می گیرم و دنیا را آن گونه که مایلم به حرکت در می آورم».

باید دانست امروز تلوزیون ها و رسانه ها وامدار آراء و عقاید مک لوهان هستند.شاید بهتر باشد گذری داشته باشیم بر پروتکل های حکمای صهیون که مطالبی جالب و البته تأمل بر انگیز در آنها به چشم می خورد:

خاخام راشوون می گوید:اگر طلا نخستین ابزار ما در سیطره بر جهان است،بی تردید مطبوعات و روزنامه نگاری دومین ابزار ما خواهد بود.

در پروتکل اول حکمای صهیون به این نکته اشاره می شود که ... آزادی سیاسی تنها یک ایده است و واقعیت ندارد.امّا همین ایده طعمه ای است تا در وقت نیاز و ضرورت آن را به کار گیریم و مردم را به سمت خود جذب کنیم و گروه خویش را قدرتمند سازیم...

این حربه امروزه به صورت مداوم در رسانه های صهیونیستی با جنجال بسیار زیادی تبلیغ می شود و متأسفانه به علت ناآگاهی مخاطبان عده زیادی اسیر این حربه می شوند و عنان خود را به دست این رسانه ها می دهند.

امّا این حربه فقط برای مردم عامی استفاده نمی شود.در پروتکل سوم نیز مطلبی به چشم میخورد که می تو ان برای آن مصادیقی عینی آورد.در پروتکل سوم اینگونه آمده است:

در مورد دولت ها نیز از کشمکش میان آنها آتشی پرپا می کنیم تا برخورد های و جنگ ها شدت یابد.با این اقدامات دیری نمی پاید که سرتاسر دنیا در هرج و مرج و فقر دست و پا خواهد زد.با نگاهی به سیر تحولات اخیر می توان دریافت که ابزار رسانه تا چه اندازه در پیشبرد این هدف مؤثر است.درست چند ماه پیش بود که          ویکی لیکس اسنادی را منتشر کرد و جنب و جوش های سیاسی را به بالاترین حد خود در تمام دنیا رساند به طوری که دولت های غربی به تکاپوی فراوانی افتاده و سعی در تطهیر خود داشتند. در اینجاست که رسانه،  اهمیت و نفوذ رسانه خود را  بیشتر و بیشتر نمایان می سازد.

این رسانه دروغ را شاهرگ حیاتی خود کرده و انسان را از یک آنالیزور تبدیل به یک پذیرنده مطلق و منفعل         می کنند و با پرداختن به موضوعات مختلف با تکیه بر احساسات  سعی در پیشبرد اهداف خود دارند..گفته می شود صحنه قتل نداآقا سلطان در طول تاریخ بشری در فاصله  24 ساعت بیشترین بازدید کننده را داشته است و در یک بازی زمانی 24 ساعته 1 میلیارد و 200 میلیون نفر فیلم قتل ندا اقا سلطان را از این رسانه ها   دیده اند.

درست در همان زمان ایالت سین کیانگ چین شاهد  یک آشوب قومی بود که ارتش چین با تانک به استقبال مردم رفته و 186 نفر را به خاک و خون کشید.اینکه هیچ یک از رسانه های غربی به اتفاقات رخ داده در چین نپردازند و قتل یک دختر را تا این حد فریاد بزنند جای تأمل دارد.

1 میلیون و 600 هزار نفر در عراق در طول اشغال این کشور توسط امریکایی ها به خاک و خون کشیده شده اند،یعنی در عراق 28 میلیونی از هر 28 نفر 5/1 نفر کشته شده اند.این حجم از کشتار به چشم نمی آید امّا یک قتل در یک بازی زمانی 24 ساعته تا این حد به آن پرداخته می شود.این  مظهر همان دروغ رسانه ای است .

در قستمی از پروتکل حکمای صهیون اینگونه آمده است:

... مردم جوامع غیر از ما (غیر یهود) در آینده با مصرف مشروبات الکلی دچار انحطاط می شوند و از طریق       رسانه های ما به انحطاط اخلاقی کشیده می شوند... این رسانه همان هالیوود است.

حال به این جمله از مارشال مک لوهان که در رابطه با جوانان آینده گفته است توجه کنید:

«...گرایش موجود در جهت نقش های زن ومرد در حوزه مربوط به مد اجتماعی ،همچنان ادامه خواهد داشت.پسران بلند گیسو دیگر بیمی ندارند خصلتهای زنانه از خود نشان دهند و دختران شلوار پوش نیز متقابلاً در نشان دادن ویژگی های مردانه از خود نگرانی احساس نمی کنند.

آنچه از این جملات مشخص می شود این است که مارشال مک لوهان نقش ایدئولوگ رسانه ای صهیونیست ها را ایفا می کند و حتی اگر این نظریه را رد کنیم نمی توانیم منکر شباهت نظریات او با تفکرات صهیونیست ها باشیم.

با نگاهی کوتاه به جامعه خودمان و در نقطه مقابل با نگاه به فیلم ها و سریال های تولید شده در هالیوود و سایر کمپانی های صهیونیستی به نقش این نظریه مک لوهان در شکل گیری پروسه فرهنگ زدایی توسط رسانه های صهیونیستی  پی می بریم.

اهمیت فرهنگ به حدی است که حضرت امام خمینی (ره) درباره آن چنین فرمودند:

... بی شک بالاترین و والاترین عنصری که در موجودیت هر جامعه دخالت اساسی دارد فرهنگ آن جامعه است.اساساً فرهنگ هر جامعه هویت و موجودیت آن جامعه را تشکیل می دهد و با انحراف فرهنگ هرچند، جامعه در بعد اقتصادی ، سیاسی،صنعتی و نظامی قدرتمند و قوی باشد پوچ و میان تهی است...استقلال  و موجودیت هر جامعه از استقلال فرهنگ آن نشأت می گیرد و ساده اندیشی است که گمان شود با وابستگی فرهنگی، استقلال در ابعاد دیگر یا یکی از آنها امکان پذیر است.

حال می فهمیم چرا امریکا به جای اینکه به کشوری مثل ایران حمله نظامی کند سعی دارد با استفاده از ابزار رسانه ، فرهنگ آن تخریب کرده و ارزش های آنها را برباید تا دیگر شاهد هیچ گونه مقاومتی از سوی عامه مردم نباشد.

ساده ترین ابزار تهاجم فرهنگی  که می توان با آنها یک نسل را گمراه کرد همین ابزار و وسایل هستند که روزانه با آنها روبه رو هستیم.از رایانه و شبکه اینترنت گرفته تا شبکه های ماهواره ای،از فیلم های غیر اخلاقی گرفته تا تهیه و توزیع مواد مخدر،از انواع کفش و پوشاک گرفته تا تغییرات در الگوی حجاب.آری اینها ابزاری ساده ولی در عین حال مؤثر برای تغییرات الگوی فرهنگی هستند.

امّا آنچه امروز در خط مقدم تهاجم فرهنگی یا به تعبیر مقام معظم رهبری(مدظله العالی) شبیخون فرهنگی قرار دارد ماهواره است.با اندکی تأمل در مضامین سریال های شبکه های ماهواره ای نوظهور این نکته ظریف آشکار          می شود که این داستان های جذاب و دیدنی ، در کنار کیفیت صدا و تصویر حاوی مفاهیم خیانت،جنایت و بی بند و باری فکر و فرهنگی می باشند و مقصدشان غیر از جایی است که در آن تولید شده اند .

متأسفانه در حال حاضر شبکه های PMC ،GEM ، TV PERSIA ، FARSI 1  و اخیراً شبکه من و تو جای خود را در میان مخاطبان باز کرده اند.این شبکه ها با انبوهی از برنامه های تفریحی اعم از فیلم ها،موزیک ویدئو ها و سریالهایی که برای مخاطبان خود پخش می کنند صدمات جبران ناپذیری به بنیان فرهنگ و جامعه و از همه     مهم تر به خانواده ها می زنند.

حتی امروز رسانه ملی ایران یا همان صدا و سیما نیز گاهاً سریالها و فیلم هایی را پخش می کند که دست کمی از سریالها و فیلم های شبکه های ماهواره ندارد.

به تعبیر دکتر حسن عباسی «جریان خزنده ای در صدا و سیما در حال شکل گیری است که قابل کنترل نیست».مسائل و سوژه های مطرح شده برای سریال سازی و فیلم سازی در صدا و سیما اگر چه به ظاهر سطحی و عامیانه هستند امّا با تکرار این مضامین کم کم باید شاهد نهادینه شدن آنها در جامعه باشیم.اینکه در سریال ها به راحتی دروغ می گویند،اینکه به راحتی چند همسر اختیار می کنند،اینکه به راحتی پوشش هایی نامأنوس با فرهنگ جامعه را تبلیغ می کنند مسئله ای نیست که خاص زمان حال باشد.این آثار به ظاهر کلیشه ای مؤثر تر از یک سال تحصیلی در فرهنگ سازی برای افراد وارد عمل می شوند.

مارشال مک لوهان با قاطعیت بسیار وسائل ارتباط جمعی را به دو بخش گرم و سرد تقسیم کرد.در این تقسیم بندی (عکس،رادیو، سینما) وسائل ارتباطی گرم هستند.مک لوهان اعتقاد داشت این ابزار ارتباطی در امتداد یکی از حواس آدمی هستند و توصیف و تشریح زیادی را در بر دارند.وی (خط تصویری ،تلفن و تلوزیون )را وسائل ارتباطی سرد می نامد که به تشریح و توضیح کمتری نیازمندند.

حالا میفهمیم چرا بودجه برخی پروژه های هالیوود معادل بودجه یک سال یک دولت است!

شاید همه ما بارها و بارها تعبیر فوکویاما از شیعه در کنفرانس شیعه شناسی اورشلیم را شنیده باشیم.اینکه او گفت:« همانا شیعه مانند پرنده ای است که دارای دو بال سرخ و سبز است. تعبیر بال سرخ برگرفته از فرهنگ عاشورا و بال دیگر این پرنده ، سبز به معنای فرهنگ انتظار .سپر نگاه دارنده ونفوذناپذیراین پرنده ولایت فقیه است که در برابرآسیب ها از این پرنده محافظت می کند». اما آیا تاکنون به این فکر کردیم آنها چگونه میخواهند دو بال و سپر این پرنده بلند پرواز را نابود سازد؟

اینکه کاربران ایرانی اینترنت در بین 128 کشور رتبه نخست مراجعه به سایت های غیر اخلاقی را دارند اتفاقی نیست.با این شرایط و با وجود حجم انبوه ماهواره ها و سایت های غیر اخلاقی چگونه می توان امید داشت که جوانان از مسیر خود خارج نشوند. اینکه دشمن برای جدایی جوانان از دین از دریچه فرهنگ وارد می شود و با استفاده از ابزار رسانه ای و بهره گیری از سایت های اینترنتی و تکثیر قارچ گونه آن اقدام به این کار می کند اتفاقی نیست.باید دانست که آنها کار خود برای برای پایین کشیدن پرنده شیعه شروع کرده اند و هدف اول انها نابود کردن اعتقاداتی است که جوان شیعه با آن بزرگ شده و به بلوغ رسیده است.

در اینکه سینمای هالیوود ابزای برای شبیخون فرهنگی به کشور ماست شکی نیست.امّا آیا می توان سینمای ایران را سدّ راه سینمای هالیوود دانست؟!پاسخ اینگونه است که در حال حاضر چنین برداشتی را نمی توان از سینمای ایران داشت.زیرا مردم سینمای ایران را همگام و همزاد و همراه با جامعه فعلی خود نمی دانند و آن را به فرهنگ و ریشه های خود نزدیک نمی بینند.در نتیجه چنین سینمایی هرگز نمی تواند یک ابزار برای دفاع نرم باشد.امروز نهاد های فرهنگی کشور به جای اینکه به فکر بریدن ربان های رنگارنگ باشند باید افق دید خود را گسترش دهند و با برنامه ریزی صحیح علاوه بر اینکه فرهنگ بومی ما را حفظ می کنند به فکر ارسال فرهنگ وآشنا کردن کشورهای غربی و شرقی با فرهنگ غنی ایرانی ـ اسلامی باشند.در سال 1933 استدیو های هالیوودی بیش از 50 درصد از درآمد خود را از راه توزیع فیلم هاشان در سایر قاره ها کسب کردند.بسیاری از استدیو های هالیوودی سینماهای چند سالنه ای را در کشور های دیگر ساخته اند تا حجم مخاطب خارجی خود را افزایش دهند.می توان اینها را دانست و با تولید آثاری فاخر و برنامه ریزی بلند مدت فرهنگی گامی مفید را برای مقابله با تهاجم فرهنگی برداشت.

راههای مقابله با تهاجم فرهنگی:

بی‏ترديد امروزه اكثر كشورها در پی آن هستند كه راهكارهايی بينديشند تا از تخريب و تضعيف فرهنگ خود از طريق رسانه‏های همگانی هدايت شده توسط غرب بكاهند؛ هرچند كسی منكر اين واقعيت نمی‏تواند باشد كه در دنيای امروز، كشورها نمی‏توانند ديواری به دور خود بكشند و از برخورد فرهنگ جامعه‏ی خود با فرهنگ‏های بيگانه، در امان باشند، زيرا رسانه‏های همگانی جهان هم‏چون ماهواره‏ها و تكنولوژی اينترنت، مردم دنيا را در جريان آخرين پيشرفت‏ها، مدها، ساخته‏ها، هنرها و غيره قرار مي‏دهند. اگر فرهنگ جامعه‏اي توان خود را از دست بدهد و اگر مردمی از فرهنگ خود گسسته شوند، قدرت درست انديشيدن از آنها سلب می‏گردد و در اين دريای ارتباطات غرق می‏شوند.

اگر ظرف مدت دو سال، جامعه‏ی شوروی سابق به كلی دگرگون می‏شود و رسانه‏ها و كانال‏های تلويزيونی امريكايی و اروپايی چنان فرهنگ آن را در هم می‏كوبند كه آثار نويسندگان و هنرمندان بزرگ روسيه به كلی فراموش می‏شود و الگوهای غرب مقبوليت می‏يابند، بيش‏تر به اين دليل است كه پيش از آن، فرهنگشان صلابت و ايستادگي خود را از دست داده بود. ما معتقديم فرهنگ اصيل اسلامی و تعصب مذهبی، هم‏چون درخت تنومندی در ذهن و قلب مردم مسلمان اين مرز و بوم ريشه دوانيده است و طوفان «تهاجم فرهنگی» به راحتی نمی‏تواند اين درخت را از جاي بركَنَد، اما نبايد از تكان‏های گاه و بيگاه آن كه ميوه‏های نارسيده‏را سرنگون می‏سازد غافل بود؛ لذا شناخت راه‏های مقابله با تندباد تهاجم بسيار حايز اهميت است.

ملت‏هايی كه علاقه‏مند به حفظ و پاس‏داری از «هويت فرهنگی» خود هستند، سعی می‏كنند فرهنگ غيرمادی جامعه‏ی خويش را حفظ نمايند. البته اين بدان معنا نيست كه می‏توان (يا بايد)فرهنگ‏غيرمادی‏راكاملاً دست‏نخورده وثابت و«اصيل» نگه‏داشت؛زيرا، همان‏طور كه در ويژگی‏های فرهنگ ملاحظه شد، تغيير از خصوصيات فرهنگ است.

برای مقابله و مبارزه با «تهاجم فرهنگی» راه‏های بسيار زيادی در زمينه‏های اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و سياسی ذكر شده كه هر كدام دارای اهميت خاص خود است. اما عناوين زير اهم توصيه‏ها و راه‏حل‏هايی است كه در اين مقوله قرار دارند:

الف) شناخت دقيق و همه جانبه‏ی تهاجم فرهنگی: يكی از موارد مهم و اساسی در مبارزه با تهاجم فرهنگی، شناخت ابعاد و ريشه‏های آن است؛ زيرا زمانی می‏توانيم در برابر اين پديده برنامه‏ريزی كنيم كه از دشمن مهاجم و برنامه‏های او اطلاع كافی داشته باشيم و متناسب با آن، سلاح تدافعی خود را به‏كار گيريم .

ب) شناخت دقيق و كامل فرهنگ اسلامی و ملی:گام دوم در مبارزه با تهاجم فرهنگی شناخت فرهنگ غنی اسلامی و عناصر فرهنگی آن است؛ علاوه بر اين بايد عناصر مقبول فرهنگ ملی و آداب و رسوم اجتماعی، ذخاير فرهنگی با ارزش تلقی شده و زنده نگه داشته شوند .

به عقيده‏ی بسياری از صاحب‏نظران، اعتلای فرهنگ ايرانی ـ اسلامی و ايجاد حس غرور و افتخار در جوانان و نوجوانان، اين وارثان واقعی ارزش‏های گران‏بهای فرهنگ خودی، گامی اساسی است كه بايد برای مبارزه‏ی بی‏امان با تهاجم فرهنگی غرب برداشته شود. يك جوان مسلمان ايرانی بايد بداند كه وارث چه نوع فرهنگی است.

ج) اصلاحات علمی و اقتصادی:برنامه‏ريزی در جهت پيشرفت همه‏جانبه ی كشور و تبديل آن به يكی از كشورهای بزرگ علمی و صنعتی و مستقل از جهت تأمين كالاهای اساسی مورد نياز و فراهم آوردن زمينه‏هاي رفع نيازهای اقتصادی جامعه، به ويژه نيازهای جسمی و روحی نسل جوان از قبيل تحصيلات كافی، شغل مناسب، امكانات تشكيل خانواده، امكانات گذراندن مناسب اوقات فراغت مانند امكانات ورزشی و ... بيش‏ترين نقش را در تثبيت فرهنگ ملی و مصونيت در برابر فرهنگ مهاجم دارد.

د) تدوين سياست فرهنگي و تربيتي جامع از طريق:

1. تقويت كمی و كيفی توليدات فرهنگی توسط رسانه‏های جمعی داخلی

2. استحكام مبانی تعليم و تربيت اسلامی نوجوانان و جوانان

3. تقويت ايمان از طريق بالابردن سطح رشد علمی و فكری مردم نسبت به مسائل اعتقادی، تبليغ، نشر و ترويج مسائلی كه در تشديد عواطف و احساسات دينی مردم تأثير زيادی دارد، مانند نماز جماعت، جلسات قران، هيأت‏های مذهبی، عضويت در مراكز خيريه و عام‏المنفعه، دور نگه‏داشتن مردم از ارزش‏های ضد اسلامی و غيرخدايی با ترويج ارزش‏های دينی در يك سطح گسترده و فراگير و ...

4. ارتقای كيفی فعاليت‏های هنری و ايجاد مراكز هدايت‏كننده‏ی ابزارهای صوتی و تصويری.

5. گسترش فعاليت‏های برون‏مرزی نهادهای فرهنگی.

6. ايجاد هماهنگی بين دستگاه‏های اجرايی فرهنگی و عدم دخالت افراد غير متخصص و غيرمسؤول در امور فرهنگی و هنری.

7. حفظ جريان‏های فرهنگی اصيل و حمايت از مدافعان واقعی نظام.

9. مشاركت دادن نوجوانان و جوانان در فعاليت‏های فرهنگی از قبيل: تشكيل سمينارهای مسائل فرهنگی و مسابقات علمی و فرهنگی با حضور و مشاركت آنان، تقويت روحيه ی كتاب‏خوانی و انتشار بيش‏تر كتاب‏های مذهبی جذاب.

10. تقويت پايه‏های تربيتی و اخلاقی افراد در خانواده و مدرسه و ايجاد ارتباط عاطفی بين والدين و كودكان.

11. بازنگری در منابع درسی دانشگاهی به ويژه كتاب‏هايی كه به ناچار از زبان‏های بيگانه ترجمه می‏شوند.

12. از بين بردن روحيه‏ی مصرف‏گرايی به ويژه در مواردی كه سبب وابستگی كشور می‏شود .

13. ايجاد محيط گرم خانوادگی و برخورد دوستانه با جوانان.

14. آگاه كردن مردم از اهداف فرهنگ‏سازان غربی .

نتيجه:

ما در مقام فرد ، کنترلی بر تغییر تکنولوژیک نداریم و ضرباهنگ تند این تغییر تهدیدی است که شاید زندگی ما را همچون سیل با خود ببرد.عبارت «شاهراه اطلاعاتی» که غالباً از آن یاد می شود،حاکی از نقشه منظم و دقیقی از راه ها و جاده هاست در حالی که تأثیر این فناوری های نوین غالباً احساس آشوب و پریشانی به ما می دهد.

آنچه در مجموع می‏توان به آن دست يافت اين است كه بر اساس نظم نوين جهانی، تهاجم فرهنگی غرب به ويژه آمريكا عليه ساير فرهنگ‏ها در حال انجام است و اين امر با گسترش تكنولوژی ارتباطات، شدت، سرعت و پيچيدگی بيش‏تری پيدا كرده است. آمريكا كه داعيه‏ی سرپرستی جهان را در سر می‏پروراند و خواستار نظامی تك‏قطبی است، هيچ فرهنگ رقيبی را كه مخالف اين سياست باشد، تحمل نخواهد كرد. قطعاً فرهنگ اسلامی از اين قاعده مستثنا نخواهد بود و در رأس كشورهای اسلامی، ايران به واسطه‏ی انقلاب اسلامی ومخالفت علنی آن با قدرت‏طلبی آمريكا مورد هجوم بيش‏تری قرار گرفته و خواهد گرفت؛ لذا به منظور مقابله با اين هجوم، بايد تمام ترفندها و حيله‏های فرهنگ مهاجم شناخته شود و سپس ابزار كافی برای مقابله با آن فراهم گردد. از آن‏جا كه تهاجم فرهنگی فرايندی فرهنگی است، بايد با ابزارهای فرهنگی با آن مقابله كرد و از مبارزه با ابزار خشن پرهيز نمود؛ يعنی توليدات فرهنگی متناسب با فرهنگ ملّی و دينی را بايد گسترش داد و از نيروهای متعهد و دلبسته به كشور در ساخت اين توليدات كمك گرفت؛ و سپس با بهترين روش‏ها اين توليدات را به جوانان عرضه كرد.

اینکه ما در معرض حملات فرهنگی رسانه های بیگاه هستیم شکی نیست،امّا ادوات مقابله با جنگ نرم در دسترس است.فقط باید چشم های خود را بشوییم  و به گونه ای دیگر بنگریم و به افسران مقابله با جنگ نرم اعتماد کنیم و از ظرفیت های موجود به شکل کافی بهره ببریم.

به امید روزی که دیدگان ما عکس روتوش شده فرهنگ که با نام فرهنگ پست مدرن بر روی تاقچه های ایرانی قرار گرفته نبیند و باز هم همان فرهنگ ناب ایرانی ـ اسلامی در جامعه اسلامی ایران حاکم شود.انشالله

منابع و مأخذ:

1.دادگران،محمد«مبانی ارتباط جمعی»،انتشارات مروارید،1389

2.تهدیدات رسانه ای جنگ نرم

3.جعفرنژاد،ابوالفضل«پیدا و پنهان شبکه ماهواره ای فارسی 1»

4.واحدی،محمد رضا«بوی خون»،سازمان عقیدتی سیاسی ارتش،1382

5.مجله سروش،سال یازدهم،شماره 479

6.سینمای استراتژیک در جنگ نرم،سایت عملیات روانی

7.جاودانی شاهدین،حمید«درآمدی بر شناخت ابعاد تهاجم فرهنگی و نحوه مقابله»

چه شد یهود فلسطین را گرفت؟ چون به ولایت متمسّک نبودند. روز تاسوعا و عاشورا همین فلسطینی ها- که البته چندین سال است دیگر این کار را انجام نمی دهند، حتّی اگر بعضی از آن ها بخواهند انجام دهند، حماس به آن ها اجازه نمی دهند- روز تاسوعا و عاشورا عروسی می گرفتند. از ولایت دور بودند، یهود هم بر آن ها مسلط شدند.یک روایتی راجع به فُرس است که بعداً می خوانم. دو سه تا نکته در این روایت هست که بسیار عجیب است ...

 استاد قرهی درایام عاشورا درباب یهود شناسی به سخنرانی پرداختند.

آن چه که در ادامه می آید سخنرانی شب سوم در محرم الحرام سال جاری است:

بسم الله الرّحمن الرّحیم
عرض کردیم برای دور شدن از انحرافات فکری و انحرافات قوم یهود، نباید دین آن‌ها و آنچه که از آن‌ها می‌رسد را اتّخاذ کنیم «لا تَتَّخِذُوا الْیَهُودَ وَ النَّصارى‏ أَوْلِیاءَ» ، چون فقط خدا ولی است و ولایت حضرت حق انسان را به نور می‌رساند « اللَّهُ وَلِیُّ الَّذینَ آمَنُوا یُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ» این‌ها کفرند و ولی‌سازی می‌کنند «وَ الَّذینَ کَفَرُوا أَوْلِیاؤُهُمُ الطَّاغُوتُ یُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُماتِ».
علّت اصلی نفوذ یهود هم همین است که مردم روش و مرام و حالات آن‌ها را اتّخاذ کردند و این اتّخاذ مرام و روش آن ها، آن‌ها را از دین حق که «الْإِسْلَامُ یَعْلُو وَ لَا یُعْلَى عَلَیْهِ» و از آن مقام حقیقی انسانیّت که ولایت اللهی است، دور کرد.
آن سیّاس کیّاس، نبیّ مکرّم فرمودند: هرچه یهود گفت، خلاف آن را انجام دهید. و اگر آن روز که این نکته را هشدار داده بود مسلمین عمل می‌کردند، ابوموسی اشعری، یهودی‌زاده هیچ‌گاه نمی‌توانست نفوذ کند. در باب ابوموسی اشعری سال گذشته سندی را بیان کردم که ابوموسی اشعری پدرش یهودی است و خود یهودی‌زاده است.
یزید هم از مادری به نام میسونه است که پدرش مسیحی است و مادرش هَوله یهودی است. در تاریخ‌الدمشقیه بیان کردند میسونه خود می‌گوید: تنفّر از نصاری، دین پدری وجودم را مملو کرده بود و عشق به یهود، دین مادرم، در من فراوان بود.لذا میسونه کاری می‌کند که یزید نه نصاری، بلکه یهودی پرورش کند.
تاریخ‌الدمشقیه می‌نویسد: میسونه قبل از اسلام در زمان جاهلیّت بیرقی را به عنوان خانه فحشا درب خانه اش زده بود و آن جا را مرکز فساد کرده بود.( زمان جاهلیت گروهی از زنان که کارشان خلاف بود، پرچم داشتند.) در‌حالی‌که پدرش ایوب نامی است، متموّل و متمکّن و بسیار نافذ عند التّجار لذا پدر، او را طرد می‌کند اما او بیان می‌کند: اصلاً عشق من و کار من همین است.
عمروعاص می‌گوید: من و معاویه و ولید، جُعن و [دیگری] - در پنجمی اختلاف است -.با هم بودیم ولید گفت: می‌خواهید شما را یک جایی ببرم که امشب را خوش باشیم و آن شب را مهمان میسونه بودیم.در یک شب این خبائث در یک‌جا جمع می‌شوند و بعد نطفه‌ای منعقد می‌شود به نام یزید.
آن وقت این یزید یهودی‌زاده توسط نفوذ امپراطوری روم کارش به جایی برسد که بعد از معاویه، حاکم مسلمین بشود. چرا این ها در دین نفوذ کردند؟
به فضل الهی شب های بعد نکاتی را از تاریخ نگار اهل جماعت و یکی از تاریخ‌نویسان غربی عرض می‌کنم که تمایل ذاتی خود معاویه به بت‌پرستی و یهود اشاره شده است. هم او که مع‌الأسف اهل جماعت او را به عنوان خالو المؤمنین تبیین کردند.
یهود در ادیان به واسطه چند مطلب نفوذ کردند: اوّلاً یهود در کتاب مقدّس خودشان به عنوان کتاب اصلی مَتان سه چیز را اسّ و اساس برای پیروزی خود تبیین کرده است که ما در ایران حتّی عنوان جهود را برای این‌ها بیان می‌کنیم.
1- همه عالم برده هستند و همه احشامند برای یهود.
2- از نیل تا فرات مرکز حکومت است، نه همه حکومت! به اشتباه بعضی فکر کردیم که می‌گویند: حکومت آن‌ها از نیل تا فرات است. خیر، از نیل تا فرات مرکز حکومت است.
3- در عالم تسلّط از لحاظ مالی، اقتصادی،کسب علم و قدرت، فقط باید به دست یهود باشد؛ چون پروردگار عالم همه را برای یهود قرار داده است.
جالب این است: یهودی‌ها در تکثیر نسل دستورالعمل دارند، گرچه در عالم یهودی‌ها کمتر از همه اقشارند. یک آمار عرض کنم، دقّت بفرمایید.
کلّ جمعیّت یهود در سال 2010 سیزده میلیون نفر می‌باشد؛ یعنی 0.2% جمعیّت جهان. امّا طبق آمار سازمان اقتصاد جهانی 78% از اموال عالم در دست یهود است. 0.2% دنیا یهود است، یعنی به عبارت دیگر از هزار نفر، دو نفر یهود.
کمتر از پنج و نیم میلیون نفر یهود در آمریکاست؛ یعنی 2% از جمعیّت آمریکا یهود است. طبق اقتصاد خود آمریکا، 97% اقتصاد امریکا در دست یهود است و چهار میلیون و تقریباً دویست نفر هم مهاجر به فلسطین اشغالی دارد.
ششصدهزار نفر در فرانسه؛ یعنی 0.1% جمعیّت فرانسه را تشکیل می‌دهند امّا بیش از 69% اقتصاد فرانسه دست آن هاست. 0.1% جمعیّت ببین چه کرده‌اند! آن سه اصلی که عرض کردم، اقتصاد، حاکمیّت و علم!
در انگلستان سیصدهزارنفر یهودی سکونت دارند؛ یعنی کمتر از 0.5%. بیش از 80% حاکمان انگلستان و سلطنت یهودی هستند.
در آرژانتین دویست و پنجاه هزار نفر یهود وجود دارد؛ یعنی تقریباً از هر هزار نفر فقط می‌شود گفت: ده نفر یهود.
مابقی هم در عالم به ظاهر پراکنده اند. آمار کل حدوداً سیزده میلیون و خورده‌ای امّا ببینید دنیا را چگونه بازی می‌دهند. دکتر حسن الهیکل نویسنده متبحّر مصری است، می‌گوید: از روز نخست هجرت پیامبر تا به امروز، در عالم اسلام هیچ اتّفاقّی نیفتاده است، ،إلّا به این که بدون هیچ شکّی یهود در او نقش داشته است.
مسئله سوم: تمام سیاست‌مداران غرب و اقصاددانان غرب قائل به این هستند که اگر خواستی پیروز شوی، باید در کنگره یهود شرکت کنی.
یکی از اعتقادات عجیب یهود اعتقاد به اعداد است. مثل حروف ابجدی که ما می‌گوییم، آن‌ها به عدد عقاید خرافی دارند.در انگلستان خانه نخست‌وزیر، شماره 10 است و مرکز تجمع یهودیان که کنگره سالانه دارند، ساختمان شماره 10 است. هرکس بخواهد نخست‌وزیر شود باید از قبل، در آن ساختمان اظهار عجز خود را به یهود اعلام کند.
.
مثلاً چرا باید برج های دوقلو یازده سپتامبر ریخته شود؟ آن موقع، فقط در آن‌جا یازده یهودی متمرّد بودند وإلّا از یک هفته قبل همه یهودی‌های شاغل در برج‌های دوقلو به علل مختلف مرخصی و در سفر بودند و یهود معتقد به این هستند جایی که دو برج به صورت یک، کنار هم قرار گرفت، یازده ذبیح نیاز دارد.
یهود می‌گویند: عُزَیر فرزند خدا بود و کشته نشد و یازده ذبیح به وجود آمد. قرآن هم به این مطلب اشاره می فرماید که یهود می‌گویند عزیر پسر خداست و نصاری می‌گویند عیسی پسر خداست. برای همین هر موقع احساس نیاز کنند باید یازده نفر کشته شوند.
نکته دیگر که خیلی مهم است این که اصلاً در یهود هیچ فرقی بین صهیونیست و غیرصهیونیست نیست، دلیل داریم، زمانی که این‌ها به فلسطین حمله کردند در خود ایران یهودی ها هجرت کردند و همین الآن یهودی های ایران مخفیانه به آن ها کمک می کنند و دروغ می گویند که ما با عقاید صهیونیست ها مخالفیم، آمار داریم که اصلاً چنین چیزی نیست.
یک نمونه من برای شما بگویم که خیلی مهم است اواخر سال هفتاد، وزارت اطلاعات گروهی از این یهودی¬ها را در شیراز گرفت، این‌ها کسانی بودند که قبل از آن کنفرانس گذاشته بودند و مخالفت خودشان را با صهیونیست اعلام کرده بودند، اما معلوم شد که برای موساد کار می¬کردند.
در جنگ سی و سه روزه خیلی از این ها گفتند ما صهیونیست را محکوم می کنیم، ولی علیه حزب‌الله پول جمع کردند، وقتی پرسیدند: پس چرا بعضی از پول های شما نیست می شود و به جاهای دیگری می رود؟ سکوت کردند.
یهود در عالم هرگز دو گروه نیست، فقط بعضی‌هایشان برای این که شناخته نشوند و در آینده بتوانند اگر این گروه شکست خوردند امور را در دست بگیرند ادّعای مخالفت با صهیونیست دارند در‌حالی‌که همه آن‌ها یکپارچه هستند.
یکی از خصایص یهود که قرآن هم با آن مخالفت کرده این است که یهود اسامی را برای خودش جلب می کند که از این طریق بعداً بتواند استفاده کند.
مثلاً قرآن می فرماید: نصارا، لفظ مسیحی گفتن غلط است، قرآن می فرماید: عیسی مسیح است، «هُوَ الْمَسیحُ» ، قرآن می فرماید: این ها کلیمی نیستند، این ها یهود هستند، تعبیر قرآن این است: یهود و نصارا.
لذا قرآن انبیاء را مخصوصاً اسم می برد یعقوب، اسحاق، اسباط یعنی فرزندان این ها بعد می فرماید: «کُلُّهم نبیّا» عنوان نبی را برای همه‌شان می آورد امّا این ها می آیند اتّخاذ می کنند و از اسماء انبیاء استفاده می کنند که دیگر از آن به بعد نمی شود استفاده کرد.
یهود کارش این است یعنی بستر دینی به افکار شیطانی می دهد، کشور درست می کند و نمی گوید کشور یهود، می گوید کشور اسرائیل، قرآن وقتی می خواهد مؤاخذه کند، چه کسی را مؤاخذه می کند؟ اسرائیل را؟ نه، بنی‌اسرائیل را مؤاخذه می¬کند چون اسرائیل پیغمبر خداست، امّا این ها می آیند اسم کشور را هم اسم مقدّس و اسم پیغمبر می گذارند.
لذا مرگ بر اسرائیل، غلط است مرگ بر صهیونیست، مرگ بر یهود، امّا خوب غلط مصطلح شد ، مثل همان استعمار که غلط مصطلح است باب استفعال طلب عمران است امّا الآن سیاسیون می گویند فلان کشور استعمارگر است، غلط مصطلح را جا انداختند با قداست وارد می شود، یکی از خصایص یهود این است در بستر قداست ها افکار شیطانی را ترویج می دهد.
یکی از مطالبی که به فضل الهی عرض خواهیم کرد که امروزه هم خیلی معروف است عنوان کابالا است، اصل اعتقاد اوّلیه یهود را پسرش سُفین یا به تعبیر دیگر سام پایه گذاری کرد، او اوّل کسی است که منشأ اعتقادی یهود را براساس کابالا رقم زد.
دیشب عرض کردم وقتی می گوییم «اللَّهُ وَلِیُّ...» اولیاء نمی گوییم، آن ها مشکات هستند برای ولیّ، تجلّی ولی هستند، ولایت را فقط خدا دارد «اللَّهُ وَلِیُّ الَّذینَ آمَنُوا یُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ» امّا این ها اولیاء سازی می کنند «وَ الَّذینَ کَفَرُوا أَوْلِیاؤُهُمُ الطَّاغُوتُ» چرا طاغوت، طغی و طغیان چیست، طغی یعنی کسی را در مقابل کسی قرار دادن.
کابالا یعنی در مقابل وحدانیّت، دو نوع خدا قرار دادن، اسّ و اساس عقیده یهود همین است، خودشان دلایل را هم بیان می¬کنند.
نکته دیگر این که یهود ضمن این که ترسو است مکّار است .عرض کردیم دو درصد عالم را دارد امّا اقتصاد و حکومت¬ها همه در دست این¬هاست چون در یهود، مکر فراوان است.
پرورش اصلی و آغاز حرکت یهود در مصر باستان است. بعد به سه جا هجرت کردند:
1- به سمت غرب، که ملکه انگلیس و آباء و اجدادشان که از مصر آمدند همه این¬ها یهودی هستند.
2- یک گروه همان جا ماندند.
3- گروه بعد به سمت شرق، هندوستان ولی جایگاه نفوذشان بین‌النهرین بوده است .
امّا چه شد که در اسلام نفوذ پیدا کردند مگر «الْإِسْلَامُ یَعْلُو وَ لَا یُعْلَى عَلَیْهِ» نبود، مگر اسلام دین کامل نیست؟ اوّلاً بر قرآن نتوانستند مسلّط شوند، طبیعی است «إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّکْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ» بارها خواستند با قرآن مبارزه کنند. بعد از انقلاب اسلامی در تل‌آویو جلسه‌ای داشتند؛ هم مناخین بگین و هم خاخام هام در آن کنگره بیان کردند که فقط گروهی که به قرآن عمل کرده، شیعه است. گفتند: از این به بعد باید قرآن‌ها را تحریف کنیم، نتوانستند.
در بنگلادش سال 64 پانصدهزار جلد قرآن تحریف شده وارد کردند. چرا بنگلادش؟ چون سواد کم است. ببینید از جاهایی نفوذ پیدا می‌کنند که جهل باشد.
این که قرآن می‌فرماید: «هَلْ یَسْتَوِی الَّذینَ یَعْلَمُونَ وَ الَّذینَ لا یَعْلَمُونَ» ، این که قرآن می‌فرماید: «وَ الَّذینَ أُوتُوا الْعِلْمَ دَرَجاتٍ» ، ببینید، ما باید همیشه آگاهیمان بالا برود، علم، علم، علم! این که اسلام فارغ‌التحصیل ندارد «اطلِبُوا العِلم مِن المَهدِ إِلَى اللَّحَدِ» ، این که روایات می‌گوید برای طالب علم - هنوز معلوم نیست عالم بشود - ملائکه الله بال هایشان را می‌گشایند، این‌قدر سفارش به علم که هوشیار باشید. اما از آن جا که «إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّکْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ». ماجرا لو می‌رود و موفّق نمی‌شوند.
یک بار دیگر در پاکستان سال 77 این کار را کردند که همان بدو ورود در پاکستان برملا شد. خدا شهید بزرگوار، شهید عارف حسینی که از علمای بزرگ پاکستان و شاگرد امام بود را رحمت کند. قبل از آن تذکّر داده بود. می‌دانید پاکستان هم جهّال زیاد است اما یک کار خیلی خوب که در پاکستان انجام شد این بود که حافظ کلّ قرآن زیاد شدند. این طرحی که در ایران به‌وجود آمد اوّل در پاکستان شروع شد که هر کس حفظ قرآن می‌کرد به او لیسانس می‌دادند لذا آن‌قدر در پاکستان حافظ زیاد شد که قرآن حفظ شد و یهودی‌ها نتوانستند.
در مصر دستور دادند آیات جهاد را بردارند، باز نتوانستند. در آذربایجان همسایه ما به چند سال نمی‌رسد، ترجمه ترکی که با خط لاتین است را درست کردند تا آیات را تحریف کنند، باز هرچه کردند، نگرفت. فکر نکنید یهود بیکار نشسته!
خدا که قرآن را حفظ می‌کند، پس چه شد یهود نفوذ پیدا کرد؟ می‌خواهم مجدّد به همان آیه برگردیم، اگر ولایت الله پذیرش شد، همه فتنه ها از بین می‌رود. قرآن می‌فرماید: «لا تَتَّخِذُوا الْیَهُودَ وَ النَّصارى‏ أَوْلِیاءَ» یعنی چه؟ یعنی «لا تَتَّخِذُوا دینهم آئینهم» چه کنیم که «لا تَتَّخِذُوا» شود؟
یک روایت می‌گویم، خوب دقّت بفرمایید. این را خود اهل جماعت در کتب متعدد بیان می کنند: بعد از آمدن آیه «قُلْ لا أَسْئَلُکُمْ عَلَیْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبى‏» ابن‌عباس و دیگران آمدند پیش پیغمبر ، اصحاب آمدند: یا رسول‌الله! این اهل‌بیت چه کسانی هستند؟ اول فرمودند: «هُم عَلِیٌ وَ فَاطِمَةُ وَ الحَسَن وَ الحُسَین» (صلوات اللّه و سلامه علیهم اجمعین). پیغمبر به همین بسنده کرد که این‌ها هستند. «فَسَکَتَ النَّبِیُ» ساکت شدند.
این‌ها آمدند بروند، حضرت فرمودند: «اجْلِسُوا» بنشینید. «إنَّ اللّهَ تَعالى خَلَقَ الاَنْبیاءَ مِنْ أَشْجار شَتّى» خدای متعال انبیاء را از درخت‌های متفاوت خلق کرد. «وَ أَنَا وَ عَلِیٌّ مِنْ شَجَرَة واحِدَة». این که در دعای ندبه می‌خوانیم را اهل جماعت هم دارند، «فَاَنَا أَصْلُها وَعَلِیٌّ فَرْعُها وَ فاطِمَةُ لِقاحُها» من اصل هستم، علی فرعش، فاطمه لقاحش. درخت می‌خواهد میوه بدهد، لقاح می‌خواهد ، لقاح ثمره و میوه را می‌دهد و آن فاطمه است، «وَالْحَسَنُ وَالْحُسَیْنُ ثِمارُها» (صلوات اللّه و سلامه علیهم اجمعین) و میوه‌هایش این‌ها هستند. «وَ أَشْیاعُنا أَوْراقُها» شیعیان ما برگ‌های آن‌ها هستند.
بعد فرمودند: «لَوْ أَنَّ عبداً عَبَدَ اللهَ بَیْنَ الصَّفا وَالْمَرْوَةِ اَلْفَ عام» اگر بنده‌ای از بندگان، خدا را عبادت کند بین صفا و مروه «اَلْفَ عام»، هزار سال، «ثُمَّ اَلْفَ عام» دوباره هزار سال، «ثُمَّ اَلْفَ عام» دوباره هزار سال، وقتی در عرب ألف ألف شد یعنی میلیون‌ها. بعد می‌فرمایند: آن‌قدر عبادت کند تا جایی که «حَتَّى یَصیرَ کَالشَّنِّ الْبالی» مثل مشک کهنه شود، بعد می‌فرمایند: «ثُمَّ لَمْ یُدْرِکَ مَحَبَّتَنا» امّا محبّت ما را درک نکند، «کَبَّهُ اللّهُ عَلى مِنْخَرَیْهِ فِی النّارِ» خدا او را با صورت، در آتش می¬اندازد؛ یعنی ذلیل و خوار می¬شود.
«ثُمَّ تَلا هَذِهِ الْآیَةَ قُلْ لا أَسْئَلُکُمْ عَلَیْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبى‏» بعد فرمود: «إعتَصِمُوا بِهِم وَ هُم دینُکُم» به همه این کسانی که گفتم، چنگ بزنید. «وَ هُم دینُکُم لا تَتَخِذّوا غیَرَکُم» غیر از این¬ها را نگیرید. می¬خواهید یهود مسلّط نشود؟ ولایت را بگیرید، «لا تَتَّخِذُوا الْیَهُودَ وَ النَّصارى‏ أَوْلِیاءَ» فرمود: این¬ها را بگیرید و غیر از این¬ها را نگیرید.
چه شد اسلام منحرف شد؟ چون ولایت را نپذیرفتند. اگر از روز نخست آن چیزی که پیامبر فرموده است و اهل جماعت هم در کتب روایی¬شان است را پذیرفته بودند، دیگر یهود مسلّط نمی¬شد؛ «الْإِسْلَامُ یَعْلُو وَ لَا یُعْلَى عَلَیْهِ» محقّق شده بود. چون «اللَّهُ وَلِیُّ الَّذینَ آمَنُوا» است، امیرالمؤمنین ولیّ خدا است؛ یعنی تجّلی ولایت الله است.
چه شد ابی عبدالله به شهادت رسید؟ دوباره ولایت را رها کردند. چه شد تا حالا یهودی ها در ایران پیروز نشدند؟ شما فکر می کنید که یهودی ها آرام نشستند. چه کارهایی که نکردند؟! بعضی از کارهایشان را به مصالحی نمی¬توانیم بیان کنیم. یکی از آن ها را گفتیم که در سال 70 در شیراز چه کردند.اما چرا موّفق نمی شوند؟ چون مردم تمسّک به ولایت دارند. به ولایت فقیه متمسّک شدند که ولایت الله است؛ برای همین یهود نتوانست این جا پیروز شود.
چه شد یهود فلسطین را گرفت؟ چون به ولایت متمسّک نبودند. روز تاسوعا و عاشورا همین فلسطینی ها- که البته چندین سال است دیگر این کار را انجام نمی دهند، حتّی اگر بعضی از آن ها بخواهند انجام دهند، حماس به آن ها اجازه نمی دهند- روز تاسوعا و عاشورا عروسی می گرفتند. از ولایت دور بودند، یهود هم بر آن ها مسلط شدند.
«لا تَتَّخِذُوا الْیَهُودَ وَ النَّصارى‏ أَوْلِیاءَ» سنت آن¬ها را گرفتند. این مطلب را در ذهن تان یادداشت کنید: یا ولایت خدا یا ولایت شیطان. ولایت خدا کنار برود، ولایت شیطان می آید. ولایت شیطان چگونه می-آید؟ خود قرآن فرموده است: «مِنَ الْجِنَّةِ وَ النَّاسِ‏» . اجنّه که نمی¬آیند حاکم ما شوند، امکان دارد اجنّه حاکم فکری شوند، امّا حاکم به صورت ظاهری جسمی نمی¬شوند. چه کسی می آید؟ از نوع ناس، «مِنَ الْجِنَّةِ وَ النَّاسِ‏» که اصحاب شیطان هستند لذا یهود مسلط شد. ولایت خدا که کنار برود، همین می شود.
یک روایتی راجع به فُرس است که بعداً می خوانم. دو سه تا نکته در این روایت هست که بسیار عجیب است، مربوط به الآن است که فقط گروهی که آخرالزمان به ولایت متمسّک می شوند، فُرُس هستند؛ یعنی فارس ها که این ها در مقابل یهود سخت می ایستند، آخر هم یهود به دست این ها از بین می روند.
سال گذشته یادتان هست که در مورد کعب إبن أبی ولاء چه گفتم؟ وقتی فهمید که ابابکر انتخاب شد، به تاخت از مدینه رفت؛ از یهودی های اطراف مدینه بود، به مکّه رفت و درب خانه خدا را نگاه کرد، خودش می¬گوید که رو به کعبه کردم و گفتم: کعبه منتظر باش نزدیک است که لات و عزی برگردند. یعنی این جا دوباره بت کده می شود!
شما فکر نکنید که ما بحث مان سر زید و عمر است که اولی چنین و چنان است، آن یکی هم یهودی زاده است. اصلاً یهود تسلّط پیدا کرد. «اللَّهُمَّ الْعَنْ أَوَّلَ ظَالِمٍ ظَلَمَ حَقَّ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ».
آن روایت اهل جماعت چه گفت؟ پیامبر فرمود: اگر می خواهید دینتان بماند، به این ها تمسّک بجویید، جدا نشوید! این افراد نفهمیدند و ولایت را رها کردند. فُرُس ولایت را گرفتند. ما ولایت و محبّت آل الله را گرفتیم. «قُلْ لا أَسْئَلُکُمْ عَلَیْهِ أَجْراً إِلاَّ الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبى‏» مودّت یعنی با گوشت، پوست و استخوان ... یعنی مطیع محض!
نمی دانید آن ها چه قدر می خواهند مسلّط شوند! دو بار شد: یک بار اوائل 78 بود، فتنه ای که به وجود آورده بودند. نخست وزیر لاییک ترکیه به قدری خوشحالی کرد که به صهیونیسم ها و شارون تبریک گفت. معلوم شد که مهره آن¬ها بوده است. ذوق کرده بود و با دمش گردو می شکست و می گفت که تمام است. بحث این است که یهود دست دارد.
یکی هم در سال 88 بود باز هم یهود نقش داشت امّا مردم ولایت را پذیرفتند. ولایت اوّل که پذیرفته شود، آن ولایت بعدی می آید. ولایت امیرالمؤمنین پذیرفته شد. آیت‌الله مولوی قندهاری فرمود: آن قدر خدا به ایشان (مقام معظّم رهبری) لطف می کند که حرف می زند، مردم عمل می کنند. آقا تا شروع به صحبت می کند همه گریه میز کنند. ولایت امیرالمؤمنین است! ولایت امیرالمؤمنین را این ها نفهمیدند. برای همین انقلاب های ما را نمی شود با انقلاب های دیگر مقایسه کرد.
اسلام ناب که امام فرمود: اسلام ناب محّمدی، بعضی فکر کردند که امام از روی سیاسی کاری فرمودند؛ نمی فهمند ما یک حقّ داریم و یک باطل، اسلام ناب که امام فرمود ،یعنی ناب است در مقابل یهود!
این احمق نفمیده است (اسم آن زن را نمی شود برد و نباید هم برد.) که می گوید ما در بحث سینمایی کاری به کشورها نداریم. احمق!ما اصلاً به عنوان کشور قبول نداریم! امام فرمود: ما اصلاً نمی گوییم کشور، رژیم غاصب!
ما باید بفهمیم که ولایت برای چیست. اگر بدانید که آن ها چه قدر از همین «السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ» می¬ترسند؟! اگر به من بود، می گفتم به جای تاسوعا و عاشورا (البته نمی¬خواهیم تکلیف ما لا یُطاق بگوییم) هر روز بیرون بریزیم و عزاداری کنیم.
دکتر ژوزف فرانسوی می گوید: شیعه عزاداری نمی کند، زرنگی می کند! دسته بیرون می فرستد، می¬گوید: حسین! حسین! حسین! همه عالم را جذب می کند. این حسین کیست؟ بعد از هزار و چندی سال هنوز حسین می گویند. او می گوید: معمولاً عزادار خمیده می شود یک جا می نشیند. این ها پرچم می آورند، فریاد می زنند، به ظاهر به سر و سینه می زنند اما اعلام وجود می کنند.
اگر بدانید وهابیّت چه قدر فشار آورد به صدام که این  حرم ها را خراب کن! گفت: نمی کنم. چون او پول می خواست.
اما یک مشت احمق حرف آقا را گوش ندادند که وقتی فرمود: آن جا بروید سینه بزنید، زنجیر بزنید امّا قمه نزنید. چون وهابیّت ملعون دارد این مطالب را فیلم برداری می کند،بعد می گوید ببینید بچّه قمه می زند؛یعنی این شیعه ها فقط خون دوست دارند! همین جمعیّت روز تاسوعا و عاشورا در کربلا و در جاهای دیگر دارد چشم یهود را کور می کند. حرف مرجع تقلید و ولیّ خدا را گوش بده! امام زمان راضی نیست، قمه نزنید! کارهای دیگر هم می شود انجام داد. آیا اظهار محبّت فقط با قمه زدن است؟! به خدا امام زمان از دست این ها خون جگر می شود!
دکتر ژوزف فرانسوی می گوید: همین که این ها می آیند؛ یعنی دارند اعلام موجودیّت می کنند. همین مطلب اعلام موجودیّت شیعه و اسلام ناب است! وقت را ببین! هوشیار باش! یهود در کمین است! کجاست هوشیار؟! کجاست فزرانه ای که درک کند؟! یهود در کمین است آن‌وقت من و تو به او لقمه بدهیم!
ای کاش بعضی از مسئولین ما می دانستند در همین سینه زنی ها که مردم به سمت بین الحرمین می دوند، یک عکس آیت‌الله سیستانی، یک عکس آقا را داشته باشند یهودی ها کور می شوند! این عزاداری ها معنی پیدا می کند؛ یعنی ما ولایت الله را پذیرفتیم.
برای همین هم این ها می ترسند. به صدام گفتند که خراب کن! گفت: نمی کنم بعد گفت: ایرانی ها برای زیارت بیایند. عیبی ندارد پول ها را خرج می کنند او نفهمید و فقط دنبال پول بود.
اما یهود از مظاهر اسلام می ترسد. از گنبد و بارگاه می ترسد. وهابیّت که می گوید: این گنبد و بارگاه ها خراب شود، دستور یهود است. وإلّا کدام آدم عاقلی است که بگوید ابی عبدالله خداست؟! ابی عبدالله جلوه رسیدن به خداست. «یا وَجیهاً عِندَ اللّه» ای آبرومند نزد خدا! «إشفَع لَنا عِندَ اللّه» «عندَکُم» نیست، «عِندَ اللّه» است! نمی فمند؟ چرا، می فهمند امّا م ¬خواهند فریب دهند لذا این گونه می گویند. چون می دانند تجلّی اسلام ناب این است!
خدایا! این ولایت در قلوب ما روزافزون بگردان! آن وقت ببینید که اگر انسان ولایت را از دست بدهد، چه قدر خبیث می شود آقا! اصلاً ابی عبدالله امام نیست، بر فرض که هیچ کسی نیست. آیا فرزند رسول‌الله نبود؟ اصلاً فرزند رسول‌الله نبود، آیا باید این گونه با اهل و عیال او رفتار کنند؟ با آن دختر سه ساله یتیم که قرآن به صراحت فرمود: «فَأَمَّا الْیَتیمَ فَلا تَقْهَرْ»
یهودی هستند دیگر! اوّل جایی که آن ها را عبور دادند، دروازه ساعت که محّله یهودی ها بود. آن جایی که شنیدید عمامه حضرت زین‌العابدین سوخت؛ چون دست و پای حضرت را بسته بودند و در غل و زنجیر بود. از پشت‌بام یهودی ها آتش می ریختند. این کسانی که ما را سوزاندند، همین یهودی ها هستند.
آشیخ جعفر شوشتری که معروف است پیغمبر روضه هایش را به او مرحمت کرده است، بیان می کند: وقتی از این محلّه یهودی ها می گذشتند، مخصوصاً دست بچه های کوچک شان را پر از جایزه و نقل و نبات کردند، لباس های نو تنشان کردند که بچه های ابی عبدالله بسوزند. این اهل و عیال حسین بسوزند. یهود نامرد چه کرد!
والسلام علی من اتبع الهدی

  خبرگزاری شبستان

اشراف مكه در مقابله تبليغاتى و به زعم خود، ابطال رسالت رسول خدا(صلى الله عليه وآله)، از علما و دانشمندان يهود ساكن در يثرب استعانت و يارى طلبيدند. نضربن حارث، به عنوان شخصى پيشگام و فعال در امر تبليغات تخديرى مكيان به همراهى مشركى ديگر به نام، عقبة بن ابى معيط رهسپار يثرب شدند.

اشاره

پس از بعثت نبى اكرم، به ويژه از سال سوم بعثت تا فتح مكه، به مدت هجده سال، اشرافيت و سرمايه دارى مكه براى مقابله و رويارويى با آن حضرت و انقلاب الهى اش، از شيوه هاى متنوعى استفاده كرد. از ميان اين شيوه ها، فعاليت هاى تبليغاتى با عطف به شرايط زمان بسيار در خور اهميّت و تأمل است.

نگارنده در اين مقاله كوشيده است تا براساس منابع اصيل تاريخ اسلام و در حد اقتضاى بحث، شيوه هاى مزبور را مورد بررسى قرار دهد. مجموعه يافته ها در هفت موضوع و عنوان به نگارش در آمده است.


مقدمه

رسالت و انقلاب دينى و الهى پيامبراكرم(صلى الله عليه وآله) در بردارنده تحولات، دگرگونى ها و عرضه نظريه ها و ديدگاه هاى نو در ابعاد مختلف اقتصادى، سياسى، اجتماعى، اخلاقى و فرهنگى بود. در بُعد سياسى، كيفيت انتخاب رهبرى سنتى قبيله اى، ملاك ها و قوانين مؤثر و نافذ آن زير سؤال رفت. جوانان و بردگان، كه در ساختار سياسى جايگاه و منزلتى نداشتند، به عرصه اجتماع آمده و در زمره دستياران و مشاوران برجسته رهبرى جديد، محمد بن عبدالله(صلى الله عليه وآله)، قرار گرفتند. در مقوله و ارائه ديدگاه هاى اقتصادى، بر تموّل و ثروت به عنوان شاخص و عامل برترى خط بطلان كشيده شد; راه هاى كسب درآمدهاى نامشروع، كه به عنوان زيربناى تكاثرطلبى زراندوزان مكه محسوب مى گرديد، زيرسؤال رفت. در عرصه اجتماعى، برترى و اعتلاى طبقه اى كه نشأت گرفته از ملاك هاى نابخردانه بود مورد خدشه واقع شد و عامل تقوا و پرهيزگارى جايگزين آن گرديد. در بُعد اخلاقى و فرهنگى ارزش هاى منفى و موجب افتخار اشرافيت، در ابعاد گوناگون به نقّادى درآمد، خوشگذرانى ها و لذت طلبى هاى منفى جاهلانه تقبيح و تقليد ناآگاهانه از پيشينيان ممنوع و امرى ناپسند تلقّى شد.

اهداف و ديدگاه هاى اين انقلاب الهى در هر يك از ابعاد و سنت هاى مزبور با عملكرد، اميال، اهداف، موقعيت و ساختار انديشه اشرافيت و سرمايه دارى مكه همسو و همساز نبود. از اين رو، آنان با آغاز دعوت علنى رسول اكرم در سال سوم بعثت، با تمام توش و توان در راستاى خنثى كردن برنامه ها و اهداف الهى آن حضرت تلاش كردند و به مدت هجده سال، يعنى تا فتح مكه، به ترفندها و شيوه هاى متنوع و متعددى همانند فعاليت هاى تبليغاتى، تطميع، طرح خواسته هاى نامعقول، تهديد و شكنجه، تحريم همه جانبه، طرح ترور، تعيين جايزه و قيام مسلحانه توسل جستند.

در اين نوشتار، خواهيم كوشيد تا از ميان اين ترفندها، برگرفته از اسناد و مصادر تاريخى، شيوه هاى تبليغاتى اشرافيت مكه را در رويارويى با رسول خدا(صلى الله عليه وآله)و انقلاب الهى اش مورد بررسى قرار دهيم.


الف. تلاش در به سازش كشاندن شيخ تيره بنى هاشم (حضرت ابوطالب)

اشرافيت مكه از جايگاه و منزلت شيخ قبيله و تيره در ميان اعضا به خوبى واقف بود و نيك مى دانست كه تخلف اعضاى تيره از فرمان شيخ به راحتى ميسور نيست. و چنانچه فردى به لحاظ عدم اطاعت از شيخ مهر خليع را بخورد، فاقد ارزش جانى و حياتى در شبه جزيره خواهد بود. از سويى، در ساختار قبيله اى و تيره اى جزيرة العرب حمايت از افراد زير مجموعه و دفاع از حقوق، جان و مال آنان، هرچند مجرم، در برابر هجمه و تجاوز ديگران وظيفه مبرهن و قطعى شيخ محسوب مى گرديد. لذا اشراف در نخستين كنش و اقدام تبليغاتى كوشيدند تا ابوطالب را از رسول خدا(صلى الله عليه وآله)جدا نموده و با شستوشوى مغزى و به سازش كشاندن او و نيز استفاده از مكانت، موقعيت و نفوذش در نبى اكرم(صلى الله عليه وآله)، جلو اهداف و برنامه هاى انقلابى او را سد نمايند.

آنان بر اين موضوع واقف بودند كه ابوطالب علاوه بر سرورى بر تيره بنى هاشم، داراى نفوذ خاصىّ در رسول خدا(صلى الله عليه وآله) است و علاوه بر جايگاه نسبى، يعنى عموى وى، از دوران نونهالى و كودكى كفالت و حضانت وى را بر عهده داشته، به گونه اى كه آن حضرت به منزله فرزندش به حساب مى آيد.1

تلاش و تكاپوى بزرگان مكه در دور كردن ابوطالب از نبى اكرم(صلى الله عليه وآله)طى چندين مرحله و مدت ها ادامه يافت. در نخستين گام، جمعى از اشراف به نام هاى عتبة بن ربيعه، شيبة بن ربيعه، ابوسفيان بن حرب، ابوالبخترى، عاص بن هشام، اسود بن مطلب، ابوجهل، عمرو بن هشام، وليدبن مغيره، نبيه و منبه پسران حجاح و عاص بن وائل به ابوطالب مراجعه كرده2 و خطاب به او گفتند: «اى ابوطالب، تو مهتر، بزرگ تر و پيشواى قومى و ما جملگى در تمامى احوال رضا و خوشنودى تو را مى طلبيم و برخلاف رضاى تو عمل نمى كنيم. مدتى است برادرزاده ات مردم را از راه دين آن ها جدا مى سازد; خدايان ما را به دشنام گرفته و از مسلك و دينمان به كاستى نام مى برد. عقول ما را ضعيف و نياكانمان را سفيه خطاب مى كند و بر آنان رقم كفر و ضلالت مى كشد. دانشمندان ما را گمراه خوانده و در ميان مردم قريش تفرقه و اختلاف انداخته است. خواهش و درخواست جمع ما آن است كه او را از اين رفتارها منع كنى و يا اين كه خود را از او جدا سازى كه خود او را دفع كنيم. ابوطالب در واكنشى معقولانه با آنان با زبانى خوش و نرم به گفتوگو پرداخت.»3

ابوطالب در عمل براى منصرف ساختن رسول خدا(صلى الله عليه وآله)اقدامى بازدارنده انجام نداد. اشراف نيز مشاهده كردند كه تبليغات و فعاليت هاى آن حضرت همچنان پويا و خستگى ناپذير است. از اين رو، آنان دگربار با مراجعه به ابوطالب و طرح منزلت، جايگاه و تمجيد همراه با چرب زبانى از او، از اقدامات رسول خدا شكوه كرده و با يادآورى مراجعه و سخنان گذشته چنين اظهار داشتند: «اى ابوطالب، هرچند ما در همه كارى رضاى تو مى طلبيم و نمى خواهيم كارى كنيم كه غبارى بر خاطر تو بنشيند، تو هيچ پاس جانب ما را نمى دارى... ابوطالب گفت: چه پيش آمده است؟ گفتند: يك بار ديگر آمديم و گفتيم، اكنون بار ديگر آمديم و احوال گفتيم تا اگر او را منع كنى چه بهتر و الا ما بيش از اين تحمل وى نتوانيم كرد. يا ما در مكه مى مانيم يا او. آنان پس از بيان اين سخنان، با خشم از پيش ابوطالب برخاستند و رفتند.»4

برخى مورّخان اشاره كرده اند كه ابوطالب سخنان و درخواست اشراف را به رسول خدا(صلى الله عليه وآله) منتقل كرد و گفت: برادرزاده كار را بر من سخت و سنگين و طاقت فرسا ننما. آن حضرت در پاسخ فرمود: عموجان اگر آنان قادر باشند خورشيد را در دست راست و ماه را در دست چپ من قرار دهند، دست از مبارزه و رسالتم برنمى دارم.5ابوطالب بى درنگ حمايت جدى خود را از آن حضرت اعلام داشت.

با گذر ايامى چند اشراف دريافتند كه اين مراجعه و گفتوگو نيز پى آمد مثبتى براى آنان به همراه نداشت. بنابراين، در راستاى متقاعد كردن ابوطالب به ترفندى ديگر روى آوردند. اين بار جوانى به نام عمارة بن وليد، كه به زعم آنان داراى نسب عالى و از زيباترين، خردمندترين، سخنورترين و نيرومندترين جوانان مكه بود، پيش او آورده و اظهار داشتند: عماره به جاى برادرزاده ات ـ محمد(صلى الله عليه وآله) ـ از ما بپذير و او را تسليم كن تا به سزاى عملش به قتل رسانيم. ابوطالب پاسخ داد: «چه سخن نابخردانه اى مى گوييد; چگونه فرزند شما را پذيرفته و بپرورانم و فرزند خود را به شما بسپارم كه او را بكشيد؟! هرگز تاكنون كسى چنين معامله اى انجام نداده است.»6 چون ابوطالب با خشم، تقاضاى نامشروع آنان را رد كرد، يكى از اشراف به نام مطعم بن عدى كه از مهتران قريش بود، با عصبانيت خطاب به ابوطالب گفت: «بزرگان مكه با انصاف سخن گفته و طالب رضايت تو هستند، اما هيچ وقعى به پيشنهاد آنان نگذاشته و منصفانه برخورد نمى كنى. ابوطالب در پاسخ مطعم اظهار داشت: تو با غرض و نيت خاص درصدد تحريك و شورش اشراف و رؤساى مكه بر ضد من و برادرزاده ام هستى. هر نوبت و زمان بهانه اى نو آغاز و پى گيرى مى كنى; هم اكنون آنچه در توان داريد انجام دهيد و بدانيد از اين پس، هركس با محمد(صلى الله عليه وآله)دشمنى ورزد من با او دشمنى خواهم داشت و هر كس مخالف دين او باشد، من مخالف دين وى خواهم بود.»7

متعاقب اين درگيرى لفظى اشراف با عصبانيت جلسه را ترك كردند و دريافتند كه تلاش تبليغاتى آنان در به سازش كشاندن و جدا ساختن حضرت ابوطالب از رسول خدا(صلى الله عليه وآله) ناكام و عقيم مانده و خواهد ماند و در راستاى مقابله با كانون خطرى، كه منابع و مصالح آنان را زير سؤال مى برد، اقدام و عملى بازدارنده از سوى او انتظار نمى رود.8 و دريافتند كه حمايت ابوطالب از برادرزاده اش وراى مسائل قومى، خونى و نسبى است.


ب. استفاده از هنر قصه گويى و نقّالى

از ديگر شيوه هاى تبليغاتى كمابيش كارساز و مؤثر در مقابله با جذب مخالفان در شبه جزيره، هنر قصه گويى و نقّالى بود. اشرافيت مكه از اين حربه نيز در رويارويى با رسول خدا(صلى الله عليه وآله) در حد امكان سود جست. نقّال و قصه گوى مشهور و هنرمندى كه در اين راستا با حمايت و تشويق رؤساى قريش نقشى عمده ايفا كرد،نضربن حارث بن علقمه بن كلدهاز قبيله قريش بود. وى آثار ايرانيان را مطالعه كرده و با پيروان اديان يهود و نصارا مباحثات دينى و كلامى انجام داده بود.9 نضر در مسافرت به ايران، به ويژه حيره،10 داستان هاى شيرين و جذابى از خداى نامه ها و حماسه هاى ايران و داستان پهلوانى فراگرفته و از معلومات قابل توجهى برخوردار بود. او در انجام مأموريت تبليغاتى خود جديت و تلاش فراوانى نمود. هرگاه رسول خدا(صلى الله عليه وآله) در مجامع عمومى قرآن را تلاوت مى كرد و مردم را از حوادث و رخدادهاى پيش آمده بر امت هاى پيشين و انبياى سلف، از باب عبرت آموزى، آگاه مى ساخت، نضر بى درنگ حضور مى يافت و با لحنى جاذب و فصاحتى خاص خطاب به جمع مى گفت: اى مردم! سوگند ياد مى كنم كه من از محمد[(صلى الله عليه وآله) خوش گفتارتر و سخنورترم. گرد من جمع شويد تا سخنان و داستان هايى بهتر از او براى شما بيان كنم. متعاقب آن، اساطير پيشينان، به ويژه اساطير ايرانى، را براى حاضران بيان مى كرد11 و بدين طريق، در راستاى تبليغات هدايت گرايانه و الهى رسول خداا(صلى الله عليه وآله) ممانعت ايجاد مى كرد. ابن هشام در ارتباط با قصه گو و نقّال مزبور و اقداماتش در مقابله با برنامه هاى تبليغاتى رسول خدا(صلى الله عليه وآله) مى نويسد: «اين نضربن حارث سفر بسيار كرده بود و در ولايت عجم بسيار گرديده و قصه رستم و اسفنديار آموخته بود و حكايت ملوك عجم را مى دانست. او فصاحتى عظيم داشت، و چون رسول خدا(صلى الله عليه وآله) قرآن مى خواند و حكايت و قصه پيامبران بر مردم بيان مى كرد و حكايت و وقايع عاد و ثمود و فرعون و هامان را بيان نموده و از عجايب آسمان و زمين خبر مى داد، نضربن حارث اظهار مى داشت: من بهتر از او مى توانم بگويم و قصه رستم و اسفنديار و ملوك عجم را مى گفت و مردمان را خوش مى آمد و متعجب مى شدند و كافران نيز مى گفتند: حكايت هاى نضر بن حارث از حكايت هاى محمد(صلى الله عليه وآله) خوش تر و شيرين تر است.»12

فعاليت تبليغاتى نضربن حارث در بعد قصه گويى و نقّالى در وسعتى گسترده، مدت ها استمرار داشت. تا آن جا كه ابن عباس مى گويد: هشت آيه13از آيات قرآن كريم در مذمت و نكوهش او نازل شده است;14به ويژه آياتى كه به اساطير الاولين اشاره دارد، خطابش را قصه گويى مزبور ذكر كرده اند. نزول اين آيات در خنثى كردن برنامه هاى نضر تأثيرى جدى داشت. برخى مفسّران، آيه 93 سوره انعام را كه در آن آمده است: «كسى گفت من هم همانند آنچه خدا فرو فرستاده نازل خواهم كرد»، اشاره به او و ادعاهايش مى دانند.15


ج. استفاده از شعر، شعار، سرود و ترانه

از ابزار ديگر تبليغاتى اشراف مكه بر ضد رسول خدا(صلى الله عليه وآله) و يارانش استفاده از شعر، سرود و ترانه بود. شعر و شاعرى در جزيرة العرب پيش از اسلام، از ابزار مهم تبليغ اعضاى قبيله محسوب مى گرديد. بر همين اساس، شاعر حرمت والايى را در عشيره خويش دارا بود. از سويى، شرايط اقليمى آن ديار به طغيان احساسات شاعران ساكن كمابيش كمك مى كرد. با پشتيبانى و تشويق اشرافيت، شعراى مشرك، رسول خدا(صلى الله عليه وآله) و دين اسلام را مورد هجمه و هجو قرار دادند.16

محمد حسنين هيكل در اين ارتباط مى نويسد: «ابولهب و ابوسفيان و اشراف و بزرگان قريش كه شرفشان به مال و بزرگيشان به هوسبازى بود به تدريج احساس كردند كه دعوت محمد(صلى الله عليه وآله)مقام و منزلتشان را به خطر مى اندازد. بدين جهت، در نظر گرفتند با او از در مبارزه درآيند، پيامبراسلام را تكذيب كنند و او را تحقير نمايند. اولين قدمى كه در اين راه برداشتند، اين بود كه چند نفر از شعراى خود، ابوسفيان بن حارث، عمروبن عاص و عبدالله بن زبعرى را به هجو و بدگويى او ترغيب كردند. اما گروهى از شعراى مسلمان رد و جواب آنان را برعهده گرفتند...»17

اشعار و سروده هاى مشتمل بر هجو را مشركان در جلسات زنانه و مردانه خود در قالب سرود و ترانه شادمانه مى خواندند و مى رقصيدند.18 در مجامع عمومى و همگانى نيز اين شيوه توسط خوانندگان تكرار مى گرديد. مورّخان در اين راستا از دو كنيز آوازخوان و خوش الحان كه به گونه اى فعال و مستمر به اين امر مبادرت داشته اند ياد كرده اند. يعقوبى مى نويسد: «... دو كنيز ابن اخطل[بودند كه به دشنام و بدگويى رسول خدا(صلى الله عليه وآله)خوانندگى مى كردند.»19


د. استعانت از علماى يهود

قوم يهود در جزيرة العرب پيش از اسلام، از جايگاه و قدرت فكرى، فرهنگى و اقتصادى قابل توجهى در مقايسه با ساير ساكنان آن ديار برخوردار بود. برجستگى فكرى، دانش و آگاهى آنان به ويژه در مقايسه با مشركان مكه برتر و بالاتر بود. اشراف مكه در مقابله تبليغاتى و به زعم خود، ابطال رسالت رسول خدا(صلى الله عليه وآله)، از علما و دانشمندان يهود ساكن در يثرب استعانت و يارى طلبيدند. نضربن حارث، به عنوان شخصى پيشگام و فعال در امر تبليغات تخديرى مكيان به همراهى مشركى ديگر به نام، عقبة بن ابى معيط رهسپار يثرب شدند.20 احبار و علماى يهود پس از استماع گزارشات و درخواست كمك و هميارى سفراى مكه در خصوص رسول خدا(صلى الله عليه وآله) و دين اسلام، با مشاوره جمعى سؤالاتى را كه به زعم آنان پاسخ هايشان مشكل به نظر مى رسيد، براى منهزم ساختن آن حضرت مطرح كردند. ابن هشام در باب مطالب مطرح شده در جلسه نمايندگان و اشراف مكه با علماى يهود چنين آورده است: «... نضر و عقبه از مكه به مدينه آمده و به نزد احبار يهود رفته، جريان كار خود را گزارش داده و گفتند: شما اهل تورات هستيد و ما آمده ايم تا از شما بپرسيم آيا محمد[(صلى الله عليه وآله) بر حق است يا نه؟ احبار يهود گفتند: شما نزد او بازگرديد و سه سؤال از او بكنيد، اگر سؤالات را پاسخ داد بدانيد كه او پيامبرى مرسل است وگرنه دروغ گواست وهرچه خواهيدنسبت به اوانجام دهيد. و آن سه سؤال اين است:

1. از او از سرگذشت آن دسته جوانانى كه داستان شگفت انگيز دارند بپرسيد;

2. از او بپرسيد مردى كه شرق و غرب عالم را گردش كرد چه كسى بود و سرگذشتش چه بود؟

3. از او بپرسيد روح چيست؟»21

نمايندگان به مكه بازگشتند و پس از طرح موضوع و مباحث با اشراف قريش، با شعف و شادمانى سؤالات مزبور را مطرح كردند. پيامبر(صلى الله عليه وآله) با قاطعيت، صلابت و اطمينان آمادگى خود را براى پاسخ گويى اعلام داشت و فرمود: فردا بياييد و پاسخ را بگيريد. به لحاظ تأخير در نزول وحى، كه مدت زمان آن را تا پانزده روز گزارش كرده اند، دشمنان طعن و تبليغات خود را دامن زدند. سرانجام، جبرئيل پاسخ تفصيلى سؤالات را عرضه كرد. در پاسخ به سؤال اول، آيات 1 تا 26 سوره كهف نازل و داستان مذكور در سوره كهف شرح گرديد. در پاسخ سؤال دوم، داستان اسكندر ذوالقرنين در آيه 83 سوره كهف، توضيح داده شد. در پاسخ سؤال سوم، آيه 85 سوره بنى اسرائيل نازل گرديد.22 در برابر اين پاسخ هاى اقناعى و مفصل، به واقع اشرافيت منهزم گرديدند، اما آنان با توسل به اقدامات و ترفندهاى ديگر مشى جاهلانه خود را ادامه دادند.


ه. توسل به تهمت هاى ناروا و ترور شخصيت

وارد ساختن تهمت، ترور شخصيت و زدن برچسب هاى نارواى متعدد يكى ديگر از شگردهاى تبليغاتى اشراف مكه براى خنثى كردن برنامه هاى الهى نبى اكرم بود. آنان در اين ترفند و سياست مى كوشيدند تا ارزش تبليغات و رسالت آن حضرت را در منظر مردم خدشه دار نموده، از اهميت و جدى بودن سخنان و برنامه هايش كاسته و يا حداقل او را منزوى سازند. اتهامات و القاب وارده بر رسول خدا(صلى الله عليه وآله) توسط مشركان مكه عبارت بودند از:

جنون و ديوانگى; دروغ گويى; سحر و ساحرى; جادوگرى و كاهنى; دامن زننده به اختلاف در ميان قبيله ها و خانواده ها; تعليم يافته از غلامى مسيحى به نام صُهَيب; تعليم يافته از مردى در يمامه به نام رحمان!!23

دشمنان نبى اكرم(صلى الله عليه وآله) در همين راستا، قرآن كريم و آيات الهى را جملاتى شعرگونه، داراى منشأ زمينى، اسطوره پيشينيان، نوشته شده توسط شخصى نامعلوم، كه در پنهان و شب هنگام براى پيامبر(صلى الله عليه وآله) مى خواند و او روزها بر مردم بازگو مى نمايد، بيرون آمده از ذهن فردى مجنون و وعده هاى دروغ در حد پيش گويى كاهنان تنزل داده و مخدوش مى كردند!!24

اشراف و دستياران آنان اتهامات مزبور را در حركتى هماهنگ در سطح شهر مكه، به ويژه در ايام حج، در ميان دسته جات عرب تكرار كرده و بدين طريق، مردم را از اطراف رسول خدا(صلى الله عليه وآله) پراكنده مى ساختند. يكى از فعالان در وارد ساختن اتهامات مذكور در ميان مردم، ابولهب بود; زيرا به زعم اشراف، وى علاوه بر كينه و دشمنى با رسول خدا(صلى الله عليه وآله)به لحاظ پيوند نسبى، يعنى عمو با آن حضرت، سخنانش بيش تر در مردم مؤثر واقع مى شد. هرگاه دسته و گروهى از اعراب به ملاقات رسول خدا(صلى الله عليه وآله)مى آمدند و يا آن حضرت با آنان تماس حاصل مى كرد، بى درنگ ابولهب حضور مى يافت و خطاب به حضار مى گفت: «اين مرد برادرزاده من است و نيك او را مى شناسم او مبتلا به مرض جنون است. هرچه در مداواى مرض او تلاش كرده ايم توفيق نيافته ايم.»25 او گاه به دنبال پيامبر(صلى الله عليه وآله)راه مى افتاد و به محض اين كه آن حضرت براى ارشاد و هدايت مردم سخن آغاز مى كرد، مى گفت: مردم سخن محمد(صلى الله عليه وآله) را نشنويد و نپذيريد; زيرا كه او كذّاب است.26

قرآن كريم در سوره حجر آيه 6، صافات آيه 36، دخان آيه 15، طور آيه 29، طارق آيه 15، مزمل آيه 10 و... به اين اتهامات ناروا اشاره نموده و با رد، نفى و بى پايه بودن آن ها، به مسلمانان نويد فتح و پيروزى مى دهد.


ز. منصرف كردن مردم از تماس با رسول خدا(صلى الله عليه وآله)

اشراف قريش در قالب گروهى و فردى، از تماس مردم با پيامبر(صلى الله عليه وآله)، به ويژه در موسم حج، جلوگيرى مى كردند و با حضور به موقع با تمام توان جمعيت را از اطراف آن حضرت با لفّاظى و تحريك احساسات مذهبى، سرزنش و بدگويى، پراكنده مى ساختند. ابوجهل در اين راستا خطاب به مكيان مى گفت: «اى قريشيان، محمد(صلى الله عليه وآله) همان طور كه ملاحظه مى كنيد، از عيب جويى ما و زشت گويى به پدران ما و ابلهانه دانستن انديشه هاى ما و دشنام گويى به پدران ما دست برنمى دارد.»27و يا هنگامى كه رسول خدا(صلى الله عليه وآله) در بازار مكه دين خود را تبليغ مى كرد، ابولهب به دنبال ايشان حركت مى كرد و مردم را از ترك عبادت دو بت مشهور لات و عزّى برحذر مى داشت.28 ابن خلدون در اين ارتباط چنين مى نگارد: «آن گاه رسول خدا(صلى الله عليه وآله)خود را به جماعت عرب، كه در مراسم مى آمدند بنمود; در منازلشان به نزد آنان مى رفت تا اسلام را برايشان عرضه دارد و آنان را به يارى خود مى خواند و قرآن را برايشان تلاوت مى كرد. افراد قريش در اين حال نزد آنان مى نشستند و از پيامبراكرم(صلى الله عليه وآله)به زشتى ياد مى كردند تا سخنان او را نپذيرند، بيش از همه، ابولهب در اين كار پاى مى فشرد.»29

تاريخ نگاران و سيره نويسان در اين نكته و موضوع، كه ابولهب خود را وقف منصرف كردن مردم از رسول خدا(صلى الله عليه وآله)و تكذيب آن حضرت كرده بودند، همداستان هستند. مؤلف كتابسيرة المصطفىدر اين باره مى نويسد: «پيامبر(صلى الله عليه وآله)براى دعوت مردم در مجلسى نمى نشست مگر اين كه ابولهب را در پى خويش مى يافت كه سخن او را رد مى كند و مردم را از او برحذر مى دارد. همان اندازه كه ابوطالب در يارى اسلام و دعوت مردم به آن و دفاع از آن پافشارى مى كرد و پرتلاش بود، ابولهب در مورد بت ها و دفاع از آن ها و برانگيختن مردم برعليه برادرزاده اش، محمد(صلى الله عليه وآله)، پابرجا و جدى بود.»30

با مهيا شدن زمينه انتشار دين اسلام در يثرب و هنگامى كه عده اى از اهالى آن شهر در مكه با رسول خدا(صلى الله عليه وآله) ملاقات كرده و دين مقدس اسلام را پذيرا شدند، ابوجهل به همراه تعدادى از اشراف راه را بر آنان گرفته و با عتاب و سرزنش گفتند: «مردانى نابخردتر از شما را نيافته ايم، مگر شما به عنوان نمايندگان مردمتان براى تحقيق و تفحص در حال اين مرد، محمد[(صلى الله عليه وآله)، نيامده بوديد كه بى درنگ مسلك و دين خود و نياكانتان را رها كرده و دين او را تصديق نموديد؟»31


ح. بى ارزش جلوه دادن اسلام و استهزاى رسول اكرم و يارانش

اشرافيت و زراندوزان مكه در طريق وصول به مقصد به كم ارزش جلوه دادن دين اسلام، تضعيف روحيه و بى مقدار مطرح ساختن رسول خدا(صلى الله عليه وآله) و يارانش پرداختند. يكى از محققان تاريخ اسلام در ارتباط با انگيزه اشرافيت مكه از تمسخر و استهزاى پيامبر(صلى الله عليه وآله)اين گونه بيان مى دارد: «اشرافيت، شيوه استهزا، تمسخر و برچسب هاى باطل را به منظور دست يابى به مقاصد ذيل پيشه كردند:

1. تأثير بر شخص پيامبر(صلى الله عليه وآله) شايد كه وى دچار شكست شخصيت شود و احساس حقارت و پستى نمايد تا از مسؤوليت خود شانه خالى كند و سرانجام به تكذيب خويش بپردازد.

2. محو كرامت و به ابتذال كشاندن شخصيت پيامبراسلام به منظور ايجاد تنفر از او در بين افرادى كه داراى نفس ضعيفى بودند و منصرف ساختن مردم از تشرّف به اسلام.»32

استهزاكنندگان پيامبر(صلى الله عليه وآله) برخاسته از اشراف مكه و عبارت بودند از: عاص بن وائل، حارث بن قيس، اسود بن مطلب، وليد بن منيره، اسود بن عبدينوث، امية بن خلف، اخنس بن شريق، ابى بن خلف، عبدالله بن زبعرا، عقبة بن ابى معيط، سعد بن سهم سهمى، ابوسفيان بن حارث، نضر بن حارث، عتبه و شيبه پسران ربيعه، ابولهب و همسرش.33 اين افراد در تمسخر رسول خدا(صلى الله عليه وآله) به شيوه هاى متعدد و متنوعى متوسل مى شدند.

محمدبن اسحاق گويد: «سيد[پيامبر(صلى الله عليه وآله)] هرگاه بيامدى و به مسجد نشستى و درويشان[بردگان و مستضعفان ]صحابه مثل جناب اَرَت و عمار ياسر و ابوفكيهه و غيرهم برفتندى و با سيد بنشستندى، آن گاه مهتران قريش در ايشان نگاه كردندى و گفتندى اصحاب محمد ببينيد!! مشتى گداى بى نوا، نه چيزى در سر دارند و نه در بر، چون تواند بود كه خداى چنين گدايان براى ما مهتران برگزيد و ايشان را از ميان ما به هدايت راه حق مخصوص گرداند، اين خود محال باشد...»34

و يا در برنامه اى ديگر هر زمان به ياران رسول خدا(صلى الله عليه وآله) به ويژه بردگان گرونده به اسلام برخورد مى كردند، با استهزا، سوت و كف خطاب به يكديگر و يا به مردم مى گفتند: اينان در آينده نزديك خود را مالكان و صاحبان گنج هاى ايران و روم مى دانند!35

ابوجهل در مقابله با انذار رسول خدا(صلى الله عليه وآله) و بيان عذاب جهنم و درخت زقّوم با ريشخند مى گفت: اى قوم مى دانيد درخت زقّوم كه محمد مى گويد چيست؟ آن رطب پاكيزه اى است كه مسكه[كره ]بر سرآن نهاده باشند. و اگر من او را بيابم چون شهد و شكر فرو مى برم!!36 و يا در باب عذاب دوزخيان با تمسخر اظهار مى داشت: «محمد[(صلى الله عليه وآله)] پندارد كه لشكريان خدا كه شما را در دوزخ عذاب مى نمايند نوزده نفرند. اما نيرو و تعداد شما بيش از آن هاست. آيا هر صد تن شما در برابر يك تن آن ها ناتوان است؟!»37

استهزاى وعده هاى اخروى و نعمت هاى بهشتى از موارد ديگر بود. آنان احياى مردگان و توصيف بهشت را چنين به ريشخند مى گرفتند: «محمد[(صلى الله عليه وآله) ]پندارد كه اگر پيرو دين او شويد، ملوك عرب و عجم مى شويد و پس از مرگ زنده مى شويد و باغى مانند باغ اردن داريد. و اگر به دين او نرويد، كشته مى شويد و پس از مرگ زنده مى شويد و در آتش مى سوزيد.»38

اُبىّ بن خلف تكه استخوانى پوسيده را پيش پيامبر آورد و در جمع حاضران آن را در هم كوفت و گفت: خداى تو گمان مى برد كه اين استخوان پوسيده را جان خواهد بخشيد؟!39 قرآن كريم در آيات 16 و 17 سوره صاد و آيه 30 سوره ياسين، ضمن اشاره به استهزاى رسول خدا(صلى الله عليه وآله) توسط مشركان، به خنثى سازى اين توطئه اقدام نموده و پيامبراسلام و مسلمانان را توصيه به صبر و بردبارى مى نمايد.


نتيجه گيرى

براساس آنچه گذشت، مى توان دريافت كه اشرافيت و سرمايه دارى مكه در رويارويى و مصاف با رسول خدا(صلى الله عليه وآله) و انقلاب الهى اش، شگردها و ترفندهاى متنوع، متعدد و شايان توجه تبليغاتى به كار مى بستند.

با عطف به منابع و مآخذ، شيوه هاى مزبور را مى توان در عرصه هايى همانند استفاده از شعر، سرود و ترانه، قصه، وارد كردن تهمت هاى ناروا (ترور شخصيت)، منصرف كردن مردم، استعانت تبليغاتى از علماى يهود، كاربرد حربه استهزا و تلاش براى به سازش كشاندن شيخ تيره بنى هاشم ملاحظه كرد. اما كاربرد اين شيوه ها، كوچك ترين خللى در اراده رسول اكرم(صلى الله عليه وآله)و ياران آن حضرت پديد نياورد و در اين مصاف، سرانجام تاريخ فتح و ظفر جبهه نبوى را اثبات كرد.
پى نوشت ها

1ـ محمد ابوزهره،خاتم پيامبران، ترجمه حسين صابرى، مشهد، بنياد پژوهش هاى اسلامى آستان قدس رضوى، 1373 ش، ج اول، ص 699

2ـ ابن هشام،السيرة النبوية، بيروت، دارالاحياء التراث العربى، 1413 هـ، 1993 م، الجزء الاول، ص 264 / ابن اثير،تاريخ كامل، ترجمه محمدحسين روحانى، تهران، انتشارات اساطير، 1374 ش، ج دوم، ص 880

3ـ ابن هشام، پيشين، ص 265 / ابن اثير، پيشين، ص 880

4سيرت رسول اللّه، ترجمه رفيع الدين اسحاق بن محمد (قاضى ابرقوه)، ويرايش جعفر مدرس صادقى، تهران، نشر مركز، 1373، ص 124

5ـ ابن هشام، پيشين، ص 266 / ابن خلدون،العبر، ترجمه عبدالمحمد آيتى، تهران، پژوهش گاه علوم انسانى و مطالعات فرهنگى، 1375، ج اول، ص 387

6ـ ابن سعد،طبقات، ترجمه محمد مهدوى دامغانى، تهران، نشر نو، 1369، ج اول، ص 198 / ابن هشام، پيشين، ص 267ـ266

7ـ ابن هشام، پيشين، ص 267 / ابن اثير، پيشين، ص 881

8ـ جعفر مرتضى،سيره صحيح پيامبر بزرگ اسلام، ترجمه حسين تاج آبادى، قم، مؤسسه فرهنگى، انتشاراتى آزاد گرافيك، بى تا، ج دوم، ص 58

9ـ عباس زرياب،سيرت رسول الله، تهران، سروش، 1370، بخش اول، ص 148ـ137 / محمدابراهيم آيتى،تاريخ پيامبر اسلام، دانشگاه تهران، 1366، ص 126

10ـ شهرك و ناحيه اى نزديك كوفه امروزى

11ـ محمدابراهيم آيتى، پيشين، ص 126 / عباس زرياب، پيشين، بخش اول، ص 141ـ140

12ـ ابن هشام، الجزء الاول، ص 301ـ300 / ر.ك.به:سيرت رسول الله، ترجمه قاضى ابرقوه، ص 114

13ـ به قولى 8 آيه از سوره قلم و نيز آيات 3 و 4 سوره حج و يا 5 و 6 سوره فرقان در مذمت نضربن حارث نازل گرديده است.

14ـ ابن هشام، پيشين، ص 300 / شهاب الدين نويرى،نهاية الارب فى فنون الادب، ترجمه محمود مهدوى دامغانى، تهران، اميركبير، 1364، ج اول، ص 210

15ـ سيدجعفر شهيدى،تاريخ تحليلى اسلام، تهران، مركز نشر دانشگاهى، 1370، ص 50

16و17ـ محمدحسين هيكل،زندگانى محمد(صلى الله عليه وآله)، ترجمه ابوالقاسم پاينده، تهران، سازمان تبليغات اسلامى، 1375، قسمت اول، ص 238ـ212 / ص 206

18ـ على دوانى،تاريخ اسلام از آغاز تا هجرت،قم، دفتر انتشارات اسلامى، بى تا، ص 137

19ـ ابن واضح يعقوبى،تاريخ يعقوبى، ترجمه محمدابراهيم آيتى،تهران،مركزنشر انتشارات، علمى و فرهنگى، ج اول، ص 42

20نهايه الارب، ج اول، ص 211 / رسول جعفريان،تاريخ سياسى اسلام، تهران، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامى، 1368، ج دوم، ص 118ـ 117

21ـ ابن هشام، پيشين، ص 301

22و23ـ همان، صفحات 302 لغايت 308 / ص 311 / نيز ر.ك.به: ابن اثير، پيشين، ج دوم، ص 899 / جعفر مرتضى، پيشين، ج دوم، ص 6 / عباس زرياب، پيشين، بخش اول، ص 137 / محمدابراهيم آيتى، پيشين، ص 153ـ124

24ـ ابن هشام، پيشين، ص 311ابن اثير، پيشين، ج دوم، ص 899 / محمدباقر مجلسى،بحارالانوار،بيروت، مؤسسه الوفاء، 1403هـ.ق،جلدهجدهم،ص202

25ـ محمدباقر مجلسى،بحارالانوار، ج 18، ص 202

26ـ رسول جعفريان، پيشين، ج دوم، ص 12

27سيره ابن كثير، ج اول، ص 472ـ471 به نقل از: تاريخ سياسى اسلام، ج دوم، ص 114

28انساب الاشراف، ج اول، ص 231

29ـ ابن خلدون، پيشين، ج اول، ص 391ـ390 / هاشم معروف حسنى،سيرة المصطفى، ترجمه حميد ترقى جاه، تهران، حكمت، 1370، ص 266

30ـ محمدابراهيم آيتى، پيشين، ص 167 ـ166

31ـ جعفر مرتضى، پيشين، ج دوم، ص 62

32ـ ابن هشام، پيشين، الجزء الثانى، ص 396ـ395 / ابن واضح يعقوبى، پيشين، ج اول، ص 381ـ 380 / محمدبن جرير طبرى،تاريخ طبرى، ترجمه ابوالقاسم پاينده، تهران، انتشارات اساطير، 1363، ج سوم، ص 910

33سيرت رسول الله، ترجمه قاضى ابرقوه، ص 191

34ـ ابن اثير، پيشين، ج دوم، ص 891ـ890

35ـ عباس زرياب، پيشين، ص 172

36ـ ابن هشام، پيشين، الجزءالاول، ص 313

37ـ محمدبن جرير طبرى، پيشين، ج سوم، ص 910

38ـ ابن اثير، پيشين، ج دوم، ص 891

39ـ طرح و پيشنهاد پذيرش اعتقاد يكديگر در مدت زمانى كوتاه از ديگر اقدامات فرهنگى اشراف بود. بسيارى از مورّخان نقل كرده اند كه مشركان در باب مسائل عبادى به پيامبر(صلى الله عليه وآله) پيشنهاد كردند كه تو يك سال خدايان ما را عبادت كن و ما نيز يك سال خداى تو را عبادت مى كنيم. خداوند در سوره كافرون اين درخواست را مردود دانسته است.

نويسنده:سيدمحمد طيّبى

منبع:فارس

از دیگر شخصیت های وابسته به کانون های صهیونیستی در سیاست گردانی بریتانیا می توان به لرد ریدینگ  یا همان دانیل اسحاق روفوس اشاره که از نزدیکترین دوستان دیوید لویدجرج بود و از مؤثرترین عناصر در صعود لویدجرج به صدارت . اسحاق در سال 1910 به مقام شوالیه امپراتوری بریتانیا دست یافت و به سِر ملقب شد.

آنچه در زیر می آید متن قسمت چهارم از سری نخست مجموعه مستند "راز آرماگدون" است که در سال 1386 به نویسندگی و کارگردانی سعید مستغاثی و تهیه کنندگی رضا جعفریان برای گروه سیاسی شبکه خبر تهیه شد. این سری در 26 قسمت ساخته شده بود که برای نخستین بار در اردیبهشت و خرداد و تیرماه 1387 از شبکه خبر پخش شد. 3 سری بعدی این مجموعه مستند نیز تحت عناوین " ارتش سایه ها " ، " معبد تاریکی " و " پروژه اشباح " به ترتیب طی سالهای 1387 ، 1388 و 1389 تولید و طی همین سالها تا 1390 از شبکه های مختلف سیما روی آنتن رفتند .

همیشه این سوال وجود داشته که آیا انگلستان یا بریتانیای کبیر که به عنوان استعمار پیر معروف بوده ، صهیونیسم را به خدمت خود گرفته یا این صهیونیسم جهانی بوده است که از امپراطوری بریتانیا استفاده خود را برده است و به عبارتی حتی آن را تحت سلطه خود درآورده و زیر پرچم و با آن نقاب انگلیس به استعمار ممالک و سرزمین های دیگر پرداخته است ؟ آیا اینکه در تمام طول تاریخ استعمار پیش از ظهور امپریالیسم آمریکا ، همواره هر توطئه جهانی با نام انگلیس همراه بوده ، همه حقیقت تاریخ است؟ آیا کانون هایی پنهان برای دستیابی به مقاصد تاریخی و آرمانی شان در طی تاریخ معاصر از این حربه برای پنهان نگاه داشتن نام و عنوان خویش بهره نجستند؟ به نظر می آید برای پاسخ گویی صحیح به این سوالات بایستی با بازخوانی تاریخ دو قرن اخیر پرداخت.

همان گونه که در قسمت قبلی از نفوذ کانون های اشرافیت یهود و از جمله روچیلدها در دربار و دولت و همچنین مراکز اقتصادی اروپا و به خصوص بریتانیا سخن گفتیم ،  با بازخوانی تاریخ معاصر متوجه می شویم که با صدور اعلامیه بالفور در 2 نوامبر 1917 انگلیس به طور رسمی در خدمت سیاست های سازمان جهانی صهیونیسم قرار گرفت و اجرای بعضی از بندهای اصلی پروتکل های حکمای صهیون در دستور کار سیاستمداران انگلیسی که خود نیز اغلب وابسته به کانون های صهیونیستی بودند ، واقع گردید.

از آن زمان ، عوامل مختلف وابسته به جریان جهانی صهیونیسم در ارکان مختلف سیاست های استعماری بریتانیا قرار گرفتند به طوری که در زمان کودتای 1299 لابی صهیونیستی در بریتانیا در اوج اقتدار خویش قرار داشت وسلطه آن بر سیاست و اقتصاد انگلیس در حدی بود که "ویلفرید اسکاون بلونت" آزادیخواه نامدار انگلیسی و دوست سید جمال الدین اسد آبادی در نامه خود به دکتر سید محمد هندی به تاریخ 28 جولای 1913 از سیطره آن به عنوان" مرگ انگلستان به عنوان یک ملت" یاد می کند . بلونت می نویسد:

"امروزه امپراتوری بریتانیا ،  نه به وسیله انگلیسیان و طبق اصول انگلیسی یا حتی به خاطر منافع انگلیسی، بلکه به وسیله یک دارودسته اشرار بین المللی اداره می شود که تمامی حیات اجتماعی ما را به فساد کشیدند و پول ، تنها خدای آنان است . انگلستان به عنوان یک ملت، با تمامی آرمان های کهن آن و به سان سایرملتهای مسیحی، دیگر مرده است..."....

بلونت، که خود به یکی از خاندان ها ی اشرافی انگلیس تعلق داشت، در این نامه به طور مشخص به کسانی چون دیوید لویدجرج و وینستون چرچیل اشاره می کند و ایشان را به دلیل دریافت رشوه از گادفری اسحاق ، رئیس کمپانی مارکونی و برادر لرد ریدینگ (سِر روفوس اسحاق که بعدا فرمانروای انگلیسی هندوستان شد)، "پست و فرومایه و کارگزار سرمایه داران مالی یهودی" می خواند. اشاره بلونت به ماجرایی است که در تاریخ نگاری بریتانیا به رسوایی مارکونی معروف است. بلونت می نویسد:

"در زمانه من هیچ چیز روشن تر از این ماجرا ، نزول شرف را در حیات اجتماعی ما آشکار نمی کند. این ماجرا به آشکارترین شکل نشان می دهد که سیاستمداران  ما تا چه اندازه به خاطر ارزش های نازل مالی سقوط می کنند و ابعادی را که اخلاق بازار بورس ، جایگزین اخلاق کهن تر تجارت شده و فراتر از همه میزان ، اقتدار دارودسته بیگانه سرمایه داران مالی یهودی را، که مجلس عوام ما را به چنگ خود گرفته اند، روشن می کند. تنها این نیست که امروزه دو یهودی درکابینه ما حضور دارند، بلکه تقریباً تمامی وزرای ما انسانهای نیازمندی هستند که از طریق زنجیرهای قیود شخصی به آنها وابسته اند یا از آنان پیروی می کنند و لذا نمی توانند مخالفت خود را با سست اخلاقی همکارانشان بیان کنند حتی زمانی که از عمل خویش شرمسارند..."

گفته بلونت درباره "مرگ ملت های مسیحی" هم با اوضاع آمریکای دوران وودرو ویلسون ، منطبق است  و  هم حتی  درباره فرانسۀ دوران ژرژ کلمانسو، نخست وزیر فرانسه در سال های 1917، نیز این تحلیل صدق می کند .

کلمانسو همان کسی است که از سال 1898 در روزنامه طلوع او ، جنجال بر سر محاکمه دریفوس آغاز شد . دریفوس یک افسر یهودی بود که طبق مدارک مستند به جرم جاسوسی برای آلمان دستگیر و در دادگاه های متعدد محاکمه و محکوم شد و سپس شبکه مقتدر صهیونیستی دنیای غرب با تمامی قدرت برای تبرئه او وارد میدان شد. مقاله" من متهم می کنم" امیل زولا اولین بار در همین روزنامه منتشر شد . (خانواده زولا از وابستگان روچیلدها بودند و پدرش رئیس شبکه تراموای روچیلدها در وین.)روزنامه فوق با پول یهودیان ثروتمند فرانسه اداره می شد و کلمانسو در تمامی دوران حیات خود به این کانون وابستگی داشت . حتی در منابع کاملاً رسمی، مانند "دائرة المعارف آمریکانا" ،از او به عنوان دوست صمیمی سِر بازیل زاهارف یاد می شود.

زاهارف (یهودی) بزرگترین دلال جهانی اسلحه در اواخر سده نوزدهم و اوایل سده بیستم بود که به دلیل شرکت در عملیات دسیسه گرانه ، شهرت افسانه ای دارد . لویدجرج یکی دیگر از دوستان صمیمی زاهارف بود . جالب تر اینجاست که کلمانسو نیز مانند لویدجرج یک یهودی را به عنوان منشی مخصوص در کنار خود داشت. منشی لویدجرج  ، سِر فیلیپ ساسون (فردی که بعدا کانون اشرافیت صهیون را در عراق بوجود آورد) بود و منشی و دستیار اصلی کلمانسو ، یهودی دیگری به نام ژرژماندل با نام واقعی لوید ژرژ روچیلد، از وابستگان روچیلدهای فرانسه!

اما درباره دیوید لویدجرج ، کسی که کودتای 1299 رضاخان در زمان دولت بریتانیایی او صورت گرفت . این همان دولتی است که اعلامیه معروف بالفور ( 2 نوامبر 1917 ) را به سود صهیونیست ها صادرکرد. لویدجرج شخصاً در کابینه با اشتیاق فراوان از اعلامیه بالفور پشتیبانی کرد و آن را گامی به سوی تأسیس یک دولت یهود شمرد. او چند روز پیش از صدور اعلامیه به حییم وایزمن (نخستین رییس جمهور رژیم اسراییل )گفته بود : "...من می دانم که با صدور این اعلامیه ، گروهی را خشنود و گروهی را ناراضی می کنم، ولی می خواهم از شما حمایت کنم ، زیرا در راه آرمانی بزرگ می کوشید..."

او همچنین در کنفرانس سن رمو و در فرمان قیمومیت فلسطین ، اعلامیه بالفور را مورد تأیید و عمل قرار داد.کاوش دقیق در تبارنامه لویدجرج  ، ریشه های یهودی او را آشکار می کند. به نوشته دائرة المعارف یهود لویدجرج "به دلیل تربیت مذهبی اش" به صهیونیسم علاقمند بود و خود او می نویسد: "...من درباره تاریخ یهود بیشتر آموخته ام تا درباره تاریخ مردم خودم ..."

چرا باید لویدجرج درباره تاریخ یهود بیش از تاریخ بریتانیا بداند و اشاره دائرةالمعارف یهود به "تربیت مذهبی" او به چه معناست؟

پیتر راولند در آغاز زندگینامه لویدجرج، بر اساس مصاحبه با بازماندگان خانواده وی ، شمای تبارشناختی خانواده های جرج و لوید را درج کرده است . بر اساس این تبارنامه ،  همسر دیوید لوید  ، ربکا ساموئل نام داشت و یکی از دختران این دو، به نام الیزابت لوید، با ویلیام جرج ازدواج کرد. حاصل این وصلت دیوید لوید جرج بود . ربکا ساموئل، چنان که نام او نشان می دهد، به خاندان یهودی ساموئل تعلق داشت . بنابراین ، تصادفی نیست که دوران دولت لویدجرج ، به عنوان دوران سلطه تام و تمام اشرافیت یهودی بر دولت بریتانیا شناخته می شود . و تصادفی نیست که در زمان نخست وزیری لویدجرج دو عضو خاندان ساموئل  یعنی  سِرهربرت ساموئل (نخستین کمیسر عالی فلسطین) و ادوین مونتاگ (وزیر امور هندوستان) ، از متنفذترین کارگردانان سیاست بریتانیا در خاورمیانه بودند و سر روفوس اسحاق (لرد ریدینگ)، عضو خاندان یهودی اسحاق و خویشاوند نزدیک ساموئل ها، نایب السلطنه و فرمانروای هندوستان شد.

ربکا ساموئل در سال 1868 درگذشت یعنی زمانی که دیوید 5 ساله بود . طبیعی است که مادربزرگ دیوید نقش اصلی را در نگهداری و تربیت نوه خردسال خود داشته باشد و طبیعی است که دیوید به شدت از فرهنگ خانواده مادری متاثر باشد . براین اساس، اشاره مبهم دائرة المعارف یهود به "پرورش مذهبی" لویدجرج و این گفته او، که درباره تاریخ یهود بیش از تاریخ انگلیس فراگرفته است، و دلیل نفوذ فوق العاده اعضای خانواده ساموئل - مونتاگ در دولت او روشن می شود. توجه کنیم که در فقه تلمودی، کسی که از جانب مادر یهودی باشد ، یهودی به شمار می رود.

پیوند رسمی دیوید لویدجرج با صهیونیست ها( تا آنجا که در منابع منتشر شده مندرج است )از زمانی آغاز شد که مؤسسه مشاوره حقوقی لویدجرج و شریکش،آرتور رابرتس (احتمالاً از خاندان لرد رابرتس قندهار و از اسلاف خانم مارگارت تاچر)، در سال 1902 از سو ی هرتزل مأمور تهیه چند طرح برا ی ایجاد کشور یهود در مناطق مختلف جهان شد . پس از اعلام جنگ انگلیس به دولت عثمانی (در نوامبر 1914)لوید جرج به  هربرت ساموئل گفت که "وی بسیار مشتاق استقرار یک دولت یهودی در فلسطین است ." او در نخستین ملاقاتش با حییم وایزمن (در دسامبر 1914 ) نیزعلاقه خود را به صهیونیسم ابراز داشت.

لویدجرج با ژست های انقلابی و چپ گرایی و عوامفریبی به قدرت رسید و یکی از فاسدترین و فرومایه ترین دولت های تاریخ بریتانیا را بنیان نهاد که به تعبیر بلونت مانند راهزنی عمل می کرد که خود را به بالاترین پیشنهاددهنده می فروشد.

از دیگر سیاستمداران وابسته به کانون های صهیونیستی انگلیس ، بایستی به نام سر وینستون چرچیل اشاره کنیم که به نوشته برخی مورخین معاصر در استراتژی صهیونیستی همان مرتبتی را دارا بود که بنیامین دیزراییلی در نیمه دوم قرن نوزدهم داشت. بررسی پیشینه مفصل خاندان چرچیل- اسپنسر، از بدو پیدایش ، و پیوندهای عمیق آن با اشرافیت یهودی به بحث مستقل و مفصلی نیاز دارد که در حوصله این برنامه نیست. به طور خلاصه، ثروت و اقتدار و شهرت خاندان چرچیل از زمان بنیانگذار آن ، جان چرچیل (دوک اول مارلبورو ) که فرمانده کل قشون انگلیس در اوایل سده هیجدهم بود،از طریق زدوبند باپیمانکاران نظامی یهودی و به ویژه سِر سلیمان مدینا به دست آمد.

در بررسی تاریخ فراماسونری نیز دو داماد جان چرچیل (یعنی جان مونتاگ - دوک دوم مونتاگ و چارلز اسپنسر - ارل سوم ساندرلند ) را در زمره بنیانگذاران فراماسونری در نیمه اول قرن هیجدهم می یابیم. ارل ساندرلند در زمان تأسیس فراماسونری در انگلستان وزیر اعظم بود و با اعمال نفوذ او درجه دکترای آکسفورد برای جان تئوفیلوس دزاگولیه، نظریه پرداز نامدار فراماسونری، به دست آمد . خاندان چرچیل درتاریخ بریتانیا بسیار بدنام است .از جمله یکی معاصران ارل دوم ساترلند ،  وی را "مکارترین و سخت کوش ترین رذلی خوانده است" که در صحنه گیتی وجود دارد . و نیز استناد می کنیم به این جمله معروف گلادستون که "هیچ چرچیلی از خاندان جان مارلبورو برنخاست که به اخلاق یا اصول پایبند باشد..."

وینستون چرچیل پسر لرد راندولف چرچیل و زنی آمریکایی به نام جرمی جروم است که به لیدی راندولف چرچیل شهرت داشت . لرد راندولف چرچیل از صمیمی ترین دوستان آرتور جیمز بالفور و سِر هنری دراموند ولف و سِر سیسیل رودز بود و ماننداین سه تن از کارگزاران سرشناس لرد ناتانیل روچیلد به شمار می آمد. راندولف شخصیتی به شدت فاسد و ولخرج بود و از این نظر در تاریخنگاری انگلیس از شهرت انحصاری برخوردار است.

او در سال 1895 ، در 46 سالگی، به بیماری سیفلیس درگذشت. جرمی جروم یعنی لیدی راندولف چرچیل نیز به شدت هرزه و ولخرج بود و در زمان حیات شوهر و پس از آن با مردان متعدد رابطه جنجالی داشت. حداقل یکی از پسران او (که به راندولف منتسب است ) به عنوان نامشروع شهرت کامل دارد.

وینستون چرچیل پرورش یافته خاندان روچیلد و سِر ارنست کاسل، از اشراف  نامدار یهودی و صمیمی ترین دوست ادوارد هفتم (پادشاه انگلیس)، بود . لرد راندولف چرچیل در زمانی که وینستون چرچیل 18 ساله بود به زنش نوشت که اگر وینستون درامتحانات ورودی دانشگاه موفق نشود به کمک روچیلدها او را وارد کار تجارت خواهدکرد. چرچیل ”تاجر“ نشد، ولی به کمک اشرافیت یهودی به نامدارترین دولتمرد انگلیسی قرن بیستم بدل شد.میان چرچیل و لویدجرج دوستی دیرینه و  ژرف برقرار بود.

از دیگر شخصیت های وابسته به کانون های صهیونیستی در سیاست گردانی بریتانیا می توان به لرد ریدینگ  یا همان دانیل اسحاق روفوس اشاره که از نزدیکترین دوستان دیوید لویدجرج بود و از مؤثرترین عناصر در صعود لویدجرج به صدارت . اسحاق در سال 1910 به مقام شوالیه امپراتوری بریتانیا دست یافت و به سِر ملقب شد. در سال 1914 به جرگه اشرافیت بریتانیا راه یافت و بارون ریدینگ شد . (ریدینگ نام شهری است .) او در سال 1916 ویسکونت ریدینگ،در سال 1917 ارل ریدینگ و در سال 1926، پس از بازگشت از هند، مارکیز ریدینگ شد(شوالیه ، ویسکونت ، ارل و مارکیز به ترتیب از درجات افتخارآمیزی است که ملکه انگلیس به خادمان امپراطوری بریتانیا اهداء می کند). به این ترتیب نام روفوس اسحاق به عنوان نخستین یهودی در تاریخ انگلیس به ثبت رسید که در هرم اشرافیت بریتانیا به رده مارکیزی ارتقا یافته است . اسحاق همچنین اولین یهودی در تاریخ  بریتانیاست که دادستان کل و قاضی القضات و همچنین  نایب السلطنه هندوستان و وزیر امور خارجه شد.

رشد سریع لرد ریدینگ در هرم اشرافیت بریتانیا در این دوران غیرعادی نیست زیرا سال های پس از جنگ اول جهانی ، و به ویژه دوران صدارت لویدجرج، به عنوان دوران رواج گسترده فروش القاب اشرافی شناخته می شود . یکی از دلالان این معاملات فردریک گست، پسرعمه وینستون چرچیل بود که منشی لویدجرج محسوب می شد و مورخین او را به عنوان فردی پست ، زنباره و سبک مغز می شناسانند. گست از سال 1917( یعنی همان سال صدور اعلامیه بالفور)  به مدت پنج سال مسئول برنامه های حزبی لویدجرج بود و در این سمت از طریق فروش عناوین اشرافی به گردآوری پول برای تأمین مخارج شخصی و حزبی لویدجرج پرداخت. پروفسور کانادین، استاد تاریخ معاصر بریتانیا در دانشگاه کلمبیا، گست را به عنوان فردی معرفی می کند کاملا بی اعتنا به قیود اخلاقی که محتملا بیش از هر کس دیگر از اسرار ناراحت کننده مطلع بود. گلادستون او را "همزاد شیطانی" لویدجرج نام نهاد. بی پروایی و افراط این شبکه در فروش غیرقانونی القاب اشرافی تا بدانجا بالا گرفت که در ژوئن 1922 ماجرایی جنجالی را پدید آورد که به رسوایی فروش القاب  معروف است . ماجرا در پی اعتراض یکی از اعضای مجلس لردها به درج نام سِر جوزف رابینسون  در فهرست کسانی که باید در مراسم تولد پادشاه بریتانیا به مقام بارونی دست یابند ، آغاز شد . رابینسون یک ماجراجوی انگلیسی بود که اخیراً به علت کلاهبرداری در آفریقای جنوبی 500 هزار پوند جریمه شده بود . سایر لردهای قدیمی نیز به موارد مشابهی اعتراض کردند و ماجرا به جنجالی بزرگ بدل شد . رابینسون عجولانه نامه ای نوشت و انصراف خود را از دریافت مقام لردی اعلام کرد. این نامه در ژوئن 1922 توسط لرد بیرکنهد، دوست صمیمی چرچیل و وزیر دارایی، در مجلس خوانده شد .

در مجلس لردها گفته شد که نخست وزیر و دوستانش با جیب خالی وارد دولت شدند ولی در چهار سال اخیر میلیون ها پوند سرمایه اندوخته اند و صرفنظر از سوءاستفاده های شخصی ،  موجودی گروه حزبی آنها بین یک تا دو میلیون پوند است . در این دوران مالکان مطبوعات مهم بریتانیا عموما القاب اشرافی دریافت داشتند . گفته شدکه از سال 1918 تا آن زمان 49 نفر از سهامداران یا سردبیران یا صاحب امتیازان و یاروسای گروه های مطبوعاتی عناوین لردی، بارونتی و شوالیه گری دریافت کردند. یکی از افراد برای دریافت عنوان شوالیه ،  10 هزار پوند به یکی از وزرا پرداخته بود ، فرد دیگر 12 هزار پوند و شخص دیگر برای دریافت عنوان بارونت 35 هزار پوند تلکه شده بود. این ماجرایی است که وینستون چرچیل در نامه ای به همسرش از آن با عنوان "گاف القاب" یاد کرده است . البته این پدیده جدیدی در تاریخ اشرافیت بریتانیا نبود . این اشرافیتی است که در دوران سلطنت الیزابت اول و در کوران به اصطلاح رفورماسیون انگلیس  ، تکوین یافت و شالوده ثروت عظیم خود را برتاراج اموال غنی کلیسا و صومعه های انگلیس بنا نهاد .

سه ماه پیش از مرگ ملکه ویکتوریا، ویلفرید اسکاون بلونت در خاطراتش نوشت که دوستان ادوارد (ولیعهد آن زمان و ادوارد هفتم پادشاه بعدی)محرمانه بدهی های او را می پردازند. یکی از آنها 100 هزار پوند به ادوارد داده و راضی شده که تنها 25 هزار پوند به اضافه عنوان شوالیه دریافت کند . بدینسان، راز ورود بزرگ ترین قاچاقچیان تریاک سده نوزدهم ، مانند ساسون ها و جی جی بهای ها ، به جرگه اشرافیت بریتانیا روشن می شود. همان گونه که گفته شد ساسون ها پدیدآورنده کانون صهیونیستی در عراق و جی جی بهای ها از جمله اصلی ترین پدیدآورندگان اشرافیت پارسیان هند که اصلی ترین پایگاه کانون های صهیونیستی و سرویس های جاسوسی بریتانیا در دوران پس از صدور اعلامیه بالفور و آغاز تلاش برنامه ریزی شده برای اسراییلیزه کردن خاورمیانه بود.

و حالا لرد ریدینگ یا همان سر رفوس اسحاق ...

روفوس اسحاق یکی از عناصر اصلی مافیای صهیونیستی بریتانیا بود و با شبکه صهیونیستی ایالات متحده آمریکا نیز رابطه تنگاتنگ داشت . برادرش گادفری اسحاق رئیس کمپانی مارکونی آمریکا بود و همان کسی است که در سال 1912 به دلیل پرداخت رشوه به صورت سهام کمپانی مارکونی به برخی از مقامات بلندپایه مانند (لویدجرج و روفوس اسحاق و سایر اعضای محفل ایشان،  ماجرای معروف به رسوایی مارکونی را پدید ساخت . کار به محاکمه افراد فوق در مجلس عوام کشید و در جریان آن لویدجرج ، شخصیتی بسیار حقیر و فرومایه از خود نشان داد . او در برابر اعضای کمیسیون مربوطه لابه کرد و گفت : "مرد فقیری است که می خواهد برای روزگار پیری خود لانه ای فراهم کند."  ماجرا با حمایت پادشاه (جرج پنجم ) و نخست وزیر (اس کوئیت) از لویدجرج و دوستانش فیصله یافت. بلونت در نامه معروف خود به د کتر سید محمد هندی می نویسد:

"...در زمانه من هیچ چیز روشن تر از این ماجرا ، نزول شرف را در حیات اجتماعی ما آشکار نمی کند... ما شاهد آنیم که یکی از اعضای هیئت دولت با پول حزب و دو تن دیگر [از وزرا ] به قمار در بازار بورس دست می زند  ، بی آنکه نخست وزیر کلامی در نکوهش آنان بر زبان راند؛ وضعی که در تاریخ نظام پارلمانی ما بی سابقه بوده . و یکی از قماربازان نادم [لویدجرج] مقامی مهم چون وزارت دارایی را در دولت ما به دست دارد و زمانی که عمل خلاف قاعده او فاش می شود، نخست کاملاً انکار می کند و زمانی که اتهام او به شکلی غیرقابل انکار عرضه می شود ، مانند بچه مدرسه ای که سیبی در جیب او کشف شده، زار زار به گریه می افتد و اشکریزان از فقر خودمی نالد و دروغ پشت دروغ می بافد و ادعا می کند که این سرمایه گذاری پس اندازی است که با رنج به دست آورده ! ما شاهد آنیم که امروزه این رفتار رقت بار به جای آنکه تحقیر و خشم مجلس عوام را برانگیزاند ، با رأی همدردی عموم نمایندگان مورد اغماض قرار می گیرد. وزیر فاسد دارایی ، هنوز وزیر دارایی است و همدست یهودی او در قمار فوق [روفوس اسحاق ] درسمت قاضی کل انگلستان جای می گیرد..."

روفوس اسحاق در سال 1915 از دولت ایالات متحده آمریکا و صرافان یهودی نیویورک مبلغ 500 میلیون دلار وام برای دولت های انگلیس و فرانسه اخذ کرد.

دائرة المعارف یهود می نویسد: "او تا پایان عمر به امور یهودیان و صهیونیسم علاقه فوق العاده نشان داد ." پسر روفوس اسحاق، به نام جرالد اسحاق یا لرد ریدینگ دوم، دردوران نهضت ملّی شدن صنعت نفت در ایران ، معاون وزارت خارجه بریتانیا بود.

اما خاندان ساموئل...

در زمان کودتای 1299 رضاخان ،  سه چهره سرشناس خاندان یهودی ساموئل یعنی سِر مارکوس ساموئل، سِرهربرت ساموئل و ادوین مونتاگ ، از متنفذترین شخصیتهای سیاسی بریتانیا بودند. خانواده ساموئل از متعصب ترین شووینیست های یهودی به شمار می آیند که نقشی برجسته در تحولات خاورمیانه، تأسیس دولت اسراییل و تمامی حوادث این دوران تاریخی داشته اند. ساموئل ها را باید در ردیف چند خاندان درجه اولی دانست که در رأس پدیده ای  به نام  صهیونیسم جهانی ، جای دارند. این خاندان، مانند خاندان اسحاق ایساک ، بسیار پرشاخه است و در هر حادثه ای رد پایی از آنان می توان یافت.

شاخه ای از این خاندان از قرن  نوزدهم نام مونتاگ را بر خود نهاد . لردهای سوایتلینگ از این شاخه اند. نقش جدی این خانواده در تاریخ سیاسی و مالی معاصر از نیمه اول سده نوزدهم آغاز می شود و مانند ساسون ها و یهودیان بغدادی، با تجارت جهانی تریاک در پیوند است. این خانواده از آغاز در تجارت جهانی تریاک درگیر بود و ثروت اولیه خود را ازاین طریق اندوخت . در واقع ، آنان به عنوان عامل روچیلدها در این عرصه و عرصه های ماجراجویانۀ مشابه فعالیت می کردند. روچیلدها بانکدارانی شناخته شده و معتبر درسطح جهانی بودند و حرفه ”محترمانه“ ایشان اجازه نمی داد که به طور رسمی و علنی در قاچاق تریاک و توطئه های خونین و کثیف مبارزه بر سر تصاحب معادن الماس و طلا و نفت مشارکت جویند و لذا این نقش را به دیگران وا می گذاردند. این نقش را در آفریقای جنوبی  بارنت اسحاق، یکی از اعضای خانواده بدنام اسحاق، با نام مستعار "بارنی بارناتو" ، به دست گرفت و بزرگترین امپراتوری تجارت الماس و طلای جهان را، به کمک جوان ماجراجوی دیگری به نام" سیسیل رودز"، بنیان نهاد .

در نیمه اول سده نوزدهم، همین نقش را در تجارت جهانی تریاک  ، ساموئل ها به دست داشتند . از همین دوران ، اعضای خاندان ساموئل، به عنوان کارگزار روچیلدها، در تجارت با ژاپن فعال بودند و به همین دلیل است که بعدها، در اوایل قرن  بیستم، یهودیانی چون سِر مارکوس ساموئل و یاکوب شیف، نماینده روچیلدها در ایالات متحده آمریکا، از ارتباطات سطح عالی با ژاپنی ها برخورد شدند.

در نیمه دوم قرن نوزدهم، فعالیت ساموئل ها به عرصه نفت انتقال یافت و پس از انتقال معادن نفتی روچیلدها در قفقاز به ایشان به تأسیس کمپانی شل انجامید. در این زمان سه تن از اعضا ی این خانواده سه شاخه سرشناس و متنفذ کنونی آن را پدید ساختند. مارکوس ساموئل، پسر دسیسه گر و پرتحرک پدری به همین نام که تاجر تریاک و صدف بود، به کمک لرد ناتانیل روچیلد، مجتمع غول آسای "رویال داچ شل" را بنیاد نهاد . نام شل (صدف) بر رو ی این کمپانی یادی است از تجارت صدف پدرمارکوس ساموئل و البته نامی از تجارت تریاک در میان نیست . شاخه دیگر را ادوین ساموئل، پدر سِر هربرت ساموئل، تأسیس کرد؛ و شاخه سوم را ساموئل مونتاگ ، برادرکوچک او . این دو برادر در نیمه اول سده نوزدهم در قالب کمپانی ساموئل و مونتاگ فعالیت داشتند که در سال 1853 نام آن به ساموئل مونتاگ و شرکاء تغییرکرد و امروزه با نام هیل ساموئل به عنوان یکی از مهم ترین مجتمع های مالی دنیای معاصر شناخته می شود.

در دوران جنگ اول جهانی، سِر مارکوس ساموئل به عنوان رئیس مجتمع نفتی رویال داچ شل نقش اصلی را در تأمین سوخت مورد نیاز نیروی دریایی بریتانیا به عهده داشت. به ابتکار مارکوس ساموئل بود که در سال 1914 دولت بریتانیا سهام اصلی شرکت نفت انگلیس و ایران را خریداری کرد و بر این اساس سوخت نیروی دریایی خود را از زغال سنگ به نفت تغییر داد . در زمان این معامله وینستون چرچیل جوان وزیر دریاداری بود . در ژوئن 1914 ، چرچیل در مجلس عوام متهم شد که "آلت دست یهودیان"  شده است . چرچیل در نطق خود گفت که "ما هیچ جنگی با شل نداریم و این کمپانی هماره آماده خدمت به منافع نیروی دریایی و امپراتوری بریتانیا بوده است"

این امر عامل تعیین کننده ای در برتری نظامی نیروی دریایی بریتانیا در جنگ اول جهانی به شمار می رود. در همین زمان سر رابرت والی کوهن ، از خاندان کوهن، به عنوان یکی از مدیران شل و مدیر کمپانی نفت آنگلو ساکسون مشاور نفتی ارتش بریتانیا بود سِر هربرت ساموئل برادرزاده ساموئل مونتاگ ، لرد سوایتلینگ، بود. او در سال 1902نماینده مجلس عوام، در سال 1906 معاون وزارت کشور، در سال 1910 وزیر پست و در سال 1916 وزیر کشور بریتانیا شد. پس از اعلام جنگ بریتانیا به عثمانی، او مسئله استقرار دولت یهودی در فلسطین را نخست با لوید جرج و سپس با سِر ادوارد گری، وزیر امور خارجه، مطرح کرد و با استقبال مشتاقانه آنها مواجه شد . وی سپس یادداشتی در این زمینه تهیه کرد که در ژانویه و مارس 1915 در میان اعضا ی هیئت دولت توزیع شد. او در این یادداشت طرح تأسیس یک کشور تحت الحمایه بریتانیا را در سرزمین فلسطین مطرح کرده بود که در آن به سازمان های یهودی امکانات لازم برای خرید زمین، یافتن مناطق استقرار یهودیان، ایجاد نهادهای آموزشی و دینی و مشارکت در توسعه اقتصادی کشور داده شود .

او در یادداشتش گفته بود که در کشور یادشده باید از مهاجرین یهودی به نحوی حمایت می شد که به اکثریت جمعیت بدل شوند . این یادداشت به دلیل مخالفت اسکوئیت، نخست وزیر وقت، بی نتیجه ماند ولی ساموئل به اقدامات خود ادامه داد که سرانجام به صدور اعلامیه بالفور انجامید. هربرت ساموئل، به دلیل پیوند نزدیکش با مسئله تأسیس وطن ملی یهود در سال های 1920به عنوان اولین کمیسر عالی فلسطین منصوب شد و به نوشته دائرة المعارف یهود "اولین یهودی بود که پس از 2000 سال بر سرزمین اسرائیل حکومت کرد." در نتیجه اقدامات او ، جمعیت یهودی فلسطین از 55000 هزار نفر در سال 1919 به 108000 نفر در سال 1925 رسید. سِر هربرت ساموئل ، که در سال 1937 لرد ساموئل شد، 93 سال عمر کرد و در اواخر عمر رئیس انستیتوی فلسفه بریتانیا بود.

اما عنصر تاثیر گذار دیگر سیاست های انگلیس در تاریخ معاصر این امپراتوری ، ادوین مونتاگ است ، از شاخه لردهای سوایتلینگ خاندان ساموئل، که در دولت لویدجرج  ، وزیر امور هندوستان (ایندیا آفیس) بود و در این سمت نقش مهمی در تجدید سازمان امپراتوری استعماری بریتانیا در دوران پس از جنگ اول جهانی ایفا نمود . او به همراه سِر روفوس اسحاق، نایب السلطنه و فرمانفرمای هند، سهم مؤثری در کودتای 1299 رضاخان در ایران داشت . مونتاگ در مقام وزیر امور هندوستان معتقد بود که بریتانیا باید نیروهای نظامی خود را از بین النهرین و ایران خارج کند. او از آغاز ، مخالف سرسخت قرارداد 1919 لرد کرزن  با وثوق الدوله بود.

ادوین مونتاگ در سال 1906 نماینده مجلس عوام شد و منشی خصوصی هربرت اسکوئیت (نخست وزیر).  او در سال های 1910- 1914 معاون وزارت امور هندوستان بود، در سال 1914  معاون وزارات دارایی شد و در 1916 وزیر تدارکات جنگی (مهمات) و سرانجام در ژوئیه 1917 وزیر امور هندوستان گردید  و تا مارس 1922 دراین سمت ماند. مونتاگ در جوانی ( 45 سالگی) درگذشت.

خاندان مونتاگ امروزه نیز به عنوان یکی از متنفذترین خاندانهای دنیای غرب شناخته می شود . والتر ساموئل (لرد برستد دوم)، پسر سِر مارکوس ساموئل (لرد برستد اول )، پس از پدر ، سال ها ریاست مجتمع نفتی شل را به دست داشت . ایون ادوارد مونتاگ، پسر لرد دوم سوایتلینگ ، از سال 1939 عضو شورای مشاورین پادشاه انگلیس و از مقامات درجه اول اطلاعاتی این کشور بود . ایور مونتاگ، برادر وی، از چهره های موثر درعرصه سینما و تلویزیون انگلیس در نیمه اول قرن بیستم بود و در سال های 1925 ، ریاست انجمن فیلم بریتانیا را به دست داشت . لرد سوایتلینگ سوم دورانی طولانی ، ریاست کمپانی ساموئل مونتاگ را به دست داشت و در سال های اخیر تا 1989از مدیران کمپانی املاک و دارایی های لرد یعقوب روچیلد ، پسر لرد ویکتور روچیلد بود. مارکوس ساموئل (لرد برستد سوم ) نیز در رأس شبکه ای از کمپانی های عظیم  متعلق به اشرافیت یهودی، مانند کمپانی هیل ساموئل و مجتمع سن آلیانس، جای داشت و از سال 1963 از مدیران بانک لویدز شد . لرد برستد چهارم (پیتر مونت فیوره ساموئل) نیز تا سال های اخیر در رأس مجتمع هایی چون شل ،  مونتاگ ساموئل و هیل ساموئل و غیره جای داشت و هم اکنون پسرش نیکلاس ساموئل یا لرد برستد پنجم جانشین او شده . این فهرست اجمالی ، به عنوان نمونه و  خلاصه ای از زندگی و فعالیت های کارگزاران بریتانیایی صهیونیسم جهانی بود که در دورانی مهم و تعیین کننده یعنی در اوایل قرن بیستم ، برای زمینه سازی دولت صهیونیستی در خاورمیانه و بوجود آوردن رژیم های حامی آن ، سیاست گردان استعمار انگلستان بودند.

اما در بررسی نقش استعمار بریتانیا در کودتای 1299 رضاخان و صعود سلطنت پهلوی، توجه به تمایز سیاست ها و عملکرد دولت لندن ، که بیانگر دیپلماسی رسمی امپراتوری بریتانیاست و حکومت هند بریتانیا اهمیت بنیادین دارد.

این برای اولین بار نیست که به تفاوت میان نقش این دو کانون در حوادث سیاسی ایران توجه می شود. این توجه، هر چند به شکل محدود، در گذشته نیز وجود داشته است . برای مثال ، کاشف السلطنه چاپ کار ، در گزارش های خود در دوره مظفری خواستار توجه وزارت خارجه ایران به هند است و تصریح دارد که جمیع امور پولتیک مربوط به ایران از هند هدایت می شود. یا حسنعلی فرمند (ضیاءالملک)، نماینده همدان در مجلس چهاردهم، در ماجرای اعتراض به اعتبارنامه سید ضیاءالدین طباطبایی می گوید:  "...شنیده ایم که کودتا کار حکومت انگلیسی هند بوده ، به رغم تمایل لرد کرزن و به این دلیل ،  نورمن از وزارت خارجه اخراج شد ..."

یا حسن اعظام قدسی در صفحات اول جلد دوم خاطراتش به صراحت کودتای 1299 را کار سیاست حکومت هند بریتانیا میداند. موارد دیگری را جسته و گریخته می توان یافت که نشان می دهد در محافل سیاسی ایران کم وبیش اطلاعاتی در این زمینه وجود داشته است. پژوهش های محققانی همچون عبدالله شهبازی ، موسی حقانی ، قاسم تبریزی ، موسی نجفی و اسناد و مدارک بسیاری مؤید این اظهارات است و نشان می دهد که در کودتای 1299 و حوادث بعدی آن ، شبکه مفصل اطلاعاتی حکومت هند بریتانیا در ایران، که از سال 1893میلادی/ 1310 ق  یعنی از سه سال قبل از قتل ناصرالدین شاه به وسیله سِر اردشیر ریپورتر اداره می شد، نقش اصلی و تعیین کننده داشت . این شبکه بود که رضاخان را برکشید و پرورش داد و تمامی مقدمات کودتا را فراهم آورد و سپس مسیر دشوار او را در تأسیس سلطنت پهلوی هدایت و هموار کرد. البته در کودتا ، سرلشگر سِر ادموند آیرونساید (بعدها: بارون آیرونساید اول )، فرمانده نیروهای نظامی انگلیس مستقر در شمال ایران (نورپرفورس)، نیز نقش داشت . ولی باید توجه نمود که این نقش محدود بود . آیرونساید تنها مدت کوتاهی در منطقه و در ایران بود. او از 4 ا کتبر 1920 تا 17 فوریه 1921 ، یعنی کمتر از چهارماه و نیم فرمانده نورپرفورس بود که مأموریت جنگ با بلشویک ها را به عهده داشت . وی در طول زندگی اش نیز ارتباطی با ایران نداشت و بنابراین نقش او در کودتا نمی تواند همسنگ و حتی قابل مقایسه با نقش اردشیر ریپورتر باشد که به عنوان رئیس شبکه اطلاعاتی بریتانیا در ایران تا زمان کودتای رضاخان ،  28 سال در ایران اقامت داشت و بر حوادث مهمی چون انقلاب مشروطه و غیره تأثیر نهاده بود . البته آیرونساید به عنوان فرمانده نیروهای نظامی انگلیس در شمال ایران سهم معینی در کودتا داشت ولی او مجری دستورات وزیرجنگ وقت بریتانیا، یعنی سِر وینستون چرچیل بود . بعدها همین چرچیل، به عنوان نخست وزیر وقت بریتانیا، نقش سرنوشت سازی در کودتای 28 مرداد 1332 ایفا کرد.

منبع: سعید مستغاثی

سياست يهود، در هركجا كه باشد يكى است و يهودى قبل از هرچيز يهودى است، خاخام (يهوذا) در اعلاميه‏اى كه در سال1961 انتشار داد، مى‏گويد: من در مرحله اوّل يهودى و در ثانى آمريكائى هستم . و آقاى (استيفن سى واين) مى‏گويد: من تنها در شصت و سه جزء از شصت و چهار جزء حياتم آمريكائى بودم، امّا مدّت چهار هزار سال است كه يهودى هستم .

قسمت قبل

يهود چه مى‏كند؟

قريب به صد سال است كه استعمار يهودى بر كشورهاى غربى سايه افكنده است، به طورى كه همين آمريكائى كه ثروتمندترين و متمدّن‏ترين كشورهاى جهان محسوب مى‏شود امروز به صورت يك كشور يهودى در آمده است.

چنانچه چندى قبل، هنگامى كه نويسنده عاليقدر يهودى آقاى Alfred_Litenthal كتاب خود را The other side of the coin به رشته تحرير در آورد ولى نتوانست آن را چاپ كند، چون به طور كلى تمام مؤسسات انتشاراتى اروپا و آمريكا از چاپ آن خوددارى كردند، تا بالاخره مجبور شد ترجمه آن را به عربى پيش از اصل انگليسيش چاپ نمايد.

سياست يهود، در هركجا كه باشد يكى است و يهودى قبل از هرچيز يهودى است، خاخام (يهوذا) در اعلاميه‏اى كه در سال1961 انتشار داد، مى‏گويد: من در مرحله اوّل يهودى و در ثانى آمريكائى هستم(1). و آقاى (استيفن سى واين) مى‏گويد: من تنها در شصت و سه جزء از شصت و چهار جزء حياتم آمريكائى بودم، امّا مدّت چهار هزار سال است كه يهودى هستم(2).

با چنين تعصّبى توانستند، بر كشورهاى اروپائى سلطه اقتصادى، سياسى و اجتماعى خود را حاصل كرده و سياست دولتهاى غربى را به نفع خود جهت داده به طورى كه دولت بريتانيا حاضر نمى‏شود تجاوز يهود را بر كشورهاى مسلمان نشين كه مستعمره آن هستند جواب گويد.

ايدن، در يادداشتهايش مى‏نويسد: ما نمى‏توانستيم در برابر ظلمهاى اسرائيل به اعراب كوچكترين كمكى به آنها بكنيم، چنانچه چند سال پيش وقتى يكى از هواپيماهاى جنگى اسرائيلى، از حدود اردن تجاوز كرده و چند قريه را بمباران كرد، دستگاه حاكمه اردن، از ما كمك خواست ولى همين كه هواپيماهاى ما آماده شدند، تلگرافى دريافت داشتيم مبنى بر اين كه حتّى يك هواپيما هم نبايد از جا حركت كند!

بنا بر اين نه تنها امروز، يهود در مقابل مسلمانان قرار گرفته بلكه كشورهاى اروپائى و قسمتى از كشورهاى شرقى كه خاضع سياست آنها هستند نيز با آنها دست داده و با مسلمانان نبرد مى‏كنند.

براى آن كه به قوّت و قدرت يهود بيشتر پى برده باشيم لازم مى‏دانيم كه قطعه‏هائى از كتاب (كُنْت فى‏اسرائيل) تأليف روزنامه نگار مشهور مصرى، آقاى ابراهيم عزّت براى خوانندگان نقل كنيم:

ناگفته پيدا است كه مقصود نشان دادن (مشت) است تا نشانه (خروار) باشد و الا اگر بخواهيم تمام موارد قوّت و نفوذ يهود را بنگاريم بنا به مثل مشهور (مثنوى هفتاد من كاغذ شود).

الف ـ بازى.... بر چند بند؟

ما قبل از هرچيز يهودى هستيم و براى ما فرق نمى‏كند، كه از اعضاء كمونيسم باشيم و يا از اتباع امپرياليسم قرار بگيريم، زيرا (ما قبل از هرچيز يهودى هستيم) و اين گونه احزاب هرگز نمى‏تواند در يهودى بودنمان كوچكترين تأثيرى داشته باشد.

چنانچه آمريكا عليه شوروى اعلام جنگ كند، يهود آمريكا اوّلين كسانى خواهند بود كه به ميدان جنگ خواهند رفت و اگر شوروى آمريكا را مورد هجوم قرار دهد، يهود ساكن شوروى نخستين كسانى خواهند بود كه شوروى را تأييد مى‏كنند و بدين نحو هميشه موقعيّت خود را در جهان حفظ خواهيم كرد(3).

ب ـ به اميد سيطره صنعتى بر شرق!

اين همه كارخانه را به خاطر يك چيز تأسيس كرده‏اند و آن سيطره اقتصادى بر خاورميانه است.

در واقع ما نمى‏توانيم تمام اين مصنوعات را (اسرائيلى) بدانيم زيرا اكثر سرمايه‏داران و صاحبان اين كارخانجات (آمريكائى) هستند، هر كارخانه‏اى را كه مشاهده كردم، هديه يكى از هيئتها و جمعيّتهاى آمريكا بود.

اسرائيل بواسطه كمكهاى دولتهاى خارجى زندگى مى‏كند و حتّى دبستانها، دبيرستانها و دانشگاههايش را ديگران تأمين مى‏كنند!

ج ـ كارهاى دسته جمعى

روز اوّل (مايو) كه مطابق بزرگترين عيد اسرائيل است طبق دستور دولت تمام طبقات از شهر خارج گشته نزديك مرزهاى (مصر ـ و اسرائيل) مشغول حفر خندق و زراعت مى‏شوند.

در بين جمعيّت گروهى از وزيران، وكلاى مجلس، وكلاى دادگسترى و شخصيّتهاى بزرگ مملكت را مى‏بينيم!

د ـ اسرائيل.... مادر عطوف و مهربان كمونيسم.

مؤسسه (هستورت) يا (اتّحاديّه كارگران اسرائيل) كه بزرگترين سازمانهاى اسرائيلى است و بر تمام شؤون مملكت سلطه دارد، مبادى (كمونيسم) را تطبيق مى‏كند!

اين سازمان حقّ دارد كه كارگر را بدون مزد استخدام كند.

در تمام محلاتى كه تابع (هستورت) است و به نام (كاربوتز) ناميده مى‏شود، يك عكس استالين و تروتسكى بر ديوار نصب شده است.

در اين مؤسسه بيش از550 نفر كارگر شركت دارند و در واقع90٪ ملّت اسرائيل را اين مؤسسه تشكيل مى‏دهد.

هـ ـ وسائل بيكارى.

در شهر (ناصره) صدها عرب روزهاى خود را به بيكارى و نشستن در قهوه‏خانه‏ها مى‏گذرانند.

معمولاً افتتاح قهوه‏خانه در شهرهاى عرب نشين بى‏مانع و در شهرهاى يهودى ممنوع است.

و ـ فساد اخلاق.

در اسرائيل فساد اخلاق به حدّ اعلا رسيده، به طورى كه ديگر براى (نكاح) و (طلاق) مفهومى باقى نمانده است.

معمولاً دخترها، با دامنهاى بالاى زانو و يا شورت بيرون مى‏آيند و در طرفهاى عصر دختران و پسران، در خيابانها به راه افتاده و بدون كوچكترين توجّهى به عابرين مشغول معاشقه مى‏شوند.

در هتل Dan Hotel هميشه چند دوشيزه يهودى چشم به راه مشترى موجود است، همين قدر كافى است كه دست يكى را گرفته و به هركجا كه بخواهيد بيرون ببريد.

(روزنامه هاعولام) ضمن تحقيقى نوشته بود: زنا در اسرائيل به هيچ وجهى ممنوع نيست و حتّى قانون هم نمى‏تواند از آن جلوگيرى كند.

چندى قبل يكى از نمايندگان يهودى لايحه‏اى مبنى بر منع زنا تقديم مجلس نمود، ولى كنيساهاى يهودى با تصويب آن به شدّت مبارزه كرد.

ز ـ اختلافهاى شديد، ملّت و دولت.

در ايّامى كه در اسرائيل اقامت داشتم، روزنامه (حيروت) مقاله‏اى نوشته بود، كه ذيلاً ترجمه آن از نظرتان مى‏گذرد:

ليفى اشكول، وزير دارائى، پس از آن همه اختلاسها و دزديها، بايد معزول شود، ملّت اسرائيل مى‏گويد: وزراء بايد به حروف ابجد يكى پس از ديگرى معزول شوند، يعنى اگر از حرف الف شروع كنيم (اشكول) اولين كسى است كه بايد بركنار شود، سپس نوبت به (بن گوريون)(4) مى‏رسد و بعد هم نوبت (گولدامايرسون) خواهد رسيد و تا ملّت از اين دستگاه آسوده نشود ساكت نخواهد شد.

ح ـ2500 انجمن.

هرچيزى در اسرائيل انجمنى دارد.

تعداد اين انجمنها از2500 تجاوز مى‏كند و تنها46 صفحه از راهنماى تلفن اختصاص به انجمنهاى اسرائيل دارد.

در شهر (تل آويوو) كه يكى از شهرهاى مهم اسرائيل است آپارتمان بسيار با شكوه و مجللى را براى كنفرانسهاى ساكنين (يافا) (تل آويوو) اختصاص داده شده است، هر روزه ساكنين اين دو شهر در اين عمارت كه (پارلمان) نام دارد، كنفرانسى تشكيل داده، در مسائل سياسى، اقتصادى و مانند آن بحث و گفتگو مى‏كنند، گاهى بازار مناقشه آن قدر گرم مى‏شود كه به زد و خورد كشيده و بالاخره پليس آنها را جدا مى‏سازد، در فصل تابستان (پارلمان) را به (باغهاى لندن) كه محلى خوش آب و هوا است منتقل مى‏كنند.

سابقا باغهاى لندن و ميدان (هربرت سموئيل) و هتل دان، ملك يك جوان عرب بنام عيسى دهمش بود، ولى در اثر يك قمار آنها را به يك يهودى باخته و اينك در اسرائيل زندگى مى‏كند و همسرى يهودى دارد.

ط ـ شبهاى شنبه.

معمولاً يهوديان در شبهاى شنبه مراسم مذهبى انجام مى‏دهند، اين مراسم را (اروحات للشابات) يعنى غذاى روحى شب شنبه مى‏گويند.

يكى از شبهاى شنبه در اسرائيل اقامت داشتم براى تناول شام به خانه يكى از شخصيّتهاى يهودى دعوت شدم.

در اثناى تناول شام وكيل (وزارت امور دينى) چون امور دينى در اسرائيل وزارت خاصى دارد، سخنرانى به لغت (ييديه) كه لغت يهود ساكنين اروپا است، ايراد كرده، آنها را وعظ و ارشاد نمود، بعدا موسيقى مذهبى شروع شده و پس از آن هركسى كلاه مخصوص بر سر گذاشت مشغول صرف شام شدند.

ى ـ اهميّت تعطيلى‏هاى مذهبى.

اصولاً تعطيلى‏هاى دينى اسرائيل از شب شنبه شروع شده و شب يكشنبه پايان مى‏يابد.

در اين مدّت تمام بانكها، وزارتخانه‏ها، بازارها و حتّى تاكسى‏ها و اتوبوسها تعطيل مى‏باشند و خلاصه در اين بيست و چهار ساعت تمام وسائل زندگى از كار مى‏افتد.

ك ـ تهديدهاى ما چه اثرى دارد؟

يكى از مسئولين بزرگ اسرائيل شخصا به من گفت: ما يقين داريم كه همه تهديدهاى مسلمانان پوچ و بى‏اساس است، ولى ما از آنها براى تبليغات عليه عرب استفاده مى‏كنيم.

ل ـ مساجد و مقابر مسلمانان در چه حالست؟

... هيچ مسلمانى حقّ ندارد بدون اجازه دولت، از شهر يا دهكده خود خارج شود، چنانچه چندى پيش يك جوان عرب را به جرم اين كه براى عيادت دخترش بدون اجازه از دهكده خارج شده است اعدام كردند.

مسجد بزرگ (يافا) را خراب كرده و مسجد (عمقا) و (سماويه) را به زباله‏دانى تبديل كرده‏اند و مساجد ديگرى را هم مبدل به (تآتر) نمودند. مقابر مسلمانان و مسيحيان عرب در اختيار دولت است و هر روز به اسم كشيدن خيابان آنها را خراب كرده، استخوانهاى مرده‏ها را آتش مى‏زنند!!

م ـ واى بر ما!!

دولت اسرائيل اهالى قريه (امّ‏الفحم) را به جرم مسلمان بودن تحت فشارهاى غير انسانى قرار مى‏داد، آنها نيز در تلگرافى از پاپ نصارى تقاضا كردند كه به آنها اجازه داده شود به دين (مسيحيّت) وارد شوند.

اين بود كلماتى چند از كتاب (كُنْتُ فى اسرائيل) واين بود، احوال شهرى كه هنوز صداى آوارگانش به گوشها مى‏رسد.

و اين بود قصّه مسلمانان و يهود، ما اينها را نوشتيم و به گوشها رسانديم.... تا مسلمانان اين اخلال گران ثروتمند كه دنيائى را بازيچه خود گرفته‏اند بهتر بشناسند.

در مقابل اين جنايت چه بايد كرد؟

اكنون كه يهود با كمك استعمار صليبى (فلسطين) را غصب كرده‏اند، مسلمانان چه كار مى‏توانند بكنند؟

تنها دو راه در پيش است:

اوّل ـ مسلمانان دست روى دست گذاشته و از اين قطعه زمين (فلسطين) صرف نظر كنند.

دوّم ـ همه مسلمانان جهان كه جمعيّت آنان بيش از يك ميليارد نفر است براى مقابله با يهود اشغال‏گر و رسوا كردن آنان با تمام قوا وارد جنگ و كارزار همه جانبه شوند. و بدون شك اين بهترين طريقى است كه به وسيله آن ممكن است (فلسطين) را آزاد كرد زيرا نيروى معنوى مسلمانان كه با قوّه مادى آنها ضميمه گردد چون طوفان رعد آسا، ريشه يهود را كنده و كشورهاى اسلامى را نجات خواهد داد.

اميد است مسلمانان بپا خواسته و غائله يهود را درهم بشكنند.

والله المستعان



عراق ـ كربلاء

محمّد بن مهدى الحسينى الشيرازى

منبع: yahood.net

1 ـ اسرائيل ذلك الدلار الزائف، تأليف الفرد ليدلتنال، ترجمه عمر الديراوى، دارالعلم للملايين، بيروت، صفحه121.

2 ـ يادداشتهاى انتونى ايدن، قسمت دوم، صفحه354.

3 ـ از گفته‏هاى (ناحوم گولدمان)، رئيس سازمانهاى صهيونيسم جهانى.

4 ـ رئيس جمهورى سابق اسرائيل.

سليمان سرتراش كه يكى از متّهمين بود، در اعترافات خويش چنين اظهار داشت: نيم ساعت از مغرب گذشته بود كه خدمتكار داود هرارى وارد شده و درخواست كرد كه فورا خود را به خانه داود برسانم، من هم فورا خود را به منزل او رساندم، در آنجا هارون هرارى، اسحاق هرارى، يوسف هرارى، يوسف لينيوده، خاخام موسى ابوالعافيه، خاخام موسى بخوريودامسلونكى و داود هرارى (صاحب خانه) را ديدم كه جمع بودند من به مجرد آن كه وارد منزل شدم و كشيش (توما) را دست و پا بسته ديدم، فهميدم براى چه مرا احضار كردند.

قسمت قبلی

توطئه ‏ها

تاريخ يهود، يكى ازعجيب‏ترين و پرحادثه‏ترين تواريخ جهان به شمار مى‏رود.

اين ملّت نسبتا كوچك آن قدر نيرنگ و توطئه از خود نشان داده كه از حدّ و حصر خارج است.

در همان روزهاى پيدايش آنها آن قدر با پيامبر عظيم‏الشأن خود كجروى و بدرفتارى كردند كه چندين مرتبه برايشان عذاب نازل شد.

در زمان مسيح عليه‏السلام خواستند او را بكشند و پس از او دست به دين مقدّس او زده بناى تحريف را گذاشتند، سركشى و تمرّد آنها در زمان پيامبر اسلام آن قدر افزون گشت كه حضرت رسول(ص) امر فرمود تا يهود را از جزيرةالعرب بيرون كنند!

امّا يهود اخلالگر براى نجات از (خطر اسلام و مسيحيّت) دست به توطئه‏هاى ناجوانمردانه و خونينى زد.

آخرين توطئه بر مسلمانان، سقوط دولت عثمانى بود.

و آخرين توطئه بر مسيحيان سقوط روسيه تزارى زير پرچم (ماركس) بود.

گرچه پس از اين، توطئه‏هاى ديگرى نيز بر مسلمانان در (فلسطين) و بر مسيحيان در (تبرئه از مسيح) از خود اعمال داشتند، ولى اين توطئه‏ها نتيجه طبيعى آن دو توطئه بزرگ بود.

راستى حيرت‏آور است كه با همه اينها باز مسلمانان با آنها سياست مسالمت و سازش را در پيش گرفته و بدون توجّه به آيه شريفه قرآن كه مى‏فرمايد: (يا اَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا الْيَهُودَ وَالنَّصارى اَوْلِياءَ بَعْضُهُمْ اَوْلِياءُ بَعْضٍ وَ مَنْ يَّتَوَلَّهُمْ مِنْكُمْ فَاِنَّهُ مِنْهُمْ...)(1) شما كه ايمان داريد، يهود و نصارى را به دوستى نگيريد، بعضى آنها دوست بعض ديگرند و هركس از شما با آنها دوستى كند، او هم از آنها است. با آنها روابط دوستانه‏اى برقرار مى‏نمايند.

الف ـ دولت عثمانى چگونه سقوط كرد؟!

بيش از هفتاد سال است كه دست غارتگر يهود براى تشكيل (دولت اسرائيل) بكار افتاده و مشغول فعاليّت است.

در زمان (سلطان عبدالحميد) خواهش كردند كه در مقابل دريافت5000000 ليره طلا به عنوان هديه(2) به آنها رخصت دهد تا وارد (فلسطين) شوند.

عبدالحميد از قبول اين مطلب به شدّت امتناع كرد، متعاقبا پس از امتناع سلطان تبليغات شديدى بر عليه او آغاز گشت، اين تبليغات مغرضانه كه حاوى جملات ذيل بود: (در دولت عثمانى آزادى وجود ندارد)، (استبداد و ديكتاتورى بر مردم سايه افكنده) (عبدالحميد روشنفكران را در دريا مى‏اندازد مردم را از بيچارگى نجات دهيد)، (اروپا مى‏خواهد عثمانى را تقسيم كند) آن چنان قوى و فريبنده بود كه اكثر مردم را تحت تأثير قرار داده، انقلابى بر عليه دولت ايجاد كرد، به طورى كه كم‏كم كوههاى مكدونيه ملجأ و پايگاه شورشيان شد، يهود از اين فرصت استفاده كرده آقاى (قره صو) كه يكى از ژنرالهاى ماسونى بود و انقلاب اتّحادى سال1908 بدست او انجام گرفت اين آقا را رهسپار پايتخت كردند و در آنجا شروع به فعّاليت بر عليه سلطان نمود(3).

(قره صو) طى چند ماهى توانست موفقيتهاى زيادى كسب كند افراد برجسته كشور را مانند طلعت پاشا كه بعدا به رياست مشرق اعظم عثمانى انتخاب شد به دام حزب (ماسونى) انداخت.

(طلعت پاشا) مرد نيك و مخلص بود، ولى تنها داشتن اين دو صفت براى اداره كشور كافى نيست، اداره دولت، سياست و فرهنگ كامل و تجربه فراوانى لازم دارد.

در حقيقت همان جمعيّت (اتّحاد و ترقّى) كه سلطان را معزول داشت بناى استبداد و ديكتاتورى را گذاشت، به طورى كه مردم ظلمها و تجاوزهاى32 ساله عبدالحميد را فراموش كردند.

و در همين زمان بود كه مردان آزاديخواه و ميهن‏پرست آخرين دقائق خود را بر چوبه‏هاى دار گذرانيدند.

از همه بدتر اين كه اداره، آن دولت عظيم اسلامى بدست حزب ماسونى افتاد، تا مسلمانان را براى هميشه بدبخت نمايد.

آنها عبدالحميد را معزول داشته و به جاى او طلعت پاشا بر سركار آورده و بعد هم كه طلعت پاشا خواسته‏هاى حزب را انجام نداد، او را در يكى از جزائر دوردست به قتل رسانيدند(4).

در حقيقت، گر دولت عثمانى به روش اسلام قدم بر مى‏داشت هرگز يهود نمى‏توانست، با چنين حركت ناجوانمردانه‏اى آن را از پاى درآورد.

عامل ضعف اين دولت از دو ناحيه سرچشمه مى‏گرفت:

اول ـ از ناحيه سلاح، زيرا در عوض آن كه سلطان عبدالحميد در مقابل توپ و تانك دشمن، تانك و توپ به ميدان بياورد، دست به قبضه شمشير زده و با جمله (الإسلامُ يَعلُو وَلا يُعْلى عَلَيْه) اسلام برتر است. و چيزى بالاتر از آن نمى‏گردد، خود را تسلى مى‏داد، غافل از آن كه قرآن مى‏فرمايد: (وَأعِدُّوا لَهُمْ ما اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ وَ مِنْ رِباطِ الْخَيْلِ....)(5).

و آماده سازيد براى آنها (دشمنان) آنچه بتوانيد از قوّت و قدرت.

دوم ـ از ناحيه تعصبات مذهبى، چنانچه شيعه در منتهاى فشار، زندگى مى‏كردند مثلاً در عراق خريد و فروش كتابهاى شيعه به طور كلى ممنوع بود و مخالفين به بدترين وجهى كيفر مى‏شدند.

تبعيضات نژادى هم دست كمى از تعصبات مذهبى نداشت مثلاً نژاد تركى پيش دستگاه حاكمه از هر نژاد و عنصرى پيش‏تر و مقرّب‏تر بود و اين سبب شد كه همه مردم به ستوه آيند، در صورتى كه قرآن مى‏فرمايد: (... اِنّا خَلَقْناكُمْ مِنْ ذَكَرٍ وَ اُنْثى وَ جَعَلْناكُمْ شُعُوبا وَ قَبائِلَ لِتَعارَفُوا اِنَّ اَكْرَمَكُمْ عِنْدَاللَّهِ اَتْقكُمْ...)(6) ما شما را از زن و مرد آفريديم و شما را شعبه‏هاى بسيار و در فرق مختلف گردانيديم تا يكديگر را بشناسيد، بدرستى كه گرامى‏ترين شما نزد پروردگار خود پرهيزكارترين شما است.

حضرت رسول (ص) مى‏فرمايد: النّاسُ سَواءٌ كَأسْنانِ الْمُشْطِ(7) سستى و ضعف از طرف دولت و قدرت و قوّتى كه يهود به وسيله اتّحاد با دنياى مسيحى بدست آورده بودند، دست بدست هم داده دولت عثمانى را با آن عظمت و جلالى كه داشت از پاى در آوردند.

اگر آن روز دولت عثمانى، مقاومت مى‏كرد هرگز مردى يهودى ماسونى چون(8) (آتاتورك) بر سر كار نيامده و نمى‏توانست دين و لغت عربى را در تركيه لغو كند!

مسلمانان، در اين توطئه نه تنها تركيه را از دست دادند بلكه با سقوط تركيه تمام دولتهاى اسلامى رو به انحلال گذاشت زيرا يهود اين كشور را محل اجتماعات و كابينه تبليغات خود قرار دادند و از همانجا، اعمال ضدّ اسلامى آنها شروع شد.

اين بود قصه سقوط دولت عثمانى.

ب ـ روسيه چگونه از پاى در آمد؟

مؤلف كتاب (اسرار الماسونية) نقل از كتاب (المؤامرة اليهودية) علل سقوط روسيه را چنين مى‏نويسد: محفل ماسونى آمريكائى كه تمام نقشه‏هاى حزب ماسونى به توسط آن كشيده مى‏شود كنفرانسى با همكارى ثروتمندترين يهود آمريكا تشكيل داده و در آن چنين مقرّر شد كه با خرج كردن يك ميليارد دلار و قربانى يك ميليون يهودى در روسيه قيصرى كودتا كنند.

نام اهداءكنندگان آن يك ميليارد دلار از قرار ذيل است:

1 ـ اسحاق موتيمر. 2 ـ سيستر. 3 ـ ليفى. 4 ـ رون. 5 ـ شيف. و اين پول را در تبليغات ضدّ دولتى صرف كردند(9).

چنانچه پس از انقلاب ماركس، زمام حكومت بدست يهود افتاد. جدول زير كه از كتاب (خطراليهودية العالمية) صفحه194 نقل شده صدق گفتار ما را روشن مى‏كند:

در دفتر سياسى:




لينين

همسرى از يهود دارد
استالين

يهودى است
تروتسكى

يهودى است
كامينيف

يهودى است
سوكولنكوف

يهودى است
زينو فيف

روسى است
يابزوفى




در وزارت جنگ(10):



يهودى است
Trotsky
تروتسكى

يهودى است
Joffe
ژوف

؟
Lenin
لنين

قفقازى است
Bokii
بوكيج

روسى است
Podowoiski
پودوسكى

همسرى يهودى دارد
Molotov
مولوتوف

روسى است
Newski
نيوسكى

يهودى است
Uritski
انتچلخت

يهودى است
Antonov
سويردلوف

يهودى است
Uritski
يورتسكى

روسى است
Antonov
انتونوف

روسى است
Medchonoscnin
ميكونسنين

يهودى است
Gussev
ژوسيف

روسى است
Ermejev
ارميجيف

پولندى است
Dierjinski
جيرجنسكى

اوكرانى است
Dybenko
ديبنكو

روسى است
Raskolnikou
راسكولنكوفى




آمار ذيل نفوذ يهود را در ادارات شوروى سابق پس از انقلاب بلشوى به خوبى نشان مى‏دهد(11):



يهوديان
مجموع‏كارمندان
نام اداره

17
22
نخستين حكومت پس از جنگ

34
43
مجلس اداره جنگ

45
64
مجلس امورات داخلى

13
17
مجلس امورات خارجى

26
30
مجلس امورات مالى

18
19
مجلس امورات قضائى

4
5
مجلس امورات بهداشتى

44
53
مجلس ارشاد عمومى

2
2
مجلس بناء و تعمير

8
8
صليب سرخ روسى

21
23
اداره ايالات

41
42
امورات خبرگزارى

5
7
مجلس رسيدگى به كارمندان

7
10
مجلس تحقيق در باره كشته شدن قيصر

45
56
مجلس اقتصادى

19
23
مكتب كارمندان و ارتش در مسكو

33
34
كميته مركزى4 كنفرانس شوروى سابق

34
62
كميته مركزى5 كنفرانس شوروى سابق

9
12
كميته مركزى حزب اشتراكى

425
532
مجموعا

جنايتها

يهود مادامى كه خود را ملّت برگزيده خداوند و بقيّه را حيوانات انسان نما مى‏دانند، از ارتكاب هيچ جرم و جنايتى مضايقه نكرده، به هر عمل ناشايست و خطرناكى دست مى‏زنند بنا بر اين نبايد تعجب كنيم وقتى بشنويم كه يهود داراى دو عيد مقدّس است كه اين عيدها بدون تناول خون تمام نمى‏شود:

اول ـ عيد يوريم در مارس Purim

دوم ـ عيد فصح در آپريل(12)Passover هر ساله افراد زيادى قربانى اين دو عيد (مقدّس) مى‏شوند براى نمونه به اين رويداد توجّه فرمائيد:

بطورى كه همه روزنامه‏ها نوشتند: روز چهار شنبه سال1840م، كشيش ايتاليائى آقاى اپ، فرانسوا، انطون توما به اتفاق خدمتكار خود ابراهيم از خانه بيرون آمده و ناپديد مى‏شوند.

پس از تحقيق و جستجوى بسيارى كه از طرف ملّت و دولت شروع شد معلوم مى‏شود كه كشيش بيچاره بدست يهود به قتل رسيده است.

سليمان سرتراش كه يكى از متّهمين بود، در اعترافات خويش چنين اظهار داشت: نيم ساعت از مغرب گذشته بود كه خدمتكار داود هرارى وارد شده و درخواست كرد كه فورا خود را به خانه داود برسانم، من هم فورا خود را به منزل او رساندم، در آنجا هارون هرارى، اسحاق هرارى، يوسف هرارى، يوسف لينيوده، خاخام موسى ابوالعافيه، خاخام موسى بخوريودامسلونكى و داود هرارى (صاحب خانه) را ديدم كه جمع بودند من به مجرد آن كه وارد منزل شدم و كشيش (توما) را دست و پا بسته ديدم، فهميدم براى چه مرا احضار كردند.

خلاصه، پس از آن كه من وارد شدم، درهاى منزل بسته و طشت بزرگى حاضر نمودند و از من خواهش كردند كه او را بكشم، ولى من امتناع كردم.

داود گفت: پس تو و بقيّه، سرش را بر طشت نگه داريد، تا ما كارش را يكسره كنيم.

در اين وقت كشيش را پيش آورده، محكم بر زمينش زده و بى‏آنكه قطره‏اى از خونش بر زمين بچكد سرش را از بدن جدا كردند.

بعدا جسد بى‏جان او را به انبار برده و با هيزم آتش زديم.

سپس جسد او را قطعه قطعه كرديم و در كيسه‏هاى بزرگى جاى داده و در صرّافى واقع در اوّل خيابان يهود دفن نموديم.

مأموريتمان كه تمام شد، به ابراهيم خادم كشيش وعده دادند كه اگر اين سرّ را براى كسى فاش نكند، او را از مال خود داماد خواهند كرد.

بازپرس سؤال كرد:

ـ استخوانهايش را چه كرديد؟

ـ با دسته هاونگ! خورد كرديم!

ـ سرش را چه كرديد؟

ـ با دسته هاونگ! خورد كرديم!

ـ روده‏هايش را چه كرديد؟

ـ آنها را قطعه، قطعه كرده و در يكى از صرّافيهاى نزديك دفن نموديم!

آنگاه بازپرس رو به اسحاق هرارى كرده و سؤال نمود:

ـ آيا به اعترافات (سليمان) اعتراض داريد؟

ـ آنچه (سليمان) مى‏گويد صحيح است، ولى شما نمى‏توانيد اين عمل را جرم حساب كنيد، زيرا يكى از مراسم مذهبى ما در اين عيد استفاده از خون انسان است.

ـ خونهاى كشيش را چه كرديد؟

ـ در شيشه كرده به خاخام موسى ابوالعافيه داديم.

ـ شيشه سفيد بود يا سياه؟

ـ سفيد بود.

ـ چه كسى شيشه را به خاخام تسليم كرد؟

ـ خاخام موسى سلونكى.

ـ در مراسم مذهبى شما، درچه چيزى از خون استفاده مى‏شود؟

ـ در (خمير نان عيد).

ـ آيا همه يهود بايد از اين نان استفاده كنند؟

ـ نه، ولى چنين نانى حتما بايد نزد خاخام بزرگ موجود باشد(13).

باز در همين كتاب مى‏نويسد:(14) در سال1823 روز عيد فصح در شهر Valisob واقع در شوروى سابق كودك دوساله‏اى ناپديد گشت و پس از يك هفته جستجو جسد بيجان او را در يكى از لجن‏زارهاى خارج شهر پيدا نمودند و با آن كه آثار فرو بردن ميخ و سوزن، بر آن نمايان بود، ولى قطره‏اى خون بر لباسهايش وجود نداشت و چنانچه بعدا معلوم شد، جسد را بعد از قتل شسته بودند.

خانمى كه تازه يهودى شده و در اين قصّه متّهم بود در اعترافات خود چنين گفته:

ما از طرف يهود مأمور شديم كه اين كودك مسيحى را ربوده و در ساعت معينى در منزل يكى از آنها حاضر كنيم.

هنگامى كه ما با اين كودك وارد منزل شديم ديديم همه دور ميزى نشسته و منتظر ما هستند.

طفل را روى ميز گذاشته و با قدرى شكلات و بيسكويت و شيرينى سر او را گرم كرده، كودك بيچاره همين كه مشغول خوردن شد يكى از آنها ميخ تيز و درازى را در رانش فرو برد.

صداى دلخراش كودك بلند شد هراسان به يكى از آنها پناه برد، او هم نامردى نكرد و با سوزن درازى كه در دست داشت كمرش را مجروح كرد، طفل باز فريادى زد و به سوّمى پناه برد او هم سينه‏اش را سوراخ نمود و خلاصه آن قدر ميخ و سوزن به تنش فرو كردند كه همانجا جان سپرد.

سپس خونهايش را در شيشه كرده و به خاخام بزرگ تسليم كردند.

در كتاب (من اثر النكبة تأليف نمرالخطيب) مى‏نويسد:(15) در يكى از روزهاى گرم تابستان، يهود به يكى از خانه‏هاى مسلمانان فلسطينى حمله كرده دختر بزرگ آن خانواده چنين مى‏گويد: وقتى سربازان يهودى وارد منزل ما شدند چنان وحشت زده شده بودم كه مى‏خواستم هلاك شوم، خواهر كوچكم به گوشه‏اى فرار كرد، پدر و مادرم فرياد مى‏زدند و كسى نبود به ما كمك كند.

مردان وحشى و حيوان صفت و قسىّ‏القلب يهود، مادرم را گرفته در موضع مخصوصش چند گلوله شليك كرده! بعدا پدرم را با لگد و مشت و ته تفنگ كشته و ما را دست و پا بسته كشان كشان از خانه بيرون آوردند.

او مى‏افزايد: من نمى‏دانم بر سر خواهرم چه آمد، من را با يك عدّه مردان خشن يهودى به پشت كاميون سوار كرده و به جانب مجهولى روانه شديم.

در ميان راه خواستند با من عمل منافى عفت انجام دهند مقاومت كردم ولى مرا بيهوش كرده و وقتى به هوش آمدم فهميدم كه ديگر آبرويم رفته است.

هم‏اكنون مرا به عنوان هم‏خواب در يكى از هتلها، استخدام كرده‏اند!

خدا شاهد است، اين قصّه كوچك، آن قدر مرا تحت تأثير قرار داد كه وقتى آن را خواندم اشك از ديده‏هايم جارى گشت و چنان شد كه هر وقت آن را به نظر مى‏آورم، اشكم جارى مى‏گردد، به طورى كه وقتى خواستم آن را براى يكى از دوستان نقل كنم، بغض آن چنان گلويم را فشرد كه از شنونده معذرت خواستم و گفتم: من آن قدر شجاع نيستم كه بتوانم اين قصّه را به آخر برسانم!

و حتّى همين الآن كه مشغول نوشتن اين كلمات مى‏باشم اشك در چشمانم حلقه زده است.

اى واى كار مسلمانان به كجا رسيده كه يهود دختر و ناموس آنها را برباد دهند؟!

مسلّما، مسلمانان مرگ را هزار مرتبه بر اين فاجعه ترجيح مى‏دهند... در روزى كه قشون (معاويه) به شهر (انبار) حمله كردند، زينت زنان مسلمان و ذمّى را ربودند، أميرالمؤمنين(ع) بالاى منبر رفته مى‏فرمايد: بخدا قسم اگر كسى در شنيدن اين فاجعه بميرد، من ملامتش نخواهم كرد.

من نمى‏دانم اگر حضرت على(ع) امروز مى‏بودند و از اين قصّه باخبر مى‏شدند چه مى‏گفتند و چه مى‏كردند.

يكى ديگر از فجايع و جنايات يهود كشتار بى‏رحمانه‏اى بود كه در دهكده (ديرياسين) واقع در سرزمين اسرائيل انجام شد:

روز9 اپريل، سال1948 م، نزديك ظهر بود سربازان يهودى به اين دهكده بى‏سلاح و از همه‏جا بى‏خبر حمله كردند، اهالى را از زن و مرد بزرگ و كوچك، همه و همه را صف بسته و هدف گلوله‏هاى ننگين خود قرار دادند!

و پس از آن اجساد را قطعه قطعه نموده و حتّى شكم زنهاى حامله را، پاره كرده و بچّه‏هائى كه هنوز ديده به جهان نگشوده بودند سر بريده و در ميان چاه به اصطلاح گابى انداختند.

هنگامى كه نماينده صليب سرخ آقاى دكتر لينر براى تحقيق رهسپار قريه شد و آن250 جسد بيجان را با آن وضع فجيع ديد، بيهوش شده و فورا قريه را ترك گفت:(16)!

ولى مگر اين گونه حادثه‏ها در (دير ياسين) به پايان رسيد؟!

درست در همان روز پس از اتمام اين كشتار! به قريه ناصرالدين نزديك طبريا و قريه بلدالشيخ و سكرير و همچنين عليوط و شهر حيفا طبريا حمله كرده و مثل همين كشتار بى‏رحمانه را در آن محلها تكرار كردند(17).

 

منبع: yahood.net

12 ـ سر ريچارد بورتون يهودى در كتاب خود (يهود... نور... اسلام)، 1898، صفحه81، مى‏نويسد: تلمود مى‏گويد: ما را دو مناسبت خونين است كه در آنها خداوند از ما راضى مى‏شود، يكى (عيد خمير ممزوج به خون) و ديگرى مراسم (ختنه كردن فرزندانمان) است!.

13 ـ خطراليهودية العالمية، نقل از كتاب الكنزالمرصود فى قواعد التلمود، چاپ بغداد1899.

14 ـ همان مدرك، صفحه90.

15 ـ نقل از كتاب قصص من الحياة.

16 ـ اين قصّه در راديوها و جرايد و مجلات آن زمان منتشر شد.

17 ـ تذكرة عودة، تأليف ناصرالدين نشاشيبى، صفحه25.

يكى از حيرت‏انگيزترين و عجيب‏ترين و خطرناكترين كتابهاى سياسى كه تا كنون انتشار يافته است، كتاب (پروتكلهاى حكماى يهود) مىباشد.شما هنگامى كه اين كتاب را مطالعه كنيد، حتما متوجه خواهيد شد كه همين يهودى كه آنها را مردمِ سالم و بى‏آزارى فرض كرده بوديد، چه تشكيلات خطرناك و زيان بخشى را تشكيل مى‏دهند.اين كتاب را چندين مرتبه مطالعه كرده‏ام و هر بار كه آن را مطالعه كرده دهشتم افزون‏تر شده است. اين كتاب مجموعه‏اى است از سخنرانيهاى يك شخصيّت برجسته يهودى كه براى چند تن از ثروتمندان و افراد با نفوذ يهودى ايراد كرده است.

قسمت قبلی

پروتكل ها

(Protocols of Learned Learned Lidersofzion)

يكى از حيرت‏انگيزترين و عجيب‏ترين و خطرناكترين كتابهاى سياسى كه تا كنون انتشار يافته است، كتاب (پروتكلهاى حكماى يهود) مىباشد(1).

شما هنگامى كه اين كتاب را مطالعه كنيد، حتما متوجه خواهيد شد كه همين يهودى كه آنها را مردمِ سالم و بى‏آزارى فرض كرده بوديد، چه تشكيلات خطرناك و زيان بخشى را تشكيل مى‏دهند.

اين كتاب را چندين مرتبه مطالعه كرده‏ام و هر بار كه آن را مطالعه كرده دهشتم افزون‏تر شده است. اين كتاب مجموعه‏اى است از سخنرانيهاى يك شخصيّت برجسته يهودى كه براى چند تن از ثروتمندان و افراد با نفوذ يهودى ايراد كرده است(2).

پنجه‏هاى خونين يهود از پشت صفحات كتاب به خوبى پيدا است و صدق گفتار (اوسكارليفى) يهودى ازاين كتاب به خوبى معلوم مى‏گردد، كه مى‏گويد: پادشاه اخلال گران، فتنه‏انگيزان و جلادان جهان ما هستيم(3).

اينكه توجّه شما را به چند پروتكل جلب مى‏نمائيم، تا اين افعى‏هاى پرنفوذ را كه يگانه شعار آنها همان كلامى است كه (دى) اسرائيلى نخست‏وزير سابق بريتانيا گفته است:

غَدْر (نيرنگ)، دروغ و خيانت در راه پيروزى گناه نيست(4)، بشناسد. و از سياستى كه دو جنگ جهانى را برپا نموده و ميليونها مردم را به كشتن داد، اطلاعات تازه‏ترى بدست آورند.

پروتكل شماره1:

تِز آزادى سياسى را ما وضع كرديم، ولى برما لازم نيست كه آن را تطبيق كنيم، امّا اگر ضرورت پيدا كرد تمسك به آزادى سياسى براى جلب مردم مانعى ندارد.

فرق نمى‏كند كشمكشهاى داخلى و يا جنگهاى خارجى دولت را از پاى درآورد و آن را بدست دشمن بسپارد، در هردو صورت افتخار ما اين است كه سقوط كشور بدست ما انجام گرفته است.

اخلاق و سياست جمع نمى‏شوند، بنا بر اين حاكمى كه خويش را مقيد و پاى بند به دستورات اخلاقى مى‏داند، در واقع مغز سياسى ندارد و هرگز حكومتش پايدار نمى‏ماند.

حقوق ما در پس (قوه) مخفى است، در حقيقت (حقّ) يعنى: آنچه در دست دارى به من بده، تا ثابت كنم، من پُرزورتر از تو هستم.

هدف واسطه را توجيه مى‏كند و هرچه در راه رسيدن به هدف انجام دهيم خوب است.

ما نبايد خود را به جملات: اين بهتر است اين اخلاقى است و مانند آن مقيد سازيم.

جوانان نصارى را به مواد مخدر معتاد كرده و به شكل كلاسيك Classics آنها را منحرف سازيم.

حيا، عفت و ناموس را به وسيله قهرمانان، آموزگاران و كلاً آموزش و پرورش از مغزها بيرون آورده كه اين چيزها در اجتماع مفهومى ندارد.

دروغ و سرنيزه و خدعه يگانه شعار ما است.

به عقيده ما زور، عنف و جبر يگانه عامل ايجاد عدالت اجتماعى است.

ما نخستين كسانى بوديم كه جملات آزادى، مساوات و اخوّت را در ذهن مردم انداختيم، مردم بيچاره هم آنها را طوطى وار تكرار كردند در صورتى كه هيچ يك از آنها تا به حال تحقق نيافته است و در نتيجه هم آزادى فردى را از دست داده و هم از حقوق اجتماعى خويش محروم شدند.

با آن كه اين كلمات مانند كِرم، سعادت نصارى را آهسته آهسته نابود مى‏كند، با وجود اين، آنها پرچم ما را بر فراز كشورهاى خويش نصب كرده و دولتهاى خود را يكى پس از ديگرى در اختيار ما گذاشتند.

پروتكل شماره2:

از بين مردم افرادى كوتاه‏فكر و بى‏رأى را انتخاب خواهيم كرد، تا هرچه به آنها دستور بدهيم بدون چون و چرا اجرا نمايند.

خيال نكنيد كه اين تصريحات پوچ و بى‏اساس است، به خاطر داشته باشيد، ما بوديم كه زمينه را براى داروين Darwin و ماركس Marx و نيتچه Nietshche آماده ساختيم و به اصطلاح به آنها سر و سامان داديم.

روزنامه، يكى از بهترين و مهمترين وسيله نشر افكار ما است.

روزنامه نگارى يكى از منابع سرشار فرهنگ است، ولى چون دولتها نتوانستند از آن بطور شايسته‏اى استفاده كنند سرانجام بدست ما افتاد، به وسيله آن توانستيم افكار خود را در اذهان مردم بگنجانيم و صدها كرور طلا و نقره جمع‏آورى نمائيم.

پروتكل شماره3:

زمامدارى مملكت را هدف احزاب سياسى قرار داده و به وسيله آن ميدانهائى را براى زد و خورد بوجود آورديم، در نتيجه اضطراب و ناامنى همه را بيچاره كرد و فقر و بدبختى بر تمام كشورها حكم فرما شد.

با جمله (حقوق كارگران) فقرا و بينوايان را دچار بحران كرديم، زيرا فشار زندگى، آنها را از رسيدن به اين حقوق ساختگى باز داشته، در نتيجه هم از حقوق روزانه خود محروم شده و هم در اثر اعتماد بر كابينه‏هاى كارگران و تظاهرات بى‏مورد، فقيرتر و بيچاره‏تر گشتند.

مردم زير لواى ما اشراف را كه در واقع به نفع آنها بود از بين برده و خود را در ذهن استعمارگران و ثروتمندان نوظهور انداختند.

ما پيوسته مى‏كوشيم تا خود را مخلص و مدافع از كارگران قرار دهيم و به اين وسيله آنها را تحت خِرقه كشيده و از طرفداران كمونيزم قرار دهيم.

از مبادى كمونيزم، دفاع خواهيم كرد تا مردم گمان كنند كه مخلص آنها هستيم و اين همان روشى است كه حزب (ماسونى) در پيش گرفته است.

ملّت يهودى براى آن كه رفقاى خود را به شكل قهرمان نشان دهد، آنها را از قهرمانان درجه اوّل معرفى مى‏كند.

تا توانستيم بساط فقر و بيچارگى را وسيع ساختيم تا مردم همچنان برده و ذليل اراده ما باشند.

از راه تقويت حسّ حسد و كينه توزى عواطف و احساسات مردم را به خدمت گرفته و مى‏گيريم.

ملتهاى غير يهودى بدون كمكهاى فكرى ما نمى‏توانند كارى انجام بدهند، حتّى در كوچكترين مسائل زندگى خود نياز به ما دارند.

انقلاب فرانسه كه آن را انقلاب كبير مى‏ناميم بدست ما انجام گرفت اعلاميه حقوق بشر از تراوشات يهود است، اسرار اين اعلاميه براى ما خيلى روشن و واضح است زيرا ما آن را تنظيم كرده و به وسيله آن مردم را بدبخت و بيچاره كرديم.

پروتكل شماره4:

اجتماعى در موقعى سعادتمند خواهد بود كه متديّن و به رهبرى روحانيّت گام بردارد، ولى هرچه مردم از دين دور شده و به اصطلاح متمدن‏تر شوند، به نفع ما خواهد بود، بدين سبب ما بايد عقده (خداپرستى) را از اذهان مردم بيرون كرده و آنها را به سوى ماديّت سوق دهيم.

براى آن كه ملتهاى غير يهودى متوجه سياست پشت پرده ما نشوند، بايد آنها را به كارهاى صنعتى و تجارتى سرگرم كنيم تا به (دشمن مشترك) خود پى نبرند.

نتيجه اين عمل آن است كه ثروت ملتهاى غير يهودى كه همچنان در بانكها بيكار مانده است، به وسيله معاملات ربوى به خزانه‏هاى ما تحويل مى‏گردد.

پروتكل شماره5:

بذر دشمنى، كينه‏توزى و حسد را در هر خانه‏اى كاشته و در اين زمينه از تعصّبات مذهبى، قبيله‏اى و غيره استفاده كنيم.

در مملكتى كه ما زندگى مى‏كنيم هيچ موقع از طرف همسايگان عليه آن مملكت اعلان جنگ نخواهد شد، زيرا سياست ما طورى است كه هر دولتى صلاح خود را در كناره‏گيرى از ستيزه‏جويى با ما مى‏داند!

خداوند ما را نابغه‏هاى جهان خلق كرده است، تا از عهده حكومت بر دنيا به خوبى برآييم.

علم اقتصاد حقيقت شگرفى را كشف كرد و آن اين است كه قيمت (ثروت) بيش از تخت و تاج است.

اهميّت بى‏سلاح بودن ملّت، بيش از روانه كردن او است به جنگ، بهتر از همه آن است كه در عوض خاموش كردن عواطف احساسات مردم از آنها در نيل مقاصد خويش استفاده كنيم.

براى آن كه اجتماع را مجبور سازيم از سياست ما پيروى كند، بايد آن قدر در (قوانين) دولتى تغيير و تبديل نماييم تا هميشه اجتماع متحير بوده و نتواند خطا را از صواب تميز دهد و در نتيجه از هر رأى مجهولى متابعت خواهد كرد.

بايد عقايد و آراء متضادى را در اجتماع ايجاد كنيم تا كسى نتواند، حقّ را از باطل تميز دهد و خلاصه دريچه فهم بر مردم بسته شود.

پروتكل شماره6:

جنگهائى كه به پا خواهيم كرد احتياج به ثروت سرشارى دارد، اين چنين پول هنگفت را به وسيله احتكارهاى بزرگ تأمين خواهيم كرد، تا هم دولتها را بيچاره نموده و هم هزينه جنگ تأمين شده باشد.

اَشرافِ ملتهاى غير يهودى نابود شده و ديگر خطرى از جانب آنان متوجه ما نخواهد شد، ولى از اين نظر كه هنوز ملّت مالك اراضى خود مى‏باشد، مصالح ما در خطر خواهد بود.

كارهاى درجه يك را در دست گرفتيم، تا ديگران محتاج ما بوده و براى يك لقمه نان در مقابل ما به سجده در آيند.

پروتكل شماره7:

تقويت ارتش و پليس براى تحقّق اين نقشه‏ها ضرورى و لازم است.

در اروپا و آسيا بايد جنگ، فتنه و آشوب بپا كرد و اين كار در حقيقت دو فايده دارد، يكى از بين رفتن آنها و ديگرى تسلّط ما بر آنها.

پيروزى در كارهائى نصيبمان مى‏گردد كه مخفيانه انجام گرفته باشد، هرگز لازم نيست كه يك فرد ديپلمات و سياسى مطابق گفتارش عمل نمايد.

براى آن كه به هدف نهائى خود برسيم لازم است كه اولاً افكار خود را به وسيله روزنامه‏ها به تمام مردم تزريق كنيم، تا اگر دولت بخواهد با ما مبارزه كند آن را با عصاى مخالفت با افكار عمومى تأديب كنيم.

پروتكل شماره8:

رژيم ما آن چيزى است كه از طرف نويسندگان قانون شناس، اهل اداره و خلاصه محصلين عالى مقام تهيه شده و اين اشخاص تمام جزئيّات زندگانى اجتماعى را دانسته و تمام حرفهاى ديپلماسى و سياسى را به ما ياد مى‏دهند و بدين ترتيب از تمام ريزه‏كاريهاى زندگانى مطلع مى‏شويم.

پروتكل شماره9:

وقتى دولت ما تشكيل گرديد، ما جزئيّات مربوط به زندگانى آزادى، مساوات، اخوّت را تكذيب كرده، فقط همين كلمات را روى افكار خود قبول نموده، نام آنها را (حقّ آزادى و وظيفه مساوات و فكر برادرى) مى‏گذاريم يعنى شاخه‏هاى كار را بدست خود مى‏گيريم.

و بدين وسيله گاو را از شاخهايش گرفته و تمام نيروهاى مخالفين را سركوب خواهيم كرد.

من مى‏توانم با كمال جرأت اعلام كنم كه واضعين قانون و مجريان آن و خلاصه فرشته سعادت و عفريت بدبختى ما هستيم.

سر منشأ هر ارعاب و نگرانى ما هستيم.

براى اجراى تصويب نامه‏هاى خويش از كمونيستها، سوسياليسها و امپرياليسها استفاده مى‏كنيم، بدين نحو كه تا ممكن باشد آنها را تقويت مى‏نمائيم، زيرا بالاخره هر حزبى به سهم خود ديوارى از بناهاى عظيم قديم را خراب كرده و به اصطلاح سرنخى به ما خواهد داد.

فقط يك چيز ممكن است از شوكت و قوّت ما بكاهد و آن همكارى دولت و ملّت است ولى ما احتياطات لازمه را در اين زمينه انجام داده‏ايم، مثلاً بين ملّت و دولت جدائى وسيعى انداخته و ملّت را از دستگاه حاكمه خود مرعوب و خائف كرديم. در اين حال چگونه ممكن است ملّت تحت نفوذ ما نباشد؟

بالاخره آموزش و پرورش ما توانست به وسيله نشر افكار و آراى باطله نسل جوان را فاسد و متعفن سازد.

چون پايتخت شهرهاى ديگران توسعه پيدا كند، مجبور مى‏شوند، خطّ زير زمينى بكشند و اين به نفع ما است زيرا از همان تونل‏هاى زير زمينى اعمال تخريبى ما شروع خواهد شد.

پروتكل شماره10:

مردم، هميشه از دريچه زرق و برق به سياست مى‏نگرند.

مگر ممكن است آنها حقيقت مطلب را درك كنند، در صورتى كه وكلاى آنها غرق در شهوات و عشرت هستند؟

وقتى اعلام انقلاب كرديم، به مردم اين طور خواهيم گفت: شما در منتهاى ناراحتى و بدبختى زندگى مى‏كرديد، ما اين را خوب درك كرده مى‏خواهيم علت اين بدبختى را رفع كنيم، ما مى‏خواهيم آسايش و رفاه عمومى ايجاد كنيم، گرچه شما ما را متهم مى‏دانيد، ولى آيا ممكن است قبل از آن كه دولت ما را مشاهده كنيد حكم قاطعى در بدى ما بدهيد؟

براى آن كه رأى اكثريّت را بدست آوريم، بايد به همه (حقّ رأى) بدهيم، زيرا تفرقه و تميز بين طبقات مانع از تحصيل آن مى‏گردد.

لازم نيست تمام دستگاه حاكمه را فاسد كنيم، تنها فاسد كردن يك جزء كافى است كه دولت را بدست ما بياندازد.

هرگاه سوزن (آزادى را در جسم مملكت فرو بريم در واقع او را مبتلا به وبا نموده و سبب هلاكتش را فراهم كرده‏ايم).

دستور و قانون جز مدرسهٴ فتنه و فساد چيز ديگرى نيست و به عبارت ساده‏تر، يگانه عامل ايجاد ضعف و انحلال ملّتها همانا (دستور) است.

(خطابه) چون روزنامه، پادشاهان و رؤسا را ضعيف و زائد در اجتماع كرده و لذا اكثر آنها معزول و بركنار شدند، بدين وسيله زمينه براى رژيم (جمهورى) آماده، به جاى پادشاه هيئتى به رياست يكى از بردگان جانى و سوء سابقه‏دار (يهود) تشكيل مى‏دهيم.

اختيار يك حاكم جانى براى ما خيلى سودمند است زيرا هميشه از علنى شدن سوء سابقه خود خائف و آنچه دستورش دهيم اجرا خواهد كرد.

به اين سبب به رئيس صلاحيّت اعلان حكم (عرفى) خواهيم داد و در صورت اعتراض، به مردم چنين خواهيم گفت: چون رئيس جمهورى، رئيس كل ارتش است، بايد صلاحيّت حمايت دستور را داشته باشد، زيرا او نماينده مسئول دستور مى‏باشد. پس از آن كه هيئت حاكمه فاسد گشت، مردم به ستوه آمده فرياد خواهند زد ما را از دست اين رؤسا نجات دهيد، رئيسى براى ما انتخاب كنيد كه اسباب و علل اين اختلافات را از بين برده تعصّبات دينى و اخلاقى را نابود كند، رئيسى كه بتواند امنيّت را حكم فرما كند.

پروتكل شماره11:

يكى از نعمتهائى كه خداوند به يهود عطا فرموده اين است كه آنها را در چهارگوشه جهان متفرق ساخته است، گرچه ديگران آن را از اسباب ضعف و بدبختى ما مى‏دانند، ولى همين تفرقه است كه سبب بدست آوردن زمام حكومت جهان شده است.

پروتكل شماره12:

كلمه (آزادى) تفسيرهاى متعددى دارد، بهترين تفسير، اين است كه بگوئيم: آزادى يعنى مواردى كه قانون رخصت مى‏دهد.

اين معنى با هدفهاى ما بهتر سازش دارد زيرا تعيين آن موارد بدست ما است، چون قانون را ما جعل مى‏كنيم.

ديگر هيچ كس نمى‏تواند به سياست ما كوچكترين تعرضى بنمايد هر نشريه‏اى كه در صدد هجوم بر عليه ما برآيد فورا آن را به بهانه تحريك احساسات عمومى توقيف خواهيم كرد.

البته در نشريّات خودمان، به نقطه‏هائى از سياست (يهود) كه مايليم آنها را تغيير دهيم پرخاش خواهيم كرد.

هيچ خبرى، پيش از آن كه به اطلاع ما برسد، به گوش كسى نخواهد رسيد، يعنى كنترل اخبار جهان بدست ما و تنها خبرهائى به اطلاع همگان مى‏رسد كه به نفع ما باشد.

كتابهائى با سبكى شيوا و ارزان تأليف كرده و بدين وسيله افكار مسموم خود را به خورد مردم مى‏دهيم.

به زودى، سالسوز كتاب بدست ما خواهد افتاد و از اين راه، از نشر افكار مغشوش و مخالف يهود، جلوگيرى مى‏كنيم.

در درجه اوّل از روزنامه‏هاى رسمى براى دفاع از حقوق يهود استفاده خواهيم كرد و در درجه دوّم روزنامه‏هاى شبه رسمى را وسيله نشر افكارمان قرار داده و در درجه سوّم از روزنامه‏هاى معارض استفاده مى‏كنيم، زيرا مخالفين را فقط به وسيله آنها مى‏توان شناخت.

چيزى كه هست همين‏ها به نقطه‏اى كه مايليم هجوم خواهند برد و مخالفت ساختگى ما در نقشه سوّم است و آن روزنامه‏اى كه با ما مخالفت مى‏كند مخالفت را با افكار ما نموده است، در آن صورت دشمنان ما از نظر ساختگى به آن روبرو خواهند شد و ما از هر قسم روزنامه‏اى خواهيم داشت ارستوكرات، جمهورى پرست، انقلابى حتّى آنارشيست، فقط بدون شبه تا اين تشكيلات باقى است روزنامه‏هاى ما هم مانند خداى هندى (فنشو) از تنگنا خارج خواهند بود و در مقابل دستهائى كه اداره روزنامه به آنها سپرده شده هم در تغيير جمعيّت و هم حاضر كردن افكار عمومى به نفع ما بى‏اثر نمى‏باشد و مردمى كه داراى عصبانيّت زياد مى‏باشند، از عقيده تابعيّت خود گذشته و به نفع ما سخن خواهند گفت.

وقتى رژيم را عوض مى‏كنيم، روزنامه‏ها نبايد از آن انتقاد كنند، تا مردم به حكومت جديد بدبين نشوند.

پروتكل شماره13:

براى آنكه مردم را مشغول كرده باشيم، هر روز مشكلات جديدى براى آنها به وجود آورده تا آن‏ها را از مذاكره در مسائل سياسى باز داريم.

هر روزه صفحه‏هاى جرائد و مجلات را از مسابقات فوتبال،بسكتبال، كشتى آزاد... پر خواهيم كرد تا بدين وسيله مغز ملّت را در تفكّر به اين مسابقات مشغول سازيم.

شايد، هيچ كس نداند كه در پشت كلمه (تقدّم، پيشرفت) چه دروغها و فريبهائى خوابيده است، بطور حتم اين كلمه جز در مواردى كه در پيش روىهاى علمى استعمال مى‏شود، هيچ‏گونه معنى مفيدى ندارد.

پروتكل شماره14:

درتمام كشورهاى بزرگ، ما عقائد دينى را ريشه‏كن خواهيم كرد و مطالب مسموم خود را به وسيله نويسندگان عالى مقام همان كشورها تزريق مردم مى‏نمائيم.

پروتكل شماره15:

همه پليسهاى مخفى بين‏المللى در احزاب ما عضو خواهند شد.

براى آنكه (لوكوموتيو) بزرگ خود را به حركت درآوريم، بايد هيئتى متشكل از افراد بى‏باك، جانى و مطرود اجتماع بوجود آوريم، تا به وسيله (زور) آنها و (زر) ما اهداف و عقائد خود را دائر سازيم.

وكلاى مجلس سنا و تمامى شخصيّتهاى بزرگ اجتماع كوركورانه از سياست ما پيروى مى‏كنند.

چگونگى سيطره ما در يك جمله خلاصه مى‏شود: تمام ملتهاى جهان (كودك) و يهود (مادر) آنها است.

پروتكل شماره16:

پيروى از (علماء) را ارتجاع و كهنه‏پرستى قلم‏داد خواهيم كرد تا بدين وسيله از يگانه دشمنى كه ممكن است در مقابل ما ايستادگى كند، آسوده خواهيم شد زيرا ديگر مردم به دور آنها نخواهند رفت.

تا يهود هست (علماء) بدبخت، فقير و بيچاره زندگى خواهندكرد.

پروتكل شماره17:

هرچند زمانى، براى آن كه از شوكت و عظمت رؤساى غير يهود كاسته باشيم، يكى از شخصيّتهاى برجسته كشور را به وسيله ترور فردى، به قتل مى‏رسانيم.

پروتكل شماره18:

قاتل سياسى، نبرد در راه آزادى، جهاد براى سعادت انسان، جملاتى است كه به وسيله آنها مردم را متمرد، سركش و بى‏باك تربيت مى‏كند و اكثرا فريب ما را خورده‏اند.

پروتكل شماره19:

... بدين جهت ماليّات كمرشكنى بر املاك و عايدات وضع خواهيم كرد تا بودجه دولت تأمين گردد.

بحرانهاى اقتصادى را به وسيله از كار انداختن پولها در كشورهاى غير يهودى به وجود آورديم.

رؤساى غير يهودى يا از روى اهمال و يا از روى عمد دولتهاى خويش را مجبور كردند تا آن قدر از ما پول قرض كنند كه از پرداخت آن عاجز بمانند، آيا مى‏دانيد با چه زحمتى اين كارها را انجام داديم؟!!

اين بود جملاتى چند از (پروتكلهاى) كتابى كه دهها نفر به جرم ترجمه يا نشر آن به قتل رسيده و از زندگانى محروم شده‏اند.

عجيب اين كه اكثر اين مطالب و اوضاع در جهان اسلام و غرب جامه عمل پوشيده است.

و عجيب‏تر آن كه دنيا با يك حركت سريع و كوركورانه‏اى به سوى تحقّق بخشيدن به اهداف يهود پيش مى‏رود، به طورى كه احتمال داده مى‏شود كه ظلم و تعدّى و نگرانى و بدبختى به زودى جهان را نابود كند.

اميد است، نويسندگان مقتدر، بازوى كوشش را بكار انداخته براى مفتضح كردن اين (مادّه فساد) جديّت بيشترى از خود ابراز دارند.

چنانچه بر صاحبان مناصب عاليه، لازم است كه چشمهايشان را بيشتر باز بنمايند، تا در اين تارهائى كه يهود در هر گوشه و كنارى تنيده‏اند واقع نشوند.

نفوذ و سيطره يهود!

در فصلهاى پيش به اين نتيجه رسيديم كه يهود، پيوسته مى‏كوشد تا جهان را تحت سيطره خود در آورد.

اينك بايد ديد، كه آنها تا چه اندازه‏اى در اين زمينه موفق بوده‏اند.

قبل از هرچيز بايد گفت: ما مطمئن هستيم كه ملل جهان گرچه هنوز در پنجه يهود هستند، ولى بالاخره روزى از اين پنجه‏هاى خونين خلاص خواهند شد تا ضربت سنگين خود را بر پيكر يهود وارد ساخته و آنها را از سرزمينهاى اسلامى ريشه‏كن كنند.

ولى مقصود آن است كه مسلمانان را از سيطره يهود بر مواقع حساس جهان مطلع ساخته، قدرت آنها را با نيروى خود بسنجيم تا بيهوده وارد كار نشويم.

الف ـ سازمان ملل متحد: (يا كنفرانس بين‏المللى يهود!)

1 ـ شعبه دبير كلى سازمان

نام شخصيّتهاى يهود كه در شعبه دبير كلى سازمان ملل متحد هستند از قرار ذيل است(5):

1 ـ دكتر اچ، اس، بلوك رئيس شعبه اسلحه!

2 ـ انتونى كولات، رئيس امور اقتصادى!

3 ـ انس كارد و زنبرگ، مشاور پايه يك امور اقتصادى!

4 ـ داويد ونتراب، رئيس شعبه حسابدارى!

5 ـ كارل، لاجمن، رئيس شعبه خزانه و واردات!

6 ـ هانرى لانكير، معاون دبير كل در امور اجتماعى!

7 ـ دكتر ليون استيننگ، رئيس شعبه مواد متبادله!

8 ـ دكتر اشكول، رئيس شعبه حقوق بشر!

9 ـ اچ، اى، ديكوف رئيس شعبه اداره كشورهاى غير مستقل!

10 ـ بنيامين كوهين، معاون دبير كل شعبه اطلاعات!

11 ـ جى، بينوت ليفى، رئيس شعبه فيلم‏ها!

12 ـ دكتر ليفان كونو، معاون رئيس شعبه قانون!

13 ـ ابراهام، اچ، فيللر، رئيس شعبه قانون!

14 ـ چى ساندبرك، مشاور شعبه قانون بين‏المللى!

15 ـ دافيد، زايلو دويسكى، رئيس شعبه مطبوعات!

16 ـ جرجو رانيوفيج، رئيس شعبه مترجمين!

17 ـ ماكس ايراموفيج، رئيس شعبه تصميم!

18 ـ مارك سولبر، رئيس شعبه ساتو!

19 ـ بى، سى، جى، كين، رئيس شعبه محاسبات!

20 ـ مرسيدس بركمن، مدير استقلال(6)!

21 ـ دكتر اى، سنجر، رئيس شعبه مراجعات!

22 ـ باول، رادزياتكو، رئيس دكتراى بهداشت جهانى!

2 ـ شعبه اطلاعات سازمان ملل متحد

1 ـ جرزى شبيرو، رئيس خبرگزاريها، مركز ژنو!

2 ـ بى، تيكفر، رئيس شعبه خبرگزاريها، مركز هند!

3 ـ هنرى، فاست، رئيس شعبه خبرگزاريها، مركز چين!

4 ـ دكتر جوليوس، ستاويسكى، رئيس شعبه خبرگزاريهاى (م وارشو)!

3 ـ شعبه امور داخلى، در سازمان ملل متحد

1 ـ دايفيد، اى، موريس كه اسم حقيقيش، موسكوفيچ، رئيس امورات، داخلى جهانى!(7).

2 ـ فى، كبريل كارسن، رئيس شعبه‏هاى داخلى منطقه استوا!

3 ـ جان زوزنر، خبرگزار لهستانى در شعبه‏هاى داخلى!

4 ـ مؤسسه تغذيه و كشاورزى

1 ـ اندرى، ماير رئيس شعبه تغذيه و كشاورزى!

2 ـ اى، بى، جاكويسن نماينده دانمارك، در شعبه تغذيه كشاورزى!

3 ـ اى، فريس نماينده هلند در شعبه تغذيه و كشاورزى!

4 ـ ام، ام، لييمن رئيس شعبه آبادانى و مسكن!

5 ـ كيروا كاردوس رئيس شعبه همزيستى جهانى!

6 ـ بى‏كاردوس رئيس شعبه متفرقات!

7 ـ ام، از اكل (حسقيل) رئيس شعبه اقتصاد تحليلى!

8 ـ جى، سى، كاكان مشاور فنى شعبه حفظ جنگلها!

9 ـ ام، اى، هايرمن رئيس شعبه حفظ جنگلها!

10 ـ جى، ماير، رئيس قسمت تغذيه!

11 ـ اف، ويسل رئيس قسمت اداره!

ب ـ (يونسكو) يا مؤسسه فرهنگى. (سازمان يونسكو)

يونسكو هم مانند مراكز با اهميّت جهان بدست اخلالگر يهود مى‏چرخد، اين مؤسسه تنها بوسيله دو شخصيّت اداره مى‏شود:

1 ـ آلف سومر، فيلد رئيس هيئت مبادلات خارجى!

2 ـ جى، ايزنهارد رئيس هيئت تنظيم فرهنگ جهانى!

شخصيّتهاى ديگر اين مؤسسه از قرار ذيل است:

3 ـ ام، لافن رئيس شعبه فرهنگ جهانى!

4 ـ اج، كابلن رئيس كل شعبه استعلامات!

5 ـ سى، اچ و تيز رئيس شعبه حسابدارى!

6 ـ اس، سامون، سليكى رئيس شعبه استقلال!

7 ـ بى، ابراميسكى رئيس شعبه پناهندگان و سياحت!

8 ـ بى، ويرمل رئيس شعبه سازمان و تعيين!

9 ـ دكتراى، ويلسكى رئيس شعبه فنى مصالح صحراهاى آسيا!

ج ـ بانك عمران بين‏المللى

1 ـ ليونارد بى‏رست، مدير اقتصادى بانك!

2 ـ ليوبولد جيمله نماينده (چكسلواكى) در مجلس شوراى اداره!

3 ـ آى يولاك، عضو مجلس شوراى اداره!

4 ـ اى، ام، جونك نماينده (هلند) در مجلس شوراى اداره!

5 ـ بى، منديس نماينده (فرانسه) در مجلس شوراى اداره!

6 ـ جى، ام، برتليس نماينده (بيروفى) در مجلس شوراى اداره!

7 ـ ام، ام، مندلس سكرتر بانك عمران جهانى!

8 ـ وى، ابراموفيچ نماينده (يوگسلاوى) در مجلس شوراى اداره!

د ـ صندوق نقد بين‏المللى

در واقع اين مؤسسه جهانى ستون اصلى سازمان ملل را تشكيل مى‏دهد، شخصيّتهاى اين مؤسسه بدين ترتيب هستند:

1 ـ جوزيف كولد من، عضو (چكسلواكى) در هيئت اداره!

2 ـ بى، منديس، نماينده (فرانسه) در هيئت اداره!

3 ـ كميل، كات مدير كل مؤسسه!

4 ـ (w) كاستر مدير اداره شعبه (هلند)!

5 ـ لويس رامنيسكى، مدير اداره شعبه كانادا!

6 ـ لويس آلمتن، معاون مدير كل!

7 ـ اى، ام، برنستن مدير شعبه تحقيق و بررسى!

8 ـ ليو، ليفانفال، مشاور سابق مؤسسه!

9 ـ جوزيف كولد، مشاور سابق مؤسسه!

هـ ـ مؤسسه پناهندگان بين‏المللى

1 ـ مايركوهين، مدير كل شعبه بهداشت جهانى

2 ـ پيير جاكويسن، مدير كل اعاده و اسكان پناهندگان.

و ـ مؤسسه بهداشت جهانى!

1 ـ زت، دوستجمن، رئيس شعبه فنى!

2 ـ جى، ماير رئيس قسمت طب!

3 ـ دكتر ام، كودمر رئيس اداره قسمت طب و ماليّه!

4 ـ اى، زارب رئيس قسمتى از مؤسسه!

ز ـ مؤسسه تجارت جهانى

1 ـ ماكس، لوتنز رئيس هيئت مربوط به امور داخلى!

2 ـ اف، سى، ولف رئيس شعبه استعلامات جهانى!(8) البته آنچه ذكر شد، گوشه‏اى از سيطره يهود بود، آيا بعد از همه اينها مى‏توان گفت كه دنياى غرب بدست غير يهود مى‏چرخد؟

اينك توجّهى به آمار تكان دهنده‏اى از نفوذ و فعاليّت يهود در آمريكا بفرمائيد.

صلاح دسوقى در كتاب خود (آمريكا مستعمره صهيونيسم) آمار سال1950 را چنين مى‏نويسد(9):



آمريكائى
يهودى
نوع كار

30٪
70٪
وكلاى دادگسترى

31٪
69٪
دكترها

23٪
77٪
تجار

57٪
43٪
پيشه وران

62٪
38٪
كارمندان دولت

98٪
2٪
كارگران فنى

99.9٪
1٪
كشاورزان

100٪
0٪
بىكاران، افتادگان




خوب دقّت بفرمائيد، با آنكه يهود فقط 4٪ ملّت آمريكا را تشكيل مى‏دهند، با اين حال تمام مراكز با اهميّت آن كشور در دست آنها است.

نفوذ يهود، در چند سال اخير آن قدر دامنه‏دار و توسعه پيدا كرده كه با مقدّسات نصارى بازى مى‏كند چنانچه، چندى پيش صدها كشيش و كاردينال در واتيكان جمع گشته يهود را از خون مسيح تبرئه كردند!

گرچه به عقيده ما مسلمانان (عيسى عليه‏السلام) زنده است (... وَ ما قَتَلُوهُ وَ ما صَلَبُوهُ وَلكِنْ شُبِّهَ لَهُمْ...)(10) نكشتند او را و نه بدار آويختند وليكن شبهه شد مرايشان را، ولى اين تبرئه كه مخالف صريح انجيل مقدّس و صدها كتاب و دليل ديگر نصارى است، خود بزرگترين سند بر نفوذ عجيب و روز افزون، يهود در جهان مسيحى است.

 

منبع: yahood.net

 5 ـ نقل و اقتباس از كتاب (اسرارالماسونية)، تأليف ژنرال جواد رفعت ايلخان، بغداد، دارالبصرى صفحه221.

6 ـ طلب وابستگى به سازمان ملل متحد، از طرف مدير بخش استقلال قبول يا رد مى‏شود.

7 ـ شخصيّتهائى كه اين شعبه مهم سازمان را اداره مى‏كنند عبارتند از: آلتمن، يهودى، بلونى / دافيد، زلباخ، يهودى آمريكائى / فينت، يهودى، بلژيكى.

8 ـ به كتاب خطرالمحيط بالاسلام، صفحه323 مراجعه شود.

9 ـ نقل از خطراليهوديه العالميه، صفحه205.

10 ـ سوره نساء، آيه157.

خاخامهاى يهودى طى سالهاى متمادى شرحها و تفسيرهاى خود سرانه وگوناگونى بر تورات نوشتند كه همه آنها را خاخام (يوخاس) در سال1500م جمع‏آورى نموده و به اضافه چند كتاب ديگر كه در سالهاى230 و500م نوشته شده بود به نام (تلمود) يعنى تعليم ديانت و آداب يهود را جمع آورى كرد.

قسمت قبلی

فلسطين

(فلسطين) اسم سرزمينى است در شرق اَدنى، كه از طرف شمال به (لبنان) و از طرف شرق به (سوريه) و (اردن هاشمى) و از طرف غرب به درياى مديترانه و از جنوب به (مصر) متصل است.

اين سرزمين داراى آثار باستانى بسيارى است كه از يهود، نصارى و مسلمانان آگاهى مى‏دهد و در طول تاريخ هميشه سرآن جنگ و جدال بوده است.

فلسطين تا سال1363 هجرى قمرى در دست مسلمانان بود، پس از اين، يهود به پشتيبانى استعمار انگليس قسمتى از آن را غصب كرده و در آن دولتى به نام (اسرائيل) تشكيل دادند، قسمت ديگر آن هنوز در دست مسلمانان و پاره‏اى از اردن هاشمى را تشكيل مى‏دهد.

استعمار، پس از جنگ جهانى دوّم دولت وسيع و دامنه‏دار (سوريه) را كه جزء كشورهاى عثمانى بود، به چهار قسمت تقسيم كرد.

1 ـ فلسطين را بدست يهود داد.

2 ـ لبنان را به مسحيان واگذار كرد.

3 ـ اردن هاشمى همچنين در دست مسلمانان عرب مى‏باشد.

4 ـ اسكندرونه هم در اختيار مسلمانان ترك است.

و بدين ترتيب توانست بر مسلمانان پيروز شود.

عجيب اينكه (لبنان) قبلاً جزء كشورهاى اسلامى بوده و اكثريّت جمعيّت آن با مسلمانان است، با اين حال هيچ كس اعتراضى ندارد كه چرا دولت لبنان بايد مسيحى باشد؟!

استعمار نقش مهمّى را براى سرزمينهاى فلسطين بازى كرد تا بالاخره موفّق شد صداى اسلام را در آن خاموش سازد! ولى چيزى نگذشت كه ناسيوناليسم عربى بپا خواست و با آن سخت به مبارزه پرداخت و اين خود ضربه ديگرى بود كه بر پيكر مسلمانان فلسطين وارد آمد، امّا اعراب دير به فكر افتادند زيرا اگر در همان روزها همه مسلمانان براى پس گرفتن فلسطين بپا مى‏خواستند گرفتن آن، مشكل به نظر نمى‏رسيد!

ولى استعمار بنا به وعده بلفورد(1) فلسطين را بدست يهود داد و غاصبين را با سر و صداهاى بيجا و بى‏مورد، محل سكونت و اقامت آنها را محكم ساخت.

تلمود

خاخامهاى يهودى طى سالهاى متمادى شرحها و تفسيرهاى خود سرانه وگوناگونى بر تورات نوشتند كه همه آنها را خاخام (يوخاس) در سال1500م جمع‏آورى نموده و به اضافه چند كتاب ديگر كه در سالهاى230 و500م نوشته شده بود به نام (تلمود) يعنى تعليم ديانت و آداب يهود را جمع آورى كرد.

اين كتاب نزد يهود بسيار مقدّس و در رديف (تورات) (عهد عتيق) قرار داد(2).

براى اينكه بيشتر به خود پرستى و آرمانهاى ضدّ انسانى يهود پى ببريم خوب است چند جمله‏اى از اين كتاب را به دقّت مطالعه كنيم:(3).

الف ـ روز دوازده ساعت است:

در سه ساعت اوّل آن خداوند شريعت را مطالعه مى‏كند.

و در سه ساعت دوّم احكام صادر مى‏نمايد.

در سه ساعت سوّم هم جهان را روزى مى‏دهد.

در سه ساعت آخر روز هم با حوت دريا كه پادشاه ماهيها است به بازى مى‏پردازد.

هنگامى كه خداوند امر كرد (هيكل) را خراب كنند خطا كرده بود به خطاى خويش اعتراف كرده و به گريه در آمد و گفت: واى بر من كه امر كردم خانه‏ام را خراب كنند و هيكل را بسوزانند و فرزندان مرا تاراج نمايند.

خداوند، از آن كه يهود را به چنين حالى گذاشته سخت پشيمان است و هر روز لطمه به صورت خود مى‏زند و زار زار گريه مى‏كند، گاهى از چشمانش دو قطره اشك به دريا مى‏چكد و آن چنان صدا مى‏كند كه تمام اهل جهان صداى گريه آن را مى‏شنوند و آبهاى دريا به تلاطم و زمين به لرزه در مى‏آيد.

هرگز خداوند از كارهاى ابلهانه و غضب و دروغ بركنار نيست.

ب ـ قسمتى از شياطين، از فرزندان آدم هستند، آدم زنى داشت از شياطين به نام (ليليث) كه مدّت130 سال همسر آدم بود، شياطين از نسل او متولد شدند!!

(حواء) در اين مدّت130 سال جز شيطان فرزندى نزائيد زيرا او هم همسر يكى از شياطين شده بود.

انسان مى‏تواند شيطان را بكشد به شرط اين كه خمير نان عيد را نيكو به عمل آورد.

ج ـ ارواح يهود، از ارواح ديگران افضل است، زيرا ارواح يهود جزء خداوند است! همچنان كه فرزند جزء پدرش مى‏باشد، روحهاى يهود نزد خدا عزيزتر است زيرا ارواح ديگران شيطانى و مانند ارواح حيوانات است.

نطفه غير يهودى، مثل نطفه بقيه حيوانات است!

د ـ بهشت مخصوص يهود است و هيچ كس به جز آنها داخل آن نمى‏شوند، ولى جهنم جايگاه مسيحيان و مسلمانان است و جز گريه زارى چيزى عايد آنها نمى‏گردد زيرا زمينش از گل و بسيار تاريك و بدبو است.

پيامبرى به نام مسيح نيامده است و تا حكم اشرا يعنى (غير يهود) منقرض نشود، ظهور نخواهد كرد و هر وقت كه او بيايد زمين خمير نان و لباس پشمى مى‏روياند، در اين وقت است كه سلطه و پادشاهى يهود باز گشته و تمام ملّتها مسيح را خدمت خواهند كرد!

آن زمان هر يهودى، دو هزار و هشتصد برده و غلام خواهد داشت.

هـ ـ بر يهود لازم است، كه املاك ديگران را خريدارى كند تا آنها صاحب ملك نباشند و هميشه سلطه اقتصادى براى يهود باشد.

و چنانچه غير از يهودى بر يهود تسلط پيدا كند، يهود بايد بر خود گريه كند و بگويد: واى بر ما، اين چه ننگى است كه ما زير دست و جيره خوار ديگران شده‏ايم.

پيش از آن كه يهود نفوذ و سلطه كامل خود را بدست آورند لازم است جنگ جهانى برپا و دو ثلث بشر نابود شود، در مدّت هفت سال يهود، اسلحه‏هاى جنگ را خواهد سوزانيد و دندانهاى دشمنان بنى اسرائيل به مقدار بيست و دو ذرع كه تقريبا هزار و سيصد و بيست برابر دندانهاى عادى مى‏شود! از دهانشان بيرون خواهد شد.

هنگامى كه مسيح حقيقى پا به عرصه وجود گذارد، يهود آنقدر ثروتمند و مال خواهند داشت كه كليد صندوقهايشان را بر كمتر از سيصد الاغ حمل نتوان كرد!

و كشتن مسيحى از واجبات مذهبى ما است و پيمان بستن با او، يهودى را ملتزم به اداء نمى‏كند.

رؤساى مذهب نصرانى و هركه دشمن يهود است بايد در روز سه مرتبه او را لعن كرد.

(يسوع ناصرى) كه ادعاى پيامبرى كرده و نصارى گولش را خوردند، با مادرش مريم كه او را از مردى به نام (باندار) به زنا آورده بود، در آتش جهنم مى‏سوزند.

كليساهاى نصارى كه در آن سگهاى آدم نما به صدا در مى‏آيند به منزله زباله خانه است.

ز ـ اسرائيلى در نزد خداوند بيش از ملائكه محبوب و معتبر است. اگر غير يهودى، يك يهودى را بزند چنان است كه به عزت الهيه جسارت كرده است و جزاى چنين شخصى جز مرگ چيز ديگرى نيست و بايد او را كشت.

اگر يهود نبودند، بركت از روى زمين برداشته مى‏شد و آفتاب ظاهر نشده و باران نمى‏باريد.

همچنان كه انسان بر حيوانات فضيلت دارد، يهود بر اقوام ديگر فضيلت دارند.

نطفه‏اى كه از غير يهودى منعقد مى‏شود، نطفه اسب است.

اجانب مانند سگ هستند و براى آنها عيدى نيست زيرا عيد براى اجنبى و سگ خلق نشده است.

سگ افضل از غير يهودى است، زيرا در اعياد بايد به سگ نان و گوشت داد، ولى نان دادن به اجنبى حرام است.

هيچ قرابت و خويشى بين اجانب نيست، مگر در نسل و خاندان الاغ قرابتى است؟

خانه‏هاى غير يهودى به منزله طويله است.

اجانب دشمن خدا و مثل خنزير و قتلشان مباح است.

اجانب براى خدمت كردن يهود به صورت انسان خلق شده‏اند.

يسوخ مسيح كافر است زيرا از دين مرتد گشت و به عبادت بُت پرداخت و هر مسيحى كه يهودى نشود بُت پرست و دشمن خدا خواهد بود، از عدالت خارج است و انسانى كه بر غير يهود كوچكترين ترحمى روا دارد، عادل نيست.

غش و خدعه كردن با غير يهودى منع نشده است.

سلام كردن بر كفار (كسانى كه يهودى نيستند) اشكال ندارد به شرط آن كه سِرّا او را مسخره كرده باشد.

ح ـ چون يهود با عزت الهيه مساوى هستند، بنا بر اين تمام دنيا و هرچه در اوست ملك آنها مى‏باشد و حقّ دارند كه بر آن تسلط كامل يابند، دزدى از يهودى حرام است و از غير يهودى جايز مى‏باشد، چون اموال ديگران مانند رملهاى دريا است و هركس زودتر برآن دست گذاشت او مالك است.

يهود مانند زن شوهردار هستند و همچنان كه زن در منزل به استراحت مى‏پردازد و شوهر، خرجى او را مى‏دهد بى‏آن كه در كارهاى خارج از منزل با او شركت كند، يهود هم به استراحت پرداخته و ديگران بايد آنها را روزى بدهند.

ط ـ هرگاه يهودى و اجنبى شكايت داشته باشند بايد حقّ را بجانب يهودى داد اگرچه بر باطل باشد.

براى شما جايز است كه مأمورين گمرگ را غش بنمائيد و براى او قسم دروغ خوريد... از خاخام (صموئيل) ياد بگيريد، صموئيل از مرد اجنبى كاسه‏اى از طلا به قيمت چهار درهم خريدارى كرد، در حالى كه فروشنده نمى‏دانست كه آن طلا است. با اين حال يك درهمش را دزديد!

ربودن اموال ديگران بوسيله ربا مانعى ندارد، زيرا خداوند شما را به ربا گرفتن از غير يهودى امر مى‏فرمايد.

به كسانى كه يهودى نيستند قرض ندهيد مگر آن كه نزول بگيريد در غير اين صورت، قرض دادن به غير يهودى جايز نيست و ما مأموريم كه به آنها ضرر برسانيم.

حيات و زندگانى ديگران ملك يهود است، چه رسد به اموال آنها! هرگاه غير يهودى احتياج به پول داشته باشد آن قدر بايد از او (ربا) و نزول گرفت كه تمام دارائى خود را از دست بدهد.

ى ـ غير يهودى هرچند صالح و نيكوكار باشد، او را بايد كشت.

حرام است غير يهودى را نجات بدهيد، حتّى اگر در چاهى بيفتد بايد فورا سنگى بر در آن گذاشت!

اگر يكى از اجانب را بكشيم مثل اين است كه در راه خدا قربانى كرده‏ايم.

اگر يك نفر يهودى كمكى به غير يهودى بكند گناهى نابخشودنى مرتكب شده است.

و اگر غير يهود در دريا در حال غرق شدن است، نبايد نجاتش بدهى، زيرا آن هفت ملتى كه در زمين (كنعان) بودند و بنا بود يهود آنها را به قتل برساند همه آنها نابود نشدند و ممكن است آن شخصى كه در حال غرق شدن است از آنها باشد.

تا مى‏توانيد از غير يهود بكشيد و اگر دستتان به كشتن او رسيد و او را نكشتيد، مرتكب خلاف شده‏ايد.

هلاك كردن مسيحى ثواب دارد و اگر كسى نمى‏تواند او را بكشد لااقل سبب هلاكتش را فراهم نمايد.

كسانى كه مرتد شوند، اجنبى و اعدامشان لازم است مگر آن كه براى خدعه به ديگران مرتد شده باشند.

ك ـ تعدّى كردن به ناموس غير يهودى مانعى ندارد، زيرا كفار مثل حيوانات هستند و حيوانات را زناشوئى نيست.

يهودى حقّ دارد، زنهاى غير مؤمنه را به غصب بربايد و زنا و لواط به غير يهودى عقاب و كيفرى ندارد.

كسى كه در خواب ببيند كه با مادرش زنا مى‏كند حكيم و خردمند خواهد شد و كسى كه ببيند كه با خواهر خود جمع شده است نور عقل نصيبش مى‏گردد.

براى يهودى مانعى ندارد تسليم اميال و شهوات خويش شود.

هرگاه يهودى در نزد زن خود با زنى زنا كند زن او حقّ ندارد مانع او شده يا آن كه بر عليه او شكايت كند.

لواط با زن جايز است، زيرا زن مانند گوشتى است كه آن را از بازار خريدارى مى‏كنيد و به هر طور كه بخواهيد آن را تناول مى‏كنيد.

ل ـ قسم خوردن جايز است، خصوصا در معاملات با غير يهود.

اصولاً قسم خوردن براى قطع نزاع تشريع شده است امّا نه براى كفّار، زيرا آنها انسان نيستند.

جايز است انسان شهادت زور بدهد، چنانچه لازم است اگر مى‏توانيد بيست قسم دروغ بخوريد ولى برادر يهودى خويش را در معرض خطر قرار ندهيد.

بر يهود واجب است روزى سه مرتبه مسيحيان را لعن كنند و دعا كنند تا خداوند آنها را نابود سازد.

بر ما لازم است كه با نصارى، مانند حيوانات معامله كنيم.

كليساهاى نصارى، خانه گمراهان است و خراب كردن آنها ضرورى و واجب است.

م ـ ملّت برگزيده خداوند مائيم و لذا براى ما حيوانات انسانى خلق كرده است زيرا خدا مى‏دانست كه ما احتياج به دو قسم حيوان داريم، يكى حيوانات بى‏شعور مانند بهائم و حيوانات غير ناطقه و ديگرى حيوانات ناطقه و با شعور مانند مسيحيان و مسلمانان و بودائيان و براى آنكه بتوانيم از همه آنها به اصطلاح سوارى بگيريم، خداوند ما را در جهان متفرق ساخته است و لهذا ما بايد دخترهاى زيبا و خوشگل خود را به پادشاهان و وزرا و شخصيّتهاى برجسته يهود به تزويج در آوريم، تا بوسيله آنها بر حكومتهاى جهان، تسلط داشته باشيم!

گمان نكنم، آنچه نقل كرديم احتياج به توضيح و تعليق از ما داشته باشد زيرا خود بهترين معرف (يهود) است. چنانچه معلوم شد يهود يك حزب خطرناكى است براى فريب دادن مردم آن هم كه به صورت مذهب و آئين در آمده است(4).

منبع: yahood.net

منابع:

1 ـ وزير خارجه سابق انگلستان.

2 ـ بلكه از تورات هم بالاتر است، چنانچه (گرافت) مى‏گويد: بدانيد كه گفتار خاخام از گفتار پيامبر بالاتر است.

3 ـ آنچه در اين فصل ذكر مى‏شود از كتاب (خطراليهودية العالمية) تأليف عبدالله التل اقتباس شده كه او نيز از كتاب (الكنزالمرصود فى قواعد التلمود) تأليف دكتر رو هلبخ ترجمه يوسف نصرالله، چاپ بغداد1899 م، نقل مى‏نمايد.

4 ـ تمام اين تعليمات در تجاوز اخير يهود 1967( ميلادى) بر مردم مسلمان عملى گرديد و جهانيان شاهد فجايع آنان بوده و هستند!.

در سفر تکوين (پيدايش) باب 19 از آيه 31 تا 38 ثابت مي کند خاندان موآب و بني عمون از زنای پدر با دخترش بوجود آمده اند!! و در انجيل موجود يعني انجيل متي باب اول آيه 5 هم ثابت مي کند راعوت از خاندان موآب است و راعوت مادر عوبيد است و عوبيد پدربزرگ حضرت داوود است و چون حضرت سلیمان پسر ‌حضرت داوود است او هم از اولاد زنا تلقي مي شود و چون پسر ايشان رحبعام هم جد اعلاي مادري حضرت عيسي (ع) است او هم از صلب زنا تلقی می شود یعنی این ها از شجره ملعونه هستند ( العیاذبالله )

1-     در سفر تکوين (پيدايش) باب 19 از آيه 31 تا 38 ثابت مي کند خاندان موآب و بني عمون از زنای پدر با دخترش بوجود آمده اند!! و در انجيل موجود يعني انجيل متي باب اول آيه 5 هم ثابت مي کند راعوت از خاندان موآب است و راعوت مادر عوبيد است و عوبيد پدربزرگ حضرت داوود است و چون حضرت سلیمان پسر ‌حضرت داوود است او هم از اولاد زنا تلقي مي شود و چون پسر ايشان رحبعام هم جد اعلاي مادري حضرت عيسي (ع) است او هم از صلب زنا تلقی می شود یعنی این ها از شجره ملعونه هستند ( العیاذبالله ) و اينکه راعوت از اولاد موآب است در کتاب خود راعوت ( که بعدا تبديل شده به «روت» ) آيه 4 آمده است و اين خود انجيل متي باب اول آيه 7 است  که دلالت دارد حضرت عيسي (ع) از اولاد رحبعام است و در سفر ملوک اول باب 14 آيه 21 دلالت دارد مادر رحبعام از خاندان ولد الزناي عموني است!! و طبق دلالت صريح آيه 3 از باب 23 از سفر تثنيه تورات، خاندان بني عمون داخل در بهشت نمي شوند. با اين حساب علني حضرت عيسي (ع) که خود نمي تواند داخل بهشت بشود چگونه پيامبر شده و بشر را دعوت به بهشت مي کند؟!

2-     در کتاب دوم سموئيل باب 11 آيه هاي 2 تا 27، پيامبري را به خيانت به ناموس مردم متهم کرده.

3-     در انجيل متي باب اول آيه 6، پيامبري را ولد زنا معرفي کرده.

4-     در کتاب اول پادشاهان باب 11 آيه هاي 1 تا 11، پيامبري را کافر و مرتد و هوس باز و داراي حرم سرايي با هفتصد زن و سيصد صيغه و شرور معرفي کرده است.

5-     در تورات سفر پيدايش باب 19 آيه هاي 20 تا 32، يکي از انبياي عظام را به شرب خمر و منکشف العوره بودن متهم کرده است.

6-     در کتاب حضرت اشعيا (ع) باب 2 آيه هاي 1 تا 5 پيامبري را متهم کرده به اينکه مدت سه سال و نيم به امر خداوند در ميان مردها و زن ها با عورت منکشفه غليظه راه مي رفت مانند دراويش و مجانين.

7-     در کتاب حضرت حزقيال نبي باب 4 آيه 9 آمده که پيامبري سيصد و نود روز بايد نان را به مدفوع و قازورات انساني و اگرنه به مدفوعات حيواني مخلوط کرده بخورد و از آيه 12 تا 15، رکيک ترين و زشت ترين و مشمئز کننده ترين مسائل را به خدا و آن پيامبر نسبت مي دهد.

8-     در کتاب هوشع نبي باب اول در آيه هاي 2 تا 4 آمده است که پيامبري بايد به زن زانيه اي عاشق شود و او را تزويج نمايد و اولادي از براي او از زن زانيه متولد بشود.

9-     در انجيل يوحنّا باب 2 در آيه هاي 1 تا 13 آمده است که معجزه اول پيامبري تبديل آب به شراب در عروسي قاناي جليل بوده است.

10-  در انجيل متّي باب 11 آيه هاي 18 و 19، پيامبري را شارب الخمر و باده پرست معرفي مي کند درحاليکه در کتاب حضرت سليمان باب 20 آيه 1 مي نويسد:« شراب استهزاء مي کند و مسکرات عربده مي آورد و هرکه به آن فريفته شود حکيم نيست.»

11-  در انجيل لوقا باب 8 آيه 2، پيامبري را متهم مي کنده به اينکه با زنان زانيه رفيق بوده است.

12-  در انجيل يوحنّا باب 19 آيه 26 و باب 20 آيه 2 و باب 21 آيه 7و 20 و 24، براي يکي از انبياي عظام اعمالي نسبت مي دهد اگرچه در کتب مقدس مسيحيان با نهايت بي پروايي نوشته شده و در کتب تاريخي مسلمين نيز منعکس شده ولي اين حقير صرف نقل آن را نيز صلاح نمي دانم.

13-  در رساله غلطيان باب 3 آيه 13 مي گويد که مسيح ما را از لعنت شريعت فدا کرد چون در راه ما لعنت شد چنانچه مکتوب است ( يعني در تورات ) ملعون است هرکه بر دار آويخته شود. و نظير اين اتهمامات  و خرافات در کتاب تورات و انجيل و ساير کتب ملحقه فراوان است که قطعا دشمنان انبياي عظام در لباس وفاداران انبياء آن ها را به درون اين کتب آسماني تزريق کردند که امروز به عنوان کتاب آسماني آمريکا و انگليس و اسرائيل معرفي مي شود. آبروي انبياء را بردند، آبروي کتب انبياء را بردند، آبروي مقدسات را بردند، آبروي مومنان را بردند، آبروي صالحان را بردند و سرانجام آبروي دين خدا را بردند تا چند صباحي بر شکم پروري خود بپردازند عليهم ما يستحقون.

14-  تورات موجود نيز شرورترين قوم را معرفي مي کند:

در تورات در سفر داوران باب 13 آيه 1 آمده است: « و بني اسرائيل بار ديگر در نظر خداوند شرارت کردند و خداوند ايشان را به دست فلسطينيان چهل سال تسليم کرد.» و در باب 10 آيه 6 مي گويد: « و بني اسرائيل باز در نظر خداوند شرارت ورزيدند و بعلم و عشتاروت و خدايان آرام و خدايان صيدون و خدايان موآب و خدايان بني عمون و خدايان فلسطينيان را عبادت نمودند و يهوه را ترک کرده و او را عبادت نکردند و غضب خداوند بر اسرائيل!! افروخته شده ايشان را به دست فلسطينيان و به دست بني عمون فروخت.» و در باب 4 آيه 1 مي گويد: « و بني اسرائيل بعد از وفات اليهود بار ديگر در نظر خداوند شرارت ورزيدند و خداوند ايشان را به دست يا بين پادشاه کنعان که در حاصور سلطنت مي کرد فروخت.» و در باب دوم از سفر داوران آيه 11 مي گويد: « و بني اسرائيل در نظر خداوند شرارت ورزيدند و بعل ها را عبادت نمودند و يهوه خداي پدران خود را که ايشان را از زمين مصر بيرون آورده بود ترک کردندو خدايان غير را از خدايان طوايفي که در اطراف ايشان بودند پيروي نموده آن ها را سجده کردند و خشم خداوند را برانگيختند و يهوه را ترک کرده بعل و عشتاروت را عبادت نمودند، پس خشم خداوند بر اسرائيل افروخته شده، ايشان را به دست تاراج کنندگان سپرد.» و در باب سوم آيه 7 مي گويد: « و بني اسرائيل آنچه در نظر خداوند ناپسند بود کردند و يهوه خداي خود را فراموش نموده، بعل ها و بت ها را عبادت کردند و غضب خداوند بر اسرائيل افروخته شده، ايشان را به دست کوشان رشعتايم پادشاه ارام نهرين فروخت.» و در همان باب سوم از سفر داوران آيه 12 مي گويد:« و بني اسرائيل بار ديگر در نظر خداوند بدي کردند و خداوند عجلون پادشاه موآب را بر اسرائيل مستولي ساخت زيرا که در نظر خداوند شرارت ورزيده بودند.» و در باب ششم آيه 1 مي گويد: « و بني اسرائيل در نظر خداوند شرارت ورزيدند پس خداوند ايشان را به دست مديان هفت سال تسليم کرد.»

اين هم شرارت يهود بني اسرائيل در تورات! و اين هم مجازات خداوندي.

moosavizanjani.ir

سناريوي توطئه چيزي است كه اين روزها بويژه در لبنان شاهد آنيم؛ همه تلاش هاي آمريكا و اسراييل براي ايجاد جدايي ميان حزب الله و بقيه نظام متمركز شده است و كل منابع مادي و رسانه اي واشنگتن و حتي موضعگيري هاي پيدا و پنهان سفير آمريكا در بيروت، در همين جهت ادامه دارد؛ و اخيرا نيز «عبدالله بن عبدالعزيز» شاه عربستان فعال شده است و ازطرف واشنگتن پيام هاي تهديدآميز را به دمشق و بيروت مي برد. همزمان با آن، عوامل سيا و موساد نيز براي اجراي اين سناريو فعال هستند.

اشاره

منطقه خاورميانه طي هفته هاي جاري شاهد سناريوها و توطئه هاي جديد است كه در كشورهاي مختلف منطقه، از جمله در پاكستان و لبنان مي توانيم نشانه هايي از اين وضعيت جديد را ببينيم.
مقاله حاضر، با بررسي تحولات كنوني و ريشه هاي آن، گزينه هاي احتمالي آتي براي منطقه را نيز مورد توجه قرار مي دهد. پيش بيني ها حاكي است كه آينده خاورميانه بحراني تر و بي ثبات تر از شرايط كنوني خواهد بود.
سرويس خارجي
به اين گزاره توجه كنيد:«شرايط نسبتا آرام جاري خاورميانه، پيش درآمد منازعات سختي است كه طي سال هاي آتي منطقه را فرامي گيرد ولاجرم تحولات ريشه اي و عميقي را نيز به دنبال خواهد داشت.»
جداي از موافقان و مخالفان اين پيشگويي، سؤال اين است كه آيا مي توان از همين جا، وقايع آتي خاورميانه را پيش بيني كرد؟
پاسخ علمي اين است كه اگر دو مرحله توصيف و تحليل پديده هاي اجتماعي به دقت انجام شود و تبيين اين پديده ها با واقعيت قرين باشد، آن وقت مي توان يك يا چند گمانه احتمالي را در مورد وقايعي كه در آينده رخ مي دهند، ارائه كرد.
اين گمانه و يا گمانه ها نوعا با يك دامنه پنج تا 15درصدي خطا و يا انحراف از معيار همراه هستند. اصولا اگر چنين پيش بيني هايي در كار نباشد، در بسياري از موارد نمي توان طرح ها و برنامه ها را از قبل بودجه بندي كرد.
البته، يك روند معكوس هم وجود دارد كه بيشتر براي مورخان و كارآگاهان پليس به كار مي آيد، بدين ترتيب كه اگر قتلي و يا واقعه بزرگي مثل حادثه 11 سپتامبر 2001 آمريكا رخ دهد، محققان و كارآگاهان از طريق بازسازي و مدل سازي صحنه، به دنبال سرنخ ها مي گردند و يا مي خواهند كشف كنند كه آيا علت اين واقعه، همان است كه در رسانه ها به طور رسمي روايت مي شود و يا كار خودي ها و يك توطئه هدفمند داخلي است و بايد گفت كه بسياري از تحولات و رويدادهاي موثر تاريخي و سياسي از اين منظر تحليل مي شوند.
البته، گزاره موردتوجه ما مربوط به آينده است و لذا، ناگزيريم كه به رهيافت نخست (يعني توصيف، تحليل و پيش بيني) تكيه كنيم.
اوضاع پرابهام جاري
دو پديده، شرايط جاري خاورميانه را بسيار پيچيده و بغرنج كرده است؛ پديده نخست، حاكميت وضعيت نامتوازن از لحاظ سلسله مراتب قدرت است كه به ويژه خود را در رابطه با بحران مزمن اعراب و اسرائيل نشان مي دهد، و ديگري، مسئله عقب نشيني آمريكا از عراق و افغانستان است، كه درمورد كشور نخست طبق قرارداد امنيتي بغداد- واشنگتن بايد عملي شود و دومي نيز طبق وعده اي كه «باراك اوباما» به مردم آمريكا داده است، بايد اجرا گردد.
اين دو پديده حساس و پيچيده را در اينجا به طور مفصل مورد توجه قرار مي دهيم، تا درحد مقدور بتوانيم تصويري درست از آينده منطقه به دست دهيم.
شرايط نامتعادل
تحولات سياسي مثل ساير تحولات اجتماعي و طبيعي عموماً به سمت توازن و تعادل ميل دارد و اگر پديده اي مثل جنگ و انقلاب، وضعيت تعادل را برهم بزند، اين حالت نامتعادل دير يا زود به سمت تعادل ميل پيدا مي كند. مثل بركه آرامي كه با پرتاب تكه سنگي، نا آرام و نامتعادل مي شود، ولي كم كم موج هاي روي آب محو مي گردند و بركه آرامش قبلي خود را باز مي يابد. اين مدل را ما در روابط قدرت و روابط ميان دولت ها و بازيگران بين المللي نيز مي بينيم و شرايط جنگي نوعاً به سمت صلح و آرامش در يكي از اشكال جديد و يا قديمي روابط قدرت مثل سلسله مراتبي، دو قطبي و يا چند قطبي گرايش پيدا مي كند.
در شرايط نامتوازن و نامتعادل كه به زعم اين نويسنده، ترجمان وضعيت كنوني خاورميانه و بحث ما نيز روي آن متمركز است، نيروها و بازيگران درگير، هر كدام مدعي داشتن نقش برتر در ايجاد نظم جديد و يا حفظ وضع موجود هستند. اين شرايط كه تحت عنوان «شرايط بحراني» قابل توصيف است، نه در وضعيت متعادل قبل از جنگ (و انقلاب) و نه در شرايط متعادل نوين پس از جنگ قرار دارد؛ پس جايگاه دقيق آن كجاست؟ شايد نتوان جايگاه دقيقي براي آن متصور شد، ولي محل فرضي آن را مي توان درست قبل از شرايط جنگي دانست. براي «شرايط بحراني» خاورميانه تقريباً مي توان يك چنين جايي را متصور شد. به عبارت ديگر، مي توان با لحاظ درصد تقريبا بالاي خطا، پيش بيني كرد كه خاورميانه در شرايط پيش از جنگ قرار دارد.
اما، چرا احتمال خطاي پيش بيني با يك درصد بالا ذكر مي شود؟ براي اينكه هر بحراني الزاما به جنگ ختم نمي شود؛ بسياري از بحران ها وجود داشته اند كه در غير از شرايط جنگي و انقلابي پيش آمده و از طرق ديگري به غير از جنگ و درگيري حل شده اند، مثل بحران موشكي كوبا در سال 1962 كه به جنگ ميان دو ابرقدرت آن زمان نينجاميد. پس، مشخصا درباره وضعيت نامتوازن كنوني خاورميانه و كشف و اثبات اين نكته كه اين وضعيت در شرايط پيش از جنگ قرار دارد يا نه، بايد دلايل محكم تري ارايه كرد.
كارشناسان در ريشه يابي بحران خاورميانه، علت العلل آن را دو چيز مي دانند؛ منازعه اعراب و اسرائيل و نفت.
جبهه مقاومت، جبهه صهيونيست
در منازعه اعراب و اسرائيل چيزي كه به بحث ما ربط دارد، ايجاد ترديد و تزلزل در همه اهرم هاي ديپلماتيكي است كه براي حفظ موجوديت رژيم اسرائيل به كار گرفته مي شده و مي شوند و اين يعني وضعيت نامتعادل.
اكنون نه تنها جبهه مقاومت ضدصهيونيستي تقويت شده، اسرائيل نيز ضربات حيثيتي مرگباري را از جانب دو جنگ آخرش با لبنان و دولت حماس در نوار غزه متحمل شده است.
علاوه بر آن، هر چه از محاصره غزه مي گذرد، چهره صهيونيست ها و حاميان آمريكايي و اروپايي آنها در نزد جهانيان زشت تر نيز مي شود و بخصوص، جنبش اعزام كشتي هاي امداد از كشورهاي مختلف به غزه كه هم اكنون جريان دارد، اسرائيلي ها و آمريكايي ها را واقعا تحت فشار قرار داده و حتي روابط ديرپاي تركيه و اسرائيل را نيز كاملا تيره كرده است.
اين تنگناها براي اسرائيل (و البته براي آمريكا و اروپا) قابل تحمل نيست و هيچ راه غيرنظامي و مسالمت آميزي هم وجود ندارد كه آنها براي نجات اسرائيل، آن را آزمايش نكرده باشند.
اين بيهودگي سال ها مذاكرات سازش و زدوبندها و توطئه هاي آشكار و پنهان جبهه حامي اسرائيل، همه محصول يك چيز است؛ به هم خوردگي توازن نيروهاي منطقه به نفع مقاومت. اين حالت نامتوازن و نامتعادل بعد از مرحله توازني قرار دارد كه آمريكا و شوروي در دوران جنگ سرد (دهه هاي پس از جنگ جهاني دوم) حافظ آن بوده اند و پس از فروپاشي شوروي در سال 1991 نيز آمريكا با تمام وجود تلاش مي كرد در ذيل سياست يكجانبه گرايي خود، آن را حفظ كند.
اما اكنون همه مي دانند كه حفظ وضع موجود و حفظ تعادل مورد نظر كاخ سفيد ميان قدرت هاي منطقه اي و استمرار هژموني آمريكايي- اسرائيلي در خاورميانه، موضوعي است كه به گذشته تعلق دارد.
به خاطر همين وضعيت نامتوازن است كه نيروهاي نوظهور با هرگونه پيمان صلحي كه اسرائيل در آن جايگاه دست بالا را داشته باشد، مخالفت مي كنند و هرگونه راهكار ديپلماتيك و غيرنظامي هدفمند غرب كه آب را به آسياب اسرائيل بريزد، پيشاپيش محكوم به شكست است.
حال كه مثلث اسرائيل- آمريكا- اروپا با تمام وجود به بيهودگي مذاكرات پي برده اند، درباره آينده اين رژيم چه فكر مي كنند؟ آيا غير از اين است كه آن را در خطر مي بينند؟
مسلماً قدم بعدي محور آمريكا- اسرائيل، ورود به فاز تصميم گيري و اقدام است؛ براي كشف ذهنيت رهبران اين جبهه و فهم اينكه سران تل آويو و واشنگتن چه چيزي را در سر دارند، بهترين رهيافت اين است كه ما خود را به جاي آنها قرار دهيم و ببينيم كه يك بازيگر خردمند در چنين شرايط مفروضي چه مي كند.
از اين منظر، چشم پوشي از موجوديت اسرائيل و يا آنچه كه جبهه ضدصهيونيست مطرح مي كند، مبني بر اينكه ساكنان اصلي و اوليه سرزمين اشغالي فلسطين (چه مسلمان، چه مسيحي و چه يهودي) با رأي خود، نوع و ماهيت كشور و نظام را مشخص كنند، نه مورد قبول رهبران تل آويو است و نه كاخ سفيد آن را مي خواهد. پس، حفظ موجوديت رژيم اسرائيل، يك استراتژي دايمي و غيرقابل تغيير آنهاست.
وقتي منطق آمريكا و اسرائيل، محافظت از وضع موجود به هر قيمتي باشد و جريان مقابل نيز از موضعش عقب نشيني نكند، و اهرم هاي سياسي و ديپلماتيك همه پوچ و بي حاصل از كار درآيند، براي بازيگر جبهه صهيونيست، تنها دو انتخاب باقي مي ماند؛
1) اجراي سناريوي توطئه هاي پنهان براي ايجاد شكاف و ضعف در جبهه مقاومت و نابودي اين جبهه و 2) ورود به فاز نظامي و دست زدن به عمليات محدود و يا جنگ تمام عيار عليه جبهه مقاومت.
قبل از آنكه دو گزينه فوق را مورد توجه قرار دهيم، مي بينيم كه خاورميانه يك قدم به شرايط بحراني تر نزديك شده است؛ اكنون ديگر كسي مذاكره را مفيد نمي داند و حتي شركاي فلسطيني و عرب آمريكا مثل تشكيلات خودگردان و مصر هم آن را جدي نمي گيرند.
آزمون سناريو
سناريوي توطئه چيزي است كه اين روزها بويژه در لبنان شاهد آنيم؛ همه تلاش هاي آمريكا و اسراييل براي ايجاد جدايي ميان حزب الله و بقيه نظام متمركز شده است و كل منابع مادي و رسانه اي واشنگتن و حتي موضعگيري هاي پيدا و پنهان سفير آمريكا در بيروت، در همين جهت ادامه دارد؛ و اخيرا نيز «عبدالله بن عبدالعزيز» شاه عربستان فعال شده است و ازطرف واشنگتن پيام هاي تهديدآميز را به دمشق و بيروت مي برد. همزمان با آن، عوامل سيا و موساد نيز براي اجراي اين سناريو فعال هستند.
ماجراي بين المللي شدن دادگاه بررسي علل و عوامل ترور «رفيق حريري»، نخست وزير مقتول لبنان و اتهامي كه اين روزها از جانب دادگاه مذكور متوجه حزب الله شده است؛ در همين راستا قابل تحليل است. فكرش را بكنيد كه اگر سران حزب الله در اين دادگاه متهم شناخته شوند چه اتفاقي خواهد افتاد؟
درصورتي كه آمريكا موفق شود با اجراي اين سناريوي جديد، حزب الله را از بدنه نظام سياسي لبنان جدا و اين جنبش را منزوي كند و با فشارها و تحريم هايي كه بر ايران تحميل كرده است، به زعم خود بتواند كشورمان را هم به فشارهاي اقتصادي و مسائل سياسي داخلي سرگرم و مواضع آن را در سياست خارجي تضعيف كند، دراين صورت زمينه براي تحميل نظم دلخواه در قالب خاورميانه بزرگ و يا هر اسم ديگر فراهم مي شود. قطعا در نظم جديد آمريكايي، حلقه واسطه ميان اين ابرقدرت و پيرامون (كشورهاي خاورميانه)، اسراييل خواهدبود. اما، اگر اين سناريو به نفع جبهه صهيونيست پايان نيابد و جبهه مقاومت نيز محفوظ بماند و قوي تر بشود، در اين حالت، جنگ به عنوان تنها گزينه روي ميز قرارمي گيرد.
فاز نظامي
آنچه كه براي آغاز يك جنگ اهميت دارد، انگيزه ورود به جنگ نيست، بلكه توان جنگيدن و يا احساس اين توان در كشور جنگ طلب است؛ اگر توطئه هاي كنوني عليه حزب الله درلبنان و عليه جمهوري اسلامي ايران بتواند جبهه مقاومت را كاملا منفعل و نابود بكند (كه هيچ دورنمايي از آن متصور نيست) خود بخود جنگ ميان دوجبهه نيز منتفي است، اما، اگر اين توطئه، جبهه مقاومت را ضعيف و متشتت بكند، در اين صورت، ممكن است كه زمينه براي ضربه نهايي آمريكا و اسرائيل فراهم شود. البته در اين ميان، متغيرهاي بازدارنده ديگر را هم نبايد ناديده گرفت؛ ضعف توان نظامي آمريكا و ناتو به خاطر دو جنگ عراق و افغانستان، مخالفت افكار عمومي مردم جهان، گسترده شدن عرصه نبرد و احتمال درگير شدن تقريباً همه كشورهاي خاورميانه و خليج فارس در جنگ جديد، آسيب پذيري آمريكا در برابر حملات چريكي، بسته شدن تنگه هرمز و افزايش قيمت نفت و تأثير مخرب آن بر اقتصاد آمريكا و غرب،... از جلمه اين متغيرهاي بازدارنده هستند.
نفت، ريشه ديگر بحران
تقريباً همه انديشمندان و كارشناسان منصف در اين مسئله اتفاق نظر دارند كه منابع نفتي خاورميانه با حجم تعجب برانگيز 65درصد منابع نفتي جهان، منشأ بسياري از فجايع و بحران هاي بزرگ اين منطقه بوده است؛ اگر آمريكا و انگليس سال هاست كه در منطقه حضور پررنگ دارند، اگر آنها حمايت از اسرائيل را يك مسئله استراتژيك براي خود مي دانند، اگر نظام هاي غيردموكراتيك و محافظه كار خاورميانه نسبت به مردم خود احساس استقلال و بي نيازي مي كنند، اگر عربستان درانتخابات لبنان عراق دخالت مي كند تا گرايش رأي دهندگان را به دلخواه خود دستكاري كند، اگر كشورهاي منطقه تبديل به بازارهاي مصرف شده اند، ...تا حدود بسيار زيادي به خاطر نفت و دلارهاي نفتي است.
مسلماً اگر نفتي در كار نبود، آمريكا به كشورهاي منطقه همان نگاهي را داشت كه به عنوان مثال به سومالي و يا سنگال دارد و يا نفت باقي است و ايالات متحده هم رتبه نخست را در واردات اين ماده را دارد، از همه ابزارها براي حفظ هژموني و تسلط بر منطقه استفاده مي كند. لذا، اين فرضيه كه آمريكا ممكن است از همه اهرم هاي قابل استفاده (از جمله جنگ) براي برقراري مجدد ثبات و تعادل مورد نظر خود در خاورميانه استفاده كند، به واقعيت خيلي نزديك است.
عقب نشيني از عراق و افغانستان
هم اكنون حدود 77هزار و 500نظامي آمريكايي در عراق حضور دارند و طبق قرارداد امنيتي بغداد- واشنگتن، آمريكا موظف است همه نيروهاي رزمي خود را تا 11شهريور آينده از عراق خارج كند و فقط نيروهاي آموزشي و مستشاران نظامي را كه بالغ بر 50 هزار نفر مي شوند، در عراق نگه دارد و آنها نيز تا پايان آذر سال 1391 شمسي بايد عراق را ترك كنند.
در مورد افغانستان هم واشنگتن متعهد شده است كه اقدام مشابهي را انجام دهد؛ سال گذشته وقتي كه «باراك اوباما»، رئيس جمهور آمريكا، استراتژي جديد خود را در مورد افغانستان اعلام كرد، به مردم كشور خود وعده داده بود تا 16 ماه ديگر همه نيروها را از افغانستان خارج كند.
اما، شايد اين سوال پيش آيد كه عقب نشيني چه ربطي به بحث ما دارد؟ اين عقب نشيني ها و يا هر تصميم ديگري كه واشنگتن در رابطه با عراق و افغانستان مي گيرد، مي تواند ما را در پيش بيني شرايط آتي خاورميانه كمك كند.
اولين نكته اي كه در مورد عقب نشيني اهميت دارد اين است كه آمريكا براي اجراي تعهداتش فرصت كمي دارد. اين در شرايطي است كه هيچ دورنمايي از موفقيت را هم براي خود در اين دو كشور نمي بيند؛ در عراق هيچ نماينده قابل اتكايي وجود ندارد كه بتواند پس از خروج نظامي آمريكا، منافع ايالات متحده را در اين كشور حفظ كند. با اين وجود، ساده انديشي است اگر بگوئيم آمريكا از عراق دل مي كند و مي رود. «كريستو فركينگ» كارشناس آمريكايي، طي مقاله اي كه در پايگاه اينترنتي «ولترنت» درج شد، نوشت: «آمريكا تا زماني كه نفت در عراق وجود دارد، آنجا را ترك نخواهد كرد. من تعجب مي كنم كه رسانه هاي آمريكايي و حتي رسانه هاي ضدجنگ بر اين باور هستند كه خروج نيروهاي آمريكايي از عراق، محقق خواهد شد.»
انفجارهاي پي درپي در عراق از جانب هر جرياني كه پشتيباني شود و تعلل در تشكيل دولت جديد در اين كشور به هر دليلي كه باشد، بهانه هاي خوبي براي ادامه حضور است. وقتي كه تهاجم به عراق در بهار سال 2003، براساس يك سري دروغ انجام گرفت، دليلي ندارد كه ادامه حضور و نقض قرارداد امنيتي بغداد - واشنگتن براساس دروغ هاي جديد، تحقق نيابد! شكست آمريكا در افغانستان نيز كاملاً آشكار است و اين رسوايي را اكنون همه به چشم خود مي بينند. هيچ دورنماي مشخصي هم براي خروج آبرومندانه آمريكا از اين كشور وجود ندارد. عواملي چون كشتار روزمره غيرنظاميان و منتشر شدن حدود 91 هزار برگ سند در مورد جنايات ارتش آمريكا در افغانستان نيز شرايط را براي سران كاخ سفيد سخت تر كرده است. در يك كلام، واقعيات منطقه باآنچه كه آمريكايي ها از ابتدا در قالب «خاورميانه بزرگ» در سر مي پروراندند، صدها فرسنگ فاصله دارد.
آينده قابل پيش بيني
يكبار ديگر فرضيه اي را كه در ابتداي بحث آورده شده است، مرور مي كنيم: «شرايط نسبتاً آرام كنوني خاورميانه، پيش درآمد منازعات سختي است كه طي سال هاي آتي منطقه را فرا مي گيرد و لاجرم، تحولات ريشه اي و عميقي رانيز به دنبال خواهد داشت.»
در ادامه بحث خود به اين نكته نيز اشاره كرديم كه تحولات منطقه اي و بين المللي را نوعاً مي توان با يك مدل سه مرحله اي «شرايط متعادل، شرايط نامتعادل، و شرايط متعادل جديد» منطبق كرد. در مورد شرايط نامتعادل نيز گفته شد اگر يكي يا برخي از قطب هاي قدرت براي خود جايگاه بهتري را در روابط قدرت مطالبه كند، وضعيت موجود را به چالش مي كشد. در شرايط متعادل مذاكرات معمولاً با كشمكش ها و جنگ هاي مقطعي و محدود همراه مي شود. در صورت به بن بست رسيدن كامل هرگونه گفت وگو و مذاكره، ممكن است كه جنگ هم در بگيرد. سپس درگيري نيز مرحله جديدي آغاز مي شود و يكبار ديگر شرايط به سمت تعادل دلخواه قدرت هاي پيروز ميل پيدا مي كند.
در يك جمعبندي، مي توان به نكات ذيل اشاره كرد:
1) خاورميانه منطقه اي نيست كه ايالات متحده بخواهد به راحتي از آن دل بكند.
2) حمايت آمريكا از اسرائيل دائمي
و همه جانبه است.
3) خاورميانه اكنون در شرايط نامتعادل و بحراني قرار دارد.
4) شكست كامل مذاكرات، تقويت روزافزون جبهه مقاومت ضدصهيونيستي، ناكامي در اجراي سناريوهاي متعدد توطئه عليه حزب الله، حماس، سوريه و ايران، وضعيت لرزان رژيم صهيونيستي، فرارسيدن زمان عقب نشيني اجباري آمريكا از عراق و افغانستان مخدوش شدن و جهه ايالات متحده در جهان و...، وضعيت نامتعادل كنوني را در مرحله يك جنگ تمام عيار منطقه اي (و شايد هم جهاني) قرار داده است.
5) نزديك شدن زمان عقب نشيني از عراق و افغانستان، سران كاخ سفيد را در وضعيتي قرار مي دهد كه ممكن است آنها تحت فشار زمان اندك باقي مانده دست به اقدامات نابخردانه و ماجراجويي هاي نظامي بزنند، تا طعم تلخ شكست خود را اينگونه جبران كنند.
6) آمريكا و اسرائيل هم اكنون انگيزه كافي براي جنگ عليه جبهه مقاومت را دارند، اما توان يك نبرد جديد را ندارند و از عواقب و پيامدهاي آن مي ترسند.
كلام آخر اينكه خاورميانه اكنون در آستانه يك منازعه سخت است؛ اگر توطئه جاري در لبنان نتيجه ندهد و حزب الله همچنان قدرتمند باقي بماند، اگر در عراق بن بست سياسي به پايان برسد و يك دولت ملي جديد مورد توافق همه گروه هاي سياسي شكل بگيرد و حملات تروريستي نيز قطع شود و اگر ايالات متحده در افغانستان همچنان تحت فشار حملات روزمره شبه نظاميان باشد و در آمريكا نيز مردم از اوباما عقب نشيني را بخواهند، قطعا طي سال هاي آتي جنگي در خاورميانه رخ نمي دهد.
اما، اگر آمريكا متحدان را براي يك جنگ جديد متقاعد كند و افكار عمومي داخلي و كشورهاي غربي را نيز با ماجراجويي هاي خود همراه سازد، اين جنگ به احتمال زياد تا دو سه سال آينده رخ خواهد داد و شايد هم به سمت يك جنگ غير متعارف كشيده شود.
دوگمانه فوق در ارتباط با آينده خاورميانه، وزن همساني ندارند و متأسفانه هر چه زمان مي گذرد، احتمال وقوع گمانه دوم (جنگ)، پررنگ تر مي شود. بنابراين، اگر تحولات جاري به همين شكل ادامه يابد، منطقه خاورميانه تا حداكثر دو سه سال آينده بايد شاهد يك جنگ سخت و گسترده باشد. قطعاً تحولات آينده خاورميانه راه را براي شكل گيري يك نظم جديد هموار خواهد ساخت.

سبحان محقق_کیهان

مقالات مرتبط :

هشدار به مقاومت منطقه: احتمال بروز فتنه ای بزرگ

خداوند، در كتاب مقدّس يهود، شكل عجيب و غريبى به خود گرفته است. مثلاً مانند انسان است ، گيسو و لباس دارددوپا دارد، مانند انسان راه مى‏رود، از آسمان به زمين فرود آمده به هر كجا كه بخواهد مى‏رود و جائى را براى سكونت و زندگى خويش مسكن قرار مى‏دهد ، آن قدر نادان است كه بدون نشانه نمى‏تواند خانه مـؤمنان را از خانه كـفّار تشخيـص دهد و از خيلى چيزها بى‏خبر است ، پيمان خود را مى‏شكند ، از كرده خويش پشيمان مى‏شود ، گاهى غصه مى‏خورد و بر كارى كه كرده است اندوهگين مى‏شود

بخش قبلی

معرفى

1 ـ حضرت ابراهيم خليل(ع) يكى از پيامبران عظيم‏الشأن است مانند: حضرات نوح، موسى، عيسى و محمّد(ص) كه براى تمام اهل زمين مبعوث شده و او يكى از پيامبران اولى‏العزم مى‏باشد.

2 ـ ابراهيم(ع) دو همسر به نامهاى (هاجر و ساره) داشته است اسحاق از ساره و اسماعيل از هاجر به دنيا آمده است.

اسماعيل، پيامبر خدا و يكى از اجداد پيامبر اسلام(ص) است. اسحاق نيز پيامبر بوده و از او يعقوب به دنيا آمده است. يعقوب دوازده فرزند داشت كه يكى از آنها (يهودا) مى‏باشد.

3 ـ اسرائيل، مركب از دو كلمه است (اسرا) و (ئيل) به معنى عبدالله يعنى بنده خدا و مراد از اين كلمه حضرت (يعقوب)(ع) است.

4 ـ حضرات موسى، عيسى و محمّد(عليهم‏السلام) از نسل حضرت ابراهيم خليل مى‏باشند، گرچه حضرت عيسى(ع) پدر نداشت، ولى از طرف مادر به حضرت ابراهيم(ع) مى‏رسد.

5 ـ صهيون (zion) نام كوهى است واقع در (اورشليم) كه بر آن (هيكل سليمان) بنا شده‏است و مسجدالاقصى و صخره نيز در آنجا است اسم اين كوه در جاهاى متعدّدى از عهدين ذكر شده است(0).

6 ـ يهود معاصر، كه حالا در فلسطين سكونت دارند، از جهت آن كه به (يهوذا) فرزند يعقوب مى‏رسند، يهود گفته مى‏شوند.

و چون از فرزندان (يعقوب) مى‏باشند، بنى اسرائيل يعنى فرزندان (اسرائيل) ناميده مى‏شوند و محل سكونت آنها نزديك به كوهى به نام (صهيون) مى‏باشد.

تورات و عهد عتيق

تورات يعنى تعليم و بشارت، كتابى است آسمانى كه بر پيامبر عظيم‏الشأن حضرت موسى(ع) نازل شده است.

ولى يهود، اين كتاب را تحريف كرده و خرافات و افسانه‏هاى زيادى در آن جاى داد، به طورى كه امروز به صورت يك كتاب مضحِك و عجيبى در آمده است.

نويسندگان تورات اشخاص مجهول‏الهويه و گمنامى هستند كه قرآن در باره آنها مى‏فرمايد: (فَوَيْلٌ لِلَّذينَ يَكتُبُونَ الكِتابَ بِاَيْديهِمْ ثُمَّ يَقُولُونَ هذا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ لِيَشْتَروُا بِهِ ثَمَنا قَليلاً فَوَيْلٌ لَهُمْ مِمّا كَتَبَتْ اَيْدِيهِمْ وَ وَيْلٌ لَهُمْ مِمّا يَكْسِبُونَ)(1) پس واى بر كسانى كه از پيش خود چيزى نوشته و به خداى متعال نسبت دهند تا به بهاى اندك و متاع ناچيز دنيا بفروشند، واى بر آنها از آن نوشته‏ها و آنچه از آن بدست آرند. و اين آيه به خوبى بر آنها تطبيق مى‏كند.

الف ـ خدا در نظر يهود:

خداوند، در كتاب مقدّس يهود، شكل عجيب و غريبى به خود گرفته است. مثلاً مانند انسان است(2)، گيسو و لباس دارد(3)دوپا دارد(4)، مانند انسان راه مى‏رود(5)، از آسمان به زمين فرود آمده به هر كجا كه بخواهد مى‏رود و جائى را براى سكونت و زندگى خويش مسكن قرار مى‏دهد(6)، آن قدر نادان است كه بدون نشانه نمى‏تواند خانه مـؤمنان را از خانه كـفّار تشخيـص دهد(7)و از خيلى چيزها بى‏خبر است(8)، پيمان خود را مى‏شكند(9)، از كرده خويش پشيمان مى‏شود(10)، گاهى غصه مى‏خورد و بر كارى كه كرده است اندوهگين مى‏شود(11)، با انسان كشتى مى‏گيرد(12)و درعين اين كه سه تا است، يكى است، يعنى هم يگانه است و هم سه‏گانه(13)، مار از او راستگوتر است زيرا مار راست مى‏گويد و خدا دروغ مى‏گويد(14)، از آسمانها به زمين آمده بين كلام مردم تفرقه مى‏اندازد مثل استعمار كه مى‏گويد: (تفرقه بيانداز و حكومت كن) چون از وحدت كلام آنها مى‏ترسد(15)، چيزى را مى‏گويد و باز تغيير مى‏دهد(16) اين است، صفات خداوند در نظر يهود!

ولى خداوند جهان از همه اين خرافات منزّه و مبرّا است، نه جسم است و نه عوارض جسمى بر او عارض مى‏شود، هميشه راست مى‏گويد و هيچ وقت پيمان خود را نمى‏شكند، تمام اعمالش از روى خِرد و حكمت است، ابدا اندوهگين و محزون نمى‏شود، يكى است و شريك ندارد و هميشه خواهان خير مردم است.

ب ـ پيامبران در نظر يهود:

پيامبرانِ (كتاب مقدس!) دست كم از خدايان آن ندارند مثلاً بعضى آنها:

1 ـ با زنان نامحرم زنا مى‏كنند، چنانچه به حضرت داود(ع) نسبت داده‏اند(17).

2 ـ با دختران خود زنا مى‏كنند و به حضرت لوط(ع) نسبت مى‏دهند(18).

3 ـ مردم را فريب مى‏دهند و آنها را مى‏كشند و زنهايشان را به همسرى در مى‏آورند. اين عمل را هم به حضرت داود(ع) نسبت مى‏دهند(19).

4 ـ با خداوند كشتى مى‏گيرند، چنانچه به حضرت يعقوب(ع) چنين نسبت مى‏دهند(20).

5 ـ كارهائى را كه خداوند نهى كرده انجام مى‏دهند، چنانچه به حضرت سليمان(ع) نسبت داده‏اند(21).

6 ـ قلبهايشان به جانب بُت متمايل مى‏شود، چنانچه به حضرت سليمان(ع) نسبت مى‏دهند(22).

7 ـ براى پرستش بُتها خانه مى‏سازند و اين مطلب را نيز به حضرت سليمان(ع) نسبت داده‏اند(23).

8 ـ خداوند مى‏خواهد آنها را بكشد، چنانچه به حضرت موسى(ع) نسبت مى‏دهند(24).

9 ـ ستمكار هستند و به كشتار كودكان و افتادگان وگاوان و گوسفندان فرمان مى‏دهند(25).

10 ـ با خداوند درشتى و خشونت مى‏كنند، چنانچه اين موارد را هم به حضرت موسى(ع) نسبت داده‏اند(26).

11 ـ سالهاى متمادى بين مردم لخت و پا برهنه راه مى‏روند، چنانچه به اشياى پيامبر نسبت داده‏اند(27).

12 ـ به گردنهاى خويش بند و يوغ مى‏گذارند و اين را هم به ارمياى پيامبر نسبت مى‏دهند(28).

13 ـ خداوند فرمانشان مى‏دهد تا نان آلوده به نجاسات انسانى بخورند.

14 ـ خداوند به آنها دستور مى‏دهد كه سر و صورت خود را بتراشند و اين دو مورد را هم به حزقيال نسبت داده‏اند(29).

15 ـ خداوند امرشان مى‏كند تا زن زنا زاده را به همسرى در آورند و گفته‏اند كه يوشع(ع) چنين كرده است(30).

16 ـ مردم را به پرستش بُت ترغيب كرده و خود بُت مى‏سازند، و مى‏گويند كه اين عمل را هم هارون(ع) انجام داده(31).

17 ـ از راه زنا متولّد شده‏اند، چنانچه به يفتاح پيامبر(ع) نسبت مى‏دهند(32).

18 ـ شراب مى‏نوشند و مستى مى‏كنند و به حضرت نوح(ع) نسبت داده‏اند(33).

19 ـ دروغگو هستند، چنانچه به پيامبر سالخورده حضرت نوح(ع) نسبت مى‏دهند(34).

20 ـ و يكى از صفات حضرت يعقوب(ع) را گفته‏اند كه نبوّت را به زور از خداوند گرفته است(35).

اين است صفات پيامبران و سفراى الهى در نظر عهد عتيق!

آرى يهود، اين صفات زشت را به پيامبران(عليهم‏السلام) نسبت داده تا ميدان گناه براى آنها باز باشد و دامن خود را از هرگونه آلودگى و معصيتى پاك بنمايند، تا اينكه اگر زنا كردند، و يا شراب نوشيدند، دروغ گفتند، عهد و پيمان شكستند كس نتواند به آنها اعتراض كرده و آنها را سرزنش كند و براى گناه و معصيت آزاد بوده و تمام نسبت‏هاى زشت را به فرستادگان خدا يعنى پيغمبران روا دارند كه اگر كسى متعرّض آنها شد، بگويند: مگر پيامبران خدا چنين نمى‏كردند؟! ما هم اين اعمال را از آنها آموخته و انجام مى‏دهيم!

ولى انبياء اولى العزم(عليهم السلام) از نظر عقل و منطق از همه دروغها و افسانه‏ها مبرّا و منزّه مى‏باشند، زيرا آنها معصوم بوده و هيچ عمل زشتى را انجام نمى‏دهند.

لازم است به چند نكته از كتاب عهد عتيق كه در واقع معرّف خوبى براى يهود است توجّه فرمائيد:

الف ـ بى عفّتى يهود:

ابرام يعنى (ابراهيم خليل(ع)) به طرف جنوب كوچ كرد و در حالى كه قحطى در آن سرزمين بود، به مصر رسيد تا در آنجا زندگى كند زيرا كه قحطى در مصر بسيار شدّت داشت و چون ابراهيم(ع) و همسرش سارا نزديك مصر رسيدند، باو فرمان داد كه در نزد اهالى مصر خود را خواهر من معرفى كن تا از اين بابت براى من پيشامد ناگوارى بوجود نيايد و در امنيت كامل بسر ببرم چرا كه تو بسيار خوش منظر و زيبا مى‏باشى، به مجرّد ورود ابرام به مصر امراى فرعون و اهالى مصر، آن زن را ديدند كه بسيار خوش منظر است، آنها او را در حضور فرعون ستودند، پس وى را به خانه فرعون بردند و به ابرام احسان نمودند و به او هدايائى مانند ميش، گاو، گوسفند، كنيز و شتران بخشيدند، خداوند هم فرعون و اهل خانه او را به سبب سارا (زوجه ابرام) به بلاى سخت مبتلا ساخت. فرعون ابرام را خواند گفت: اين چه عملى است كه نسبت به من روا داشتى؟ چرا مرا خبر ندادى كه او زوجه تو است؟ چرا گفتى او خواهر من است كه او را به زنا گرفتم؟ اينك زوجه خود را برداشته و برو. آن گاه فرعون فرمان داد كه ابراهيم(ع) با زوجه خود و تمام اموال و دارائى كه داشت حركت كند(36).

وقتى انسان اين قصّه را مى‏خواند، به خوبى درك مى‏كند كه چرا دولت اسرائيل (زنا) را يك عمل قانونى و شرافتمندانه مى‏داند؟

شايد تصوّر كنيد كه پيامبر بزرگ آنها (ابرام) براى مال و ثروت دنيا چند رأس گاو و گوسفند همسر خود را بعنوان خواهر معرفى و تقديم فرعون كرده؟!

ب ـ طمع يهود:

يهوه خداى ما، مارا در حوريب خطاب كرده و گفت: توقف شما در اين كوه بس است، پس به فرمان او كوچ كرده وتوجّه آنها را به كوهستان اموريان و جميع حوالى آن از عربه، هامون، جنوب و كناره دريا يعنى زمين كنعانيان، لبنان، تا نهر بزرگ كه نهر فرات باشد جلب كرده و اجازه ورود داد، اينك زمين را پيش روى شما گذاشتيم، وظيفه شما بر اين است كه به اين سرزمين وارد شده و اين سرزمين همان زمينى است كه خداوند براى پدران شما (ابرام، اسحاق و يعقوب) و همچنين براى فرزندان شما و نسل آينده در نظر گرفته است(37).

ج ـ بى‏رحمى و قساوت يهود:

آن قوم صدا زدند و كرناها را نواختند و چون مردم آواز كرنا را شنيدند و به آواز بلند فرياد زدند حصارهاى شهر فرو ريخته و هركس توان داشت به شهر اريحا در آمد، مرد و زن، پير و جوان حتّى حيوانات همه را از دم شمشير گذراندند و شهر را به آتش كشيده و طلا و نقره و همه اسباب و اثاثيه و ظروف قيمتى را به خزانه خانه خدا بردند(38).

چون به نزديكترين شهر رسيدى، اوّل نداى صلح و صفا ده و اگر از طرف مردم جواب مثبت شنيدى و دروازه‏ها را به روى تو و ياران تو گشودند و ماليات و جزيه پرداختند با آنها صلح و صفا برقرار كن ولى اگر با تو صلح و صفا برقرار نكرده و از دستورات تو سرپيچى كردند آن شهر را به فرمان خدايت (يهوه) محاصره كرده، زنان و مردان، اطفال را بكش و دارائى آنها را به تاراج ببر، يهوه خدايت اجازه مى‏دهد كه به تمام شهرهائى كه از تو دورند و از اين امتها نباشند چنين رفتار نمائى. و باز به دستور يهوه خدايت هرآنچه را كه به مالكيّت تو در آمده و از آن تو است و تا مى‏توانى هيچ ذى‏نفس را زنده مگذار، بلكه ايشان را يعنى حتيان، اموريان، كنعانيان، فرزيان، حويان، و يئوسيان را چنانكه يهوه خدايت ترا امر فرموده است هلاك ساز(39). چنان استوار و محكم باش كه مردم هر شهرى با تو جنگ كنند. كارى كن كه شهر و مردمش منهدم شود(40).

و خداوند ايشان را پيش اسرائيل منهزم ساخت و ايشان را در جبعون بسيار كشت و عده‏اى را دنبال نمود كه فرار كردند و تا عزيقه و مقيده برفت و آنها را كشت.

آن روز يوشع مقيده را محاصره نمود و بنا به فرمان خدايش وارد بر آن شد و همه مردم شهر و بناها را منهدم ساخت و كسى را از آنها باقى نگذاشت، بطورى كه با اريحا رفتار نمود مقيده نيز چنين كرد، يوشع و تمامى اسرائيل از مقيده به لبنه رفتند و با مردم لبنه جنگ كردند و خداوند آن را نيز با ملكش بدست اسرائيل تسليم نمود، پس آن و همه كسانى را كه در آن بودند قتل عام نمود و كسى را باقى نگذاشت و بطورى كه با ملك اريحا رفتار نموده با ملك لبنه نيز رفتار كرد و يوشع با تمامى اسرائيل از لبنه به لاخيش گذشت و در مقابلش اردو زد و با اهالى آن جنگ كرد و خداوند لاخيش را بدست اسرائيل تسليم نمود كه آن را در روز دوّم تسخير نمود و آن همه كسانى كه در آن بودند، به دم شمشير كشت، چنان كه به لبنه كرده بود آنگاه هورام ملك جاذر براى اعانت لاخيش آمد و يوشع، او و قومش را شكست داد، به حدّى كه كسى را براى او باقى نگذاشت و يوشع با تمامى اسرائيل از لاخيش به عجلون گذشتند و در مقابلش اردو زدند با آن جنگ كردند و در همان روز آن را گرفته و همه را از دم شمشير گذراندند و همه كسانى را كه در آن بودند در آن روز هلاك كردند، چنان كه به لاخيش كرده بود و يوشع با تمامى اسرائيل از عجلون به حبرون برآمده با آن جنگ كردند و آن را با ملكش و همه شهرهايش و همه كسانى كه در آن بودند بدم شمشير زدند و موافق هر آنچه به عجلون كرده بود كسى را باقى نگذاشت، بلكه آن را با همه كسانى كه در آن بودند هلاك ساخت و يوشع با تمامى اسرائيل به دبير برگشت و با آن جنگ كرد و آنرا با ملكش و همه شهرهايش گرفت و ايشان را به دم شمشير زدند و همه كسانى را كه در آن بودند هلاك ساختند و او كسى را باقى نگذاشت و بطورى كه به حبرون رفتار نموده بود به دبير و ملكش نيز رفتار كرد چنانچه به لبنه و ملكش نيز رفتار نموده بود پس يوشع تمامى آن زمين، يعنى كوهستان و جنوب و هامون واديهاى و جميع ملوك آنها را زده كسى را باقى نگذاشت و هر ذى نفسى را هلاك كرده چنانچه يهوه خداى اسرائيل امر فرموده بود(41).

منبع: yahood.net

منابع:

0 ـ مزامير132، صموئيل دوّم، فصل پنجم.

1 ـ سوره بقره، آيه79.

2 ـ سفر پيدايش، اصحاح اوّل آيه36.

3 ـ سفر دانيال، اصحاح هفتم.

4 ـ سفر خروج، اصحاح بيست و چهارم.

5 ـ سفر پيدايش، اصحاح سوم.

6 ـ سفر خروج، اصحاح19 و مزمور132 آيه13.

7 ـ سفر خروج، اصحاح دوازدهم، آيه12.

8 ـ سفر پيدايش، اصحاح سوم.

9 ـ سموئيل اول، اصحاح دوم، آيه30.

10 ـ سموئيل اول، اصحاح15 آيه10.

11 ـ سفر پيدايش، باب ششم.

12 ـ سفر پيدايش، باب34.

13 ـ سفر پيدايش، اصحاح هيجدهم، آيه اوّل و اصحاح19 ايه اول.

14 ـ سفر پيدايش، اصحاح سوم، آيه30.

15 ـ سفر پيدايش، باب11 آيه11.

16 ـ سفر پيدايش، اصحاح ششم، آيه6.

17 ـ سموئيل دوم، اصحاح11 آيات متفرقه.

18 ـ سفر پيدايش، اصحاح 29.

19 ـ سموئيل دوم، اصحاح11.

20 ـ سفر پيدايش، اصحاح29.

21 ـ اوّل پادشاهان، اصحاح11.

22 ـ اوّل پادشاهان، اصحاح11 آيه1.

23 ـ اوّل پادشاهان، باب11.

24 ـ سفر خروج، اصحاح چهارم، آيات متفرقه.

25 ـ اعداد اصحاح31 ، آيات متفرقه.

26 ـ سفر خروج اصحاح32 ، آيه31.

27 ـ سفر اشيا، باب،20 آيه 2، (اشيا نام يكى از پيامبران بنى اسرائيل است)..

28 ـ سفر ارميا، باب27 ، آيه1.

29 ـ سفر حزقيال، اصحاح 4 و 5 ، آيات12 و1.

30 ـ سفر يوشع، اصحاح اول.

31 ـ سفر خروج، باب32.

32 ـ سفر داوران، باب11 ، آيه1.

33 ـ سفر پيدايش، اصحاح9.

34 ـ اوّل پادشاهان، اصحاح13 آيه11.

35 ـ سفر پيدايش، اصحاح32.

36 ـ سفر پيدايش، آيه9.

37 ـ سفر تثنيه، باب اوّل، آيه6.

38 ـ صحيفه يوشع، باب ششم، آيه20.

39 ـ سفر تثنيه، اصحاح بيستم، آيه1 0.

40 ـ همان مدرك، آيه20.

41 ـ صحيفه يوشع، باب دهم، آيه10.

اختلاف نظر مسلمانان، مسيحيان و يهود در هويت رهبر موعود الهي و در هويت شخصي كه خداي متعال به دست وي، رخداد بزرگي را كه انتظار مي رود، به اجرا مي گذارد، اختلاف نظر است.

مسلمانان، يهوديان و مسيحيان نظر گوناگوني در امتي كه رهبر بزرگ الهي، از آن است و شريعت الهي كه بدان عمل مي كند، دارند .
همگي مسلمانان معتقدند وي از ذريه ي اسماعيل و از فرزندان محمد (ص) خاتم انبيا و از نوادگان فاطمه (س) دختر پيامبر است و امت اين رهبر[موعود، امت محمد (ص) و آيينش، شريعت محمد (ص) است.
مسلمانان در اين باره به احاديث معتبر از پيامبر اعظم (ص) رجوع مي‌كنند. به عنوان نمونه ابي داود و ابن ماجه و ابن حنبل و طبراني از قول پيامبر روايت كرده‌اند كه فرمود: «اگر از دهر (دنيا) جز يك روز باقي نمانده باشد، خداوند مردي از اهل بيتم را بر مي‌انگيزاند كه زمين را چنان كه پر از ستم شده است ، پر از عدل و داد خواهد كرد.»
همچنين شيعيان به حديث ديگري از پيامبر (ص) در اين خصوص استناد مي‌كنند كه فرمود: «مهدي از عترت من، از فرزندان فاطمه است».
اما يهود و مسيحيان معتقدند كه وي از ذريه اسحاق، از فرزندان يعقوب و از نوادگان داود است. همچنين مسيحيان نيز مي‌گويند: اين رهبر موعود اسراييلي، مسيح، عيسي بن مريم است كه به دست يهود كشته شد. خداي متعال، وي را زنده كرد و از ميان مردگان برانگيزاند و به آسمانش برد و در آخر دنيا، وي را مي فرستد تا توسط وي، وعده‌اش را تحقق بخشد.
اختلاف يهوديان با مسلمانان و مسيحيان البته در زنده بودن يا نبودن منجي آخرالزمان نيز هست. آنها معتقدند كه رهبر و موعود مژده داده شده، هنوز زاده نشده است.
در كتب عهد عتيق، آيه 20 اصحاح، سوره 17، سفر تكوين (پيدايش) به وعده خداي متعال به اسماعيل اشاره دارد: «اي اسماعيل! سخنت را درباره ي وي (رهبر موعود) شنيدم. منم آن كه مباركش مي گردانم و رشدش مي‌دهم و توانش را بسيار بسيار مي‌كنم و دوازده رهبر مي‌زايد و امت عظيمي قرارش مي‌دهم».
«حنان ايل» مفسر يهودي در حاشيه‌اي بر اين آيه مي‌گويد: از پيش‌گويي اين آيه، 2337 سال گذشت تا عرب (سلاله اسماعيل) با ظهور اسلام در سال 624 ميلادي، امتي عظيم شوند. در اين مدت، اسماعيل مشتاقانه منتظر بود وعده الهي حقق شود و عرب بر عالم چيره شوند. ولي ما كه ذريه اسحاق هستيم، تحقق وعده الهي كه به ما داده شده بود، به سبب گناهانمان، به تأخير افتاد، اما حتما وعده الهي، در آينده محقق خواهد شد. پس نبايد نوميد شويم.
همچنين در سفر اشعيا 111 آمده است: «از تنه «يسي» شكوفه مي‌رويد و از ريشه‌اش، شاخه سبز مي‌شود. روح پروردگار، روح حكمت و هوشمندي، روح مشورت و توان، روح معرفت و ترس از پروردگار، بر «يسي» مستقر مي‌شود و شادي‌اش در تقواي پروردگار خواهد بود. به آنچه چشمانش مي‌بيند، قضاوت نخواهد كرد و به آنچه گوش‌هايش مي‌شنود، حكم نخواهد كرد. براي مسكينان، به عدل قضاوت مي‌كند و براي بينوايان زمين، به انصاف حكم مي‌كنند. با دهان و زبانش، زمين را مجازات خواهد كرد و به نفسي كه از ميان لبانش بيرون مي شود، منافق را مي‌ميراند. او لباس نيكي مي‌پوشد و كمربند امانت‌داري مي‌بندد. در نتيجه و در پرتو حكومت عادلانه‌اش، گرگ با ميش خواهد زيست و پلنگ در كنار بره خواهد نشست و گوساله و شير درنده همدم خواهند شد و همه حيوانات با هم چرا خواهند كرد و بچه خردسالي، همگي را خواهد راند. گاو و خرس با هم به مرتع خواهند رفت و كره‌هاشان كنار هم خواهند بود. شير درنده مثل گاو، علف خواهد خورد و كودك شيرخواره در امنيت كنار لانه ماربازي خواهد كرد و بچه خردسال، دستش را داخل لانه افعي مي‌كند و بدو آسيبي نمي‌رسد. در هر كوه قدسي، آدميان اذيت نمي‌شوند و بدي نخواهند كرد؛ زيرا زمين، از معرفت پروردگار پر خواهد شد، چنانكه دريا از آب پر است. در آن روز، اصل و نسب «يسي» پرچم‌دار هدايت امت خواهد بود و همگي مردم، زير پرچم وي خواهند آمد و بدو نظر خواهند داشت و جايگاه «يسي» رفيع خواهد شد.»
آيا رهبر موعود از فرزندان اسحاق يا اسماعيل است؟ تفصيل سخن در اختلاف مسلمانان و مسيحيان و يهود، با تحقيق در اين مسأله ممكن است: پيامبري كه امي‌ها (مردم يا اهالي ام‌القري كه همان مكه است) منتظر اويند، عيسي (ع) است يا محمد (ص)؟ وارث ابدي امامت ابراهيم (ع) كيست؟ آيا اسماعيل و ذريه برگزيده وي هستند يا اسحاق و فرزندان برگزيده او؟ و رهبر الهي كه بي آنكه گناهي كرده باشد، كشته مي‌شود و كشتن وي سبب هدايت بسياري خواهد شد، كيست؟ چنان كه كشته شدن وي سبب حفظ و نشر دين مي‌شود و نسلي از ذريه او، روزگار درازي خواهند زيست و آينده روشن تاريخ بشريت، به دست آنان محقق خواهد شد.
علماي مسلمان و بسياري از علماي يهودي و مسيحي، درباره «رهبر موعود از نسل كيست» و «پيامبر آخرالزمان كيست» بحث كرده و پيروي خود از پيامبر و اهل بيتش را اعلام كرده‌اند.
درباره «كشته شدن رهبر موعود»، مسيحيان پيرو «پولس» به تفسير متوني پرداخته‌اند كه از مرد دردها و رنج‌ها سخن مي‌گويد و چنانكه قوچ ذبح مي‌شود، كشته خواهد شد. اينان معتقدند وي عيسي بن مريم است؛ اما تطبيق متون، متناسب با او نيست. زيرا عيسي، ذريه و نسلي نداشت كه روزگار دراز يا كوتاهي زندگي كنند.

خبرگزاري فارس

اين را هم مى‏دانيم كه بانيان و وارثان اصلى بيت‏المقدّس پايتخت فلسطين عربها بودند، چنانچه در تمام تواريخ تصريح شده كه حدود سه هزار سال پيش از ميلاد (يابسى) فرعى از قبائل كنعانى‏هاى عرب هستند، شهر بيت‏المقدّس را بنا كرده و آن را (يبوس) نام نهادند، كنعانى‏ها آن را (اورسالم) يعنى شهر (سالم و آرامش) ناميدند و اين اسم از (ملك صادق) پادشاه كنعانىها كه خود بشر دوست بوده او را (ملك السلام) يعنى پادشاه آرامش مى‏گفتند، گرفته شده ولى ...

بخش قبلی

مقدمه مترجم

استدلالهاى جنگلى

چرا يهود بايد در فلسطين زندگى كنند؟

هركس اين سؤال را به سليقه و منطق خود جواب مى‏دهد.

يهود مى‏گويند: ما ساكنان اصلى اين سرزمين هستيم و اين حقّ طبيعى ماست كه به وطن اصلى خود باز گرديم.

ولى قبل از هرچيز از آنها بايد سؤال كرد: اگر چنين است پس چرا اين معنى را هيچ يك از آباء و اجداد شما درك نكردند؟ چرا اين استدلال بچّه‏گانه و پوچ پس از قيام اسرائيل بر سر زبانها افتاد و حتّى پيش از صدور نامه سازمان ملل متحد، از آن خبرى نبود؟ چرا هنگامى كه كنفرانس صهيونيستها در سال1903 تشكيل شد، اكثر قبائل يهودى عقيده داشتند كه (اوگاندا) را بايد ميهن خود قرار دهند؟ چرا فيلسوف مشهور يهودى آقاى (ليوپنسكر) در سال1850 گفته است كه يهود بايد به يك شهر عقب مانده هجرت كنند و در آنجا دولتى تشكيل دهند(1)؟

تازه اگر يهود از سال1290 قبل از ميلاد تا سال586 قبل از ميلاد يعنى فقط704 سال در آنجا سكونت داشتند آن هم در زمانى كه دولت، مفهوم و معنى نداشت امّا بيش از دو هزار سال هم از آنجا مطرود بودند و اگر هر شخص عربى كه از آواره شدن او چهار سال گذشته باشد (چنانچه قانون اسرائيل مى‏گويد): (بهيچ وجه حقّ ندارد كه به وطن خود باز گردد)! پس چگونه ممكن است كسى كه بيش از دو هزار سال از آنجا بيرون بوده، حقّ دارد كه با سرنيزه آنجا را به تصرف خود در آورد، ساكنان و صاحبان اصلى آنجا را آواره كند؟

اين را هم مى‏دانيم كه بانيان و وارثان اصلى بيت‏المقدّس پايتخت فلسطين عربها بودند، چنانچه در تمام تواريخ تصريح شده كه حدود سه هزار سال پيش از ميلاد (يابسى) فرعى از قبائل كنعانى‏هاى عرب هستند، شهر بيت‏المقدّس را بنا كرده و آن را (يبوس) نام نهادند، كنعانى‏ها آن را (اورسالم) يعنى شهر (سالم و آرامش) ناميدند و اين اسم از (ملك صادق) پادشاه كنعانىها كه خود بشر دوست بوده او را (ملك السلام) يعنى پادشاه آرامش مى‏گفتند، گرفته شده ولى يهود با زبان خاص خود كه (سين) را (شين) بيان مى‏كنند، آن را (اورشليم) نام نهادند، رومانيها آن را (هيروسليما) گفتند، چنانچه اسم اروپاى آن (چيرو سالم) از آن گرفته شده است.

و در سال 139 (هدريان) امپراطور روم آن را (ايلياكابيتولينا) نام نهاد و تا زمان عثمانيها به اين اسم مشهور بود. ولى عثمانيها آنرا (قدس شريف) ناميدند(2).

و همچنين مى‏دانيم چند قبيله پراكنده و بيابانى (عبرى) در صحراهاى فلسطين آن هم براى مدّت بسيار كمى سكونت داشتند و اين را اضافه مى‏كنم كه قبائل بسيار بزرگى هم از (كلدانيها، آشوريها، كنعانيها، آراميها، حثيها و ايرانيان) نيز در آنجا ساكن بودند، آيا اين حقّ طبيعى فقط براى قبيله عبرى بوده و ديگر قبائل و نژادها از اين حقّ طبيعى محروم مى‏باشند؟

اگراين طور است پس قانون جنگل براى آنها مهم است كه هركه قدرت بيشتر دارد او حاكم مى‏باشد.

چرا يهود بايد در فلسطين زندگى كنند؟

نژاد و قبائل غير يهود معتقدند كه دنيا از عقائد و افكار شيطانى و غير انسانى يهود بايستى راحت شود. و حتّى هيتلر كه عقيده داشت:

يهودى در هركجا كه باشد سرانجام آن سرزمين را مبدّل به جهنّم خواهد كرد(3)، سعى مى‏كرد تا ميهن ناسيوناليسم يهودى برقرار شود(4). و حتّى جورنج و آزولا موزلى كه به عداوت يهود مشهور بودند در اين مسئله با هيتلر هم عقيده مى‏باشند.

ولى اين جواب هم دست كمى از جواب قبلى ندارد، زيرا پس از قيام اسرائيل مشكل يهود با صورتى وحشتناك‏تر خودنمائى مى‏كند و دنيا از آنها اگر ناراحت‏تر نشده‏اند، راحتى هم براى آنها ايجاد نشده.

اصولاً اين انتشار يهود سياست آنها است و به قول آنها: اين يك نعمتى است كه خداوند به آنها ارزانى داشته تا بتوانند از همه انسانهاى آدم‏نما سوارى بگيرند(5)!

تازه اسرائيل با زمينهاى كنونى كه گرفته است فقط گنجايش 60٪ يهود دنيا را دارد، مگر آن كه بگويند بايد شرق اوسط را تخليه كرد تا همه يهود بتواند در آن زندگى كنند.

ولى كدام عقل چنين حكمى را قضاوت مى‏كند؟

تجاوز اخير اسرائيل

اين ديگر احتياجى به برهان و دليل ندارد كه اسرائيل بقاء خود را بر تجاوز به حقوق ديگران بنا نهاده است و آنقدر پرونده تجاوزات او زياد است كه دولتهاى مجاور تقريبا به آن عادت كرده‏اند.

براى توضيح، خوب است يكى از آن پرونده‏ها را بخوانيم:

تجاوزات اسرائيل بر مرزهاى سوريه در ماه ژانويه209 مرتبه، در ماه فوريه210 مرتبه، در ماه مارس310 مرتبه، در ماه آوريل325 مرتبه، در ماه مى 328 مرتبه، در ماه ژوان 394 مرتبه، در ماه ژوليه 284 مرتبه و بالاخره در ماه آگوست228 مرتبه، يعنى اسرائيل از اوّل ژانويه تا آخر آگوست سال1961 جمعا (2188) مرتبه به خاك سوريه تجاوز نموده است.

و اگر تجاوزات بر مرزهاى اردن در همان سال را كه بالغ بر (400) نوبت است به آن اضافه كنيم در يك سال جمعا (2588) تجاوز را مى‏توان نام برد. يعنى در هر ماه اسرائيل بيش از215 مرتبه تجاوز كرده است(6).

چرا يهود روح تجاوز دارند؟

جواب آن را آقاى (فريدلندر) دكتر اسرائيلى چنين مى‏دهد: (يهوديسم) عنصريست كه اتباع آن هميشه حس مى‏كنند چون شاخه‏هاى درخت از آن كنده شده‏اند و از بقيه عناصر منفصل و متمايز هستند(7).

اين حس دردناك كه هميشه نيش آن به قلبهاى يهود فرو رفته است، يك عقده حقارتى نسبت به تمام بشر در آنها ايجاد نموده كه شايد از بين رفتنى نباشد، زيرا اين حس را يهود با شير مادر به اولاد و فرزندان خود تزريق ميكنند، تا بدين وسيله، آنان را بر كار و كوشش وادارند.

البته اين حس مخصوص آب و خاك اسرائيل نيست، بلكه در هر كجا كه يهودى هست، اين عقده بزرگ را هم با خود دارد، ولى چون اسرائيلى‏ها مى‏توانند به وسيله تجاوزات پى در پى آن را آرامش و تسكين دهند و آنهائى كه در غير اسرائيل زندگى مى‏كنند از اين فيض محرومند.

اين تجاوزات را هميشه از يهود اسرائيل مى‏بينيم و حتّى يهوديهاى به اصطلاح بى‏دين هم اين روح را ازدين خود به ارث برده‏اند و به گفته خود آنها: يهوديسم قوميّت يهود است و حتّى اگر يهودى از دين خود خارج شود، باز رابطه ناسيوناليسم او را به روح يهوديسم ارتباط مى‏دهد (8).

لويس. دى. برانديس قاضى دادگاه عالى آمريكا مى‏گويد: بايد اعتراف كرد كه ما يك قوميّتى را تشكيل مى‏دهيم كه يهودى در هركجا كه هست به آن وابستگى دارد(9).

آقاى (ليون سيمون) يهودى مى‏نويسد: يهوديسم نسبت به يهود ناسيوناليسم آنهاست و آن كسانى كه معتقدند يهوديان مثل كاتوليك پروتستان يك طايفه دينى را تشكيل مى‏دهند سخت در اشتباه هستند(10).

نظرى به تجاوز اخير اسرائيل

شايد وقايع و چگونگى جنگ اخير مسلمانان و اسرائيل هنوز بر خيلى‏ها مخفى باشد و يا آنكه حقايق را وارونه شنيده باشند، براى توضيح اين مطلب و بيان عوامل و اسباب شكست مسلمانان چند صفحه‏اى را با اشكهاى دردناك خود و با قلبى مملو از درد و سوز دستهائى لرزان و چهره خجلت زده بيان مى‏كنيم تا شايد كمى از مسئوليّت‏هاى بزرگ خويش را در اين زمينه كاسته باشيم.

در نيمه ماه مى‏سال1967م، مردم يكباره متوجه شدند كه دولت مصر افراد زيادى از نيروهاى خود را از كانال سوئز عبور داده و در صحراى سينا متمركز كرده است.

بلافاصله مصر از سازمان ملل درخواست كرد كه نيروهاى خود را از مرزهاى (مصر، اسرائيل) خارج سازد و اعلام كرد: از اين به بعد كشتى‏هاى اسرائيل اجازه نخواهند داشت كه از خليج عقبه عبور كنند، ولى كشتيهاى ساير كشورها در موقع عبور، بازرسى خواهند شد.

جمال عبدالناصر در سخنرانى كه در تاريخ 23/7/1967 ايراد كرد علّت را چنين شرح داد: دولت شوروى به ما خبر داد كه اسرائيل قصد دارد با يك حمله خونين سوريه را تحت تصرّف در آورد براى اين حمله، اسرائيل سيزده هزار سرباز تازه‏نفس در مرزهاى سوريه مستقر نمود. اين عمل اسرائيل، ما را برآن داشت كه آمادگى خود را براى دفاع از سوريه و تأديب اسرائيل اعلام كنيم(11).

بستن خليج عقبه به روى كشتيهاى اسرائيل از طرف كشور مصر خطر بسيار بزرگى براى آن به وجود آورد، زيرا اقتصاد اسرائيل وابسته به تجارتهائى از شرق آفريقا و آسيا است و اين يگانه راه ارتباط اسرائيل با كشورهاى اين منطقه مى‏باشد.

و بالاتر از همه، اين عمل امنيّت اسرائيل را تهديد مى‏كرد بلكه موجوديّت آن را به خطر مى‏انداخت و لذا ناظران سياسى گفتند: بدون شك اسرائيل براى باز كردن خليج عقبه از سلاح استفاده خواهد كرد(12).

و با آن كه اسرائيل شك داشت كه مصر اين اعمال را بطور جدّى انجام مى‏دهد، ولى او فرصت خوبى يافت تا آن كه بتواند صحراى سينا كه200 ميل، اسرائيل را از مصر دور مى‏كرد بتصرف در آورد و از اين راه عبور كشتيهاى خود را از كانال سوئز تأمين كند.

بدون شك اگر مصر در همان ساعات اوّل به اسرائيل حمله مى‏كرد، اسرائيل اگر از پاى در نمى‏آمد، هرگز پيش، هم نمى‏آمد، ولى چند هفته‏اى اين دست و آن دست كردند تا اسرائيل توانست نيروهاى خود را با سرعتى بى‏نظير از مرز سوريه به صحراى سينا بياورد.

و بالاخره به او فرصتى بدهد كه به تجاوزات خود ادامه دهد.!

سرانجام اسرائيل در روز 5/6/1967 با يك حمله توانست تمام هواپيماهاى جنگى مصر را كه بيش از400 هواپيما بود از پاى در آورد.

چرا چنين شد؟

بعضى از سياسيون معتقدند كه شكست اعراب در اين جنگ از يك نقشه بسيار صحيح و در عين حال دقيق سرچشمه مى‏گيرد و به گفته (غلوب پاشا): اگر رهبران شوروى در عمر خود يكبار از صميم قلب خنديدند، وقتى بود كه عربها شكست خوردند، زيرا شوروى مى‏خواست با شكست ناگهانى آنان، گام فراخترى در آفريقا و آسيا گذاشته باشد و هرگز در نظر نداشت اسرائيل شكست بخورد، زيرا در اين صورت عربها آن قدر قوى مى‏شدند كه ديگر احتياجى به او نداشتند، در حاليكه پس از اين شكست و پس از آن كه آمريكا و بريتانيا جانب اسرائيل را گرفتند، كشورهاى عربى بى‏پروا خود را در دامن او انداختند واين بزرگترين پيروزى بود كه نصيب شوروى مى‏شد زيرا با اين نقشه شوروى توانست در مدّت120 ساعت120 سال پيش بيايد!

و اضافه مى‏كند: به عقيده من اين نقشه شوروى بر دو اساس مبتنى بود:

1 ـ آن كه آمريكا جانب اسرائيل را بگيرد تا آن كه كشورهاى عربى هرچه بيشتر از آن دور شوند. متأسفانه بريتانيا هم در اينجا از سياست آمريكا پيروى كرد. و اين نعمت بزرگى براى شوروى بود كه هرگز گمان نمى‏كرد.

2 ـ آن كه عربها را گرفتار يك شكست بسيار موحشى كند تا خود را بدون هيچ قيد و شرطى تسليم خويش سازند.

اين نقشه دقيق تا بحال آنطورى كه شوروى مى‏خواسته است انجام شده ولى تفكّر بريتانيا و آمريكا آنقدر سطحى است كه گمان مى‏كنند شوروى در اين جنگ دچار اشتباه گرديده است.

حتّى اگر فرض كنيم كه شوروى دچاراشتباه شده است يعنى شوروى گمان مى‏كرده كه مصر در اين جنگ پيروز مى‏شود، باز هم كارها به نفع او تمام مى‏شد، زيرا در اين صورت، آمريكا و بريتانيا بيشتر از اسرائيل حمايت مى‏كردند و در نتيجه جهان عرب و اسلام بيش از پيش از آنها دور مى‏شد(13).

البته ما نمى‏توانيم در اين زمينه بطور قطعى حكم كنيم ولى آنچه با چشمهاى خود ديده‏ايم اين بود كه آمريكا، با آن بزرگى و قوّتش، خود را در اختيار اسرائيل گذاشت و براى اطمينان خاطر اسرائيل، ناوگان خود را در سواحل درياى مديترانه گماشت.

اين ناوگان كه بدون ترديد كمكهاى فراوانى به اسرائيل كرد چه از نظر تجسّس و چه از نظر تخريب دستگاه‏هاى مخابراتى مصر، در تمام مدّت جنگ حالت آماده باش بخود گرفته بود تا در صورت شكست اسرائيل او را كمك كند!!

دسيسه‏اى بزرگ

اسباب و عوامل شكست مسلمانان را در اين جنگ مى‏توان چنين خلاصه كرد:

1 ـ اسلحه هوائى اسرائيل توانست اولين ضربت خود را بر هواپيماهاى مصرى كه در يك خطّ واحد قرار گرفته بودند وارد سازد.

و پس از آن نيروهاى زمينى و نظاميان مصر را كه در صحراى سينا متمركز بودند از پاى درآورد.

2 ـ كشورهاى عربى نمى‏خواستند آتش جنگ را روشن كنند، يعنى آنها حتّى استعداد آن را هم نداشتند چنانچه (شمس بدران) وزير سابق جنگ مصر به دو نفر از افسران عالى رتبه عربى كه براى كشيدن نقشه حمله به اسرائيل رهسپار محل شده بودند گفته بود: شما گمان مى‏كنيد كه ما مى‏خواهيم جنگ كنيم؟ تمام اين اعمال را از روى سياست انجام مى‏دهيم، اينها اعمال سياسى است نه جنگى(14).

3 ـ هواپيماهاى مصرى آشكار بود و همه آنها در خطّ واحدى قرار گرفته بودند و اين وضع كار را بر اسرائيل سهل كرد.

4 ـ مصر انتظار داشت هر عملى كه اسرائيل به آن قيام مى‏كند از طرف شرق شروع شود زيرا اسرائيل طرف شرق مصر قرار گرفته است، در صورتى كه حمله اسرائيل از طرف غرب آغاز گشت، به اين معنى كه هواپيماهاى جنگى اسرائيل800 كيلومتر راه پيموده بودند به قول يك سخنگوى هندى: هواپيماهاى اسرائيل دراين حمله سه مرتبه بر زمين نشسته و سوخت‏گيرى كرده بودند!

اين چهار عامل را مى‏توان سبب زندهٴ شكست مصر دانست، ولى چون يگانه اعتماد سوريه و اردن هاشمى بر ناوگانهاى هوائى مصر بود، زيرا قواى اردن در برابر اسرائيل كمتر از يك جزء نسبت به دوازده جزء (12.1) به شمار مى‏رفت(15)و از طرف ديگر هواپيماهايى كه به اردن و سوريه حمله مى‏كردند بيش از700 هواپيما بود و به گفته ملك حسين: اسرائيل چترى از هواپيما روى اردن زده بود بدين جهت مى‏توان گفت: كه شكست مصر يگانه عامل شكست سوريه و اردن شد.

البته اسرائيل پيش از جنگ يك نيرنگ بزرگى به عربها زد و آن اين بود كه خود را چنان نشان داد كه هرگز جنگ نخواهد كرد چنانچه:

الف ـ موشه دايان دو روز پيش از شروع جنگ يعنى 3/6/1967 به روزنامه نگاران گفت: فرصت آن كه ما جواب دندان شكنى به مصر بدهيم از دست رفت و دولت ما پيش از آن كه من عضو آن بشوم، با اعمال ديپلوماسيك مشكلهاى خود را حل مى‏كرد و ما بايد به او فرصت بيشترى بدهيم تا آن كه اين مشكل را هم با اعمال ديپلوماسيك حل كند(16).

ب ـ در روز بعد يعنى روز 4/6/1967 روزنامه‏هاى جهان عكسهائى از هزاران سرباز اسرائيلى در حال شنا چاپ كرده و در زير آنها نوشتند كه سربازان اسرائيلى را در حال مرخصى مى‏بينيد(17).

بدون ترديد اگر در اسرائيل هم جاسوسهائى از طرف اعراب مى‏بودند هر آينه به دولتهاى خويش چنين گزارش مى‏دادند كه سربازان اسرائيلى را در حال مرخصى و سرگرم شنا وتفريح مشاهده نموده‏ايم!

ج ـ هنگامى كه كابينه وزراى اسرائيل در روز 4/6/1967 يك روز قبل از جنگ تشكيل جلسه داده و از طرحها و برنامه‏هاى از قبل تعيين شده براى جنگ (موشه دايان) همه آنها را تصويب نمود و به دولت اسرائيل اعلام كرد كه كابينه وزرا در اين جلسه فقط چند طرح تجارتى را بررسى نموده و پس از اين ژنرالهاى مصرى در قاهره مشغول بازى تنيس شدند(18)!

اينها عوامل زنده شكست بودند، ولى عوامل ديگر كه به منزله پايه و اساس بشمار مى‏رود، در اين شكست ديده مى‏شود:

1 ـ از روزى كه اسرائيل در اين منطقه از خاورميانه بوجود آمد آرامش جاى خود را به نگرانى و گاهى هم به جنگ و خونريزى داد، ولى بى‏خبرى و اختلافات دولتهاى اسلامى همانطور كه در آغاز به تشكيل اين حكومت غاصب و متجاوز كمك نمود وسيله‏اى براى توسعه قدرت و جسارت او در سالهاى بعد نيز گرديد.

چيزى كه مايه تأسّف است اين كه اسرائيل از آغاز تأسيس تا به حال مدّت20 سال است مشغول تهيه اسلحه و ايجاد قشون مركزى مى‏باشد، حتّى در سالهاى اوّل دبستان به بچّه‏ها روح تجاوز و اخلال را در وجود آنها مى‏دميد و به آنها مى‏گفت كه كشور ما از چهار طرف محاصره مى‏باشد و وظيفه ما اين است كه به وصيّت اجداد و پدران خود عمل كرده و نگذاريم اين كشور در دست اجنبى و بيگانگان قرار بگيرد، وظيفه آنها را باين صورت تعيين مى‏نمايند كه حفظ اين كشور بدست من و تو واگذار شده است...

ولى كشورهاى اسلامى به جاى تقويت بنيه‏هاى دفاعى خود در برابر دشمن، گرفتار كشمكشهاى داخلى و خارجى خود بودند.

نكته ديگرى كه هم مايه تأسف و هم موجب عبرت است اين است كه آنها در عوض آن كه به كوشند روى پاى خود بايستند روى دوستى و پشتيبانى يكى از قدرتهاى بزرگ جهانى‏بيش از حدّ تكيه كرده (و از قدرت خدا غافل شده‏اند)(19).

اين دورى از خدا و نزديكى به مخلوق يكى ازعوامل بسيار مهم شكست غير منتظره مسلمانان را تشكيل مى‏داد.

درست است كه خداوند بدون سبب كارى را انجام نمى‏دهد، ولى در صورت از دست دادن كوچكترين سرباز، تقويت معنويّت لشكر، اگر مهمتر از تقويت ماديّت آن نباشد لااقل كمتر از آن نخواهد بود.

يك گوينده اسرائيلى پس از جنگ گفت: ايمان به خدا بود كه ما را پيروز كرد(20)... البته سرباز يهودى مى‏دانست براى چه جنگ مى‏كند ولى بيچاره مسلمانان نمى‏دانستند براى كى و براى چه وارد كارزار شده‏اند!

2 ـ اختلافات شديد مسلمانان، شايد خيلى‏ها هنوز معتقد باشند كه اين جنگ بين اعراب و اسرائيل واين شكست، شكست عرب بود در صورتى كه اگر جنگ، جنگ اعراب! و اسرائيل بوده، بدون ترديد اين شكست دامان همه مسلمانان را ننگين كرد.

دليل اين مطلب، گفتار ارتجاعى (موشه دايان) است كه در هنگامى كه داخل (بيت‏المقدّس) مى‏شد فرياد زد: ما امروز انتقام خيبر را از مسلمانان گرفتيم(21).

خيلى از افراد كه از اروپا و آمريكا آمده بودند مى‏گفتند كه در آن مناطق همه صحبت از مسلمانان واسرائيل بيان مىكردند تا از جنگ اعراب و اسرائيل و تمام جشنها و شاديها به نام شكست اسلام و مسلمانان برگذار مى‏شد نه اعراب(22).

بنا بر اين اگر مسلمانان اختلافات داخلى و خارجى خود را كنار مى‏گذاشتند و برادرانه دور هم جمع مى‏شدند و دسته‏بنديهاى خود را كنار مى‏گذاشتند هم اكنون اين همه بدبختى به بار نمى‏آوردند و هرگز چنين اتفاقات دردناكى رخ نمى‏داد!

3 ـ اعتماد بيش از حدّ بر يكى از دولتهاى استعمارى بزرگ، يكى از شعراى (مغرب) خطاب به بلوك شرق مى‏گويد: تو تأييد كردى... ولى الفاظ روشن و طنين افكن!

او هم (بلوك غرب) اسرائيل را تأييد كرد... امّا با هواپيماهاى بزرگ و بمب افكن! و چه تفاوت بزرگى بين هواپيماهاى بمب افكن و بين الفاظ طنين افكن است.

هردو ناوگانهاى خود را براى هم پيمان خود به حركت در آوردند ولى ناوگانهاى آمريكا پيش از جنگ به حركت در آمد و براى اسرائيل منتهاى مساعدت را كرد، در صورتى كه ناوگانهاى شوروى پس از جنگ، آن هم براى پشتيبانى خود نمائى مى‏كردند.

اين تجاوز چه اثرى باقى گذاشت.

1 ـ نخستين اثر ننگين اين جنگ براى اولين بار در تاريخ اسلام شهر بيت‏المقدّس كه حاوى نخستين قبله مسلمانان و محل معراج پيامبر است اين بود كه بدست مهاجمين تجاوز كار در معرض بى‏احترامى سربازان يهود قرار گرفت.

دولت غاصب اسرائيل اعلام داشته است كه اداره بيت‏المقدّس را براى هميشه در دست خواهد داشت و براى همين منظور على‏رغم اعتراض جهانى، آن را به قسمت غصب شده قبلى ضميمه كرد(23).

و چنانچه بعضى از جرائد نقل كردند، اسرائيل مهندسين برجسته‏اى را از خارج طلبيده تا مسجدالاقصى را، از جاى برداشته و در جاى ديگرى نصب نمايند. و بر خرابه‏هاى آن هيكل سليمان را بنا كنند.

2 ـ بيش از15000 اردنى، كه در بين آنها تعداد زيادى كودك، زن و غير نظامى بودند مجروح و يا مقتول شدند! و همين تعداد هم از (مصر) و (سوريه) از بين رفتند.

(غلوب پاشا) مى‏نويسد: اغلب نظاميان اردن به وسيله بمبهاى آتش زا (ناپالم) تبديل به خاكستر شدند.

و اضافه مى‏كند: اينك در برابر من نامه‏هائى است از دكترهاى دانشگاه آمريكائى كه براى كمك اردنيها در بيمارستانهاى نظامى اردن مشغول فعاليتند. در يكى از آنها چنين نوشته است: تا به حال بين600 الى700 مجروح را كه در بين آنها150 غير نظامى بود معالجه كردم و200 نفر آنها از2 درجه سوختگى شكايت داشتند، ولى هرگز جراحتى كه ناشى از گلوله باشد نديده‏ام.

و بعضى از سربازان اردنى نقل كردند كه: ما در برابر خود چيزى جز آتش نمى‏ديديم.

چنانچه بعضى از پزشكان نقل كردند كه يكى از بيمارستانهاى سيّار كه350 بيمار داشته است به وسيله بمبهاى آتش زا مبدّل به خاكستر شد(24).

حركتى را كه يهود در اين جنگ دنبال كردند درست ما را به ياد آن نقشه‏هائى كه در قبائل وحشى در دوران جنگل براى تأمين زندگى خود در پيش مى‏گرفتند، مى‏اندازد با اين تفاوت كه وقتى قبائل وحشى يك باره و بدون اخطار قبلى به قبيله‏اى حمله مى‏كردند از چوب، تير و نيزه استفاده مى‏كردند و اسرائيلى‏ها، از هواپيماها، تانكها و توپ براى پيروز شدن بر ديگران و مايملك آنها دريغ نمى‏نمودند و با قانون فوق هيچ گونه فرقى نداشتند.

يكى از آوارگان جنگ چنين شرح مى‏دهد:

ساعات اوّل صبح بود و تازه به كلاس درس در دبيرستان وارد شده بودم كه يك باره رئيس دبيرستان اعلام نمود دبيرستان تعطيل و همه به خانه‏هاى خود برگرديد، زيرا جنگ شروع مى‏شود و يا شروع شده است، با وجودى كه شهر ما (رام‏الله) از صحنه جنگ هم دوربود ناگهان آسمان سياه شده و تعداد700 هواپيماى جنگى بر فراز شهر ظاهر شدند و با گلوله‏هاى خود مردم بى دفاع و غير نظامى را مورد هدف خود قرار دادند، من به چشمان خود ديدم كه بچّه‏ها زنها پير و جوان يكى پس از ديگرى از پاى در آمده و نقش زمين مى‏شدند!

3 ـ تعداد آوارگان اين جنگ تا9 شباط67 يعنى پس از گذشت پنج ماه بعد از جنگ به243.500 نفر رسيد(25)... طبق آمار هر روز بيش از1623 پناهنده از سر مرزهاى اشغال شده، بيرون مى‏رفتند!

و چنانچه اين آمار را بايستى بر شمار آوارگان جنگ سال1948 اضافه كنيم و مى‏دانيم كه جمعيّت آنها بالغ بر1364419 نفر بوده،... مى‏نويسد: در سال 1948 تقريبا يك ميليون اعراب فلسطين از شهرهاى خود رانده شدند و با آن كه اسرائيلى‏ها مى‏گويند رؤساى اعراب به آنها دستور داده بودند از شهرهاى خود خارج شوند، ولى نام اين رؤسا هنوز معلوم نشده است و اگر فرض كنيم آنها بنا به دستور زعماى خود و با ميل و رغبت خويش خارج شدند، ولى بدون ترديد آنها صاحب خانه و داراى محل و تجارت زمين، املاك، ماشين و غيره بودند، پس چرا نمى‏گذاشتند باز گردند.

در سال1940 آلمان، فرانسه را اشغال كرد و هزاران فرانسوى از شهرهاى خود فقط با لباسهائى كه به تن داشتند از كشور خارج شدند، پس از جنگ كسى به آنها نگفت حقّ برگشت به شهرهاى خود را ندارند، امّا آوارگان فلسطين كه در سال1948 از شهرهاى خود رانده شدند هنوز به آنها اجازه بازگشت داده نشده و مدّت19 سال است كه تعداد بى‏شمارى از ملّت فلسطين در خيمه‏ها و اردوهاى (آوارگان) بسر مى‏برند!

در قرن حاضر جنگهاى زيادى بوقوع پيوسته كه در اغلب آنها ملتى مى‏خواسته است قدرت و عظمت خود را از ملّت ديگرى گسترش دهد، ولى گمان نكنم كه تا به حال حتّى در قرنهاى گذشته يك چنين جنگى واقع شده باشد كه هدفش اين بوده كه مردمى را از خانه و شهر خود بيرون كنند و به جاى آن ملّت ديگرى را كه با صاحبان اصلى آن سرزمين هيچ شباهتى نداشته سكونت دهد.

اگر بگفته يهود يك چنين كارى را (هيتلر) نسبت به يهود انجام داده باشد هيچ مجوزى را من نمى‏بينم كه يهود حقّ داشته باشند بر گروه ديگرى بلاى آنرا وارد سازند.

مقاومت جهانى بر ضدّ تجاوز

اكنون چه بايد كرد؟

در دنيائى كه هنوز قانون جنگل بر آن حكومت مى‏كند، در دنيائى كه سازش ناجوانمردانهٴ شرق و غرب پنجاه هزار مسلمان بى‏گناه را به خاك و خون مى‏كشد و خانه‏هاى مردم را ويران مى‏سازد و سرزمين‏هاى مسلمين را به اشغال يهود در مى‏آورد و صدها هزار نفر را از نو آواره مى‏كند، در دنيائى كه سازمان ملل آن تحت نفوذ و سيطره دولتهاى بزرگ، از محكوم كردن متجاوزين خوددارى مى‏كند در چنين دنيائى وظيفه اسلامى مردم مسلمان آن است كه فريب دلسوزى‏هاى رياكارانه اين و آن يعنى شرق و غرب را نخورده و با تمام قوا بر ضد اين تجاوزگران بپا خيزند تا اراضى غصب شده ملّت مسلمان را از دست تبهكاران بين‏المللى پس بگيرند(26).

باميد آن روز!

13 محرم ‏الحرام 1388 هـ.ق

محمّد هادى مدرّسى

منبع: yahood.net

 6 ـ تذكرة عودة، صفحه150.

7 ـ (اليهودى العالمى)، تأليف هنرى فورد، صفحه62.

8 ـ (راهنماى صهيونيسم)، صفحه5.

9 ـ صهيونيسم و يهود آمريكا.

10 ـ (درسهائى در ناسيوناليسم يهودى)، صفحه34.

11 ـ روزنامه الاهرام 24/7/1967.

12 ـ از گفته‏هاى محمّد حسنين هيكل، 26/5/1967.

13 ـ مجله الجمهور الجديد، چاپ بيروت ـ شباط1968.

14 ـ مجله الحوادث، چاپ بيروت، 15/9/1967 صفحه9.

15 ـ غلوب پاشا در كتاب (ازمه الشرق الاوسط)، صفحه3.

16 ـ جنگ شش روزه مصر و اسرائيل، تأليف اندولف س چرچيل وينستون س چرچيل صفحه73.

17 ـ همان مدرك، صفحه74.

18 ـ همان مدرك، صفحه75.

19 ـ مكتب اسلام، شماره 9، سال8، 1387هجرى قمرى، صفحه2.

20 ـ الايام الحاسمة قبل معركة المصير، تأليف سپهبد محمود شيت خطاب، چاپ بغداد1387 هجرى قمرى.

21 ـ جرائد و مجلات، راديوهاى آن زمان.

22 ـ ذكريات المعصومين الرسول الاعظم (ص)1387 هجرى قمرى.

23 ـ مجله مكتب اسلام، شماره 9، سال8.

24 ـ مجله الجمهور الجديد، شماره711 ، سال1968، صفحه28.

25 ـ مجله حضارة الاسلام، شماره 10، سال8 ، صفحه95 ، نقل از بيانيه انجمن عالى سازمان پناهندگان بين‏المللى.

26 ـ مقاله آقاى خسروشاهى در مكتب اسلام، شماره 9، سال8، صفحه71.

دیدن این تصاویر را به همه دوستان پیشنهاد می کنیم. فایل نمایش اسلایدهای این تصاویر  نیز ضمیمه شده است.
بیش از 60 سال پیش، یکی از اعمال ظالمانه برای نابودی بشر به مشهورترین وقایع تاریخ تبدیل شد.

بیش از 60 سال پیش، یکی از اعمال ظالمانه برای نابودی بشر به مشهورترین وقایع تاریخ تبدیل شد.

امروز، با وجود دسترسی بیشتر به اطلاعات، تصاویری که در پی می آید برای دیده شدن در سایت های رسمی رسانه های غربی با چالش بسیار روبرو هستند.

نوادگان بازماندگان جنگ جهانی دوم با فلسطینیان همان کاری را می کنند که آلمان نازی با آنها کرد...
ساختن دیوار و حصار برای زندانی کردن مردم

همچون ساختن دیوار و حصار برای زندانی کردن مردم

و یا ایست های بازرسی برای جلوگیری از آزادی رفت و آمد مردم

تخریب خانه ها و زندگی ها

ارسال هدایایی از طرف کودکان کشورهای متمدن صلح طلب (همراه با عشق)

شما می توانید تصاویر سیاه و سفید بسیاری را در کتب تاریخ، دائرة المعارف ها، موزه ها و ... آمریکا و سایر کشورهای غربی بیابید که پسر بچه یهودی را نشان می دهند که دستش را بالای سرش گرفته، در حالی که سربازان نازی تفنگ هایشان را به سوی او و خانواده اش نشانه رفته اند تا آنها را از خانه شان بیرون کنند...

حال .... یهودیان اسرائیلی از همان روش ها استفاده می کنند.

تهیه شده توسط موعود

دانلود فایل پاورپوینت

در زمان حضرت داود(ع) تابوت عهد را به کوه صهیون آوردند و برای نگهداری آن قربانگاهی بنا نمودند. این تابوت مدتی به دست فلسطینیان فاتح افتاده بود که دوباره آن را به بنی‌اسرائیل بازگرداندند و تا زمان حضرت سلیمان در کوه صهیون نگهداری می‌شد، اما پس از تکمیل بنای بیت‌المقدس تابوت را به قدس انتقال دادند. حضرت سلیمان(ع) چهل سال سلطنت کرد و آرامش را به قدس بازگردانید؛ اما پس از او ...

درباره اهمیت قدس شریف و مسئلة فلسطین از دیدگاه امام خمینی،‌ هر چه بگوییم و بنویسیم باز هم حق مطلب را ادا نخواهیم کرد. یکی از محورهای اساسی و مداوم پیامهای امام خمینی مربوط به قدس و فلسطین و نیز غدة سرطانی اسرائیل است. امام، مسئله‌ فلسطین را نه تنها مسئله مسلمانان بلکه مسئله تمام آزادیخواهان و مستضعفان جهان می‌داند و روز قدس را نه فقط روز مسلمین بلکه روز همة مستضعفان و موحدان و مؤمنان همة اعصار اعلام می‌کند. حضرت امام، اسرائیل را مادة فسادی می‌داند که در برابر اسلام ایستاده و بایستی ریشه‌کن شود و از طرف دیگر روز قدس را روز احیاء اسلام اعلام می‌کند. این است که قدس و فلسطین تا نابودی اسرائیل و تمامی ستمگران عالم مسئله اصلی مسلمانان و مستضعفان و آزادیخواهان دنیاست. بر این اساس مجلة حضور یکی از مباحث عمدة خود را همین مقوله قرار داده است و از تمامی محققان و متفکران و نویسندگان در جهت هر چه پربارتر کردن و توسعه بیشتر ادبیات قدس و فلسطین یاری می‌طلبد.
* * *

مقدمه
سیاست هیچگاه از جغرافیا جدا نبوده و نخواهد بود، به عبارت دیگر ژئوپلتیک یا سیاست جغرافیایی، یک علم جدید نیست و از زمانهای بسیار قدیم متفکران یونانی و پس از آن مسلمانان قرون وسطی سعی در توجیه رفتار دولتها بر اساس جغرافیای منطقه داشته‌اند. امروزه هر چند دیدگاه جبر جغرافیایی جایگاه سابق خود را در میان مکاتب جغرافیایی از دست داده است ولی به هیچ وجه نمی‌توان نقش جغرافیا و جغرافیدان را در سیاست و سیاستگزاری نادیده گرفت.
اصطلاح ژئوپلتیک اولین بار توسط رودلف کیلن (Rudolf kiellon) جغرافیدان سوئدی (1923ـ 1864) بکار برده شد. در ژئوپلتیک (سیاست جغرافیایی) نقش عوامل محیط جغرافیایی در سیاست ملل بررسی می‌شود و در یک تحلیل واقع‌بینانه ژئوپلتیک برای داده‌های طبیعی، باید اهمیت محدودی قائل شد ولی در میان پدیده‌های محیطی هیچ پدیده‌ای مانند انسان نمی‌تواند در سرنوشت سیاسی نقش داشته باشد.
در یک تحلیل ژئوپلتیکی سعی بر این است که میان مراکز قدرت بین‌المللی و منطقه‌ای و موقعیت جغرافیایی منطقه مورد بحث، رابطه برقرار نمود. در نظریه ژئوپلتیکی ساختار جغرافیایی منطقه‌ای که در آن قدرت اعمال می‌شود، از اهمیتی ویژه برخوردار است. در این زمینه صاحبنظران روابط بین‌الملل به منظور تبیین موضوع از قیاس با شطرنج بهره گرفته و برای هر بازیکن «نه تنها تعداد و نوع مهره‌هایی ـ که دارد مهم است، بلکه نحوه قرار گرفتن آنها نسبت به مهره‌های رقیب هم اهمیت دارد.» بنابراین باید گفت: هر منطقه که به دلیل ساختار جغرافیایی خود مورد توجه قدرتهای رقیب قرار گرفته و بتواند در برقراری و یا برهم زدن آن مؤثر باشد، از اهمیت ژئوپلتیکی برخوردار می‌باشد. اهمیت ژئوپلتیکی یک منطقه ذاتاً یک عامل مثبت و یا منفی نیست، بلکه میزان این اهمیت بنا به خواست مردم منطقه، اتحاد و همبستگی آنها در مقابله با ترفندهـای رقیبب و یا برعکـس رقـابت و كشمکش آنها با یکدیگر تغییر می‌کند. در نتیجه در بعضی از موارد، قدرت آفرین و در موارد دیگر عامل ضعف و عقب‌ماندگی است.
هدف این مقاله نگرش به قدس از دیدگاه مذکور با تمامی ویژگیهای جغرافیای سیاسی این منطقه خاص از خاورمیانه و ابعاد دیگری که به آن خاصیت ژئوپلتیک بخشیده است، می‌باشد. در این مقاله در پایان هر بخش نیز سعی شده با جمع‌بندی مختصری زمینه را برای بحث و بررسی ‌بخش بعدی آماده سازد.

1. تاریخچه بیت المقدس
سرزمین فلسطین که در قدیم کنعان نام داشت دارای 25000 کیلومتر مربع مساحت و در ساحل شرقی دریای مدیترانه و در مجاورت کشورهای مصر، سوریه، اردن و لبنان قرار دارد. فلسطین سرزمینی حاصلخیز و دارای آب و هوای معتدل است. این منطقه محل ظهور پیامبران بزرگی چون عیسی (ع)، موسی(ع) و محل عبور و زندگانی حضرت ابراهیم (ع) بوده است و از نظر موقعیت ژئوپلتیک نیز بسیار حساس استراتژیک است.
شهر اورشلیم یا بیت‌المقدس قدیم بر فراز تپه‌هایی بنا گردیده است که با معبد یهوه بر بالای کوه موریا قرار دارند. بیت‌المقدس از مکانهای مهم فلسطین است که کوه صهیون و کوه زیتون از شرق و غرب آن را احاطه کرده‌اند.
در هنگام حکومت فرعون بر مصر و پیش از ظهور موسی (ع)، اسرائیلیان جمعیت بنی‌اسرائیل را از سرزمین مصر برای بردن به ارض موعود، به حرکت در‌آوردند که پیمودن این مسافت چهل سال بطول انجامید.
پس ازموسی (ع)، یوشع جانشین وی برای عبور دادن بنی اسرائیل از اردن مهیا شد و پس از آنکه این قوم به شهرهای جدید رسیدند دست به غارت و کشتار اهالی زدند که پادشاه اورشلیم با شاهان پنج شهر دیگر متحد شده و با یوشع و بنی‌اسرائیل جنگیدند که همگی شکست خورده و توسط بنی اسرائیل به دار آویخته شدند. اما قوم فلسطین در مقابل آنان مقاومت کرد و سرانجام بنی‌اسرائیل را مغلوب ساخت. طی چند جنگ خونین قوم فلسطین همواره بر آنان پیروز می‌شد اما پس از جنگ‌های فراوان، سرانجام بنی‌اسرائیل قدرت گرفته و بر شهرها مسلط شدند و در حدود هزار سال پیش از میلاد، حضرت داود(ع) توانست اورشلیم را از دست فلسطینیان خارج کند و بیت‌المقدس یا خانه خدا را در آنجا بنا کند، که این بنا توسط حضرت سلیمان تکمیل شد. بیت‌المقدس، حدود 1100 سال پس از بنای کعبه در مکه به دست ابراهیم (ع) و 970 سال پیش از میلاد مسیح ساخته شد. حضرت داود با چهارده نسل شجره‌اش به حضرت ابراهیم بنیانگذار کعبه می‌رسد و به روایت انجیل متی، حضرت عیسی(ع) پس از بیست و هشت نسل، شجره‌اش به داود ختم می‌شود و بدین ترتیب پس از نزول آیه تغییر قبله به پیامبر اسلام (ص)، مکه (کعبه) حرم اول و مسجد‌الاقصی (قدس) حرم دوم موحدان گردید.
در زمان حضرت داود(ع) تابوت عهد را به کوه صهیون آوردند و برای نگهداری آن قربانگاهی بنا نمودند. این تابوت مدتی به دست فلسطینیان فاتح افتاده بود که دوباره آن را به بنی‌اسرائیل بازگرداندند و تا زمان حضرت سلیمان در کوه صهیون نگهداری می‌شد، اما پس از تکمیل بنای بیت‌المقدس تابوت را به قدس انتقال دادند. حضرت سلیمان(ع) چهل سال سلطنت کرد و آرامش را به قدس بازگردانید؛ اما پس از او، دوباره ظلم و غارت بنی‌اسرائیل آغاز شد. حدود هفتصد و سی سال پیش از میلاد شلمنصر به اسرائیل تاخت و عده‌ای از آنان را اسیر کرد و به جای آنها بابلیان را در سرزمین اسرائیلیان اسکان داد و دوباره کشور یهود در زمان بخت‌النصر در سال 586 پیش از میلاد مورد حمله آشوریان قرار گرفت که منجر به انحطاط و اسارت بنی‌اسرائیل شد، پادشاهی یهود برانداخته شد و مردم اسرائیل پراکنده یا اسیر بابل گشتند و مهاجمین معبد سلیمان را ویران ساختند.
پیامبران بعدی یهود: مانند ارمیا، اشعیا، دانیال (که مزار او در شوش است) و ... که شاهد ویرانی اورشلیم و رنج و اسارت یهود بودند و آنان را دلداری می‌دادند، پیوسته وعده رهایی و بشارت ظهور منجی بزرگ را می‌دادند که اشعار و سخنان آنان در عهد عتیق مضبوط است. در این زمان کورش پادشاه هخامنشی از مشرق ظهور کرد و سرزمینها را یکی پس از دیگری مسخر خود می‌ساخت که این امر سبب خوشحالی یهود و رهبران آنها شد. سرانجام کورش، بابل را نیز تسخیر کرد و یهود و بنی‌اسرائیل را آزاد ساخت و به فلسطین و اورشلیم بازگرداند. کورش با همه اقوام و مذاهب مدارا می‌کرد و به دستو او خانه خدا دوباره بازسازی شد. آسایش اورشلیم تا پایان سلطنت داریوش سوم ادامه داشت تا اینکه اسکندر مقدونی در حدود 323 سال پیش از میلاد،‌ حمله به ایران، مصر، سوریه و فنیقیه و فلسطین را آغاز کرد و ویرانی‌ها و قتل و غارت فراوانی به بار آورد و گنجینه‌های ایران را به غارت برد.
پس از اسکندر، جانشینان او بر فلسطین مسلط شدند. از سال 63 قبل از میلاد،‌ دوره تسلط رومیان آغاز شد که پس از جنگهای فراوان، بر ارمنستان و قسمتی از آسیا و آفریقا و سپس سوریه و فلسطین حمله بردند و دوازده هزار یهودی را کشتند و دیوارهای شهر را ویران ساختند.
در چنان شرایطی برای یهودیان، ظهور مسیح امید و آرزوی مردمان آن دیار بود تا آنان را نجات بخشد. حضرت عیسی(ع) هنگامی که از ناصره واقع در استان جلیل (موطن اصلی خود و خانواده‌اش) همراه با شاگردانش (حواریون) به سوی اورشلیم به حرکت در آمد، کرامات فراوانی از وی ظاهر شد.
در سال هفتاد میلادی، تیتوس فرزند امپراطور روم با هشتاد هزار سرباز، اورشلیم را محاصره کرد و پس از چند ماه مقاومت یهودیان،‌ سرانجام رومیان فاتح شدند و قوم یهود دوباره آواره شدند. حدود سیصد سال پس از مسیح که کنستانتین (قسطنطین کبیر 337 ـ 306 .م) امپراطور روم دین مسیح را پذیرفت و این مذهب را رسمی اعلام کرد، دوباره به اورشلیم توجه خاصی شد. چون بیت‌اللحم را زادگاه مسیح و محلی می‌دانستند که قبر او را در خود دارد از این پس، اورشلیم مرکزیتی برای مسیحیت نیز گردید و کلیساهای زیادی ساخته شد. از سال 135 میلادی تا بیش از پنج قرن فقط عده قلیل و انگشت‌شماری یهودی در بیت‌المقدس زندگی می‌کردند.
در زمان خسرو دوم پادشاه ساسانی، جنگ میان امپراطوری ایران و روم از 604 تا 630 میلادی به وقوع پیوست که سپاهیان ایران روم را شکست داده و با راهنمائی یهودیانی که با ایران همکاری می‌کردند اورشلیم (فلسطین) را فتح کردند اما پس از مرگ خسروپرویز، این سرزمین دوباره به دست مسیحیان افتاد.
پس از بعثت حضرت محمد(ص)، در سیزده سال اول بعثت که پیامبر(ص) در مکه زندگی می‌کردند،‌ مسجدالاقصی در بیت‌المقدس قبله اول مسلمین بود و پس از مهاجرت به مدینه در سال دوم در مسجد بنی‌سلمه در شهر مدینه، به فرمان خداوند، قبله مسلمین از مسجد‌الاقصی به مسجدالحرام (خانه کعبه در مکه) تغییر یافت.
پس از رحلت پیامبر(ص)، در زمان خلیفه اول،‌ او سپاهی را روانه سوریه و فلسطین کرد که با درگذشت او، در زمان خلیفه دوم، سوریه و بیت‌المقدس به دست مسلمین افتاد و رومیان در آنجا شکست خوردند. اهالی شهر مقاومت زیادی کردند اما طولانی شدن محاصره و مشکل غذا و شیوع بیماری و... آنان را مجبور به تسلیم‌شدن کرد. خلیفه دوم با مرکب و لباسی بسیار ساده وارد شهر شد که تعجب اهالی را برانگیخت و قرارداد صلح منعقد شد. خلیفه نسبت به اهالی رفتار بسیار ملایمی داشت و از آن سال (یعنی سال 15 هجری) فلسطین در دست مسلمانان بود، در معاهده صلح، مسیحیان در اعمال مذهبی خود آزاد بودند. ساکنان این شهر را عمدتاً مسلمانان عرب تشکیل می‌دادند و برای مسلمانان نیز قدس بخاطر اینکه قبله اول بود بسیار معزز و مقدس شمرده می‌شد.
از سال 1095.م (488 ﻫ .ق) با تهاجم اروپائیان علیه مسلمانان جنگهای صلیبی آغاز شد که تا حدود نزدیک به دو قرن ادامه یافت. اگر چه این جنگ علتهای گوناگونی داشت مانند انتقام‌جویی دنیای مسیحیت از پیشرفتهای مسلمین در غرب و نیز طمع ثروت شرق از سوی اروپائیان و اعتقاد به رفتن به بهشت از طریق وصال تربت عیسی و... اما یکی از علتهای جنگهای صلیبی را مورخین مسئله فلسطین و شهر بیت المقدس و خراجگزار بودن مسیحیان این شهر برای مسلمانان می‌دانند. در قرون وسطی که از سال 395 .م، یعنی زمان تجزیه امپراطوری روم باستان به روم غربی و روم شرقی آغاز می‌شود و به سال 1453 .م، با فتح قسطنطنیه به دست سلطان محمد فاتح خاتمه می‌یابد، اروپا مرکز فرمانروائی مستبدانه کلیسا بود. پاپ برای آغاز جنگ دست به حیله زد و کشیشان شایع کردند که علائم ظهور عیسی در فلسطین آشکار شده است. به همین دلیل عده زیادی از مسیحیان برای تماشای ظهور عیسی روانه بیت‌المقدس شدند و کشیشان هر سال وعده ظهور را به سال دیگر موکول می‌کردند و بدین ترتیب بر عده زائرین افزوده می‌شد. در همان اوایل کار، یکی از پاپ‌ها که با هفتصد زائر عازم بیت‌المقدس شده بود از جزایر قبرس به اروپا بازگشت و شایع کرد که مسلمین مانع ورود به این شهر شده‌اند. با چنین تمهیداتی آتش جنگی افروخته شد که حدود دو قرن قربانی گرفت و به دنبال آن هفتصد هزار نفر از فقرا و توده‌های مردم به همراه عده‌ای از شوالیه‌ها به سوی قدس به حرکت درآمدند و در بین راه بر جمعیت آنان افزوده می‌شد که به روایتی به میلیونها نفر رسیدند اما پس از سه سال جنگ و غارت و پیشروی تدریجی فقط چهل هزار نفر به بیت‌المقدس رسیدند و بقیه یا در جنگ با مسلمانان کشته شدند و یا از بیماری جان باختند. پس از محاصره طولانی بیت‌المقدس و نبردی سخت، عاقبت صلیبیون وارد شهر شده و دست به قتل عام زدند و همه چیز را به عنوان غنیمت بردند. گودافر، فرمانده آنان که بعد شاه فلسطین شد در گزارش به پاپ می‌نویسد: «اگر می خواهید بدانید با دشمنانی که در بیت‌المقدس به دست ما افتادند چه معامله‌ای شد همین قدر بدانید که افراد ما در معبد سلیمان در لجه‌‌ای از خون مسلمانان می‌تاختند و خون تا زانوی اسب می‌رسید.» مسیحیان بدین سان تا 90 سال بر فلسطین حکومت کردند. در مراحل پایانی جنگ دوم صلیبی (1149 ـ 1147 .م) مطابق با (544 ـ 542 ﻫ .ق) صلاح‌الدین ایوبی، صلیبیون را تار و مار کرد و بیت‌المقدس را بازپس گرفت و آنها را از سوریه و مصر و سایر بلاد اخراج کرد. نیروهای کمکی همچون سیل از اروپا به صلیبیون می‌پیوستند و جنگ را ادامه می‌دادند تا اینکه جنگ سوم صلیبی آغاز شد (1192ـ 1189 .م / 588 ـ 585 ﻫ .ق). پاپ که سقوط بیت‌المقدس را سبب تحقیر شدن مسیحیان می‌دانست فتوای جهاد صادر کرد. امپراطوران و پاپ‌ها بخاطر این شکست اختلافات خویش را کنار گذاشتند و پادشاهان فرانسه و انگلیس رأساً وارد جنگ شدند و فتوحاتی به دست آورده و قتل عام دیگری از مسلمانان به راه انداختند.
پس از مرگ صلاح‌الدین ایوبی، سلسله ایوبی پابرجا ماند و در اروپا نیز پس از کشمکشهای فراوان پاپ‌ها با سلاطین،‌ سرانجام پاپ «انیوسان» سوم، سلاطین را تکفیر و حکم جهاد با مسلمانان را صادر کرد و پس از بالغ بر سه سال که از صلح می‌گذشت، آتش جنگ دوباره بر افروخته شد. صلیبی‌ها قسطنطنیه را فتح کرده و پادشاهی برای آن برگزیدند و جنگ چهارم نیز خاتمه یافت.
آتش جنگ پنجم (1221 ـ 1217 .م / 618ـ 614 ﻫ .ق) به تحریک پاپ «انیوسان» و جانشین او مجدداً برافروخته شد. پاپ‌ها از پادشاهان اروپائی خواستند که بیت‌المقدس را نجات دهند اما آنها نپذیرفتند و پاپ حکم جهاد علیه مسلمین را صادر کرد. در جنگ پنجم، صلیبی‌ها شکست خورده و به سرزمین خویش باز گشتند.
جنگ ششم نیز به تحریک پاپ «انوریوس» سوم، به وقوع پیوست. فردریک پادشاه آلمان، ابتدا دعوت پاپ را پذیرفت اما بعد پشیمان شد و مورد تکفیر پاپ قرار گرفت. فردریک پاپ را توقیف نمود و خودش عازم بیت‌المقدس شد. به دلیل اختلافات شدیدی که میان سلاطین ایوبی وجود داشت مسلمانها قرارداد صلحی با صلیبی‌ها بستند که بیت‌المقدس را به آنان بسپارند ولی مسجد‌الاقصی دست مسلمین باشد.
هفتمین جنگ صلیبی (1254 ـ 1248 .م / 646 ـ 562 ﻫ .ق) با تهاجم سن لوئی در 1248 .م به مصر آغاز گردید. چون صلیبیون در غزه شکست خورده بودند، لوئی نهم در صدد جبران آن بود اما شکست خورد و دستگیر و زندانی شد و پس از پرداخت غرامت هنگفت به مسلمانان آزاد گردید. پس از هفتمین جنگ صلیبی و مرگ آخرین پادشاه ایوبی، ممالیک (غلامان) حدود سه قرن زمام امور را در دست گرفته و بیت‌المقدس را نیز در اختیار گرفتند و با سپاه مغول که یورش به سرزمینهای اسلامی را آغاز کرده بود و عازم تسخیر بیت‌المقدس بود جنگیدند و آنها را شکست دادند و بازماندگان صلیبی‌ها در عکا را نیز نابود ساختند. از سوی دیگر سلسله عثمانی با جنگهای طولانی و فتوحات زیاد عثمان غازی در نبرد با مغول‌ها و یونانیان، پایه‌گذاری شد. عثمان در 727 ﻫ .‌ق مطابق با 1326 .م در گذشت و جانشینان او به حکومت رسیدند تا نوبت به سلطان محمد فاتح رسید. سلطان محمد فاتح در سال 1453 .م مطابق با 875 ﻫ .ق شهر قسطنطنیه را که مهمترین مرکز اقتدار صلیبیون و پایتخت روم شرقی بود فتح کرد و صلیبیون را تا پشت دروازه‌های اروپا تعقیب نمود و فتوحات خویش را در اروپا، آسیا و آ فریقا ادامه داد. فتح قسطنطنیه نقطه عطفی در تاریخ اروپا بود و همانطور که با جنگهای صلیبی دانش و تمدن مسلمین به اروپا راه یافت، این حادثه نیز نقطه پایانی بر قرون وسطی بود و منشأ تحولات عظیم رنسانس و پس از آن گردید و قسطنطنیه به مدت پانصد سال تبدیل به پایتخت امپراطوری عثمانی ترک شد. پس از آن پیشرفتهای مهمی در صنعت و ادب و معماری؛ کشورداری و عمران و آبادانی در سرزمین عثمانی انجام شد و دول اروپائــی نیـز در هراس دائم از آن به سر می‌‌بردند.
پس از انقلاب صنعتی،‌ چهره اروپا روز به روز به سرعت دگرگون می‌شد و اروپائیان در رشته‌های مختلف علوم و فنون بر مسلمین پیشی گرفتند. در این زمان به خواب طولانی فرو رفته بود ولی اروپا با پیدایش صنایع و تولید انبوه و اشباع بازار داخلی خود نیاز به بازار خارجی برای صدور مازاد تولید و نیز تهیه مواد خام پیدا کرده بود و دوران استعماری و دست‌اندازی به سرزمین‌های دیگر را آغاز نموده بود.

1ـ 1) خصوصیات ژئوپلتیکی قدس
در بررسی جغرافیای سیاسی هر منطقه به توصیف شکل‌گیری آن منطقه در طول تاریخ و اشکال مختلف حاکمیت و اهمیت آن می‌پردازیم که شمه‌ای از آن در مبحث قبلی (تاریخچه قدس) بیان گردید اما در بررسی ژئوپلتیکی هر مکان به علل و چرائی شکل‌گیری ابعاد گوناگون این امر و ارائه نظریه‌‌هایی درباره آینده این منطقه با توجه به داده‌های کنونی می‌پردازیم به عبارت دیگر ژئوپلتیک هر منطقه حاصل مجموعه پیچیده نیروهای متعدد و متخاصم موجود در صحنه می‌باشند که در کشمکش با یکدیگر قرار گرفته‌اند. از مهمترین خصوصیات ژئوپلتیکی قدس وجود و تعاطی ادیان الهی یهود، مسیحیت و اسلام و طبعاً فرهنگهای گوناگون می‌باشد که این امر می‌تواند محوریت ژئوپلتیکی خاص خویش را پیدا نماید.
اگر تحولات و مناقشات خاورمیانه را در طول تاریخ بررسی نمائیم، به این مسئله پی خواهیم برد که یکی از علل مهم تحولات این منطقه ریشه در سرزمین فلسطین و اهمیت ژئوپلتیکی بیت‌المقدس دارد. از این رو در دوره‌هایی از تاریخ گذشته سرزمین فلسطین صحنه نزاع و جنگهایی به جهت دستیابی به حاکمیت بر بیت‌المقدس بوده و در عصر حاضر نیز با آمدن استعمارگران به منطقه خاورمیانه و اشغال سرزمینهای اسلامی از جمله فلسطین و سپس تأسیس رژیم صهیونیستی صحنه جدیدی از مناقشات خاورمیانه آغاز گردیده است. مقاله حاضر با عنایت به موضوع آن در صدد بررسی ریشه‌ها و علل اهمیت قدس شریف از یک طرف و دیدگاه امام خمینی نسبت به این مکان مقدس از طرف دیگر می‌باشد. اما آنچه که موجب اهمیت این نوشتار نزد نگارنده شده است،‌ موارد ذیل می‌باشد:
اول اینکه، موقعیت ژئوپلتیکی بیت‌المقدس همواره ذهن محققین و صاحبنظران را در جهت تبیین و تحلیل آن به خود جلب نموده اما کمبود مجموعه‌ای که موضوع مورد نظر را از ابعاد مختلف مورد بررسی قرار داده باشد به وضوح مشاهده شده است.
دوم، بیت المقدس به جهت دارا بودن قبة الصخره، مسجد الاقصی و اماکن مقدس دیگر در نزد ادیان سه گانه دنیا (اسلام،‌ مسیحیت و یهود) از اهمیت بسیار بالائی برخوردار می‌باشد،‌ بدین جهت برای دستیابی و حاکمیت بر آن در طول تاریخ، آن را به عنوان عامل تنش‌زا در خاورمیانه مطرح نموده و بدین لحاظ موجب بروز جنگهای بسیاری شده است.
سوم، خارج شدن بیت‌المقدس از تحت حاکمیت مسلمانان و ضربه حیثیتی که بدین لحاظ بر مسلمانان وارد شده است،‌ توانسته به عنوان عامل اتحاد ملل اسلامی و نقطه اشتراک و همسوئی در سیاست خارجی کشورهای اسلامی نسبت به اشغالگران آن در طول تاریخ مطرح باشد.
چهارم،‌ بیت‌المقدس جزو سرزمینهای اسلامی است که به اشغال دشمنان در آمده است و بیشترین اماکن مقدس این شهر مربوط و متعلق به مسلمانان است. همچنین این منطقه در بیشترین دوره زمانی در طول تاریخ، تحت حاکمیت مسلمانان بوده است و اکثریت ساکنان آن در طول تاریخ، عرب و مسلمان بوده‌اند.
موارد بالا از مهمترین ابعاد ژئوپلتیکی قدس می‌باشند. اما آنچه بطور مختصر می‌توان بیان کرد آن است که چون در ژئوپلتیک نقش عوامل محیط جغرافیایی مورد بررسی قرار می‌گیرد و از آنجا که در میان پدیده‌های محیطی، هیچ پدیده‌ای مانند انسان نمی‌تواند در سرنوشت سیاسی آن محیط نقش داشته باشد. لذا به این امر توجه بیشتری خواهد شد.
حدود دو هزار و پانصد سال قبل از میلاد مسیح (ع) چند قبیله عربی، به منطقه فعلی فلسطین مهاجرت کرده، و در این منطقه اقامت نمودند و سپس به اسم «کنعانیون» نامیده شدند. مدتی بعد عده‌ای از این مردم، به سواحل جلوی کوههای لبنان رفته و در آنجا اقامت گزیدند و رفته رفته به اسم «فینیقیون» شناخته شدند (بنابراین اصل این دو فرقه یکی است)
کنعانیون در فلسطین شهرهائی با حصارهای محکم برای مصونیت از خطر غارتگران بنا نمودند و پایه تمدنی را در آنجا گذاشته، برای خویش مذهبی اختیار کردند. تقریباً تمام اساس تمدن و اغلب مبانی مذهب «عبرانیون» از اینها اقتباس شده است. کنعانیون چندین قبیله بودند که قبیله مهم آن «یبوسیون» می‌باشد که در شهر قدس و اطراف آن سکونت داشتند و به همین مناسبت فلسطین را «ارض کنعان» می‌نامیدند،‌ زیرا از دو هزار و پانصد سال تا هزار سال قبل از میلاد، (نزدیک به یکهزار و پانصد سال) این منطقه را در دست داشته‌اند.
تقریباً هزار و هشتصد و پنج سال قبل از میلاد مسیح، حضرت ابراهیم خلیل(ع) از شهر «اور» عراق مرکز کلدانیها به ارض کنعان (فلسطین) مهاجرت نمود، در همین منطقه حضرت اسحاق متولد شد و از اسحاق حضرت یعقوب به دنیا آمد و به اسم «اسرائیل» نامیده شد و یهود را به جهت انتساب به حضرت یعقوب، بنی‌اسرائیل می‌نامند. و در زمان حضرت یوسف، حضرت یعقوب و سایر فرزندانش به مصر رفتند و به تدریج تعداد اسرائیلیها افزایش یافت.
در حدود یک هزار و دویست و نود سال قبل از میلاد، حضرت موسی (ع) و بنی‌اسرائیل از مصر بیرون آمدند. عده‌ای را به همراهی حضرت «یوشع» به فلسطین فرستادند تا از وضع آنجا اطلاع کاملی به دست آورند. هیئت اعزامی پس از مراجعت گزارش داد که جمعیت ظالم و سرکش در آنجا زندگی می‌کنند. بنی اسرائیل ترسیدند و حاضر نشدند که به فلسطین بروند و فرمان پیغمبر خود، حضرت موسی(ع) را اطاعت نکردند.
حضرت داود(ع) تمام اسباط اسرائیل را متحد کرد و مقاومت مردم یبوس (بیت‌المقدس) را در هم شکست و آن را تصرف کرد و پایتخت مملکت خود قرار داد. دو سبط «یهودا» و «بنیامین» را در اطراف بیت‌المقدس و بقیه اسباط را در اراضی قسمت شمال سکونت داد و فلسطینیان را مغلوب نمود و برای بنی‌اسرائیل حکومتی تأسیس نمود.
حضرت داود(ع) از سال 970 تا سال 1010 قبل از میلاد حکومت کرد. وی به فرمان خداوند به ساختن بنای قدس یعنی خانه خدا اقدام نمود. ساخت معبد از زمان وی آغاز شد ولی در زمان حضرت سلیمان به نام معبد یا هیکل سلیمان به پایان رسید.
اگر بنای بیت‌المقدس را که به دست حضرت داود شروع و به دست حضرت سلیمان تکمیل شد سال 967 تا 961 قبل از میلاد، یعنی مدت هفت سال بدانیم، آن چنانکه تورات بنای آن را در مدت هفت سال گزارش کرده است، هیکل یا معبد بیت‌المقدس تقریباً در هزار تا هزار و یکصد سال بعد از بنای کعبه و نهصد و هفتاد سال پیش از میلاد مسیح(ع) بنیان‌گذاری شده است.

2. دیدگاهها و اقدامات رژیم صهیونیستی
سلاطین عثمانی بیش از چهار قرن بر سراسر سرزمین فلسطین، از جمله قدس شریف حاکمیت داشتند. نفوذ قدرت این حکومت و گسترش سلطه آن بر آسیا، آفریقا و قسمتهایی از اروپا، کشورهای اروپائی مثل انگلیس، فرانسه، روسیه تزاری و ایتالیا را نگران ساخته بود و از سیطره قدرت عثمانی سخت به وحشت افتاده بودند. آنها در صدد بودند تا به هر وسیله جلوی گسترش قدرت آن دولت را بگیرند و آن را از پا درآورند. در این میان دولتی که بیش از همه در پی قدرت یافتن و ضربه‌زدن به دولت عثمانی عمل می‌کرد انگلستان بود. و از طرفی پادشاه و عاملان حکومت عثمانی در مستعمره‌های امپراطوری،‌ نسبت به رعایا و مردم سختگیر و بی‌گذشت بودند و این عاملی بود که می‌توانست مردم سرزمینهای تحت سلطه را به شورشهایی وادار نماید. در اواخر قرن نوزدهم شورشهای متعدد در فلسطین مخصوصاً در قدس برپا شده و حکومت انگلستان که تا آن زمان سیاستش بر محور حمایت و حفظ تمامیت ارضی امپراطوری عثمانی در آسیا دور می‌زد، به ناگهان تغییر سیاست داد و خود قدرتی در برابر دولت عثمانی واقع شد. دولت انگلستان برای حفظ تسلط بر کانال سوئز و ادامه قدرت و نفوذ خود در هندوستان و نیز از پای درآوردن دولت عثمانی به عنوان هم پیمان دول محور در جنگ جهانی اول، به دسیسه‌های زیادی دست زد و با عقد قراردادهایی با اعراب، آنها را به حمایت خویش امیدوار ساخت. دولت بریتانیا در سال 1916 با برانگیختن خشم اعراب علیه دولت عثمانی، آنها را به شورش واداشت ولی بعدها به مفاد قراردادهای خود عمل نکرد و اعراب را به اعتراض واداشت.
در این دوران سیاست دولتهای استعمارگر،‌ پراکندگی قوم یهود در طول هزار سال، تعصبات نژادی، تحمیل ستم و شکنجه بر یهودیان در کشورهای مختلف مخصوصاً در روسیه تزاری و نیز تحریک سرمایه‌داران یهود به کمک و حمایت دولتهای استعماری، جنبش قوم یهود را از سال 1880 در اروپای مرکزی بوجود آورد.
طی سالهای 1882 تا 1897 صهیونیسم جهانی برای اسکان مهاجران یهود در فلسطین به کوششهایی دست زد، اما پیشرفت قابل ملاحظه‌ای کسب نکرد و مجدداً شکست خورد ولی با هر شکست کوشش و تلاش طرفداران نهضت بیشتر می‌شد. در این راستا (تئودور هرتزل 1860ـ 1904) خبرنگار روزنامه «نیوفری پرس» در سال 1896 مسئله صهیونیسم را صورت سیاسی داد و در سال 1897 روزنامه «دی ولت» ارگان رسمی و ناشر افکار صهیونیستها را تأسیس کرد. در همین سال بنا به ابتکار شخص او نخستین کنگره صهیونی در شهر بال سوئیس منعقد شد. در این کنگره موادی به تصویب رسید که در رأس همه آنها چنین ذکر شده بود، هدف نهایی صهیونیسم، تأسیس کانونی برای قوم یهود در فلسطین و تأیید و تضمین آن به وسیله حقوق عمومی است. کنگره در آن زمان کلمه «کشور» را به کار نبرد، بلکه لفظ «کانون» را به کار برد؛ زیرا چنانچه از «کشور» نام می‌برد بی‌شک با اعتراض و مقاومت مردم فلسطین و سایرین روبرو می‌گردید اما مسلماً هدف کنگره از کلمه «کانون» همان سرزمین فلسطین بود.
در سال 1915 بین دولتهای انگلیس و فرانسه بر سر تقسیم متصرفات آسیایی عثمانی قراردادی بین «سر مارک سایکس» از طرف انگلیس و «ژرژ پیکو» از طرف دولت فرانسه قراردادی که به نام «سایکس پیکو» معروف گشت منعقد گردید. در همین حال دولت انگلیس با شریف حسین که از طرف دولت عثمانی حاکم حجاز بود مذاکراتی به عمل آورد. بدین مضمون که انگلیس، او (شریف مکه) را در برابر شورش با عثمانی حمایت کند و اعراب را تنها نگذارد.
همچنین قرارداد سایکس ـ پیکو به اطلاع دولت روسیه تزاری نیز رسید و آن دولت نیــز بـــا گرفتن امتیازاتی بـا بستن قرارداد موافقت نمود. در 16 آوریل 1916، موافقتنامه‌ای بین سه دولت انگلیس، فرانسه و روس به امضاء رسید و به پیمان «سازونوف» معروف شد و مکمل پیمان سایکس ـ پیکو گردید و بالاخره اراضی دولت عثمانی بین سه دولت تقسیم شد که سهم دولت انگلیس در این قرارداد، نواحی جنوب عراق، شهر بغداد، بندر حیفا و عکا در فلسطین بود و طبق قرارداد دیگری بنام قرارداد «کلمانسو ـ للوید جرج» سهم متصرفی دولت انگلیس وسعت بیشتری یافت. ماده ششم این قرارداد دلالت بر بین‌المللی شناختن مسئله فلسطین داشت. این پیمان که از دولت انگلیس بخاطر متصرفات جدیدش بیش از همه حمایت می‌کرد،‌ از دولت ایتالیا که مدعی دیگر این ماجرا بود و همچنین از شریف حسین مخفی نگه داشته شد.
همزمان با شروع جنگ بین‌الملل اول، انگلیسیها سعی کردند که اعراب را علیه دولت عثمانی بشورانند آنها با وعدة حمایت به آنان، قول دادند که اتحادیه‌ای از کشورهای عرب علیه دولت عثمانی بوجود آورند. بنابراین با ابن سعود،‌ امیرنجد و امیرحسین شریف مکه، مذاکراتی را آغاز نمودند.
شریف حسین که از سوی دولت عثمانی به عنوان حاکم مکه برگزیده شد مردی جاه‌طلب بود و به تحریک انگلیسیها و با استفاده از نارضایتی اعراب از اعمال دولت عثمانی فریب خورد و در پنجم ژوئن 1916 علیه عثمانی قیام کرد و در دوم نوامبر همان سال خود را رسماً سلطان ممالک عرب خواند.
دولت انگلیس که انتظار سلطنت حسین را نداشت،‌ سخت نگران شد و با توجه به منافات «سایکس ـ پیکو» با قرارداد حسین و انگلیس مخالفت خود را با سلطنت حسین ابراز نمود. حسین در 1917 خیانت انگلیسیها را متوجه شد، زیرا اسناد محرمانه قرارداد توسط دولت جدید شوروی که به تازگی قدرت را به دست گرفته بود منتشر گردید و ترکهای عثمانی آن را به اطلاع شریف حسین رسانیدند، و او را از خدعه انگلیسیها برحذر داشتند. ترکها از او خواستند تا با انگلیس قطع رابطه کند و به یاری مسلمین بشتابد. شریف حسین نگران شد و از دولت انگلیس توضیح خواست. اما از آن دولت قانع کننده‌ای دریافت نداشت.
از طرفی صهیونیستها از انگلیس و آمریکا می‌خواستند تا متفقین، رسماً تضمین نمایند که هر گاه دولت عثمانی شکست بخورد فلسطین محل مهاجرت و مملکت یهود گردد. با کوشش زیاد دکتر وایزمن عده ای از رجال انگلیس از جمله «لرد بالفور» وزیر خارجه وقت انگلیس طرفدار نظریه وایزمن شدند.
در دوم نوامبر 1917 طرح حزب صهیونیسم تقدیم کابینه انگلیس شد و مورد تصویب قرار گرفت و لرد بالفور بدین مناسبت اعلامیه‌ای صادر کرد. در این اعلامیه دولت بریتانیا با صراحت اعلام می‌دارد که با «تأسیس یک وطن برای ملت یهود در فلسطین» موافق است و برای نیل به اهداف، بیشترین سعی خود را خواهد کرد ولی در عین حال «به هیچ وجه نباید به حقوق مذهبی و شهروندی جوامع غیریهودی موجود در فلسطین لطمه وارد شود» صدور اعلامیه بالفور از طرف انگلیسیها از جهتی ناشی از همدردی عده ای از مردم برای آرمان صهیونیسم بود، که مطالب انجیل و کشتارهای دسته‌جمعی یهودیان در اروپای شرقی به آن دامن می‌زد ولی نگرانیهای بشردوستانه فقط بخشی از علت به شمار می‌رفت. برخی سیاستمداران بریتانیایی احساس می‌کردند که حضور یک دولت یهودی دوست در منطقه فلسطین نزدیک کانل سوئز که شاهرگ حیاتی امپراطوری است، فواید استراتژیک در بر خواهد داشت. در آن زمان اکثر اروپائیان به استعمار درآوردن و متمدن‌ کردن مناطق غیرغربی را حق و حتی وظیفه خود می‌پنداشتند. «هرتزل اصرار داشت که یهودیان در فلسطین باید بخشی از استحکامات اروپا علیه آسیا، و پایگاه متمدن در مقابل بربریسم را تشکیل دهند». وی فلسطین را «گوشه ویرانه و آفت زده‌ای از شرق» خطاب کرده و می‌گفت: «یهودیان،‌ یعنی نمایندگان متمدن غرب، با خود نظافت، نظم و فرهنگ غربی را به این ویرانه می‌آورند.»
در 25 آوریل 1920 شورای عالی متفقین قیمومیت فلسطین را به دولت انگلیس واگذار کرد و 22 ژوئیه 1922 این امر از طرف شورای مجمع اتفاق ملل به دولت انگلیس ابلاغ شد. موضوع تأسیس کانون ملی یهود در فلسطین جزء دستور قیمومیت بود و اعلامیه بالفور تقریباً کلمه به کلمه درآن درج شده بود و دولت قیم را موظف ساخته بود که استقلال و خودمختاری این کانون را تأمین نماید و در ماده (4) کارگزاری یهود را که با دولت قیم به منظور تأسیس کانون ملی همکاری خواهد کرد به رسمیت شناخته بود و تصریح کرده بود که کارگزاری مزبور به منزله سازمان یهود می‌باشد و در ماده (6) قید شده بود که دولت قیم باید وسایل و موجبات مهاجرت و اسکان یهودیها را به صورتی که به پیروان سایر مذاهب تعدی و اجحاف نشود فراهم سازد.
بعد از آنکه در 1920 دستور قیمومیت در «سان رمو» امضا شد دولت انگلیس به اداره این منطقه اقدام نمود و «سر هربرت ساموئل» که از خانواده های معروف یهودیهای انگلیس بود ولی در نهضت صهیونی عضویت نداشت به عنوان نخستین کمیسر عالی فلسطین انتخاب شد. هنگام متارکه جنگ بین‌الملل اول فقط پنجاه و پنج هزار یهودی در اراضی مقدس وجود داشت. حکومت جدید درهای کشور را به روی مهاجرین یهودی باز کرد و این امر فوراً مورد اعتراض اعراب قرار گرفت.
اولین کنگره افراد و جمعیتهای مبارز فلسطینی در سال 1919 در شهر بیت‌المقدس تشکیل شد، ‌در قطعنامه این کنگره مواردی از جمله تقاضای جلوگیری از مهاجرت، شکستن وعده بالفور، پایان دادن به حکومت سرپرستی و وحدت با سوریه با در نظر گرفتن اینکه فلسطین هم جزء سوریه به نام «سوریه جنوبی» باشد، گنجانده شده بود. کنگره چهارم در ژوئن 1921 در شهر بیت‌المقدس به دنبال کنگره‌های معمولی دوم و سوم تشکیل شد و تمام مواد قطعنامه‌های کنگره‌های قبلی را تأکید و تثبیت نمود. همچنین در روزهای چهارم تا هشتم آوریل 1920 در شهر بیت‌‌المقدس، در محل «موسم النبی»، اولین شورش و اعتراضات فلسطین روی داد. مراسم مذهبی «موسم النبی» تبدیل به یک صحنه شورش و تظاهرات ملی شدیدی علیه صهیونیسم و استعمار بریتانیا شد. در جریان این شورش مردم به یهودیان حمله کردند و در اثر تصادم شدیدی که بین اعراب و یهودیان و افراد پلیس که از یهودیان دفاع می‌کردند رخ داد، عده‌ای‌ از یهودیان و عربها کشته و مجروح شدند. در 1921 نیز شورشهایی علیه یهودیها به وقوع پیوست و عربهای سایر کشورها به روشنی مخالفت خود را با طرح صهیونیستها مبتنی بر تبدیل کردن فلسطین به منطقه یهودی‌نشین اعلام کردند. در پارلمان انگلستان،‌ صهیونیستها قدرت فوق‌العاده‌ای داشتند. به همین دلیل حکام انگلیسی کوشیدند جاه‌طلبی یهود را تعدیل کنند و بدین وسیله آنها را برای عربها پذیرفتنی گردانند، زیرا در غیراینصورت ممکن بود عربها برای همیشه یهودیان را از خود جدا نموده و به کلی به صورت بیگانه بنگرند. این قبیل ملاحظات موجب شد که انگلستان،‌ به وسیله یادداشت چرچیل که در سوم ژوئن 1922 منتشر شد، سیاست خود را اعلام کند. در این یادداشت، «اعلامیه بالفور» که در اصل پذیرفته شده بود، به دقت و بدون کوچکترین اشتباهی مجدداً تفسیر شده بود. در این یادداشت سؤال شده بود که ماهیت موطنی یهودیان چیست؟ و جواب داده شده بود که: برخلاف تصور عده‌ای قصد آن نیست که فلسطین، همانقدر که انگلستان،‌ انگلیسی‌نشین است، یهودی‌نشین شود، بلکه قصد این است که: «جامعه فعلی یهود، به کمک یهودیان سراسر دنیا، توسعه بیشتری پیدا کند تا اینکه جامعه تبدیل به مرکزی بشود که بطور کلی یهودیان به دلایل مذهبی و نژادی، بدان علاقه نشان دهند و افتخار کنند» در مورد مهاجرت یهودیان به فلسطین گفته شده بود که محدودیتهایی در مهاجرت پدیدار خواهد شد، به دلیل اینکه «ظرفیت اقتصادی این کشور در حال حاضر قدرت پذیرفتن تازه واردان را ندارد.» همچنین تصریح شده بود که قصد این نیست که «جمعیت، زبان و فرهنگ عرب از فلسطین ریشه‌کن گردد تا تحت انقیاد دیگران آورده شود.»
دولت انگلستان به سازمان صهیونیستها فهماند که اگر این سازمان بخواهد قیمومیت بریتانیا بر فلسطین رسمیت پیدا کند باید این توجیه و تفسیر از اعلامیه «بالفور» را رسماً تصویب کند. هیئت مدیره سازمان صهیونیسم این توجیه و تفسیر را پذیرفت و تصویب کرد و بدین ترتیب رسماً طرح ایجاد یک دولت یهودی را رد کرد و به قول «وایزمن» اظهار امیدواری کرد که «طرحی برای ایجاد اکثریت در فلسطین تنظیم شود.» موقعی که چنین اکثریتی در فلسطین بوجود آید، دولت یهود، به جبر شرایط زمان خودبخود بوجود خواهد آمد. بدین ترتیب پیش‌نویس قطعنامه مربوط به واگذاری قیمومیت فلسطین به بریتانیا با تأیید صهیونیستها از توجیه و تعبیر مجدد اعلامیه بالفور و بدون آن ماده مربوط به ایجاد دولت یهود به جامعه ملل تقویم شد و در بیست و دوم ژوئیه 1922 به تصویب رسید. از این تاریخ به بعد حکومت سرپرستی فلسطین هر سال سهمیه مهاجرین یهودی را اعلام کرد و عده آن پیوسته رو به افزایش نهاد. این وضعیت خشم اعراب را برانگیخت و اعتراضات ضدصهیونیستی از سال 1928 مجدداً آغاز گردید و در تابستان 1929 در کنار دیوار براق با دیوار ندبه درگیری خونینی بین اعراب فلسطین و صهیونیستها درگرفت. طبق مندرجات مطبوعات فلسطین،‌ جدال بین یهودیان صهیونیست و اعراب فلسطین در اگوست سال 1929 بوقوع پیوست. طی راه‌پیماییهایی که طرفین انجام دادند برخوردی بسیار خونین در روز 23 همان ماه بوجود آمد که بر اثر تیراندازی شدید صهیونیستها و سربازان بریتانیایی، فلسطینیها خسارات زیادی متحمل شدند، از آن جمله 351 نفر شهید، 150 نفر زخمی و صدها نفر زندانی شدند. بعد از درگیری دیوار براق به تدریج مبارزات و اعتراضات مردم فلسطین اوج تازه‌ای گرفت و در سال 1963 قیام شیخ عزالدین قسام به وقوع پیوست. و این مبارزات همچنان ادامه داشت.
در سال 1939 دولت انگلیس میزگردی از نمایندگان صهیونیست و فلسطین در لندن تشکیل داد که بر اثر پافشاری طرفین در اعاده حقوق خویش بی‌نتیجه ماند. در 17 ماه مه 1939 دولت انگلیس کتاب سفیدی منتشر ساخت و پیشنهاد کرد که ظرف مدت ده سال دولت مستقلی در فلسطین تشکیل شود که طبق قرارداد مخصوص دیگری به دولت انگلیس مربوط باشد. در این کتاب سفید سرزمین فلسطین را به سه منطقه تقسیم می‌کرد، منطقه‌ای که بطور مجاز به یهودیان واگذار می‌شود، منطقه‌ای که بطور محدود به یهودیان واگذار می‌گردد و منطقه ممنوع برای واگذاری. هر چند که اعراب پیشنهاد را پذیرفتند، اما صهیونیستها از این عمل انگلیس به شدت خشمگین شدند و گفتند که دولت انگلیس جانب اعراب را گرفته است.
در دوران جنگ بین‌المللی دوم تقریباً بر فلسطین آرامش حکمفرما بود. از 28 آوریل تا 15 مه 1947 سازمان ملل متحد جلسات متعددی برای رسیدگی به مسئله فلسطین برگزار کرد و تصمیم گرفت کمیته‌ای به نام کمیته مخصوص ملل متحد فلسطین تشکیل شود. اعضای کمیته مزبور که از فلسطین دیدن کردند شرح بازدید خود را همراه با پیشنهادهایی تقدیم سازمان ملل نمودند.
بنا به تصمیم و توصیه گروه نفوذ و اعمال فشار امریکا و نهضت صهیونیست اکثریت اعضای کمیته سازمان ملل متحد در 29 نوامبر 1948، رأی به تقسیم سیاسی و وحدت اقتصادی فلسطین داد. طبق نظریه مزبور کشور فلسطین به دو منطقه عرب و یهود تقسیم می‌شد که شهر بیت‌المقدس به هیچ یک از مناطق تعلق نداشت و تحت اداره سرپرستی شورای قیمومیت سازمان ملل متحد قرار گرفت.
در چهاردهم ماه مه 1948، دولت انگلیس به قیمومیت خود خاتمه داد و قشون خود را از آن کشور خارج نمود. در همان روز شورای ملی یهود در تل‌آویو انعقاد یافت و بن‌گوریون موجودیت دولت اسرائیل را اعلام و چند ساعت بعد «ترومن» رئیس جمهور وقت امریکا دولت جدیدالتأسیس را عملاً به رسمیت شناخت.

1ـ 2) بررسی حاکمیت و ملیت در قدس در ادوار تاریخ
از آنجا که یکی از مؤلفه‌های مهم ژئوپلتیک قدس ناهمگونی مذاهب و فرهنگها بوده و این امر باعث پیچیدگی ژئوپلتیکی می‌گردد ولی آمارنگاری عربی ـ اسلامی بیت‌المقدس نشان می‌دهد که اکثر ساکنین شهر در طول تاریخ، عرب بوده‌اند. در قرون 13 و 14 میلادی تعداد ساکنان عرب شهر، بالغ بر 40 هزار نفر بوده است و همچنین بعد از آزادی بیت‌المقدس در نبرد حطین جمعیت مسلمان شهر قدس بین 70 تا 80 درصد از کل جمعیت شهر بود. منابع تاریخی درباره مسیحیان بیت‌المقدس ذکر می‌کنند که اکثر آنها اصلیت عربی دارند و بعضی اصلیت اروپائی دارند. مهمترین طوائف مسیحی که در قرن 13 در بیت‌المقدس وجود داشتند شامل لاتین‌ها، سوریون (سریانی)، الیعاقبه، ارمنی،‌ ارتدوکس، النساطره، الهنود، الاحباش و الجورجیون بودند.
اما حضور یهودیان در قدس در دوران اسلامی بسیار کم بود و آنها به دنبال انعقاد پیمان صلح و دریافت امان‌نامه در دوران خلیفه دوم در این شهر حضور پیدا کردند. بر اساس این پیمان یهودیان اجازه اقامت در بیت‌المقدس را نداشتند ولی آنها با پوشش خدمت در مسجدالاقصی در این شهر نفوذ کردند ولی خلیفه عمربن عبدالعزیز به وجود یهودیان در این شهر مقدس پایان داد. به اختصار می‌توان گفت که اعراب در بیت‌المقدس در تمام اعصار قدیم و حتی در دوران اشغال این شهر توسط اروپائیان حضور مستمر داشته‌اند بطوری که تمام آثار تاریخی باقیمانده در قدس عربی بوده و در تمام محلات و مناطق بیت‌المقدس این آثار به چشم می‌خورد. در دوران اسلامی شعاع حضور علمی، فرهنگی و تمدنی مسلمانان در بیت‌المقدس به قدری تابناک بود که طلاب علم و معرفت از تمام عالم اسلامی در آنجا گرد هم می‌آمدند.
با بررسی ادعاهای متفکران یهودی در اثبات وجودشان در بیت‌المقدس متوجه مــی‌شویم کــه آنها دوران و اعصار تاریخ
قدس را فراموش می‌کنند و بر روی آن سرپوش می‌گذارند بخصوص دوره طولانی حاکمیت عربی ـ اسلامی از قرن هفتم میلادی تا زمان اشغال کامل قدس در سال 1967 را نادیده می‌گیرند. حیات بیت‌المقدس تحت حاکمیت اسلامی بیش از دوازده و نیم قرن ادامه داشته است. همچنین این مدت غیر از مدت زمانی است که قدس حیات عربی صرف قبل از ظهور اسلام داشته که این دوران هم قرون متعددی را شامل می‌گردد. به این دلایل باید گفت که ادعاهای رژیم صهیونیستی برای برگزاری جشنهای سه هزارمین سال تأسیس بیت‌المقدس و ادعایش مبنی بر اینکه سه هزار سال بطور متوالی قدس پایتخت یهود بوده است، معتبر و قانونی نبوده است و این ادعا بر جعل آشکار تاریخ بنا گردیده است.

2ـ2) موضع رژیم صهیونیستی در مورد قدس
پیش از تأسیس حکومت غاصب یهود در فلسطین، رهبران جنبش صهیونیسم آرزو می‌کردند که روزگاری بیت‌المقدس را اشغال کنند. مثلاً «آلفرد موند» یکی از رهبران صهیونیسم که در سال 1922 وزیر کار انگلستان بود، در مجمعی به یهودیان چنین وعده داد: «روزی که هیکل سلیمان را تجدید بنا کنیم، خیلی نزدیک است و من در آینده حیات خود را وقف تجدید این بنا، بر ویرانه‌های مسجدالاقصی می‌کنم»
در هفتم ژوئیه 1920 ژنرال «بولز» انگلیسی، فرماندار نظامی فلسطین، به دولت انگلیس چنین گزارش داد: «ابراهیم اسحق، خاخام بزرگ یهودیان فلسطین، و شورای رهبران مذهبی یهود و «اوسیشکن» نائب رئیس جمعیت صهیونیسم، رسماً از حکومت سرپرستی بریتانیایی در فلسطین تقاضا کرده‌اند که تمام بیت‌المقدس و مسجدالاقصی را به آنان واگذار نماید».
در دائرة‌المعارف یهود، در ذیل ماده «صهیونیسم» می‌نویسد: «یهودیان در صددند که نیروهای خود را متمرکز کنند و دشمنان خود را از بیت‌المقدس بیرون کنند و آن را مقر فرماندهی خود قرار دهند «کلررنز» رئیس جمعیت «نگهبانان دیوار ندبه» در هفته‌نامه «پالستاین» شماره ششم اوت 1939 آشکارا چنین نوشت: «این مسجد‌الاقصای مسلمانان که بر قدس‌الاقدس، معبد سلیمان بنا شده، متعلق به یهودیان است».
بدین ترتیب کاملاً روشن می‌گردد که یهودیان پیش از تشکیل حکومت غاصب خود در فلسطین همیشه در فکر تجاوز به مسجدالاقصی نخستین قبله مسلمانان بوده‌اند،‌ زیرا خاخام‌های یهود معتقدند که باید بر روی ویرانه‌های مسجد‌الاقصی، معبد سلیمان را از نو بنا کنند و توراتی را که در زیر بنای مسجدالاقصی مدفون است بیرون بیاورند.
پس از اشغال قدس در سال 1967، دولت «اشکول» (نخست‌وزیر سابق رژیم صهیونیستی) سیاستش را در رابطه با قدس مشخص کرد، «اشکول در رابطه با حاکمیت اسرائیل بر کل شهر تأکید کرد و در مقابل گروهی از رهبران دینی اعلام نمود که قصد ما این است که مدیریت بین‌المللی برای اماکن مقدس قرار دهیم بدین صورت که در دست رهبران دینی ذینفع باشد. سپس توضیح داد، از خیلی وقت پیش اسرائیل برای رسیدن به ترتیبات متقابل آماده بوده است، بر این اساس منظورمان مربوط به اماکن مقدس و اداره آن می‌شود و هرگز به مسئله حاکمیت نمی‌پردازیم. بعد از آن اسحاق رابین نخست وزیر سابق رژیم صهیونیستی نیز موضع «اشکول» را پس از امضا توافقنامه اسلو تائید کرد.
همزمان با شناسایی اسرائیل توسط واتیکان و درخواست پاپ مبنی بر به وجود آمدن وضعیت ویژه برای شهر قدس، اسحاق رابین اعلام کرد که منافع متعدد کلیساهای مسیحی را در حین مذاکرات با سازمان آزادیبخش فلسطین پیرامون قدس مدنظر قرار خواهیم داد و اضافه نمود در آنجا اختلافی بین موضع وی و موضع کشورهای عربی پیرامون این موضوع می‌باشد و مایل به جدایی حل دینی از حل سیاسی قضیه قدس است و وضعیت دینی بدین صورت باقی خواهد ماند. همه کلیساها به صورت خودگردانی اداره خواهند شد و نیز کشورهای اسلامی در رابطـه با چگونگـــی اداره مقدســات اسلامی مسئول خواهند شد. و موضع ما در خصوص قدس ثابت می‌باشد. قدس به صورت پایتخت یکپارچه تحت حاکمیت اسرائیل باقی خواهد ماند و مسئله قدس غیرقابل مذاکره می‌باشد.
از طرفی موضوع اسرائیلیها بر جعل آشکار تاریخ بنا می‌گردد. بدینگونه که بدون پایه و اساس تاریخی، ادعا می‌نمایند که حاکمیت یهود بر قدس سه هزار سال و بطور متوالی می‌باشد. در صورتی که با مراجعه به تاریخ می‌توان پی به بی‌اساس بودن آن برد. «اشکول» درخصوص میانگین پیشرفت یکپارچگی قدس از جنبه واقعیتی و حقوقی در بحثی ویژه با مجله «جویش آبزرور» در 20 سپتامبر 1968، در حالی که حقایق تاریخی را نادیده می‌گیرد پاسخ داد، قدس به صورت یکپارچه و بطور دائم پایتخت اسرائیل بوده است به استثناء 19 سال که بین سالهای 1948 تا سال 1967 فاصله افتاده است، اضافه بر این، شهر از یک قرن گذشته تاکنون محل زندگی اکثریت یهودی بوده است، اما دوره 19 ساله (1967 ـ 1948) این دوره کوتاه بوده است پس به چه حقی اردنی‌ها بر بخش شرقی قدس در این دوره مسلط بوده‌اند. بنابراین وضعیت این شهر به صورت وضعیت سابق آن یعنی شهر یکپارچه و تقسیم نشده برگشته است.

بازگشت حزب لیکود به قدرت، موضع حزب کار در خصوص مسئله قدس را رد می‌کند و مسئولین این حزب اظهار می‌دارند آنچه که حزب کار در حین گفتگو با فلسطینیها ارائه نموده خطر امنیتی به وجود آورده و آنچه در مورد قدس در جریان بوده هدفش بازگشت به تقسیم این شهر می‌باشد. لذا شعار «قدس با صلح» یک موقعیت بالائی را در حملات انتخاباتی لیکود علیه حزب کار به همراه داشت و قبل از به قدرت رسیدن، مجموعه‌ای از شعارها و اهداف حزب لیکود را با مدنظر قرار دادن قدس عرضه می‌نمودند. از این رو روزنامه «معاریو» در 5 حزیران 1996 ذکر کرد: معاون شهرداری قدس «شمویل مئیر» با آگاهی رئیس شهرداری «اولمرت» و با هماهنگی با سازمان «اتریت کوهانیم» طرحی را برای استیلای نهایی بر قدس شرقی فراهم نموده که نکات بارز آن بستن مؤسسات فلسطینی در این شهر نابودی منازل فلسطینیهایی که به رغم رژیم اشغالگر به صورت غیرقانونی ساخته شده اند، اخراج فلسطینیهایی که بصورت غیرقانونی در قدس می‌باشند و برپائی شهرک‌های جدید یهودی‌نشین می‌باشد. در یک جمعبندی کلی از نظر اسرائیلیها حکومت نتانیاهو برای تقویت موضع صهیونیستها در قدس، دیدگاه خشن‌تری نسبت به سایر گروهها دارد.
بنابراین موضع اسرائیلیها پیرامون قدس، علیرغم امضای توافقنامه اسلو که سازمان آزادیبخش فلسطین را به عنوان طرف مذاکرات پیرامون قدس می‌شناسد و همچنین علیرغم تعهد اسرائیل نسبت به توافقات اسلو که موضوع بررسی وضعیت قدس را موکول به مرحله مذاکرات نموده است و صدور قطعنامه‌های سازمان ملل در خصوص وضعیت قدس، همچنان ثابت بوده است اما در برنامه‌های انتخاباتی احزاب گروههای داخلی رژیم صهیونیستی قبل از انتخاب پارلمانی و نخست‌وزیری در سال 1996 درخصوص مسئله قدس مسئله به گونه دیگر است:
1. همه احزاب و گروههای صهیونیستی در رابطه با قدس اعلام کردند، قدس کامل و یکپارچه پایتخت اسرائیل می‌باشد و برای همیشه تحت حاکمیت اسرائیل خواهد ماند.
2. درخصوص قدس گفتگو با فلسطینیها غیرممکن می‌باشد.
3. ساخت و توسعه شهرک‌های
یهودی نشین در قدس ادامه خواهد داشت.
4. قدس بصورت یکپارچه و غیرقابل تفکیک پایتخت ابدی در اسرائیل و مرکز مردم یهود برای همیشه تحت حاکمیت اسرائیل باقی خواهد ماند.

3ـ2) استراتژی یهودی‌سازی قدس
از زمان تأسیس رژیم صهیونیستی در سال 1948، آن رژیم چند هدف را در خصوص قدس شریف در دستور کار خود قرار داده است که از جمله این اهداف تصرف کامل شهر بیت‌المقدس، یهودی‌سازی این شهر با تغییر چهره و رنگ اسلامی آن و انتقال پایتخت این رژیم از تل‌آویو به بیت‌المقدس می‌باشد. رژیم صهیونیستی برای رسیدن به این اهداف اقداماتی همچون اشغال و غصب زمینهای اعراب، تخریب منازل و اماکن اسلامی و عربی و اذیت و آزار ساکنان عرب همراه وارد نمودن فشارهای سیاسی، اقتصادی، حقوقی و اجتماعی، بطوری که زندگی برای اعراب در این شهر بسیار مشکل می‌باشد و اخراج مردم غیریهودی این شهر که به صورتهای مختلفی مشاهده می‌گردد، انجام می‌دهد.
نخستین تلاشها برای شهرک‌سازی در بیت‌المقدس از اواسط قرن 19 آغاز گردید. بگونه‌ای که طی سالهای 1843 ـ 1897 تعداد 27 شهرک یهودی در این شهر و اطراف آن و از سال 1897 تا 1930 تعداد 24 شهرک یهودی دیگر در آن احداث گردید.
انگلیسی‌ها نیز در دوران قیمومیت فلسطین 117 هزار دونم (دونم مساوی یک هزار متر مربع) از اراضی حکومتی واقع در فرمانداری بیت‌المقدس را به آژانس یهود واگذار نمودند و طی این مدت از هرگونه ساختمان‌سازی در بخش شرقی بیت‌المقدس ممانعت کردند.
در سال 1945 زمانی که فلسطین تحت‌الحمایه دولت بریتانیا بود مساحت بیت‌المقدس (19331) دونم بود، که 58% از آن یعنی (11191) دونم در مالکیت اعراب و (4835) دونم (25%) در اختیار یهودیان، (3305) دونم را راهها و میادین تشکیل داده و 17% بقیه نیز به موارد دیگر اختصاص داشت.
پس از تشکیل رژیم صهیونیستی در سال 1948، مطابق قسمت (ب) از ماده پنجم توافقنامه آتش‌بس امضا شده بین اردن و رژیم صهیونیستی در «رودس» سوم مارس 1949، مرزهای بیت‌المقدس بدین صورت تعیین گردد؛ در مورد منطقه قدس خطوط مرزهای آتش‌بس کاملاً طبق مرزهای تعیین شده در توافقنامه آتش بس امضا شده در تاریخ 20 نوامبر 1948 منطبق می‌باشد. به این ترتیب قدس به دو قسمت تقسیم گردید.
1. قسمت شرقی تحت حاکمیت اعراب که مساحتی بالغ بر (2220) دونم داشت.
2. قدس غربی تحت حاکمیت اسرائیل با مساحت (16261) و علاوه بر آن مناطقی با مساحتی در حدود (850) دونم در حد فاصل این دو منطقه نیز زیر نظر سازمان ملل متحد قرار گرفت.
پس از سال 1967 که رژیم صهیونیستی شهر بیت المقدس و زمینهای بسیاری از حومه آن را اشغال نمود، این شهر مساحتی در حدود (108000) دونم پیدا کرد؛ سپس با توسعه دوباره این شهر بوسیله الحاق زمینهای از کرانه باختری مساحت این شهر در سال 1994 به (123000) دونم رسید. روند مصادره زمینهای بیت‌المقدس به شرح ذیل می‌باشد:
ـ حکومت قیمومیت فلسطین (117‌ هزار دونم از اراضی فرمانداری قدس را جدا کرده و به آژانس یهود بخشید.)
ـ به دنبال اشغال مستقیم قدس در سال 1967، (116) دونم از بخش جنوبی محله‌های شهر قدیمی به ظاهر برای مصالح عمومی و در واقع به جهت برپائی محله یهودی جدید مصادره شد.
ـ مرحله بعدی در سال 1968 آغاز شده و (3345) دونم از اراضی منطقه «شیخ جراح و وادی الجوز و ارض السمار» برای ساخت شهرکهای یهودی مصادره شد.
ـ اوایل دهه هشتاد زمانی که (کنیست) مجلس صهیونیستی در 30 جولای 1980 قانون جدیدی به عنوان اینکه قدس پایتخت رژیم صهیونیست می‌باشد را تصویب کرد و رژیم صهیونیستی اراضی روستاهای «بیت حنیفا و شعفاط» که حدود (440) دونم بود را برای برپائی شهرکهای «بسغات زئیف» و «بسغات أومر» مصادره کرد.
ـــ از سال 1987 مرحله دیگری از روند مصادره زمینهای قدس و شهرک‌سازی آغاز گردید که هنوز ادامه دارد. این مرحله اولین بار توسط «اریل شارون» تروریست و وزیر جنگ سابق رژیم صهیونیستی و وزیر مسکن در دولت ائتلافی سال 1987 و وزیر امور زیر بنائی و مسکن در دولت تندرو نتانیاهو، با اشغال یک ساختمان متعلق به اعراب در محله‌های اسلامی این شهر آغاز شد و به دنبال آن گامهای مشابهی در روستاها و شهر بیت‌المقدس از سوی گروههای افراطی یهودی انجام گردید. همچنین نیروهای اشغالگر در 14/3/1995، (2040) دونم از اراضی روستای شعفاط و عنانا، العسیویه، نزدیک قدس را به دلیل انتقال خطوط برق بین شهرکهای «راموت و معالیه ادومیم» مصادره نمودند.
بنابراین بدینگونه مساحت شهر قدس از حدود 5/6 کیلومتر مربع در سال 1948 به 5/70 کیلومتر مربع در طول 20 سال پس از سال 1967گسترش یافت و در این مدت 32 روستای عربی اشغال و نابود شد و بر روی آن شهرکهای یهودی ساخته شد. آنچنان که با اشغالگری یهودیها، بیش از 24 هزار دونم از زمینهای قدس در طول 28 سال پس از جنگ 1967 مصادره گردید و در طول این دوره بیش از (38500) واحد مسکونی یهودی در قدس شرقی ساخته شد و موجب افزایش تعداد یهودیان در این بخش از شهر، از صفر در سال 1967 به بیش از 165 هزار شهرک‌نشین تا سال 1995 در برابر 160 هزار فلسطینی گردید.
از ابتدای اشغال فلسطین توسط بریتانیا در سال 1917، میزان مالکیت عربی در قدس بیش از 90% از مساحت قدس بوده و مالکیت یهود بیش از 4% را تشکیل نمی‌داد. همچنین ساکنان قدس را که در حدود 40 هزار نفر در آن زمان بودند شامل می‌شد و ساکنان یهودی بیش از 35% کل جمعیت، حدود 10 هزار یهودی بودند. غیر از این، نسبت جمعیت و مالکیت یهود و عرب در زمان قیمومیت، در‌ آغاز سال 1994 مشاهده گردید که نسبت به ساکنان عرب 26% از مجموع ساکنان 587 هزار نفری قدس شریف می‌باشد در حالی که نسبت ساکنان یهود به 74% می‌رسد. اما 86% مالکیت اراضی و املاک برای یهودیان و اماکن عمومی و 10% برای عربها می‌باشد و برای حفاظت از 4% باقیمانده طرف عربی آن کوشش می‌نماید تا اشغالگران صهیونیست مصادره ننمایند.
رژیم صهیونیستی در راستای سیاستهای توسعه‌طلبانه‌اش پس از اشغال کرانه باختری و نوار غزه در سال 1967، یکی از برنامه‌های یهودی سازی خود را در قالب شهرک‌سازی در قدس آغاز کرد. از اینرو یهودیان پس از مصاره زمینهای فلسطینیان سه کمربند از شهرکهای یهودی با هدف محاصره و جداسازی شهر بیت‌المقدس از کرانه باختری ایجاد کرده‌اند که به شرح ذیل می‌باشد:
1. کمربند اول دور شهر قدیمی و اطراف آن به سوی بخش غربی شهر کشیده شده که به صورت ایجاد محله یهودی و پارک ملی در درون دیوار تاریخی شهر و بخش شرقی و جنوب آن یک مرکز تجاری در داخل این کمربند می‌باشد.
2. کمربند دوم محله‌های عربی بیرون از دیوار شهر، در مناطقی واقع در درون محدوده شهرداری قدس دوران حاکمیت اردنی‌ها را از سه طرف در برمی‌گیرد و شهرکهایی به صورت کمان، شهر را از محله‌های مسکونی اعراب در شمال و جنوب جدا می‌سازد که تعداد این شهرکها در چارچوب این کمربند 11 شهرک یهود می‌باشد.
3. کمربند سوم با هدف محاصره شهر قدس بر اساس طرحهای پیشنهادی اسرائیل و یهودی‌سازی آن ایجاد شده، این طرح در صدد تهی‌سازی محله‌های عربی از ساکنین آن و جایگزینی یهود به جای آنها است.
بنابراین تا سال 1996 حدود 71% از مساحت قدس شرقی مصادره گردیده است که 31% آن به بهانه مصالح عمومی و 40% دیگر به بهانه مناطق فضای سبز مصادره شد و اعلام گردید این مناطق قابل ساختمان‌سازی نیست ولی پس از مدتی اجازه ساختمان‌سازی در آن مناطق به یهودیها داده شد، در حالی که ساختمان سازی برای عربها منع شده بود.
در دوران اشغال، اسرائیلیها 15 شهرک و 17 محله مسکونی در زمینهای مصادره شده قدس شرقی تا سال 1996 ساختند و 88% از کل واحدهای مسکونی که در قدس شرقی بنا گردیده بود برای اقامت یهودیان بود، در حالی که فقط 12% در محله‌های عربی ساختمان‌سازی صورت گرفته بود. همچنین هیچ واحد مسکونی برای اعراب از 38500 واحد مسکونی که در قدس شرقی بر روی زمینهای مصادره شده عربها ساخته شده بود اختصاص ندادند.

4 ـ2) وضعیت در روند تغییر بافت جمعیت شهر قدس
رژیم صهیونیستی از ابتدای اشغال قدس شریف اقدامهایی در جهت تغییر بافت جمعیت این شهر مقدس آغاز کرده که کماکان ادامه دارد. بدون شک کلیه این تلاشها در راستای طرح تخلیه بیت المقدس از ساکنان اصلی آن به صورت که رهبران رژیم صهیونیستی می‌خواهند، یعنی هیچگاه میانگین جمعیت فلسطینیان از 28% کل جمعیت پای فراتر ننهد. تحقیقاً برای تحقق این طرح با توجه به رشد جمعیت، وضعیت خاصی برای فلسطینیان ساکن بیت‌المقدس بوجود آمده است که موارد ذیل از جمله اقدامهای رژیم صهیونیستی در این خصوص می‌باشد:
الف) ابطال اوراق هویت و عدم تجدید اقامت
ب) مصادره زمینهای فلسطینیان و مسئله ساخت مسکن
ج) انهدام منازل فلسطینیان
د) سعی در عدم اعطای اجازه ساخت منازل برای فلسطینیان و افزایش وسیع قید و بندهای صدور چنین مجوزهایی
ﻫ) عدم اعطای مجوز ساخت بناهای بیش از دو طبقه برای فلسطینیان
و) اعطای اجازه به یهودیان برای داشتن املاک در قدس شرقی، در حالی که این امر برای فلسطینیان به کلی ممنوع می‌باشد.

3. اسلام و مسئله قدس
مقارن با ظهور اسلام در سال 614 م، بیت‌المقدس دو بار در بین دو قدرت بزرگ آن زمان یعنی ایران و روم شرقی دست به دست گشت. ابتدا خسروپرویز امپراطور ساسانی،‌ قدس را از دست رومیان بیرون آورد و صلیب حضرت عیسی را به پایتخت ایران منتقل نمود. در این سال علاوه بر قدس، مصر، سوریه، فنیقیه و فلسطین نیز به تصرف ایرانیان در آمد. سپس در سال 629 میلادی مجدداً فلسطین و سوریه به دست هراکلی (هراقلیوس) امپراطور روم افتاد و صلیب حضرت عیسی از پایتخت ایران به بیت‌المقدس منتقل گردید.
با ظهور اسلام، در مدت سیزده سال پس از بعثت پیامبراکرم(ص)، مسجدالاقصی در قدس قبله مسلمانان به شمار می‌رفت، در این سال هنگامی که حضرت رسول(ص) در مسجد بنی‌سلمه واقع در مدینه نماز می‌خواندند، قبله به فرمان الهی به سوی مکه تعیین شد. آن مسجد را از آن پس ذوقبلتین گفتند. یعنی صاحب دو قبله که یکی رو به سوی مسجدالاقصی و دیگری به سوی مسجدالحرام دارد.
پیامبر اسلام حضرت محمد(ص) در اواخر عمر، سپاهی عظیم به سرداری جوانی به نام «اسامة بن زید بن حارثه» را مأمور فتح شام نمود. اما همزمان با حرکت «اسامة بن زید» پیامبر اسلام (ص) رحلت فرمودند. در زمان ابوبکر سپاهیانی برای فتح شام فرستاده شد و شهرها یکی پس از دیگری بدست مسلمانان افتاد و پس از مرگ ابوبکر عمربن خطاب سپاهیانی را به فرماندهی ابوعبیده جراح برای ادامه فتوحات گسیل داشت که در اثر جنگهایی بین مسلمانان و رومیان با فتح مسلمانان و سقوط دمشق از دست رومیان پایان یافت و پس از دمشق سایر شهرهای سوریه به دست مسلمانان افتاد و ابوعبیده پس از فتح حمص و بعلبک راهی شهر بیت‌المقدس گردید. سپاه ابوعبیده جراح در محلی به نام «اجنادین» نزدیک بیت‌المقدس بقیه سپاه رومیان را سرکوب ساخت، اما شهر قدس به شکست تن در نداد و به مقاومت ایستاد و ابوعبیده جراح شهر را به محاصره گرفت. عاقبت مردم شهر وادار به مصالحه شدند، مشروط به اینکه خلیفه مسلمین با حضور خود در قدس کار مصالحه و شرایط صلح را به انجام رساند. ابوعبیده جراح به خلیفه پیغام فرستاد و قضایا را شرح داد.
عمربن خطاب این شرط را پذیرفت و صلحنامه و قرار دادی منعقد نمودند مشروط بر اینکه نصاری با پرداخت جزیه در امان بوده و در اجرای مناسک دینی آزاد باشند. معابد و کلیساهای آنها را در اختیارشان گذاشت و یهودیان را از ورود به بیت‌المقدس و اختلاط با سایر ساکنان منع کرد.
بر طبق مواد قرارداد که در سال 15 ﻫ .ق منعقد شد، قدس رسماً به تسلط مسلمانان در آمد و نام این شهر از «ایلیا» به بیت‌المقدس تغییر یافت. عبدالملک بن مروان در سال 690 میلادی «قبة صخره» را ساخت و مسجدالاقصی را پی گذاشت. عبدالملک برای اینکه بتواند هزینه این عمارت را تأمین نماید، دستور داد خراج و مالیات هفت سال سرزمین مصر را به این کار اختصاص دهند.
اداره قدس توسط مسلمانان در زمان خلفای عباسی نیز ادامه یافت. خلفای عباسی به سهم خود در تعظیم و تکریم قدس و نگهداری اماکن متبرکه کوششها کردند. هنگامی که بر اثر زلزله قسمتی از بنای صخره ویران شد، ابوجعفر منصور دومین خلیفه عباسی معروف به دوانیقی فرمان داد طلای پوشش درهای قدس را کندند، از آن مسکوک ساختند و هزینه بازسازی آن نمودند.
هنگام وقوع جنگهای صلیبی که مورخان آن را نه جنگ دانسته‌اند لکن علاوه بر نه جنگ بزرگ، دفعات جنگ و گریزها و درگیریهای کوچک از این تعداد خیلی بیشتر بوده است. در جنگ اول و ششم صلیبی، بیت المقدس به اشغال صلیبیون در آمد و در بقیه جنگها پیروزی با مسلمانان بود و قدس در دست مسلمانان قرار داشت.
«آلبرماله» و «ژول ایزاک» هدف از لشکرکشیهای مسیحیان به بیت‌المقدس و جنگهای صلیبی را تبلیغات و موعظه پاپ و کشیشها برای نجات بیت‌المقدس و تربت خیالی عیسی(ع) از دست مسلمانان که برابر با رفتن به بهشت می‌دانستند، ذکر کرده و می‌گویند؛ از این رو پاپ «اوربن دوم» با حضور جمع کثیری از روحانیون و امنای دین، مسیحیان را دعوت نمود که اسلحه بردارند و تربت عیسی(ع) را نجات دهند. پاپ در مرکز و جنوب فرانسه به گردش پرداخته، مردم را به جنگ ترغیب می‌کرد و ضمناً به عموم اسقف‌ها نامه نوشت و آنها را دعوت نمود که برای جنگ «صلیب» به وعظ پردازند و دیگران را نیز به وعظ وا دارند و وعده داد که هر کس در لشکرکشی شرکت کند آمرزیده خواهد شد.
روز حرکت قشون صلیبی‌ها که با حکم پاپ تعیین و اعلام گردید، گوئی تمام اروپا از جا کنده شد. عده افراد قشون به یک میلیون نفر می‌رسید،‌ ولی مرد جنگی بیش از سیصد هزار نفر نبود، قشون صلیب سه سال بعد از تاریخ حرکت،‌ به بیت‌المقدس رسید. در این موقع بیش از چهل هزار نفر از افراد قشون باقی نمانده و بقیه در راه تلف شده بودند. تشنگی و گرسنگی، باقیمانده افراد را تهدید می‌کرد، لذا دیوانه‌وار حمله کردند و وارد شهر شدند و خونریزی سختی برپا کردند. «گودفروا» فرمانده نیروهای صلیبی به پاپ نوشت «اگر می‌خواهید بدانید با دشمنانی که در بیت‌المقدس به دست ما افتادند چه معامله‌ای شد، همین قدر بدانید که کسان ما در رواق سلیمان و در معبد، در لجه‌ای از خون مسلمانان می‌تاختند و خون تا زانوی مرکب‌ها رسید، فقط ده هزار مسلمان در معبد قتل عام شد و هر کس در آنجا راه می‌رفت تا بند پایش را خون می‌گرفت... از کفار (مسلمانان) هیچکس جان سالم به در نبرد و حتی زنان و اطفال خردسال را هم کشتیم. پس از کشتار نوبت به غارت خانه رسید، کسان ما چون از خونریزی سیر شدند به خانه ریختند و هر چه به دستشان افتاد ضبط کردند و هر کس وارد خانه‌ای می‌شد آن را ملک مطلق خود می‌شمرد، و این رسم چنان جاری و ساری بود که گوئی قانونی بود که باید مو به مو رعایت شود.
حمله صلیبیون به شهر بیت‌المقدس را اگر با ورود عمر خلیفه دوم مسلمین مقایسه کنیم که با کمال سادگی و بدون خونریزی وارد آنجا شد و مسلمانان مدت پنج قرن بدون ریخته شدن یک قطره خون آنجا را اداره کردند، به خوبی به اهمیت این شهر برای اسلام و مسلمانان که به آن نهایت احترام را می‌گذاشتند،‌ واقف خواهیم شد.
صلاح الدین ایوبی بعد از آنکه به قدرت رسید، طی جنگهای متوالی به تدریج شهرهای بیروت، عکا، عسقلان، رمله، غزه، بیت لحم، بیت ابراهیم و چندین شهر دیگر را متصرف شد و آماده حمله به شهر بیت‌المقدس و رها سازی آن از دست صلیبیون گردید. سپاه صلاح‌الدین در پانزدهم رجب سال 583 ﻫ .ق به شهر حمله کرد و پس از یک هفته جنگ نیروهای صلیبی مستقر در شهر تسلیم شدند. صلاح‌الدین و سوارانش ساده و بی‌تکلف وارد شهر شدند و به هیچوجه صدمه و آزادی به اهل شهر وارد نساختند. برخلاف مسیحیان صلیبی که در سال 429 ﻫ .ق به هنگام فتح قدس جویهای خون به راه انداختند و هفتاد هزار نفر را قتل عام نمودند، سپاهیان مسلمان کوچکترین گزندی به مردم نزدند و به آنها نزدند و به آنها امان دادند تا هر چه دارند بردارند و از آن شهر بروند و مسجدالاقصی پس از 89 سال که در دست صلیبیون بود به دست مسلمانان افتاد.
جنگهای صلیبی همزمان با سلسله ایوبیان بود. از زمانی که صلاح‌الدین قدس را فتح نمود جانشینان وی نیز کماکان آن را در دست داشتند و صلیبیون در جنگهای دیگر صلیبی که در سال (1229 ـ 1228) میلادی مطابق با (627 ـ 626) ﻫ .ق به تحریک پاپ «انوریوس سوم» به وقوع پیوست. فردریک دوم پادشاه آلمان به سوی بیت‌المقدس حرکت نموده و از اختلاف بین سلاطین ایوبی سود جسته و قدس را اشغال نمود. اما به علت اختلاف پاپ و کشیشها با فردریک، وی به سال 627 ﻫ .ق مطابق با 1229 .م از قدس به کشورش مراجعت کرد و جنگ ششم صلیبی را به پایان رسانید. هشت سال بعد، مسلمانان بار دیگر بیت‌المقدس را محاصره و فتح نمودند.
حکمرانان سلسله ممالیک با مرگ آخرین پادشاه ایوبی یعنی تورانشاه چهارم (648 ﻫ .ق) رسماً در مصر زمام امور را به دست گرفتند. این ممالیک حتی سپاه مغول را که عازم تسخیر بیت‌المقدس بود شکست دادند و با نبردهای فراوان خود با صلیبیها در سال 690 (1291 میلادی) با تصرف شهر عکا، آخرین بازماندگان صلیبی را نابود کردند و نفوذ خود را در شهرهای شام و فلسطین گسترش دادند. در هنگامیکه حکومت شام و فلسطین و مصر به دست ممالیک اداره می‌گردید بیت‌المقدس نیز زیر نظر آنان اداره می‌شد. با ظهور سلاطین عثمانی ترکیه و نفوذ آنان در کشورهای اسلامی بیت‌المقدس نیز به تصرف آن سلاطین درآمد.
در زمان امپراطوری عثمانی، سلطان سلیم اول، سپاهیان ترک در ماه اوت 1516 .م مطابق با رجب 922 ﻫ .ق به مصر یورش بردند. ابتدا شهرهای حلب، حامه، دمشق و بیت‌المقدس را متصرف شدند و در سال بعد حمله قطعی را به مصر آغاز نمودند.
در عصر سلطان سلیمان عثمانی و سایر سلاطین بعد از او، بیت‌المقدس به صورت استانی ممتاز در‌ آمد که تابع قسطنطنیه بود. عثمانیها نام بیت‌المقدس را به «قدس شریف» تغییر دادند. پس از مرگ سلطان سلیمان و در زمان جانشینان او، باز هم قدس شریف که شهری آباد و پرجمعیت بود و سایر شهرهای فلسطین به مدت چهار قرن به دست سلاطین عثمانی اداره شد.
بنابراین از سال 1517 میلادی بیت‌المقدس تحت اداره حکومتهای عثمانی درآمد و همچنان در دست آنان قرار داشت تا آنکه در 1917 میلادی (1337 ﻫ .ق) انگلیس با همکاری نیروهای متفقین و سربازان انقلاب عربی آنجا را تصرف کردند. بدین ترتیب از سال 15 تا 1337 ﻫ .ق (جز در مدت تقریباً یک قرن) به مدت دوازده و نیم قرن اداره بیت‌المقدس با مسلمانان بود و پیروان مذاهب گوناگون از آزادی کامل مذهبی و رفت و آمد در آن شهر برخوردار بودند.
در یک نگاه کلی آنچه که بیت‌المقدس را در نظر جهان اسلام دارای اهمیت ویژه می‌نماید و توجه همه مسلمانان را به آن معطوف می‌کند، علاوه بر موقعیت ژئوپلتیک این شهر در طول تاریخ به دو جهت می‌باشد؛ اول اینکه بیت‌المقدس یکی از شهرهای اسلامی سرزمین فلسطین می‌باشد که بوسیله جنگ به اشغال صهیونیستها در آمده است و این مسئله برای مسلمانان قابل تحمل نمی‌باشد زیرا طبق قوانین اسلامی، سرزمین اسلامی و جماعت مسلمان نمی‌بایستی تحت انقیاد غیرمسلمانان در آیند. دوم اینکه این شهر از بعد معنوی جایگاه ویژه‌ای در میان مسلمانان دارد. بدین صورت که مسجدالاقصی نخستین قبله مسلمانان در این شهر قرار دارد. مسجدالاقصی و مسجدالصخره و اطراف آن را که در میدان وسیعی قرار دارند حرم شریف می‌نامند و از این رو بیت‌المقدس یکی از حرمهای سه‌گانه اسلامی به شمار می‌رود.
از آغاز هجرت پیامبر اسلام(ص) به «مدینه» تا سال دوم هجری، قبله پیامبر و مسلمانان در موقع نماز و نیایش بیت‌المقدس بود و بی‌شک پیش از هجرت نیز در سیزده سالی که پیامبر اکرم (ص) در مکه مکرمه اقامت داشت، رو به بیت‌المقدس می‌ایستاد و نماز می‌گذارد و از این جهت، این شهر قبله نخستین، «بلدالامین» و حرم امن شناخته می‌شود. همچنین درباره اهمیت بیت‌المقدس در حدیثی از امام جعفر صادق(ع) نقل شده: مسجد بیت‌المقدس یکی از مساجد مهم اسلامی است که عبادت در آن فضیلت بسیار دارد.
علاوه بر آن، مسجدالاقصی در موقع معراج رسول اکرم‌(ص) نیز ارزش و قداست خود را نشان داد و خداوند می‌فرماید که شبانه پیامبر اکرم(ص) را از مسجدالحرام به مسجدالاقصی که اطراف آن را پر برکت گردانیده،‌ سیر داده تا آیات و نشانه‌های الهی را به او نشان دهد.
در شهر اسلامی بیت‌المقدس، علاوه بر مسجدالاقصی و مسجدالصخره، 36 مسجد دیگر نیز وجود دارد که 29 مسجد در داخل شهر و 7 مسجد در خارج از دیوار قدیمی این شهر قرار دارد. در بیت‌المقدس آرامگاه گروهی از مسلمانان بزرگ و اصحاب رسول‌الله(ص) نیز قرار دارد که از جمله آنان «عبادةبن صامت انصاری» است که ساکن بیت‌المقدس بود و در «باب‌الرحمة» مدفون است. از این رو، هرگونه بی‌حرمتی و صدمه زدن به اماکن مقدس این شهر و اذیت و آزار ساکنین مسلمان آن از سوی صهیونیستها، عکس العمل و خشم و انزجار مسلمانان را در پی داشته و خواهد داشت.
فلسطینیها، قدس را بخشی از اراضی فلسطین می‌دانند که اسرائیل در سال 1967 اشغال نمود و به موجب قطعنامه 242 شورای امنیت،‌ رژیم صهیونیستی موظف به عقب نشینی از اراضی اشغالی از جمله قدس شده است. در طی برگزاری نوزدهمین کنگره شورای ملی فلسطین (1988.م) در الجزایر،‌ در بیانیه استقلال ملی فلسطین اعلام گردید که دولت فلسطین بر اراضی فلسطین با پایتختی قدس شریف تشکیل می‌شود. این بیانیه در راستای روش سابق در برخورد با قضیه قدس بوده که به عنوان جزئی از اراضی اشغالی توصیف شده بود از این رو موضع فلسطینیها همچنان بدین گونه بوده است.
با شروع مذاکرات صلح مادرید،‌ بعضی از قضایا که پیچیده بود از سایر موارد جدا شد و مسئله قدس نیز یکی از مواردی بود که بررسی آن را به عقب انداخته و به مرحله نهائی مذاکرات (ساف ـ رژیم صهیونیستی) موکول شد، همچون مسئله پناهندگان، شهرکها و مرزها. از دیدگاه فلسطینیها، قدس سرزمین مقدس می‌باشد و همچنین از نظر عامه مردم فلسطین، رهبری فلسطین نمی‌تواند در مورد مطالبی که به حاکمیت بر این شهر مربوط می‌شود چشم‌پوشی نماید و مردم احتمال معامله در قضیه قدس را نیز می‌دهند زیرا شخصیتها، مقامات و گروههای فلسطینی نظرات گوناگون و متفاوتی را در مواقع و شرایط مختلف ابراز داشته‌اند. یاسر عرفات رئیس ساف و تشکیلات خودگردان فلسطینی در پاسخ به ادعاهای رژیم صهیونیستی در مورد حاکمیت بر قدس بطور مکرر تأکید نموده که شهر قدس برای همیشه پایتخت دولت فلسطین خواهد بود. فیصل الحسینی مسئول پرونده قدس در دولت خودمختار فلسطین معتقد است مسئله قدس برای تمامی مقامات فلسطینی یک خط قرمز محسوب می‌شود و هیچ کس نمی‌تواند از این خط قرمز تجاوز کند و حذف موضوع قدس از مذاکرات سرنوشت نهایی مذاکرات به معنای ویران کردن روند صلح خواهد بود. شیخ عکرمه مفتی قدس طی مصاحبه‌ای با روزنامه الاهرام چاپ قاهره در خصوص طرح بین المللی کردن شهر قدس گفت: این طرح مخاطره آمیزتر از یهودی‌کردن این شهر است. وی اضافه نمود: ما یهودی کردن و بین‌المللی کردن شهر قدس را رد می‌کنیم؛ زیرا این اقدام به معنای از دست رفتن قدس برای همیشه است و از نظر بلند مدت، بین‌المللی کردن قدس خطرناک‌تر از یهودی کردن است. کلیه احزاب، سازمانها و گروههای فلسطینی موافق و مخالف روند مذاکرات سازش، قدس را سرزمین اشغال شده همچون سایر سرزمینهای فلسطین می‌دانند و در مبارزات خود، خواهان بازپس‌گیری آن می‌باشند و قدس را پایتخت دولت فلسطین می‌دانند.
در سال 1995 از سوی بیش از 330 تن از علما و اندیشمندان امت و رهبران جنبشهای اسلامی، ملی، نیروهای سیاسی، فرهنگی،‌ اصناف و اتحادیه‌های جهان اسلام، اعلامیه‌ای به عنوان «یاری و همبستگی» در خصوص ضرورت حمایت از خط مقاومت و جهاد جنبشهای اسلامی فلسطین علیه صهیونیسم صادر گردیده که در بخشی از آن درباره قدس آمده است؛ سرزمین، حاکمیت و مقدسات شهر بیت‌المقدس و مسجد مبارک الاقصی، محل عروج پیامبر اکرم(ص) قابل معامله نیست و هر گونه راه حلی که بر ادامه اشغال بخشی از آن تکیه داشته باشد یا حقی از امت را نفی کند، از لحاظ قانونی مردود است و قابل قبول امت نخواهد بود و نشانگر و بیانگر موضع آنان نیست و هیچگونه مسئولیت یا پایبندی را ایجاد نمی‌کند.
کشورهای اسلامی دیدگاه خود را نسبت به وضعیت بیت‌المقدس بطور جداگانه و یا به وسیله اتحادیه‌ها و سازمانهای بین‌المللی و منطقه‌ای ارائه می‌نمایند. کشورهای اسلامی مهمترین فعالیتهای خود را در راستای حمایت از فلسطین و بیت‌المقدس در سازمان ملل و سازمان کنفرانس اسلامی و اتحادیه عرب متمرکز نموده‌اند. اقدامات آنان در این مجامع صرفاً در تهیه قطعنامه‌ها در محکومیت رژیم صهیونیستی می‌باشد، مهمترین تشکیلات گروهی کشورهای اسلامی، سازمان کنفرانس اسلامی است و از آنجا که مسئله فلسطین و وضعیت بیت‌المقدس یکی از مشکلات جهان اسلام می‌باشد از این رو کشورهای اسلامی برای بررسی و رفع این مشکل بصورت گروهی، تدابیر و برنامه‌هایی در نظر گرفته‌اند که در بخش اهداف منشور سازمان کنفرانس اسلامی به شرح ذیل ذکر گردیده است: «مقاصد سازمان کنفرانس اسلامی عبارت خواهد بود از،... هماهنگ ساختن تلاشها برای حفاظت از "مکانهای مقدس". حمایت از مبارزات مردم فلسطین و کمک به آنان برای بازیافتن حقوق و آزادسازی سرزمینشان.» در راستای این هدف مراکز زیر در چهارچوب سازمان کنفرانس اسلامی بوجود آمده و به فعالیت پرداختند:
کمیته دائمی قدس در مراکش، دفتر اسلامی هماهنگی نظامی با فلسطین، دفتر اسلامی تحریم اسرائیل، کمیته اسلامی نظارت بر تحرکات دشمن صهیونیستی، کمیته شش‌گانه فلسطین، صندوق قدس و اداره قدس در دبیرخانه سازمان کنفرانس اسلامی.
در قطعنامه‌های مختلفی که از اولین اجلاس سازمان تاکنون صادر شده، مسئله فلسطین و محکومیت رژیم اشغالگر قدس بیشترین حجم را به خود اختصاص داده است، محتوای این قطعنامه‌ها بطور کلی موضوعات زیر را شامل می‌شود:
ـ تأکید بر استقلال فلسطین و حمایت از حق مردم آن در اعمال حاکمیت بر سرزمینشان
ـ اعلام حمایت از شهر قدس شریف به عنوان پایتخت کشور فلسطین
ـ عنوان‌کردن مسئله فلسطین به عنوان کانون منازعات اعراب و اسرائیل
ـ مشروط کردن حل منازعه اعراب و اسرائیل به عقب‌نشینی بی‌قید و شرط رژیم صهیونیستی از سرزمینهای اشغالی و بلندیهای جولان در سوریه
ـ شناسایی سازمان آزادیبخش فلسطین به عنوان تنها نماینده قانونی مردم فلسطین
ـ حمایت از انتفاضه مردم فلسطین
ـ درخواست از کشورهای عضو برای شرکت در تحریم اقتصادی و نظامی رژیم اشغالگر قدس و وادار نمودن آن رژیم به پیوستن به سازمانهای بین‌المللی مانند آژانس انرژی اتمی و...
ـ ابراز نگرانی نسبت به حمایتهای نظامی آمریکا از رژیم اشغالگر قدس
لازم به ذکر است که جمهوری اسلامی ایران همواره در جلسات سازمان کنفرانس اسلامی بر اتحاد کشورهای اسلامی و استمرار انتفاضه به عنوان راه حل مشکل فلسطین تأکید ورزیده و در مورد پاراگرافهایی که دربرگیرنده تأیید قطعنامه‌های سازمان ملل نظیر 242 و 338 و حتی بندهایی که به شکلی رژیم صهیونیستی را به رسمیت شناخته اعلام موضع نموده است.
ششمین اجلاس وزرای خارجه سازمان کنفرانس اسلامی در جده (ژوئیه 1975) با توجه به اقدامات صهیونیستها در تعرض به بیت‌المقدس و دیگر اماکن مقدسه تحت اشغال، مقرر نمود کمیته‌ای دائمی مرکب از 9 عضو به اضافه دبیر کل سازمان کنفرانس اسلامی تحت عنوان «کمیته قدس» تشکیل گردد. پس از مدتی تعداد اعضای آن به 15 عضو افزایش یافت.
پیگیری و اجرای قطعنامه‌های سازمان کنفرانس اسلامی و دیگر مجامع بین‌المللی در رابطه با فلسطین و مبارزه با صهیونیسم اصلی‌ترین وظیفه‌ای بود که این قطعنامه به کمیته محول نمود، همچنین در این قطعنامه تصریح گردیده که اعضای کمیته به مدت 3 سال به صورت قابل تمدید انتخاب می‌شوند، جلسات کمیته به دعوت رئیس با اکثریت اعضا تشکیل می‌گردد و حضور اکثریت برای رسمیت یافتن جلسات الزامیست. کمیته قدس تا سال 1978 مجموعاً هشت اجلاس برگزار نمود؛ جلسه اول (اوت 1975) امان، جلسه دوم (مارس 1976) جدّه،‌ جلسه سوم (دسامبر 1976) امان، و جلسات چهارم (اکتبر 1977)، پنجم (ژانویه 1978)، ششم (مارس 1978)، هفتم (ژوئن 1978) و جلسه هشتم (نوامبر 1978) همگی در جده تشکیل شده‌اند. نهمین جلسه کمیته قدس قرار بود در آوریل 1979 (دو ماه پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران) برگزار گردد اما دهمین اجلاس وزرای خارجه کشورهای اسلامی با تصویب قطعنامه جدیدی به شماره (p ـ 4/10) ریاست کمیته قدس را برای همیشه به ملک حسن پادشاه مراکش واگذار نمود و با ارتقاء سطح آن مقرر نمود که از آن زمان کمیته قدس در سطح وزرای خارجه کشورهای عضو کمیته برگزار گردد. همچنین کمیته موظف گردید که گزارش عملکرد خود را به اجلاس سران کنفرانس اسلامی ارائه دهد.
بدین ترتیب دوره جدید کمیته قدس از سال 1979 آغاز گردید. کمیته مذکور از آن زمان تاکنون 16 اجلاس برگزار نموده است. اولین آن در ژوئیه 1979 در فاس مراکش و آخرین آن 27 مارس 1997 در رباط مراکش برگزار شده است. جلسات دوره جدید کمیته قدس بدین صورت برگزار شد که، 3ـ 2 ژوئیه 1979 در فاس، 12ـ 11 مارس 1980 در مراکش، سومین اجلاس فوق‌العاده 18ـ 16 اوت 1980 در دارالبیضاء، 24ـ 22 دسامبر 1980 در رباط، 24 ـ 23 آوریل 1981 در فاس، 8 ـ 6 می 1982 در ایفران، 22ـ 21 ژانویه 1983 در مراکش، 30 سپتامبر 1983 در نیوریورک، 20ـ 19 آوریل 1984 در فاس، 5 ژانویه 1988 در ایفران، 7ـ 6 آوریل 1990 در رباط، 16 اکتبر 1990 در رباط، 23 ژانویه 1992 در مراکش، 17 ـ 16 ژانویه 1995 در ایفران و 27 مارس 1997 در رباط.
به دنبال مشکلات ایجاد شده بر سر راه به اصطلاح صلح خاورمیانه بر اثر سیاستهای دولت نتانیاهو و ادامه شهرک‌سازی در سرزمینهای اشغالی فلسطین و خصوصاً در قدس شرقی، از چند ماه قبل زمزمه‌های برگزاری اجلاس کمیته قدس مطرح شد. این مسئله در سفر عرفات به مراکش و دیدار با ملک حسن تقاضا شد؛ ولی ظاهراً شرایط برگزاری اجلاس فراهم نبود و بطور رسمی تاریخی از سوی مراکش و ملک حسن به عنوان رئیس کمیته قدس تعیین نگردید. پس از سفر حسنی مبارک به امریکا و سفر 24 ساعته به مراکش در مسیر بازگشت از آن کشور، در تاریخ 24 اسفند 75 از سوی رهبران دو کشور اعلام گردید در 28 ـ 27 آوریل (8 ـ 7 فرودین) شانزدهمین اجلاس کمیته قدس در سطح وزرای خارجه برگزار خواهد شد. و از طرفی «دنیس راس» هماهنگ کننده امریکا در روند به اصطلاح صلح خاورمیانه به مراکش سفر کرد و با ملک حسن دیدار و مذاکره نمود. وی همچنین در روز شروع اجلاس نیز دیدار دو ساعته‌ای با یاسر عرفات در مراکش انجام داد و پس از آن عازم اسرائیل گردید. هیچ چیز از محتوای مذاکرات مسئول آمریکائی با ملک حسن و عرفات منتشر نشد؛ ولی اعزام فرستاده امریکا در آستانه برگزاری اجلاس و دیدار با ملک حسن به عنوان رئیس کمیته قدس و عرفات رئیس حکومت خودگردان فلسطین و متولی قضیه قدس نشان‌دهنده آخرین توصیه‌های امریکا مبنی بر احتراز از صدور بیانیه شدیداللحن اجلاس علیه اسرائیل و جلوگیری از تصمیمات تند و قاطع احتمالی علیه آن کشور می‌باشد.
در شانزدهمین اجلاس کمیته قدس، آقای عزالدین عراقی دبیر کل سازمان کنفرانس اسلامی نیز گزارشی ارائه نمود. وی با اشاره به وتوی امریکا گفت: امت اسلامی باید حمایت خود را برای مقابله با سیاست یهود‌ی‌سازی قدس متمرکز کند و مسئله قدس نیازمند حمایتهای مادی، معنوی، سیاسی و رسمی و مردمی کشورهای اسلامی است. وی همچنین افزود اسرائیل برای پایان دادن به حضور اعراب در قدس شریف سه استراتژی دارد:
ـ جـدا نمـودن شهر قدس از سایر سرزمینهای فلسطین.
ـ سعی در تخلیه قدس از اعراب ساکن آن.
ـ جلوگیری از رشد جمعیت عرب در داخل قدس و اطراف آن.
در پایان شانزدهمین نشست یک روزه کشورهای عضو کمیته قدس، بیانیه‌ای که در آن به دعوت ملک حسن در برگزاری اجلاس فوق جهت بررسی اوضاع خطیر قدس به عنوان اولین مسئله جهان اسلام و اصرار اسرائیل به ادامه سیاستهای خود به منظور یهودی‌کردن قدس اشاره شده است، منتشر نمودند. در این بیانیه 11 ماده‌ای ضمن حمایت از روند صلح خاورمیانه با اجرای تمام موافقتنامه‌های امضا شده، قدس را جزو سرزمینهای اشغالی فلسطین دانسته و خواستار اجرای قطعنامه‌های شورای امنیت در این رابطه شدند و با حمایت و تجدید همبستگی با مردم فلسطین، سیاستهای شهرک سازی‌ و یهودی‌کردن قدس و سایر سرزمینهای عربی و فلسطین اشغالی را محکوم نموده و آن را مخالف موافقتنامه‌ها و قطعنامه‌های بین‌المللی و شورای امنیت دانستند و از اسرائیل خواستار توقف فوری شهر‌ک‌سازی خصوصاً در کوه ابوغنیم، آزادسازی زندانیان فلسطینی و پایان دادن به محاصره اقتصادی فلسطین شدند.
مهمترین بند قطعنامه، بند 7 آن می‌باشد که از دولتهای اسلامی و عربی که اقداماتی را به منظور برقراری رابطه با اسرائیل شروع نموده‌اند،‌ خواسته شده است در سیاست خود تجدیدنظر نموده و همچنین خواستار بستن دفاتر ارتباطی اسرائیل در کشورهای اسلامی تا زمانی که آن کشور به قطعنامه‌های سازمان ملل گردن نهد، شدند.
در این بیانیه برقرار دادن دارائیهای صندوق قدس در اختیار سازمان آزادیبخش فلسطین تأکید و از واتیکان خواسته‌اند از اقدامات اسرائیل در یهودی‌سازی قدس شریف جلوگیری کند و از دبیر کل سازمان کنفرانس اسلامی خواستار انجام تماسهای ضروری با سازمانهای منطقه‌ای و بین‌المللی به منظور بررسی راهها و امکانات برای حفظ تمدن و فرهنگ مذهبی قدس شده است.

4) دیدگاه امام خمینی نسبت به رژیم صهیونیستی و بیت‌المقدس
مسئله فلسطین بازتابهای متعدد و گسترده‌ای را در سراسر جهان تاکنون به دنبال داشته و یکی از واکنشهای مهم در قبال این رویداد، برخوردی است که از جانب روحانیت اسلام و مخصوصاً علمای شیعه صورت پذیرفت و بدون هیچ تغییری، در طول هفتاد سال گذشته ادامه یافته است. حال با توجه به ویژگیهای خاص ظلم‌ستیزی روحانیت باید بدانیم که این طبقه از اندیشمندان مسلمان اصولاً با مسائلی چون موضوع فلسطین و نفوذ صهیونیستها چه برخوردی را می‌نمودند و مقابله با آن را به چه قسمی لازم می‌شمردند. یکی از روحانیون گمنام ایران به نام محمدحسن بن محمدابراهیم گیلانی که با حادثه‌ای مشابه قضایای فلسطین در عهد خود مواجه شده بود، حکم واجب را برای مقابله با این خطر یکی از اقسام جهاد بیان داشته، وجوبش را چنین متذکر می‌شود:
دوم جهاد در صورت هجوم اهل شرک و ضلالت است بر بلاد مسلمانان به نوعی که خایف باشند اهل بلاد از غلبه و استیلای اهل کفر بر بُلدان، یا اگر چه قلیل شد اخذ مال ایشان و این نوع جهاد واجب است بر کافة مسلمانان که قادر باشند بر جهاد... و این جهاد در غیبت و حضور امام ـ علیه السلام ـ بی‌تفاوت رواست.
شیخ محمدرضا همدانی از علمای عصر ناصری نیز در رساله‌ای به نام ترغیب المسلمین الی دفاع المشرکین، طی حکم صریحی در برابر چنین هجوم و صدمه‌ای می‌نویسد:
جهاد که غرض حفظ بیضة اسلام و انتظام امر معاش و معاد أنام است، مادام که غرض صورت نیافته، امر به جهاد باقی است.
مطالعة تاریخ معاصر جنبشهای شیعی روشن می‌سازد که همین طبقة روحانیت در سخت‌ترین شرایط و هنگامی که شداید از هر سو اساس و بنیان جامعة اسلامی را در معرض آفات و حوادث قرار می‌داد، نه تنها در کسوت راهبری جهاد در می‌آمدند، بلکه با ژرف‌اندیشی و دقت نظر به سرعت مطامع استعماری یا اهداف دراز مدت بیگانگان را شناسایی کرده، مانع از وصول ایشان به مقصد غایی خود می‌شدند. برای مثال، وقتی که در عراق قوای انگلیسی به مبارزه با مردم برخاستند و کوشیدند تا قیام ملت عراق را از مجرای طبیعی خود منحرف سازند و شرایط دشوار و خفقان‌آوری را پدید آورند. این انقلاب شیعیان عراق به رهبری روحانیون بود که ایشان را ناامید و محکوم به شکست کرد. یکی از علمای نجف که در سالهای جنگ جهانی اول شاهد قیام شیعیان نجف بوده و حوادث را به دقت ثبت کرده، در بخشی از خاطرات روزانه‌اش درباره علل قیام و جهاد شیعیان می‌نویسد:
بعضی دیگر را اعتقاد بر این باشد که محض عرق اسلامی و حمیّت اسلامیت بوده [که] نتوانسته ببیند که بلدة مقدسة نجف که مرکز روحانیت و دیانت و قبة اسلام [و] چشم و چراغ اسلامیان است در تحت فرمانروایی صلیبیان حکمران و آمر بر این بقعة مقدسه که مطاف ارواح مقدسة انبیاء و اولیاء و ملائکه مقربین و محبط رحمت و فیوضات حضرت احدیت بوده... بیرق تثلیث بالا سر جقة توحید کوبیده شود.
روحانیت شیعه با اتکا به چنین پشتوانه‌‌هایی و با توجه به وظیفه شرعی خود در خصوص قضیه فلسطین، از همان ابتدا حرکتی را آغاز کردند که دقت در اهداف و مواضع نخستین این رهبران دینی و مقایسة آنها با آمال امروزی ایشان، ما را مطمئن می‌سازد که روحانیون شیعه به واقع از جمله سرسخت‌ترین و سازش ناپذیرترین مجموعه‌ای بوده‌اند که در برابر خطر صهیونیسم بدون هیچگونه تأمل و مسامحه‌ای از خود واکنش نشان داده‌اند. مرحوم آقا محمد حسن آل کاشف‌الغطاء، اعلم علمای نجف در پاسخ به استفتای محمد صبری عابدین، آموزگار حرم شریف قدس، مطابق اسناد موجود فتوایی را به این مضمون انتشار می‌دهد:
جل شأنه می‌فرماید و کذلک اخذ رب اذا اخذ القری و هی ظلمة ان اخذه الیم شدید. چه ظلمی از این بالاتر می‌باشد که انسان حقوق رفتگان و احفاد خود را از بین ببرد و پایمال نماید و بلکه می توان گفت چه ظلمی از این بالاتر است که انسان حق مقدسات و دین خود را پایمال کرده و از عظمت نوامیس و قرآن خود بکاهد.
او سپس با اشاره به فروش اراضی فلسطین و حکم شرعی افرادی که در این گونه معاملات دسته داشته‌اند، چنین اظهار نظر می‌کند:
... آیا بعد از این همه یقین ندارند که این فروش، جنگ با اسلام می‌باشد؟ آیا کسی شک دارد که این فروش یا همراهی در فروش یا کوشش و دلالی با رضایت در این کارها جنگ با خدا و پیغمبر(ص) او، پایمال نمودن دین اسلام است؟... آنها را از دین و حوزه اسلام خارج و جزء کفار بشمارید و در تمام کارها از آنها دوری کرده و با آنها ازدواج ننموده و با آنها معاشرت نکرده و همچنین خرید و فروش و سلام و علیک و رفت و آمد و گفت و شنید با‌‌ آنها ننموده و به علاوه مرده‌های آنها را مشایعت نکرده و در قبرستانهای مسلمانان هم دفن ننمایند. اسامی آنها را بایستی در تمام مجامع «نوادی» و روزنامه‌ها و مجله‌ها به اسم خارج‌شدگان از دین معرفی کرده و اسم ببرید.
موضوع مخالفت علما با طرح تقسیم فلسطین در جامعه ملل شاید به واقع گام آغازین رویارویی علمای جهان اسلام و غرب بود که پرچم آن را روحانیت شیعه ایرانی مقیم عراق بلند نمود. این جماعت با فراخوان سایر علمای اسلامی، این مهم را بی‌واهمه و هراس چنین به فعلیت در آورند:
آقایان هبةالدین شهرستانی و سید محمدمهدی صدر، سید محمدمهدی اصفهانی و سید محمدمهدی خراسانی که از علمای ایرانی ساکن بغداد و کاظمین هستند و شیخ راضی آل یاسین که از علمای شیعه عرب است با یوسف عطا مفتی بغداد و حبیب العبیدی مفتی موصل و ابراهیم راوی که هر سه از علمای درجة اول موصل و بغداد هستند، تلگرافی به مضمون ذیل به جامعة ملل و وزارت خارجة انگلیس مخابره نموده‌اند:
این جانبان که نمایندگان روحانی مذاهب اسلامی هستیم، از قرار کمیسیون سلطنتی راجع به تقسیم فلسطین که یک کشور اسلامی و عربی عزیزی است اظهار عدم رضایت نموده و نسبت به آن اعتراض و آن را یک ضربتی به قلب اسلام و عرب می‌دانیم.
آیت‌الله سیدابوالحسن اصفهانی طی یادداشتی برای سفارت دولت ایران در بغداد اظهار امیدواری می‌کند که دولت ایران در جامعه ملل از همه گونه تلاش برای دستیابی ملت فلسطین به حقوق حقة خویش فروگذاری ننماید. علامه کاشف الغطاء در اقدامی همسو با فعالیت آقای سیدابوالحسن اصفهانی، پادشاه وقت عراق ملک غازی را مورد همین گونه خطاب قرار داده است. سفارت ایران در بغداد این حرکت را اینگونه تشریح می‌کند:
علمای عرب شیعة نجف مجدداً تلگرافهایی به ملک غازی و کمیسر عالی فلسطین مخابره نموده و از مظالم انگلیس در فلسطین دادخواهی کرده‌اند. آقای شیخ محمد حسین کاشف الغطاء که از مشاهیر علمای عرب در نجف می‌باشد نیز تلگرافی به کمیسر عالی انگلیس و کمیسیون فنی انگلیس مخابره نموده و اضافه کرده است که مردم از علما فتوای جهاد خواسته‌اند...
یکی از جراید بغداد هم خبری را درج می‌کند که نشان‌دهندة‌ روحیه مبارزاتی و خدشه‌ناپذیر روحانیون است. بر اساس خبرالنهار بغداد،‌ علمای اسلامی در 25/3/1317 با اجتماع «در تحت قبة حضرت امیر(ع) در نجف تجمع نموده، در باب صدور حکم جهاد مذاکراتی نموده و حکم مزبور به امضای همة آقایان علما صادر خواهد شد و ریاست جلسه مزبور هم با آقای کاشف الغطاء خواهد بود.» روحانیون شیعه برای بررسی این موضوع از علمای سوریه، لبنان، اردن، مصر، یمن، امارت‌نشینهای خلیج فارس، ترکیه،‌ افغانستان و ایران دعوت کرده‌اند که در این اجلاس حضور یابند. علامه کاشف الغطاء سپس خود رأساً حکم جهاد را صادر کرد:
... ای اسلام و ای عرب، بلکه ای برادری و یا اینکه ای بشر، وضعیتی که فلسطین سر بریده به آن رسیده است به نظر همه مشهود عیانی شده و چنان که گفته‌ایم باز هم می‌گوییم که قضیه فلسطین قضیة بالاختصاص خود فلسطین نبوده... ای عرب ای مسلمین ای بشر یا ای مردم، جهاد در فلسطین بر هر انسان واجب شده، نه بر عرب و مسلمین تنها... این است دعوت و ندای عمومی این جانب که به عرب و اسلام می‌فرستم. خدا گواه است که بنده دهة ششمی را از عمر تجاوز کردم و اگر ازدحام و ازدیاد انواع علل رنجوری بر این استخوانهای پوسیده‌ام حمله نمی‌آوردند، اول شخصی بودم که به این دعوت لبیک می‌گفتم...
محمدالحسین آل کاشف الغطاء
او سپس در فتوایی دیگر به تقسیم‌بندی کشورهای جهان اسلام می‌پردازد که باید در این جهاد نقش ایفا نمایند. به زعم علامه، نخستین کشوری که باید رایت جهاد را بردارد، اردن هاشمی است که زعمای آن ادعای سیادت می‌نمایند و پس از آن، حجاز است که به دلیل پرتوافکنی خورشید اسلام باید قدم در این راه بگذارد. آنگاه مصر و سوریه را مورد خطاب قرار داده، آنها را به دلیل همجواری ذی‌ حق می‌شمارد و سپس می‌گوید:
می‌گویند چهارصد میلیون مسلمان در کرة زمین موجود است. چطور می‌شد اگر ده یک این عده از راه غیرت اقدام نموده، برای ادای وظیفة خویش نسبت به فلسطین، و به یاری مجاهدین آن ملحق می‌شدند؟ البته گره فلسطین گشوده می‌شد، اشکال آن خاتمه می‌پذیرفت... به خدا قسم که از مرحله خیلی دور افتادیم و پرت گشتیم و هنوز آنچه را که باید بیان نکردیم... کنگره‌ها منعقد و مقررات آن تقدیم می‌شود و هیئتها برای لندن مسافرت می‌کند با همة اینها قشون انگلیس شکم زنهای آبستن را در فلسطین سفره می‌کند، بی‌گناهان را بی‌جان و خونهای پاک را روان می‌سازد و با تمام شدت به تبهکاریهای بزرگ خود ادامه می‌دهد و حجاز و اردن هم
با چشم و گوش همه چیز را می‌بینند و می‌شنود، با وجود این با کمال تفریح رفت و آمد دارند. حتی دو بز آنها از جای خود نجنبیدند. ای کاش به این هم اکتفا و شرّ خود را از سر فلسطین کوتاه می‌کردند و با ستمکاران مساعدت و همراهی نمی‌نمودند. ولی عموم مسلمانان در اقطار زمین چیزی که دارند اعتراض هست، هیاهو، نطق، مقاله‌نویسی، شعرگویی و بعضی مساعدتهای مادی بسیار کم که حال یک قطرة آب بر سنگ را دارد و حال آنکه خیلی از مسلمانان دارای هزاران بلکه میلیونها لیره هستند. آیا هیچ شنیده شد یکی از آنها با هزار لیرة استرلینگ کمکی کرده باشد، چنانکه یهودیان که عده‌شان کمتر و طبعشان پست‌تر است می‌کنند؟
این جملات که اینکه قریب به شصت سال از تحریرش گذشته و نمایانگر روح حاکم بر روحانیت شیعه است، اگر منصفانه مورد قضاوت قرار گیرد، بیانگر درد اصلی جهان اسلام بوده و هست. دردی که اگر چه بیمار مبتلا به آن تاکنون تاوان سنگینی را برای تسکینش پرداخته، اما حاضر نشده به درمان اساسی خود برخیزد. علامه کاشف‌الغطاء در پایان اعلامیة خود با رشادت جملاتی را می‌نویسد که به واقع زیبندة او است. او که درد اصلی جهان اسلام را یافته، این صراحت را دارد که حقایق را هرچند تلخ و ناگوار بیان کند تا شاید مسلمانان به خود آیند و سر از خواب غفلت بردارند. کلام او در این باب چنین است:
با وجود همه اینها، کاش مسلمانان به حق اعتراف کنند و حقیقت را پاک و پوست‌کنده اظهار نمایند. آن حقیقت این است که بلیة مسلمانان از خود مسلمانان و از بلیة صهیونی و انگلیس خیلی بزرگتر می‌باشد. این حقایق آشکار را هرکس می‌داند و جز شاگرد کوچک دبستان کسی آن را ابراز نمی‌نماید. در نجف اشرف، مدرسة کاشف الغطاء، محمدحسین آل کاشف الغطاء، شماره 8 ، مورخه 24 شوال 1357 برابر 18/12/1938
امام خمینی در اوج قدرت نظام ستم‌شاهی، افشاگر روابط پنهان رژیم شاه و اسرائیل بود و مقابله با خطر اسرائیل برای جهان اسلام را بسیار جدی و پیگیرانه دنبال می‌کرد. امام خمینی یکی از اولین مراجع تقلید و پیشوای بزرگ مذهبی بود که مجوز حمایت از مبارزان فلسطینی از محل وجوهات شرعی و زکوات و صدقات را صادر نمودند و در جریان جنایت رژیم اشغالگر قدس در به آتش کشیدن مسجدالاقصی، برخلاف مشی دیگران که بازسازی مسجد را وجهه همت خود قرار داده بودند، با دوراندیشی تمام بر حفظ آثار جنایت اسرائیل به عنوان عاملی سمبلیک در جهت تحریک و تشویق مسلمین علیه موجودیت مسبب اصلی جنایت یعنی رژیم اشغالگر تأکید می‌نمود. ایشان از همان آغاز وجهه اسلامی و بعد اعتقادی مبارزه با اسرائیل را کارسازترین روش برای بسیج ملت مظلوم فلسطین و جلب حمایت امت اسلام از آنان معرفی نمود و اتخاذ مشی‌های دیگری همچون تکیه بر قومیت عربی و نگرش‌های ناسیونالیستی و دیگر ایدئولوژیهای وارداتی و غیراسلامی را انحراف در مسیر مبارزه برای آزادی قدس می‌دانست.
ایشان به مشکلات درونی جهان اسلام و از جمله ضعف و ناتوانی یا وابستگی بعضی از سران کشورهای اسلامی وقوف کامل داشت و لذا بر آگاهی و شعور عمومی جهان اسلام منبعث از اصول اعتقادی و مشترکات ایمانی و فرهنگی امت و پرهیز از اختلافات فرقه‌ای تأکید می‌نمود و سران دولتهای اسلامی را به متابعت از این جریان فرامی‌خواند و معتقد بود که دولتها تا آنجا که با این شعور و خواست عمومی مسلمین و همراه باشند، شأن رهبری و مسئولیت هدایت مبارزه را عهده‌دار خواهند بود و الاّ ملتهای مسلمان می‌بایست با آنان همان کنند که ملت مسلمان ایران با شاه کرد.
با توجه به مقدمه‌ای که مذکور افتاد و با عنایت به آنچه در فصول قبلی به آن پرداختیم و با نگاهی به اوضاع کنونی مسئله فلسطین بطور اعم و وضعیت بیت‌المقدس بطور اخص و اقدامات انجام یافته در صحنه فلسطین و صف‌بندی نیروها از طرفی و حمایت استکبار از رژیم اشغالگر قدس وضعیت به گونه‌ای شده است که تحقیق،‌ نطق و نگارش پیرامون موضوعی چون صهیونیسم،‌ در بسیاری از نقاط جهان، به مثابه تجاوز به حریم ممنوعه‌ای است که جزایی چون تهدید، ترور،‌ محاکمه و حتی مرگ به دنبال دارد. قضیه محاکمه پروفسور روژه گارودی از محققین، متفکرین و نویسندگان بسیار معروف مغرب زمین که در صفحه اول کتاب خود تحت عنوان «پرونده اسرائیل و صهیونیسم سیاسی» می‌نویسد: ما به حریم یک موضوع ممنوع تجاوز می‌کنیم و آن صهیونیسم و دولت اسرائیل است، که این خود شاهدی بر مدعا می‌باشد. ایشان در ادامه می‌نویسد، اگر تحلیل صهیونیسم را مطرح کنیم از محدوده ادبیات به حوزه قضایی منتقل می‌شویم... انتقاد اساسی از دولت اسرائیل (و تأکید می‌کنم که انتقاد اساسی و بنیادی یعنی تحلیل و تشریح منطق درونی دولتی متکی بر اساس و اصول صهیونیسم سیاسی) بلافاصله به قیمت نازی قلمداد شدن، تمام می‌شود و تهدید به مرگها را به سویتان سرازیر می‌کند.»
این واقعیت را نه فقط بسیاری از نویسندگان و پژوهشگران بزرگ در محافل خصوصی و عمومی و حتی مکتوبات خویش اظهار و اعتراف داشته و از آن شکوه نموده‌اند، که بسیاری از مردم نقاط مختلف جهان نیز شاهد این قبیل تهدیدها، ترورها، محاکمات و قتل‌ها بوده‌اند. حاکمیت چنین منطقی در شماری از دول جهانی بویژه محافل اروپایی و جهان غرب، نه فقط نشانگر نفوذ و سلطه صهیونیسم بر مجامع و مناطق فوق‌الذکر، که بیش از آن نمایانگر وحشت صهیونیستها از افشای چهره اصلی و ماهیت درونی‌شان می‌باشد. در چنین عصری و اینچنین فضایی تنها افرادی جرأت و شهامت مصاف با سلطه‌گران صهیونیست و اقطاب و ایادی این پدیده سرطانی را خواهند داشت که قلبی سرشار از ایمان و ره‌توشه‌ای خالص از اسلام ناب محمدی(ص) داشته و متکی به سنگری محکم و دژی تسخیرناپذیر چون قرآن و عترت باشند. اگر قضاوت را به عهده انصاف وانهیم و در صدد معرفی و انتخاب چنین چهره یا چهره‌هایی برآئیم، بی‌تردید، حضرت امام خمینی را باید بزرگ پرچمدار این روشنگری و در نهایت ستیز قهرمانانه، بویژه در این برهه از تاریخ برشمرد.
در سرتاسر بیانات و مکتوبات این پیشوای بزرگ مسلمین جهان، صهیونیسم به عنوان پلیدترین پدیده سیاسی و منفورترین عبارت معرفی می‌شود، آن هم نه در فضای جمهوری اسلامی و یا انقلاب، که در سخت‌ترین دوران سیاه اختناق و استبداد شاهنشاهی، یعنی از همان آغاز علنی شدن مبارزات ایشان در سال 1341 شمسی.
به بیانی دیگر،‌ زمانی که ایادی صهیونیسم در ایران حکمفرمایی می‌کردند، زمانی که سازمان «ساواک» به عنوان یکی از مخوف‌ترین تشکیلات زیرزمینی و پلیسی تحت هدایت و آموزش کارشناسان صهیونیست قرار داشت، زمانی که بازار و اقتصاد ایران تحت قبضه صهیونیستها بود، هنگامی که رادیو، تلویزیون و دیگر رسانه‌های گروهی را صهیونیستها اداره می‌کردند و خلاصه زمانی که صهیونیسم در هرم قدرت ایران قرار داشت و مشی سیاسی، فرهنگی، اقتصادی،‌ آموزشی، نظامی و... را در نظام منحوس پهلوی تبیین و ترسیم و تعیین می‌نمود، و نه فقط در ایران شاهنشاهی که، در تبعید در عراق نیز این سلاله رسول‌الله(ص)، با کمال شجاعت و شهامت و هشیاری، نوک پیکان مبارزه مقدس خویش را علیه صهیونیسم جهانی نشانه گرفته و این پدیده خطرناک را سرمنشأ تمامی فساد و جنایات، در بسیاری از بلاد عالم از جمله ایران شاهنشاهی معرفی می‌نمود:
«هدف اجانب قرآن و روحانیت است... ما باید به نفع یهود، آمریکا و فلسطین هتک شویم و زندان برویم. معدوم گردیم. فدای اغراض شوم اجانب شویم.»
«اینجانب به حسب وظیفه شرعیه به ملت ایران و مسلمین جهان اعلام خطر می‌کنم. قرآن کریم و اسلام در معرض خطر است.‌ استقلال مملکت و اقتصاد آن تحت قبضه صهیونیستها است.»
«این ماده فساد که در قلب ممالک اسلامی با پشتیبانی دول بزرگ جایگزین شده است و ریشه‌های فسادش هر روز ممالک اسلامی را تهدید می‌کند باید با همت ممالک اسلامی و ملل بزرگ اسلام ریشه‌کن شود.»
حضرت امام خمینی در طول دوران سخت تبعید و نیز پس از پیروزی انقلاب اسلامی،‌ همچنان در عزم خویش برای مبارزه با صهیونیسم پایدار مانده و خطر این پدپده پلید را به ملل آزاد جهان گوشزد می‌نمود:
«من نزدیک به بیست سال است که خطر صهیونیسم بین‌الملل را گوشزد نموده‌ام و امروز خطر آن را برای تمامی انقلابات آزادی‌بخش جهان و انقلاب اصیل اسلامی ایران نه تنها کمتر از گذشته نمی‌دانم که امروز این زالوهای جهانخوار با فنون مختلف برای شکست مستضعفان جهان قیام و اقدام نموده‌اند. ملت ما و ملل آزاد جهان باید در مقابل این دسیسه‌های خطرناک با شجاعت و آگاهی ایستادگی نمایند.» «من همانگونه که بارها و در سالهای گذشته، قبل و بعد از انقلاب هشدار داده‌ام مجدداً خطر فراگیری غدة چرکین و سرطانی صهیونیسم را در کالبد کشورهای گوشزد می‌کنم.»
توضیح این نکته ضروری است که حضرت امام در تمام طول مبارزات خویش علیه صهیونیسم و نظام سلطه در جهان، با کمال دقت و آگاهی به این نکته اشاره داشته‌اند که مسئله «صهیونیسم» از حساب «یهود و یهودیت» جدا و قابل تفکیک است.
صهیونیسم جهانی همواره کوشیده است تا تمامی جنایات، تهاجمات، اشغالگریها، سلطه‌طلبیها و تمامی عملکردهای پلیدش را تحت پوشش مذهب یهود قرار داده و توجیه نماید. و بدین ترتیب نه تنها خود را ناجی یهود، بلکه از این ترفند به عنوان دست‌آویزی جهت توجیه ماهیت و مشروعیت بخشیدن به عملکردهای پلیدش در راستای مطامع اشغالگرانه خویش سوءاستفاده کرده و بی‌تردید توسل و تمسک به چنین شیوه‌ای، نه فقط در گمراه ساختن و انحراف اذهان بسیاری از مردم و مجامع بویژه عامه یهود بی‌تأثیر نبوده که در جهت و راستای مطامع و مقاصد صهیونیستها بهره‌ها و ارمغان فراوانی به همراه داشته است. کیست که نداند که صهیونیسم پدیده‌ای سیاسی است و آئین یهود را تنها به عنوان دست‌آویزی برای تحقق آرمانهای سیاسی خود قرار داده و بسیاری از یهودیان با این پدیده شیطانی مخالف و معاند بوده و حتی به مبارزه مشغولند. کیست نداند که از آغاز زمزمه‌های اشغال فلسطین، بویژه در اواسط قرن نوزدهم در اروپا، بسیاری از یهودیان با تز و اندیشه صهیونیستی کوچ یهود به فلسطین مخالفت کرده و خواهان همزیستی در محل زیست و موطن خویش بوده‌اند؟ بطوری که منابع یهودی اعتراف می‌کنند: عکس‌العمل جوامع یهودی اروپا و امریکا در همان زمان به صورت مخالفت با صهیونیسم و ایده اسکان با مراجعت به فلسطین نمودار گردید.
مدل مبارزاتی امام خمینی در قبال رژیم غاصب قدس بر چند محور استوار بود که بررسی هر یک از این محورها خود نیازمند انجام تحقیقی عمیق بوده و لازم است رساله‌هایی در هر یک از ابعادی که به آن اشاره خواهد شد نگاشته شود. این مدل را می‌توان روش «ظلم‌ستیزی» و یا «استکبار ستیزی» نام نهاده و از «هویت اسلامی فلسطین»، «اتحاد امت اسلامی»، «مبارزه درونی یا تزکیه و انسجام درونی نیروهای مبارز»، «دشمن شناسی و افشای مستمر ماهیت رژیم صهیونیستی» و «بهره‌مندی از قابلیتهای جهان اسلام» به عنوان مؤلفه‌های مهم و کارکردی این مدل مبارزاتی نام برد.

هویت اسلامی
لازمه اتخاذ مواضع اصولی و مبارزه جدی با اسرائیل این است که مردم ضمن آگاهی، مبتلا به بیماری و تب مصرف نباشند و آنقدر به زمامداران خویش اعتماد داشته باشند که با آنان همکاری و همراهی کنند؛ ولی خفقان و استبداد حاکم بر اکثر کشورهای اسلامی به حدی بود که مردم پشتیبان حکومتها نبودند. با درک این موقعیت بود که امام خمینی تکیه‌گاه اصلی مقاومت را ایمان اسلامی ملتها دانسته، می‌فرمایند:
«ما تا به اسلام برنگردیم ـ اسلام رسول‌الله(ص) ـ تا به اسلام رسول‌الله(ص) برنگردیم، مشکلاتمان سر جای خودش هست، نه می‌توانیم قضیه فلسطین را حل کنیم،‌ نه افغانستان را نه سایر جاها را. ملت‌ها باید برگردند به صدر اسلام، اگر حکومت‌ها هم با ملت‌ها برگشتند که اشکالی نیست و اگر برنگشتند ملت‌ها باید حساب خودشان را از حکومت‌ها جدا کنند و با حکومت‌ها آن کنند که ملت ایران با حکومت خودش کرد، تا مشکلات حل شود...» مآخذ زیر نگاهی به دیدگاه ایشان به هویت اسلامی فلسطین دارد:
ـ صحیفه امام، ج 10، ص 395، 8/8/58.
ـ صحیفه امام، ج 11، ص 109، 4/9/58.
ـ صحیفه امام، ج 13، ص 83 ، 18/5/59.
ـ صحیفه امام، ج 16، ص 33، 21/11/60.

دشمن‌شناسی و افشای ماهیت رژیم صهیونیستی
شناخت دشمن و حمله به نقاط ضعف آن و افشای ماهیت پلید آن و نیز توجه به وابستگیها و نیرنگهای چنین دشمنی که شعار اصلی آن «اسرائیل، مرزهای تو از نیل تا فرات است» از مهمترین مؤلفه‌های مدل مبارزاتی امام خمینی بوده و ایشان در طی سالیان متمادی بارها خط توسعه‌طلبی اسرائیل و عدم اکتفا به مرزهای فعلی را گوشزد نموده خاطرنشان می‌ساختند که هر گونه انکار یا پرده‌پوشی اسرائیل از این هدف، فقط به منظور فریب افکار عمومی جهان اسلامی و سود جستن از سیاست گام به گام در تعقیب اهداف نهایی است و چنانچه همین هشدار امام به خوبی درک می‌شد، راه بر انواع طرحهای سازشکارانه‌ای که به خیال خام خود می‌خواهند اسرائیل را اسیر تعهدات و توافقهای بین‌المللی نموده، از این طریق به قیمت واگذاری بخش عمده‌ای از سرزمینهای اشغالی، نوعی خودمختاری محدود در گوشه‌ای از سرزمین فلسطین بدست آوردند، مسدود می‌شد. مآخذ زیر نمونه‌ای از نظرات ایشان در این زمینه می‌باشد:
ـ صحیفه امام، ج 14، ص 71.
ـ کتاب ولایت فقیه، ص 176.
ـ صحیفه امام، ج 16، ص 190.
ـ صحیفه امام، ج 15، ص 277.
ـ صحیفه امام، ج 6، ص 410.
ـ صحیفه امام، ج 8 ، ص 70.
ـ صحیفه امام، ج 15، ص 515.
و...
اتحاد امت اسلامی
امام خمینی همواره بازگشت به اسلام و متحد شدن را شرط نجات فلسطین و جلوگیری از امیال توسعه طلبانه صهیونیزم دانسته است و با تأکید بر اینکه مسئله اصلی اسرائیل نابود کردن اسلام است، خواستار کنار گذاشتن هرگونه اختلاف و از آن جمله اختلافات مذهبی بود.
اگرچه اکثریت اعراب و مسلمانان ساکن فلسطین، پیروان مذهب اهل سنت بودند اما امام خمینی به عنوان یک فقیه و مرجع شیعه از هیچگونه حمایتی نسبت به آنان فروگذار نکرد. و قضیه فلسطین را امری مرتبط با کیان اسلام می‌دانست و به همین رو پیوسته همه مسلمین بویژه شیعیان لبنان را در کمک به فلسطینیان تشویق می‌نمود و تأکید می‌کرد که مشکل فلسطین مشکل جهان اسلام است.
امام خمینی حکفرمایی عده‌ای اندک از صهیونیستها را بر بیش از یک میلیارد مسلمان جهان ننگ و عار می‌دانست و می‌گفت:
«چرا باید یک کشورهایی که دارای همه چیز هستند و دارای همه جور قدرت هستند اسرائیل با آن عده کم بیاید و به آنها اینطور حکمفرمائی کند؟ چرا باید اینطور باشد؟ جز این است که ملتها از هم جدا و از دولتها جدا و دولتها از هم جدا و یک میلیارد جمعیت، یک میلیارد جمعیت مسلمین با همه تجهیزاتی که دارند
نشسته اند و اسرائیل آن جنایات را به لبنان می کند و به فلسطین می کند؟» مآخذ زیر نمونه هایی از فرمایشات ایشان در این زمینه می باشد:
ـ کتاب ولایت فقیه، ص 38.
ـ صحیفه امام، ج 5، ص 235.
ـ صحیفه امام، ج 6، ص 502.
ـ صحیفه امام، ج 7، ص 185.
ـ صحیفه امام، ج 9، ص 276، بیانات امام در تاریخ 27/5/1358 و...

بهره مندی از قابلیتهای جهان اسلام
امام خمینی در دفاع از حقوق مظلومین فلسطین و در مسیر بسیج ملل اسلامی در حمایت از قیام فلسطینیان معتقد بود که به جای روی آوردن به مناسبتها و سوژه ها و موضوعاتی که ریشه در فرهنگ ملت مسلمان فلسطین ندارند می بایست از متن ایدئولوژی اسلام و قابلیتهای آن بهره گرفت. اعلام آخرین جمعه ماه مبارک رمضان به عنوان «روز جهانی قدس»
نمونه ای از این رویکرد آگاهانه امام خمینی است. ماه رمضان فرصتی است که جهان اسلام با معنویت حاصل از یک ماه روزه داری مؤمنان و برگزاری مراسم و مجامع مذهبی و تربیتی آمادگی لازم را برای عطف توجه به مسئولیتهای خطیر امت در قبال آزادی قبله اول مسلمین بدست می آورد و چنانچه موانع سیاسی و تبلیغاتی قدرتهای استکباری و ایادی آنان در سرزمینهای اسلامی، با همت مسلمانان رنگ ببازند، روز جهانی قدس می تواند نقشی بسیار تعیین کننده در اتحاد ملل اسلام و بسیج و تهییج نیروهای مسلمین برای آزادی قدس شریف ایفا نماید.
احیای حج ابراهیمی و توجه به فلسفه واقعی حج که در قرآن مجید «قیام للناس» نامیده شده است و تأکید بر مراسم برائت از مشرکین به عنوان جزئی تفکیک ناپذیر از روح حج واقعی و مناسک آن، نمونه ای دیگر از قابلیتهای جهان اسلام در باور امام خمینی است که بر اساس آن هرگاه کنگره جهانی حج که مرکز توجه و تمرکز میلیونها نفوس از مسلمین سراسر عالم از همه فرق و مذاهب آن است، فلسفه واقعی خویش را بازیابد و به کانونی جهت شناخت مشکلات جهان اسلام و افشای طرحهای خائنانه دشمنان اسلام و ایادی آنان تبدیل شود. قهراً مسأله فلسطین و اشغال اراضی مسلمین بوسیله مشتی صهیونیست نیز به عنوان یکی از مهمترین دردهای جهان اسلام در صدر مسائل قرار خواهد گرفت و از طریق کنگره حج می توان حمایت و همدلی مسلمین عالم را پدید آورد و امکانات دنیای اسلام را برای حل ریشه ای این زخم کهنه بسیج نمود. و دقیقاً به خاطر همین قابلیتها و پیامهای بیدارگر امام خمینی است که آمریکا و اروپا و اسرائیل طی سالهای گذشته توان خویش را برای مقابله با مشی امام خمینی و نظام جمهوری اسلامی به کار گرفته اند و با سود جستن از وابستگیها و موقعیت متزلزل برخی حکومتهای ضدمردمی در ممالک اسلامی می کوشند تا از ابلاغ پیام احیاگر اسلام ناب محمدی(ص) جلوگیری نمایند و با انواع شیوه ها از تبلیغات سوء علیه اهداف انقلاب اسلامی گرفته تا تهمتها و ترورها و فشارهای جهانی و کشتار زائران خانه خدا به جرم فریاد مرگ بر آمریکا و اسرائیل، در تلاشند تا دامنه امواج انقلاب اسلامی را محدود سازند و دولت غاصب اسرائیل را در قلب جهان اسلام تثبیت نمایند. اما قیام اسلامی مردم فسلطین نشانه ای است بر این واقعیت که پیام امام و نهضت الهی او به مخاطبان اصلی آن رسیده است.
ـ صحیفه امام، ج 2، ص 139، 17/3/64.
ـ صحیفه امام، ج 2، ص 29، بیانات امام در تاریخ 23/8/1344.
ـ صحیفه امام، ج 3، ص 5، 22/7/52.
و...
و اما در مورد بیت المقدس باید گفت با توجه به تمامی ابعاد ژئوپلتیکی این منطقه، روش مبارزاتی حضرت امام خمینی و دیدگاه و مدل رفتاری ایشان در مورد این منطقه حساس از جهان اسلام، به آن بار ایدئولوژیکی نیز بخشید بگونه ای که ایشان مسئله اشغال قدس را حادثه ای برای موحدین جهان و مؤمنان اعصار گذشته و حال و اینده، از روزی که مسجدالاقصی پی ریزی شد تا آنگاه که این سیاره در نظام هستی در گردش است، دانستند (صحیفه امام، ج 16، ص 128. پیام امام به مناسبت قیام مردم فلسطین در سرزمینهای اشغالی.) و این امر تا بدان حد حائز اهمیت بود که ایشان جمعة آخر ماه مبارک رمضان را روز جهانی قدس اعلام نمودند و با توجه به مآخذ زیر که اهمیت این روز را در نزد ایشان و در مدل مبارزاتی این رهبر عالیقدر مشخص
می سازد. روز جهانی قدس را روز اسلام و احیای آن، همجوار ایام الله قدر که احیای آن سنت الهی است، دانسته و این روز را مقدمه ای برای تشکیل حزب مستضعفین و رویاروئی با ابرقدرتها قرار داده اند:
ـ صحیفه امام، ج 15، ص 59، پیام امام در تاریخ 10/5/60
ـ صحیفه امام، ج 16، ص 378، 25/4/61
ـ صحیفه امام، ج 13، ص 83 ، 18/5/59
ـ صحیفه امام، ج 13، ص 72، 15/5/59
ـ صحیفه امام، ج 9، ص 267، 16/5/58
ـ صحیفه امام، ج 9، ص 276، 25/5/58
و...

5) استراتژی انقلاب اسلامی نسبت به فلسطین و قدس
با مروری بر آنچه گذشت و از آنجا که انقلاب اسلامی ایران بر اساس الگوی جدید و ملهم از مدل مبارزاتی امام خمینی و بر اساس بسیج و خیزش عمومی توده های مردم با تکیه بر عقاید و دیدگاههای مذهبی امت اسلامی به عنوان موتور محرکه انقلاب به ثمر رسیده بود، طبیعتاً این دیدگاهها اثرات بسیار زیادی در تدوین استراتژی انقلاب در ابعاد گوناگون و مخصوصاً در ارتباط با مهم ترین مسئله جهان اسلام یعنی آزادی فلسطین از لوث وجود رژیم اشغالگر قدس، بر جای گذاشته و در تمامی زوایای آن می توان این اثرات را بخوبی مشاهده نمود، پس استراتژی انقلاب اسلامی نسبت به فلسطین و قدس در حقیقت استراتژی امام خمینی نسبت به این پدیده می باشد لذا پیروزی انقلاب اسلامی در ایران از
جنبه های مختلف به تشدید مبارزات ضدصهیونیستی مسلمانان انجامید و روند مبارزه فلسطینیها را دگرگون ساخت. رژیم شاه یک متحد نیرومند غرب و اسرائیل در منطقه حساس خاورمیانه به شمار می آمد. ایران در زمان شاه بازار واردات انبوه کالاها و محصولات اسرائیلی بود که اقتصاد رژیم اشغالگر را رونق می بخشید و از سوی دیگر شاه با صدور و تأمین نفت مورد نیاز اسرائیل به کمک این رژیم
می شتافت و نفت ایران در مجموعه اقتصاد و صنایع اسرائیل تبدیل به گلوله و سلاحی می شد که بر سینه فلسطینیان
می نشست. ایران پایگاهی برای عملیات جاسوسی اسرائیل و کنترل اعراب منطقه شده بود. افشای روابط پنهان و آشکار شاه با اسرائیل و مخالفت با کمکهای بیدریغ رژیم شاه به دشمن مشترک مسلمانان یکی از انگیزه های قیام امام خمینی را تشکیل
می داد که خود در این باره فرموده است:
«یکی از جهاتی که ما را در مقابل شاه قرار داده است کمک او به اسرائیل است. من همیشه در مطالبم گفته ام که شاه از همان اول که اسرائیل بوجود آمد با او همکاری کرده و وقتی که جنگ بین اسرائیل و مسلمانان به اوج خود رسیده بود، شاه همچنان نفت مسلمین را غصب کرده و به اسرائیل می داد و این امر خود از عوامل مخالفت من با شاه بوده است»
سرنگونی شاه و حاکمیت نظام اسلامی در ایران نخستین ضربه مهلکی بود که اهداف توسعه طلبانه صهیونیستها را بطور جدی به مخاطره افکند. تأثیر پیام انقلاب اسلامی و رهبری آن بر افکار عمومی آنچنان گسترده بود که وقتی انور سادات معاهده سازش را در کمپ دیوید امضا کرد دولت مصر از جرگه اعراب و حتی از جمع رژیمهای مرتجع عرب نیز اخراج شد و در انزوای کامل قرار گرفت.
با نگاهی به زمینه ها و عناصر دخیل در پیروزی انقلاب اسلامی که نطفه های آن از قیام پانزده خرداد 1342 منعقد و حتی با اشاره به جنبش های مذهبی نظیر لغو امتیاز تنباکو و... درمی یابیم که الگوی بسیج سیاسی توده ها که بر اساس
آگاهی بخشی و مبارزه درونی و خودسازی و ظلم ستیزی بستر آن بود، به عنوان استراتژی امام و انقلاب اسلامی در تمامی ابعاد آن انتخاب و دنبال می شود.
در راستای پیوند دادن میان اندیشه های متجددانه امام خمینی با مسئله فلسطین لازم است اصولی را که امام در زمینه
پایه ها و ساختار روحی، معنوی و عملی مبارزان با ظلم با همه نمودهای آن و مسئله فلسطین به طور خاص ترسیم
کرده اند، بیان کنیم. امام خمینی مبارزه با تمامی انواع ظلم ـ استکبار ـ را در خارج به درون انسان مجاهد و مکتبی سوق
می دهد و آغاز مبارزه را از درون انسان مکتبی دانسته است، تا پس از تحقق پیروزی بر هوای نفس و دشمن درونی، بتواند مبارزه را با دشمن بیرونی آغاز کند و این نشان از انعکاس واقعی مفاهیم انقلاب انسانی در اسلام است.
در این زمینه امام خمینی استقلال سیاسی کشور را با مبارزه درونی انسان پیوند داده و می فرماید که اگر بخواهید کشورتان مستقل باشد تا دیگران در امور داخلی شما دخالت نکنند باید درون خود را اصلاح کنید.
از سوی دیگر امام ارزش و تأثیر داشتن علم و معرفت را با مبارزه درونی انسان مرتبط کرده و از داشتن علم بدون مبارزه با هوای نفس برحذر داشته است و
می فرماید؛ اگر نفس تزکیه نشود، علم حجاب سیاه خواهد بود.
امام خمینی قلمرو مبارزه درونی و مبارزه با دشمن که باید با او رویارویی کرد را این چنین ترسیم می کند و می فرماید که شیطان درون انسان خود انسان و هوای نفسانی اوست. امام مبارزه درونی را از خود انسان می داند تا نقش اندیشه را در سازندگی انسانی نشان دهد و بتواند او را در مبارزه خارجی با ظلم و استکبار توانمند سازد و می فرماید تعدد نفرات در جنگ نقش ندارد بلکه توانایی فکر انسان تعیین کننده است. و این نشان دهندة درک اصولی از شیوه های مبارزه خارجی است. در این جا انسان آماده می شود تا با سلاح صبر، اراده و استقامت و عدم یأس و ناامیدی مبارزه خارجی را آغاز کند، مبارزه ای که امام خمینی برای آن زمان و یا مکان خاصی را تعیین نمی کند زیرا دشمن همواره شرارت و خشونت و خلاصه «ظلم» را پیشه خود قرار داده است.
امام خمینی از انسان مکتبی انتظار دارد تا اصول و ارزش مبارزه را درک کند و از صراط مستقیم و اسلام منحرف نشود. صراط مستقیم در اندیشه امام چیست؟ صراط مستقیم در رویارویی با استکبار ظالم جهانی تجلی می کند سپس عنصر انسان را که از پیش خود را برای مبارزه آگاهانه گسترده آماده ساخته است مهم
می داند، تا سرنوشت انسان ـ ملت را با یک فرد حتی اگر خود امام باشد پیوند ندهند.
امام در این خصوص می فرماید که اگر خمینی سازش کند، ملت مسلمان سازش نخواهد کرد. و بدین سان دورنمای مبارزه با ظلم را به اراده یک فرد یا اراده موازنه قدرت پیوند نمی دهد تا مبارزه به زیان مبارزه جویان به پایان نرسد.
امام خمینی از دیرباز و از آغاز مبارزه طولانی خود سعی کرد تا پل ارتباطی با فلسطین برقرار سازد زیرا درک عمیق از این مسئله که مبارزه در فلسطین بر سر تصرف یک محدوده جغرافیایی کوچک نیست، بلکه مبارزه گذشته، حال و اینده اسلام است زیرا فلسطین نماد مقدس (مذهبی، تاریخی و سیاسی) است؛ امام خمینی مسئله فلسطین را از محدوده تنگ ملی گرایی و میهنی بیرون آورده و با ترسیم چارچوب جدید، به آن محتوایی انسانی بخشید. فلسطین در اندیشه های امام خمینی از قلمرو فلسطین بیرون آمد و به مسئله ای که مورد اهتمام یکتاپرستان است، تبدیل شد. ایشان می فرمایند که مسئله قدس یک مسئله شخصی و مربوط به یک کشور نمی باشد و در حال حاضر مسئله مربوط به مسلمانان نیز نمی باشد، بلکه مسئله فلسطین باید مورد اهتمام موحدین جهان باشد. امام پس از ترسیم مفاهیم انسانی آرمان فلسطین به مفاهیم اسلامی مسئله فلسطین می پردازد و نقش برجسته امت را در قبال این مسئله تعیین کرده و رسالت آزادی فلسطین را به عهده امت گذارده است و می فرماید قدس از آن مسلمانان است و باید به آنان بازگردانده شود. ایشان مسئله فلسطین را محور اساسی طرح اسلامی جهانی قرار داد، و روز قدس را روز حیات اسلام، و همچنین روز قدس را روز تعیین سرنوشت ملتهای مستضعف شمرده اند و از ملت می خواهد تا اقدام های اصولی و عملی را اتخاذ کنند و می فرماید که وظیفه و تکلیف همه ما نابودی اسرائیل است. ایشان می فرماید که رهبران بدانند که مذاکرات سیاسی با سیاستمداران جنایتکار تاریخ، قدس و فلسطین را نجات نمی دهد.
این پیامی آشکار به تمامی کسانی است که سعی کرده و می کنند تا مسئله قدس را به سرنوشت خویش و نه سرنوشت اسلام پیوند دهند. امام خمینی مسئله فلسطین را زنده کرد و آن را در چارچوب اسلام و جهان قرار داد و بدین سان آرمان فلسطین را از مسئله ای که مربوط به ملت فلسطین است بیرون آورد و به آن بعد جهانی داد، که باید جهان اسلام و ملتهای اسلامی به آن اهتمام ورزند و با یکدیگر متحد شوند تا بتوانند با رژیم صهیونیستی مبارزه کنند.
با توجه به آنچه که مذکور افتاد و از آنجا که اندیشه ها و دیدگاههای حضرت امام تأثیر ساختاری در دیدگاههای انقلاب اسلامی برجای گذاشت و انقلاب اسلامی نقطه عطفی در نهضت بیدارگری اسلامی بود زیرا از یک سو بدان تپش نوینی بخشید و از سوی دیگر به آن محتوای سیاسی داد زیرا تا پیش از آن، نهضت بیدارگری یک جریان فکری ـ فرهنگی و روشنفکری مذهبی بود که دعوت به بازگشت به خویشتن، بازگشت به هویت اسلامی و ارزشهای فراگیر مشترک میان امت اسلامی می نمود.
طبیعی بود که پیام انقلاب اسلامی ایران، مسلمین را تکان دهد و احساسات آنها را برانگیزد و مواضع رهبری انقلاب ایران، حضرت امام خمینی مورد توجه مسلمانان مبارز در جهان از جمله مجاهدین فلسطینی قرار گیرد و اسلامگرایی را احیا کند. مردم فلسطین، پیش از انقلاب ایران هم مسلمان بودند اما ریسمانی که آنان را به هم پیوند می داد و گرد هم می آورد یعنی عامل وحدت آنان، «عربیت» بود و اسلام در درجه دوم قرار می گرفت، به همین دلیل بود که فلسطینیها با عقاید مختلف اسلامی، مسیحی و مارکسیستی در یک گروه یا سازمان متشکل می شدند. با پیروزی انقلاب اسلامی ایران، اندیشة توانایی اسلام برای اتحاد و پیروزی قوت یافت و توجه دوباره مبارزان مسلمان را به خود جلب کرد.
پیوند انقلاب اسلامی ایران و فلسطین، سالها پیش از پیروزی در جبهه های مشترک نبرد با اسرائیل به وجود آمده بود که چریکهای ایرانی برای مبارزه با شاه به اردوگاههای فلسطینی می رفتند و آموزش می دیدند. این پیوند از سالها پیش تکوین یافته بود که امام خمینی اجازه داده بود ثلث سهم مبارک امام و خمس و نیز زکوات شرعی صرف حمایت از جنبش فلسطین گردد.
شعار «امروز ایران فردا فلسطین» در بحبوحة انقلاب سال 57 به صهیونیستها بیم و به فلسطینیها امید می داد و بهترین گواه آن اظهارات رهبران فلسطین و کادر مرکزی سازمان آزادیبخش فلسطین درباره انقلاب اسلامی و امام خمینی در سالهای اولیه انقلاب است که این اظهارات در مطبوعات داخلی و خارجی منتشر می شد.
مبارزه با اسرائیل منحصر به انقلاب ایران نبود، پیش از انقلاب نیز قدرتهای بلوک شرق به رهبری اتحاد جماهیر شوروی و نیز کشورهای مترقی دیگر به ظاهر حامی فلسطینیها بودند. اما این حمایت ها ناشی از تضاد منافع و رقابت قدرتهای جهانی و یا در عالی ترین شکل آن اعتقاد به حق حیات برای ملت فلسطین بود ولی هیچیک از آنها با اصل موجودیت اسرائیل تضاد نداشتند بلکه آن را به رسمیت شناخته بودند و به عنوان یک کشور تجاوزگر با آن مبارزه می کردند، در حالیکه انقلاب اسلامی ایران و امام خمینی با اساس موجودیت رژیم صهیونیستی به عنوان یک کشور مخالف بوده و آن را غاصب و بقای دولت صهیونیستی را به هر شکل ممکن موجب تداوم فتنه در بلاد اسلامی می دانستند و این تفکر بود که غرور ملی و دینی و بیداری اسلامی را در فلسطینیان اوج داد و اسرائیل و حامیانش را بیمناک ساخت.

1ـ5) انتفاضه تبلور استراتژی انقلاب اسلامی در فلسطین
در آوریل 1987 کنفرانس سران عرب در عمان منعقد شد و بطور بی سابقه ای، هیچگونه موضعی در زمینه مبارزه علیه رژیم صهیونیستی دربرنداشت. تمام توجه کنفرانس مصروف جنگ ایران و عراق شده بود و بطور کلی این کنفرانس در خط کمپ دیوید حرکت می کرد.
فلسطینیها که سالها بود انتظار
می کشیدند امت و دول عربی آنها را از آوارگی نجات بخشند، با توجه به خود مشغولی های گروهها و احزاب فلسطینی و اختلافات و انشعابات پی در پی آنان و با مشاهده این بی توجهی آشکار رژیمهای عربی به اوضاع فلاکت بار فلسطینیان، آخرین امیدها از اقدامات و حمایتهای دولتها و کارساز بودن اندیشه ناسیونالیسم عربی قطع شد و اندیشه اتکاء به اسلام و حرکت از درون که با پیروزی انقلاب اسلامی در ایران به نحو موفقیت آمیزی تجربه شده بود، قوت گرفت. در این شرایط فاجعه خونین کشتار زائرین بیت الله الحرام توسط عمال حکومت سعودی به وقوع پیوست و بیش از 400 زائر خانه خدا به جرم فریاد برائت از مشرکین و سردادن شعار مرگ بر آمریکا و اسرائیل، در خون غلطیدند که قریب 10 نفر آنان از فلسطینیان سرزمینهای اشغالی بودند و مراسم بزرگداشت این شهدا در شهرهای رام الله و الخلیل و دیگر مناطق اشغالی برگزار گردید. این رخدادها زمینه ای شد تا در پائیز 1987 روند جدیدی از قیام و مبارزه با اسرائیل توسط ساکنین سرزمینهای اشغالی آغاز شود که انتفاضه نام گرفت. انتفاضه در لغت یعنی قیام، تکان و جنبش (تکان گنجشک خیس شده در آب برای اینکه قطرات آب را که بر اندام او سنگینی می کند از پرهایش بپراکند و سبکبال برای پرواز شود) قیامی که ناخالصیها را کنار می زند تا بتواند اوج گیرد. تا پیش از این هر قیام (انتفاضه) منسوب به گروه خاصی بود مانند فتح انتفاضه (قیام فتح) که گروهی بود که در مه سال 1983 از سازمان الفتح جدا شد و برای اینکه بین خود و سازمان فتح به رهبری عرفات تمایزی ایجاد کند یک پیشوند انتفاضه به الفتح افزود. اما این بار در سال 1987 (1366 µ . ش) انتفاضه دیگر هیچ پیشوند و پسوندی نداشت. حرکت انتفاضه (قیام) اعتراضی مردمی بود نسبت به ادامه اشغال سرزمین فلسطین که دارای اهداف و آثار زیر بود:
1. خارج کردن قضیه فلسطین از بوته فراموشی
2. جلب توجه افکار عمومی جهان
3. همزمانی انتفاضه با موج اسلامگرایی در منطقه که خود رنگ و بوی خاصی به انتفاضه داده است.
4. طرح ضرورت حل مسئله فلسطین
5. سعی اروپای غربی برای نزدیکی بیشتر به قضیه فلسطین
6. القای شبهه در صحت سیاست اسرائیل حتی در میان یهودیان آمریکا به نحوی که عده ای اعتقاد پیدا کردند برای جلوگیری از منفورتر شدن چهره اسرائیل (در اثر قیام مردمی و مقابله نیروی صهیونیستی با مردم) باید امتیازاتی به فلسطینیها داده شود.
7. تهدید امنیت داخلی موجودیت صهیونیستی
8. تحت الشعاع قرار دادن اختلافات گروههای فلسطینی و دنباله رو کردن دولتها و سازمانهایی که قبلاً ابتکار عمل تعیین سرنوشت فلسطین را در چهارچوب منافع خود به دست گرفته بودند.
برای نخستین بار بود که پس از گذشتن بیش از چهل سال از اشغال فلسطین و موجودیت رژیم صهیونیستی، فلسطینیها در موضع هجوم و اسرائیلیها در موضع دفاع قرار می گرفتند. حرکت انتفاضه از جهاتی شبیه انقلاب اسلامی ایران است، از جمله اینکه وابسته به هیچ گروه و سازمان خاصی نیست. یکی از مشخصه های انقلاب اسلامی ایران این بود که تا پیش از وقوع انقلاب، سازمان های اسلامی و غیراسلامی و ملی گوناگون و افرادی از طیف های فکری مختلف بطور انفرادی، علیه رژیم شاه مبارزه می کردند و اکنون شاهد الگوی جدیدی از مبارزه مردم فلسطین برای کسب حقوق حقه خویش هستیم و این وزنه جدیدی در معادلات منطقه محسوب می گردد و زاویه دیگری از اهمیت ژئوپلتیک قدس را در برابر دیدگان جهان گشوده است.
و سیعلم الذین ظلموا ای منقلب ینقلبون

نتیجه گیری
ـ قدس دارای ابعاد خاص ژئوپولتیکی بوده و قوانین خاص این علم بر آن حاکم و ساری و جاری بوده و خواهد بود.
ـ بار ایدئولوژیک این شهر مقدس و تاریخچه آن نیز از مهمترین مؤلفه های ژئوپولتیکی این شهر می باشد.
ـ قدس بعنوان خاستگاه و تلاقی ادیان توحیدی همواره مورد توجه پیروان این ادیان و مخصوصاً مسلمین بوده است.
ـ آرزوی صهیونیسم جهانی از ابتدای شکل گیری اشغال قدس و سیاست کنونی آن یهودی سازی این شهر می باشد.
ـ قدس از سال 15 تا سال 1337 (ﻫ . ق) جز مدت تقریباً یک قرن هنگام وقوع جنگهای صلیبی دائماً تحت تسلط مسلمانان بوده و توسط آنان اداره و پیروان مذاهب گوناگون در آزادی کامل زندگی می کردند.
ـ مسئله قدس فراتر از یک مسئله جغرافیائی و منطقه ای و مربوط به اعراب و یا فلسطینیان بوده و به تمام جهان اسلام مربوط می شود.
ـ علمای اصیل و مبارز جهان اسلام اعم از شیعه و سنی همواره برای آزادسازی این شهر و برگشت آن به آغوش اسلام تلاش نموده اند.
ـ راه رهایی قدس از چنگال صهیونیسم جهانی توسل به شیوه مبارزاتی ظلم ستیزی امام خمینی می باشد، مؤلفه های این مدل، هویت اسلامی فلسطین، اتحاد امت اسلامی، مبارزه درونی یا تزکیه و انسجام درونی نیروهای مبارز، دشمن شناسی و افشای مستمر ماهیت رژیم صهیونیستی و بهره مندی از قابلیتهای جهان اسلام
می باشند.
ـ انتفاضه کنونی فلسطین تبلور استراتژی انقلاب اسلامی در فلسطین می باشد.
ـ قدس یک شهر اسلامی بوده و همواره اسلامی خواهد بود و پیروان سایر ادیان آزادانه به زندگی خود ادامه خواهند داد.

نويسنده: نصرت اله تاجيك


منبع: فصلنامه حضور -شماره 47

اين كتاب كه سر و صداى زيادى در جهان آن روز بپا كرد، به هرتسل فهماند كه اين پيشنهاد موافقان زيادى دارد و لذا فورا به تركيه مسافرت كرده و از سلطان عبدالحميد درخواست كرد كه در مقابل دريافت مبالغ زيادى، به يهود اجازه بدهد تا وارد فلسطين شوند. ولى چون سلطان عبدالحميد، اين پيشنهاد را رد نمود، هرتسل به بريتانيا متوسل شد و بالاخره بريتانيا را راضى كرد كه صحراى سينا را بدهد ...

بخش قبلی

مقدمه مترجم

اسرائيل چگونه به وجود آمد؟

در اوائل اين قرن، (بريتانيا) بزرگترين دولت استعمارگر را تشكيل مى‏داد، براى جلوگيرى از نفوذ روزافزون (آلمان) كه با سرعتى چون برق سراسر دنيا را فرا مى‏گرفت سعى كرد تا سدّى از انسانها در برابر آلمان بسازد، در اين زمينه ارتباط هائى با هريك از كشورهاى جهان مانند: هلند، بلژيك، اسپانيا، پرتقال و ايتاليا به عمل آورد و در سال1907 كنفرانسى از بزرگترين سياستمداران اين كشورها تشكيل داد.

در پايان اين كنفرانس كه بيش از يك هفته طول كشيد چنين اعلام شد: بزرگترين خطرى كه ممكن است متوجه غرب شود بيرون رفتن سواحل درياى مديترانه از دست بريتانيا مى‏باشد.

چون اين دريا كه حلقه اتصال بين شرق و غرب را تشكيل مى‏دهد در دست مسلمانان است و مسلمانان يك ملّت واحدى هستند و داراى زمينهاى وسيع و منابع سرشارى مى‏باشند و احتمال مى‏رود كه اين ملّت بزرگ يك باره بپا خواسته و از قيد اسارت، خويش را آزاد كرده، لذا به كشورهاى بزرگ توصيه مى‏شود كه اين ملّت واحد را متلاشى كرده و از اتّحاد و بيدارى آنها جلوگيرى كنند و در مرحله اوّل بايـد آفريـقا را از آسيا جـدا و منفصل كرد و هرگونـه اتحادى را بين اين دو قاره از بين برد(1).

اين نخستين عاملى بود كه دولتهاى استعمارى را به فكر ايجاد يك دولت كاملاً اختلافى، آن هم در كنار درياى مديترانه انداخت، ولى تنها اين را نمى‏توان دليل وجود اسرائيل دانست، زيرا يك عامل ديگرى هم در اين امر سهيم بود و آن عامل دين بود.

ريشه‏هاى اين عامل را در سه هزار سال پيش بايد جستجو كرد، يهود سالى كه از فلسطين خارج شدند يعنى درست، سه هزار سال پيش بر فراق فلسطين گريه و زارى كردند، (حائط مبكى) يا ديوارِ نُدبه و گريه شاهد زنده براين گفتار است، اين ديوار كه در شهر بيت‏المقدّس است، ناظر گريه و زارى‏هاى زيادى بوده، كه آخرين آنها، گريه‏هاى شوقى بود كه از نخست وزير، علما و سران يهود پس از شكست مسلمانان، پاى آن شنيده شد(2).

البته به قول بزرگترين تاريخ دادن عربى آقاى (فليب حتى) در تاريخ نامى از دولت اسرائيل برده نشده است(3).

ولى (بن گوريون)(4) مى‏گويد: لازم نيست كه نام اسرائيل در تاريخ درج شده باشد، همين قدر كافى است كه ما اين دولت را از هزارها سال پيش در قلبهاى خود بنا كرده‏ايم ما نام اسرائيل را از عصر يسوعا براين شهر نهاديم و در تاريخ هم اسم آن موجود است و آن بلاد (يهوذا) است.

هنگامى كه ما ازاين شهر بسيار كوچك خارج شديم، آن را در اعماق قلبهايمان حمل كرديم و تا به حال نام هريك از كوه‏ها، درّه‏ها و شهرهاى آن را در ذهن داريم(5).

در سال 117 (باركوخيا) بنى اسرائيل را جمع كرد و آنها را براى تأسيس دولتى در فلسطين دعوت كرده ولى شكست خورد و اين آرزو را به گور برد.

پس از اين، حركات مسلحانه براى تأسيس دولتى در اين منطقه بسيار واقع شده ولى هيچ يك پيروز نگشته، تا آن كه در سال1897 در شهر بال واقع در سوئيس كنفرانسى به رياست (تيو دور هرتسل) تشكيل شده تا اولين گامها را براى ايجاد آن دولت بردارند.

هرتسل در سال1895 كتابى به نام (دولت يهود) به رشتهٴ تحرير در آورد و در آن از يهود خواسته بود كه دولتى در فلسطين يا آرژانتين تأسيس كنند(6).

اين كتاب كه سر و صداى زيادى در جهان آن روز بپا كرد، به هرتسل فهماند كه اين پيشنهاد موافقان زيادى دارد و لذا فورا به تركيه مسافرت كرده و از سلطان عبدالحميد درخواست كرد كه در مقابل دريافت مبالغ زيادى، به يهود اجازه بدهد تا وارد فلسطين شوند(7). ولى چون سلطان عبدالحميد، اين پيشنهاد را رد نمود، هرتسل به بريتانيا متوسل شد و بالاخره بريتانيا را راضى كرد كه صحراى سينا را بدهد، چند مهندس يهودى با همكارى مهندسين انگليسى براى كاوش به صحراى سينا رهسپار مصر شدند ولى چون زمينهاى صحراى سينا شن زار بود از آن صرف نظر كرده و براى استعمار فلسطين، نقشه‏هاى جديدى ريختند.

درست در همين روزها بود كه جنگ جهانى اوّل شروع شد (1914م) و نگرانى عجيبى، جهان و به خصوص يهود را فرا گرفته بود.

اين جنگ كه نسبت به بريتانيا بسيار وحشتناك به نظر مى‏رسيد، يك نويد بسيار درخشنده‏اى براى يهود بود و در همان وقت كه رهبران انگليسى از ترس، خواب نمى‏رفتند، يهود، در كمال آرامش و خوشحالى بسر مى‏بردند، زيرا بريتانيا سعى مى‏كرد آمريكا را داخل جنگ كند و از اين راه جبهه خود را تقويت نمايد ولى چون سياست آمريكا بدست يهود بود، احتياج شديدى به آنها پيدا كرد.

يهود كه براى يك چنين روزى دقيقه شمارى مىكردند، فرصت را غنيمت شمرده و متعهد شدند كه در مقابل آن كه بريتانيا دولتى براى يهود در فلسطين تشكيل دهد، آمريكا را به هر طورى كه شده داخل جنگ كنند.

(جيرالدكى اسميت) مى‏گويد: بدون شك يگانه كسى كه توانست آمريكا را وارد جنگ كند، صهيونيست بود، نقشه اين دسيسه بزرگ را در يك خانه بسيار كوچك واقع در حومه شهر لندن بدست آقاى (جيمس مالكولم) كشيده شد و سرانجام به پيروزى رسيد(8).

و با اين عمل بزرگترين پيروزى را در درجه اوّل نصيب يهود و در درجه دوّم نصيب بريتانا كرد.

(جيمس مالكولم) در خاطرات خود مى‏نويسد: در موضوع وارد شدن آمريكا در جنگ اوّل، من نقش مهمّى را دارا بودم و با سفرهاى متعدد خود به آمريكا، فرانسه و بقيه شهرهاى اروپائى و نشر مقالات مفصلى در مجله تايمز لندن و روزنامه‏هاى آمريكا توانستم نظر رهبران اين كشورها را به يهود جلب كنم.

و از طرف ديگر مذاكرات بسيار وسيعى با رؤساى يهود در آمريكا و رهبران سياسى آن كشور به عمل آورده و سرانجام در بهار سال1917م آمريكا را وارد جنگ كردم(9)در اين وقت آقاى (حاييم وايزمن) رهبر صهيونيستها با آقايان (روتشيلدبر، لويد جورج، وينستون چرچيل و بلفور) فشار آوردند كه فورا تصويب نامه‏اى براى حكومت يهود در فلسطين، صادر كنند. بريتانيا هم كه قبلا يك چنين وعده‏اى به آنها داده بود، وزارت جنگ را موظف كرد كه صورت اين عهدنامه را طورى بنويسد كه يهود را راضى كرده و عواطف و احساسات عرب را تحريك نكند.

باز مالكولم مى‏نويسد: قبل از آن كه پيش نويسى نوشته و عهدنامه‏اى مطرح شود من با مارشال (حداد پاشا) نماينده (شريف حسين) امير حجاز ملاقات كرده و موضوع را چنين شرح دادم: مى‏دانيد كه اگر آمريكا وارد جنگ نشود براى شما و ما بسيار زيان‏آور تمام خواهد شد و چون رؤساى يهود و صهيونيستها حاضر شده‏اند در مقابل آنكه بريتانيا تصويب‏نامه‏اى مبنى بر آن كه يهود بر جزئى از فلسطين حكومت داشته باشند، آمريكا را به حومه جنگ بكشند....

بنا بر اين از شما خواهش مى‏شود كه در اين باره از هرگونه تحريك عواطف و احساسات مردم جلوگيرى كنيد.

البته من چندين بار هم با (لورنس) ملاقات كردم، او نيز موافقت خود را با اين نقشه اعلام نمود. در اين وقت بريتانيا از دكتر (وايزمن) كه سمت رهبرى صهيونيستها را داشت خواهش كرد كه تصويب نامه‏اى را او بنويسد.

(وايزمن) تصويب نامه را از زبان بلفور وزير امور خارجه خطاب به روچيلد يهودى چنين نوشت:

عزيزم آقاى روچيلد:

حكومت بريتانيا به نظر عطف به ايجاد ميهن براى يهود در فلسطين مى‏نگرد و براى تسهيل آن منتهاى كوشش خود را مبذول خواهدداشت ولى نبايد حقوق مدنى، سياسى و دينى طوائف غير يهودى مهدور شود، چنانچه حقوق سياسى و پستهاى برجسته‏اى كه يهود در بقيه بلاد در دست دارند نبايد از دست آنها گرفته شود.

سپس آن را به قاضى (برانديس) در واشنگتن تلگراف كرده تا موافقت (ويلسن) را بگيرد. و پس از آن كه ويلسن بر آن موافقت كرد (آرثر جيمس بلفور) كه وزير خارجه بريتانيا بود، آن را به امضاء رسانده و بدست روچيلد يهودى ثروتمندترين مرد آن روز جهان داد.

اين عهدنامه در روز2 نوامبر1917 م، يعنى درست يكسال پيش از سقوط خلافت اسلامى و احتلال فلسطين از طرف انگليس، به امضاء رسيد. ولى مسلمانان پس از احتلال در سال1918م از آن با خبر شدند(10).

در سال1920 دولت بريتانيا اعلام كرد از اين به بعد حكومت نظامى فلسطين به حكومت مدنى مبدّل خواهد شد.

يهود كه منتظر يك چنين روزى بودند، فورا تصويب نامه‏اى را به امضاء سران كنفرانس حلفاء (متفقين) كه در (سان ريمو) به تاريخ25 نوامبر1920 م، منعقد شده بود در آورده كه در آن چنين آمده بود: بايد فلسطين را در يك موقعيّت ادارى و سياسى قرار داد كه يهود براى تأسيس ميهن ناسيوناليسم خود تمام آزادى را داشته باشد و حكومت انتداب، هجرت به فلسطين را تقويت بنمايد و براى اين موضوع توصيه مى‏شود كه كابينه‏اى براى رسيدگى به امور يهود مهاجر تأسيس شود تا هم ناظر عمليات هجرت باشد و هم مهاجرين را مسكن و كار بدهد و امتيازات شركتها را اولاً به يهود بدهند تا براى تأسيس چنين ميهنى بتوانند به نحو احسن كوشش كنند.

اين تصويب نامه را سازمان ملل متحد كه خود دست نشانده يهود بود(11)، در سال1922 تصويبب كرد و فورا بريتانيا آقاى (هربرت صموئيل) يهودى را بعنوان نماينده سامى بريتانيا به فلسطين اعزام داشت.

صموئيل كه مدّت پنجاه سال در فلسطين بود تعداد ششصد هزار يهودى مهاجر را در اين منطقه سكونت داد و پستهاى مهم را به آنها واگذار كرد و هرچه زمين بود، با سرنيزه از عربها خريدارى كرده بدست يهود داد و امتياز تجارت خارجى را منحصرا به يهود داد حمل سلاح را بر عربها ممنوع كرد، در صورتى كه تسهيلات فراوانى براى خـريدارى اسلـحه نسبت به يـهود مبذول داشت(12).

فورد مى‏گويد: اگر جهان مى‏دانست، يا به او اجازه مى‏دادند كه مردم دنيا بدانند چگونه يهوديان زمينهاى فلسطين را از دست عربها بيرون آوردند، چنان نفرت و بى‏زارى نسبت به يهود در دل آنها ايجاد مى‏شد كه هرگز از ياد نمى‏رفت و بدون شبهه تمام كارها با معرفى (صموئيل) نماينده بريتانيا انجام مى‏گرفت، ولى مگر ممكن بود كسى از اين واقعه‏ها و دزديها و آدم‏كشيها صحبتى به زبان آورد؟

حتّى يكى ازكارمندان دولت بريتانيا وقتى خواست به دولت خود گزارشى راجع به زمين دزدى يهود بدهد، فورا از وظيفه خود بركنار شد(13).

از شروع جنگ جهانى اوّل همه فهميدند كه چه كاسه‏اى زير نيم‏كاسه مخفى است و لذا (شريف حسين) امير مكّه نامه‏اى در14/ژوئيه/1915 به رهبران بريتانيا نوشته و از آنها درخواست كرد كه مرزهاى كشورهاى عربى را تعيين كنند، در اين زمينه نامه‏هائى رد و بدل شده و سرانجام بريتانيا به شريف حسين اطمينان داد كه فلسطين جزو كشورهاى عربى و مرزهاى آن محفوظ خواهد بود(14).

ولى آيا بريتانيا به وعده خود وفا كرد؟

آقاى عبدالله التل مى‏نويسد: قوانين بريتانيا در زمان انتداب، تمام درها را به روى مهاجرت يهود به فلسطين گشوده بود، بطورى كه آقايان يهودى پيش از آن كه از شهرهاى خود در آلمان و پولندا و آمريكا خارج شوند به آنها گذرنامه فلسطينى داده مى‏شد! در صورتى كه عربهائى كه از شرق اردن و سوريه به فلسطين آمده بودند و سالهاى درازى در آنجا سكونت داشتند اجنبى محسوب مى‏شدند!

و از طرف ديگر تمام قواى بريتانيا براى حمايت از يهود در تحت اختيار آنها بود! و براى سركوب و جلوگيرى از هرگونه شورشى از طرف عربها پايگاه نظامى و قدرتى در شرق اردن به وجود آورد تا آن كه دولت اسرائيل بدون هيچ دغدغه و دردسرى تشكيل شود(15)!

تا اينجا بريتانيا نقش خود را خوب بازى كرد و از اين به بعد مى‏بايستى آمريكا وارد كار بشود و سرانجام اسرائيل بدست او تأسيس گرديد و اين افتخار بزرگ نصيب او گشت.

نويسنده معروف انگليسى (دوجلاس ريد) مى‏نويسد: در اواخر جنگ جهانى دوّم (ترومان) رئيس جمهورى اسبق آمريكا در خواست كرد كه تعداد100000 يهودى به فلسطين مهاجرت نمايند، فلسطين را بين يهود و مسلمانان تقسيم كنند، با آن كه همين آقاى ترومان در سال1947 در پارلمان آمريكا اعلام كرده بود كه آمريكا هرگز راضى نيست كه سرنوشت ملّتى بدون رضايت آن تعيين گردد. به هر جهت هر آنچه آقاى مارشال وكيل وزارت امور خارجه خواست خطرهاى تقسيم شده را به آقاى ترومان گوشزد كند و او را از اين كار منصرف سازد فايده نبخشيد و پيش از آن كه قواى نظامى بريتانيا از فلسطين خارج شوند يعنى در14/ مى/1948 دولت آمريكا به اسرائيل اعتراف كرد.

اين اعتراف حتّى نسبت به نماينده آمريكا در سازمان ملل متحد غير منتظره و ناگهانى بود.

در اثر اين اعتراف ناگهانى جنگ خونينى ميان عربها واسرائيل شروع شده و مارشال استعفا داد.

در همين زمان سازمان ملل متحد تشكيل جلسه داد و براى رفع اختلافات اعراب و اسرائيل و پايان دادن به جنگ در آن منطقه قطع نامهٴ تقسيم را صادر كرد. به موجب اين قطع‏نامه، مقرّر شد، صحراى (نقب) در اختيار يهود و (جليل) دست عربها باشد. سازمان ملل براى اجراى اين قطع‏نامه، آقاى (كونت برنادوت) را به فلسطين اعزام كرد و چون عربها حاضر نشدند صحراى نقب را به يهود واگذار كنند برنادوت پيشنهاد كرد، كه اگر عربها راضى نيستند، نقب را به يهود بدهند، بر يهود لازم است كه (جليل) را گرفته و از نقب صرف نظر كنند، در اثر اين پيشنهاد يهود آقاى برنادوت را بدون هيچ‏گونه مقدمه‏اى كشتند و با آن كه برنادوت نماينده سازمان ملل بود قاتل او آزاد شد و در عوض نيويورك از رئيس عصابهٴ (اشترن) (قاتل برنادوت) استقبال شايانى بعمل آورد. و عجيب آن كه هركس از شخصيّتهاى آمريكا با قرارداد تقسيم مخالفت مى‏كرد، فورا كشته مى‏شد و يا از منصبش بركنار مى‏شد، مثلاً (جيمس فرستال) كه يكى از مخالفان قرارداد تقسيم بود وكيل وزارت جنگ بود اوّل او را از منصبش بركنار نمود، در اثر فشارهاى گوناگون يهود خودكشى كرد(16).

اين را هم به تاريخ بايد اضافه كرد كه سران لشكرهاى عربى در آن جنگ خيانت كردند و در عوض آن كه زمينهاى فلسطين را از يهود بگيرند، زمينهاى زيادى را هم به آنها دادند و در نتيجه، جنگ به نفع يهود تمام شد. مثلاً اگر جنگ نمى‏شد يهود فقط بر3/5 ميليون دونم سيطره داشتند و حال آن كه پس از جنگ، زمينهاى اسرائيل به (27.027.023) دونم رسيد(17).

و آوارگان اين جنگ1000000 انسان بودند!

و تمام اموال و دارائى كه از مسلمانان گرفتند بيش از 95.000.000.000 ريال در سال منافع او بوده است(18)!

اسرائيل پس از جنگ تعداد202 قريه را تغيير داد و بيش از200 مسجد را خراب كرد و اكثر مقابر را نبش نمود و حتّى سنگهاى روى آنها را دزديده و به يهود فروخت(19).

ناگفته نماند كه پس از قيام اسرائيل نخستين كشورهائى كه آن را به رسميّت شناختند، آمريكا و انگليس، سپس شوروى سابق و رفقاى آن بودند!

و به گفته علوبه: شوروى سابق و آمريكا در هيچ موضوعى اتفاق نكردند جز در به رسميّت شناختن اسرائيل(20)!

بنا بر اين اگر سؤال شود: (اسرائيل چگونه به وجود آمد)؟

در جواب بايد گفت: (با نيرنگ آمريكا و بريتانيا و غفلت مسلمانان و تلاش يهود)!

 

آوارگان

در اين عصر... عصر نور و خورشيد، عصرى كه انسان يك پا را در ماه و ديگرى را در زهره گذاشته و اميد دارد كه خورشيد را هم در بغل بگيرد و عصرى كه مشعلهاى آزادى را بر سر چهار راه‏ها و معابر نصب كرده و به قول خود واضع (حقوق انسان) است، شايد اين بزرگترين جنايتى است كه تاريخ در ادوار مختلف به خود مى‏بيند، كه يك مشت افراد بى‏هويت و مجهول، يك ملّت با فرهنگ را كه پايه‏هاى تمدّنش در اعماق قرون فرو رفته است از خانه و آشيانه‏اش آواره كند، دنيا هم با دستى مشعل آزادى را بلند نموده و با دست ديگرى از جنايات آنها (يهود) دفاع مى‏كند!

خوب است تاريخ نويسان به اينجا كه مى‏رسند، چند صفحه را با رنگ سياه و غليظى پر كنند و بگذرند، زيرا اين لكه ننگ و عار هرگز پاك نخواهد شد و اين جنايت، جنايت همه ما انسانهاى اين عصر و زمان است.

و شايد انسانهاى آينده بر ما و افكار ما لبخند بزنند و با يك دنيا دهشت بگويند: چگونه آنها بخود اجازه دادند كه آن عصر را عصر نور بخوانند در صورتى كه ظلمات قلبهايشان را از هر طرف سخت احاطه كرده است؟

چگونه آن عصر را عصر نور گفتند و حال آن كه يك ميليون انسان را آواره كرده‏اند و در يك صحراى بى‏آب و علف جاى داده و دور آنها را حصار كشيده و نام عصر و زمان خود را هم عصر نور گذاشته‏اند! چنين عصرى عصر ننگ است نه عصر نور.

(بلفور) كه واضع اساس اسرائيل به شمار مى‏رفت چنين تصريح مى‏كرد: (نبايد حقوق مدنى و سياسى ودينى طوائف غير يهودى مهدور شود)، امّا يهود چنين خواستند كه عربها از اين به بعد بايد خيمه‏هاى خود را برچيده و از همان راهى كه آمده بودند به محل خود باز گردند(21). و براى اين خواسته خود بيش از1000000 انسان را آواره كردند، آوارگانى كه تا به امروز سرگردان بيابانها هستند و هزارها نفر آنها در اثر بى‏غذائى نابود شده‏اند. و اين براى نخستين بار در تاريخ بود كه عده‏اى بعنوان (آوارگان) به وجود آمدند(22).

هم‏اكنون به آمارى كه مؤسسه پناهندگان بين‏المللى در سال1960 تهيه نموده نظر خوانندگان عزيز را جلب مى‏نمائيم.

عجيب آن كه در مدّت4 سال يعنى از سال1948 تا سال1952 سازمان ملل متحد5 نوبت با تصويب قطع‏نامه‏اى بازگشت پناهندگان را تأييد نمود و بازگشت آنها را حقّ شرعى و قانونى دانست، ولى اسرائيل در هر5 نوبت با آن مخالفت كرد و سازمان ملل هم عملاً به وعده خود وفا نكرد.

در اين ماجراى اسف‏انگيز سازمان ملل (نيروى صلح) تشكيل نداد و هم‏پيمانان مسلمان هم كوچكترين كمك اساسى را به اعراب نكردند بلكه دولتهاى بزرگ هم كه داعيه رهبرى جهان آزاد را دارند، هيچگونه پشتيبانى را از مردم مظلوم تجاوز شده فلسطين و هم‏چنين توده‏هاى زجر ديده پناهنده ننمودند.

آمار نشان مى‏دهد كه تعداد 1.120.919 نفر پناهده تا سال1960م، از مؤسسه پناهندگان بين‏المللى چنين بهره‏مند مى‏شدند(23) تغذيه42.1٪ .

تعليم 24.8٪ .

امور اجتماعى 2.2٪ .

امور بهداشتى 7.5٪ .

محلهاى اسكان 2.2٪ .

اينها آمار پيش از تجاوز (1967م) اسرائيل است فقط: 1.120.919 پناهنده و آواره!

اى دنيا آيا مى‏شنوى؟ آيا تأييد مى‏كنى؟

و آيا وقت بيدارى هنوز نرسيده است؟!



تعداد اهل منطقه
آنهائيكه اصلاً به آنها خدمتى نمى‏شود
‏آنهائيكه فقط به آنها خدمت مى‏شود
آنهائيكه از همه خدمات بهره‏مند مى‏شوند
تعداد پناهندگانيكه‏ ‏نام نويسى شده‏اند
نام منطقه

108.778
127.786
12.708
230.048
255.542
غزه

1.077.736
37.587
140.229
435.917
613.773
اردن

1.636.800
14.115
17.087
105.359
136.561
لبنان

4.445.957
8.604
11.577
94.501
115.043
سوريه

7.269.721
72.453
181.601
865.836
1.120.919
مجموع

ادامه دارد...

منبع: yahood.net

منابع:

1 ـ (قضايانا فى‏الامم المتّحدة)، تأليف خيرى حماد، صفحه126.

2 ـ (الأيام الحاسمة قبل معركة المصير)، تأليف محمود شيت خطاب، چاپ بغداد1387 هجرى قمرى.

3 ـ (تذكرة عودة)، تأليف ناصرالدين نشاشيبى، صفحه15.

4 ـ نخست وزير اسبق اسرائيل.

5 ـ همان مدرك، صفحه16.

6 ـ (تاريخ الحركة الصهيونية)، تأليف دكتر آلن تايلر.

7 ـ همان مدرك.

8 ـ (قضايانا فى‏الامم المتحدة)، صفحه128.

9 ـ (دراستان فى‏الفضيلة)، صادره لندن1953.

10 ـ (خطراليهودية العالمية)، صفحه239.

11 ـ براى توضيح بيشتر به كتاب (When Prophets Speak)، تأليف ليتمان روزنتال يهودى مراجعه شود.

12 ـ (خطر اليهودية العالمية)، صفحه242.

13 ـ (اليهودى العالمى)، تأليف هنرى فورد، صفحه154.

14 ـ تفاصيل اين نامه‏ها در كتاب (فلسطين والضمير الانسانى) صفحه101 درج شده است.

15 ـ (خطراليهودية العالمية على‏الاسلام والمسيحية)، صفحه243.

16 ـ به كتاب (فى جهة ما جنوب السويس)، تأليف دوجلاس ريد مراجعه شود.

17 ـ (خطراليهودية العالمية)، صفحه307.

18 ـ تذكرة عودة، صفحه29.

19 ـ اضطهاد العرب، جامعة الدول العربية، چاپ قاهره1955 م.

20 ـ (فلسطين والضمير الانسانى) تأليف علوبه.

بنابر آنچه ذكر شد، سرزمين موعود مكاني است كه صهيونيست‌ها و غيرصهيونيست‌ها به آن باور مشترك دارند، چنانچه غيرصهيونيست‌ها (ارتدوكس‌ها) كه به مذهب، تعهّد بيشتري دارند، رسيدن به چنين آرزويي را به قضا و قدر الهي محوّل نموده‌اند و هر گونه تلاش براي دست‌يابي به سرزمين موعود را با دم مسيحايي منجي عالم ممكن و تلاش قهرآميز را براي كسب سرزمين موعود نامشروع مي‌دانند؛ زيرا آنان معتقدند بايد كفّارة گناهان خود را كه همانا ظلم و ستم در حقّ پيامبران الهي بود

صهيونيست‌ها با انگيزة حكمراني، رياست طلبي، توسعه طلبي، جهان‌خواري، كينه‌جويي و انتقام از ديگر اديان و اقوام به تصرّف فلسطين و تشكيل يك دولت تحميلي به نام اسرائيل اقدام كردند و نام آن را متظاهرانه دفاع از هويّت يهوديان و تقويت دين يهود و انجام وظيفة ديني و توراتي براي تحقّق وعدة تورات نهادند. اين سخن از طرف يك رهبر حماس يا يك مقام بلندپاية ايراني نيست؛ بلكه مصاحبة يكي از خاخام‌هاي ضدّصهيونيسم است كه در سال 1384 ش. به دعوت ايران و با هماهنگي دفتر گفت‌وگوي اديان و تمدّن‌هاي سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامي انجام داده است. امّا به راستي، چرا با وجود پيوند گسست ناپذير ملّيت يهودي با مذهب يهود، دولت غاصب اسرائيل همواره خود را در مقابل و رودررو با خاخام‌هاي يهودي ارتدوكس احساس مي‌كند و نمي‌تواند از پشتوانة معنوي خود براي پيشبرد هدف‌هاي توسعه طلبانه و كسب آرامش در سرزمين موعود و گسترش قلمرو خود از نيل تا فرات بهره ببرد؟چه رابطه‌اي بين خاخام‌هاي يهودي با دولت غاصب اسرائيل وجود دارد و چگونه است كه آنان خطّ مشي متفاوتي را با صهيونيست‌هاي يهودي ترسيم كرده‌اند؟در مقالة حاضر چگونگي و تاريخچة شكل گيري دولت صهيونيست و همچنين چرايي مخالفت گروه زيادي از يهوديان خارج از سرزمين فلسطين با صهيونيست بررسي شده است.

اسرائيل

اسرائيل از دو كلمة «اسرا» به معني غلبه و «ايل» به معني اله يا الله تشكيل شده است.
«بني‌اسرائيل» خود را به حضرت يعقوب كه نام ديگرش اسرائيل بود، نسبت مي‌دهند. حضرت يوسف تنها فرزند يعقوب بود كه از ميان 12 فرزند او در مصر به نبوّت رسيد و پس از او در ميان بني‌اسرائيل اختلاف و نفاق افتاد و اندك اندك از دين و اجداد خود دست كشيدند و به بت‌پرستي روي آوردند. اين وضعيت تا تولّد حضرت موسي(ع) ادامه داشت؛ مبارزات مداوم حضرت موسي(ع) با فرعون و نظام شرك نتيجه داد و قوم بني‌اسرائيل را به آيين يكتاپرستي دعوت كرد. پس از درگذشت موسي(ع) و در دورة نبوّت يوشع بن نون، يهوديان توانستند در ساية مجاهدت‌هاي يوشع در سال 1227 قبل از ميلاد، اراضي كنعان را تصرّف كنند. اينجا همان «ارض موعود» است كه همواره يهوديان از عصر يوشع خود را مالك آن مي‌دانستند.

صهيونيسم

صهيونيسم از تركيب دو واژة «صهيون» و «ايسم» تشكيل شده است. صهيون نام ارتفاعي در شهر «بيت المقدّس» است كه يهوديان معتقدند، مدفن داوود پادشاه اوّلين حكومت يهودي است. آنان در مواردي اين نام را بر تمامي شهر «بيت المقدّس» اطلاق مي‌كنند.
اين عبارت به جنبشي سياسي نسبت داده مي‌شود كه هدف نهايي و اصلي آن، احياي حكومت داوود و سليمان در همان مرزهايي است كه در كتاب تورات به يهوديان وعده داده شده است؛ يعني محدودة ميان رود نيل در مصر تا رود فرات در عراق كه به اعتقاد يهوديان (اعمّ از صهيونيست و غير صهيونيست) به عنوان «سرزمين موعود» شناخته مي‌شود.
در تورات حضرت ابراهيم(ع) از طرف خداوند اين وعده را دريافت مي‌كند كه از نيل تا فرات به فرزندان او بخشيده مي‌شود و يهوديان، خود را تنها وارثان و فرزندان حضرت ابراهيم(ع) مي‌دانند. اين در حالي است كه در همان كتاب تورات اسماعيل يعني پدر اعراب كنوني نيز جزو فرزندان ابراهيم(ع) هستند.

اوّلين صهيونيسم

واژة صهيونيسم اوّلين بار در سال 1890م. توسط يك متفكّر يهودي به نام ناتان پيرنبوم به كار رفت. شش سال بعد بود كه اوّلين نظريّه‌پرداز صهيونيسم به نام تئودور هرتسل كتابي را با عنوان «دولت يهود» منتشر كرد.
هرتزل يك روزنامه نگار بود كه با ديدن وضع يهوديان در اروپا و دنبال كردن ريشة گرفتاري‌هاي آنان، به اين نتيجه رسيد كه يهوديان بايد دولتي مستقل داشته باشند. وي افكار و نظرات خود را در كتاب دولت يهود منعكس كرد.
وي براي تحقّق اين نظريّه و ايجاد «موطن يهود» تلاش‌هاي ديپلماتيك خود را بر روي فلسطين محدود نكرد. او ميان آرژانتين و فلسطين مردّد بود. پس از كنفرانس «بال» تماس‌هاي مستقيم و غيرمستقيم را با سلطان عثماني، عبدالحميد دوم برقرار كرد و سعي نمود رضايت او را براي در اختيار گرفتن فلسطين در ازاي دريافت 20 ميليون ليرة عثماني جلب كند كه در تحقّق خواسته‌هاي خود حتّي با واگذاري امتيازهايي فراتر از آن، موفّق نشد. جواب ردّ سلطان عثماني وي را نااميد نكرد و به سرسختي خود در اين باره ادامه مي‌داد تا اينكه بر اثر بيماري در سال 1904م. درگذشت؛ امّا زحمات وي بي‌نتيجه نماند؛ زيرا يك سال بعد (1905م.) هفتمين كنگرة صهيونيست‌ها برگزار شد و سرانجام با رد كردن تمام گزينه‌هاي ديگر براي برپايي دولت يهود، نوك پيكان صهيونيسم جهاني را متوجّه فلسطين كرد. هر چند آنها خريد زمين از فلسطيني‌ها را از قبل به قيمت‌هايي كه طمع اعراب ساكن در منطقة فلسطين را برمي‌انگيخت، آغاز كرده بودند و تا مدّتي كه آنان از مقاصد يهوديان آگاه نشده بودند، از فروش زمين خودداري نمي‌كردند. جنگ جهاني اوّل همه چيز را تغيير داد؛ زيرا امپراتوري عثماني نابود شد و سرزمين‌هاي تحت اختيار دولت عثماني تجزيه گرديد و «انگلستان» قيموميّت «كانون ملّي يهوديان» را برعهده گرفت و مهاجرت يهوديان به سرزمين فلسطين روزافزون شد و كار به زد و خورد و درگيري كشيد؛ يعني اوّلين جرقّة جنگ و درگيري فلسطينيان ساكن با يهوديان مهاجر زده شد. تا اينكه پس از جنگ جهاني دوم، صهيونيست‌هاي ساكن فلسطين اعلام استقلال كردند و تولّد دولت اسرائيل را به آگاهي مردم جهان رساندند.

رابطة دين و دولت در اسرائيل

هر چند رابطة دين و دولت در اسرائيل بسيار  پيچيده است و مرزبندي مشخّصي بين اين دو مقوله وجود ندارد؛ امّا به نظر مي‌رسد نخستين مناقشة بين يهوديان سكولار و مذهبي بر سر اشاره به نام خدا در بيانية استقلال بود.
سران احزاب ارتدوكس يهودي در سال 1947م. از طرف ديويد بن گورين بنيانگذار دولت عبري دعوت شدند تا به همراه يهوديان سكولار در تأسيس دولت اسرائيل و تنظيم بيانية استقلال شريك شوند.
آنان اين دعوت را پذيرفتند؛ امّا بر آغاز بيانيه با نام خدا با سكولارها اختلاف پيدا كردند كه سرانجام هر دو گروه بر واژه‌اي توافق نمودند كه نظر آنان را تأمين كرد.
در واقع، اختلاف سكولارها و ارتدوكس‌ها از شروع بيانيه با نام خدا فراتر بود؛ زيرا ارتدوكس‌هاي مذهبي دولت يهود را به عنوان ابزاري مي‌خواستند كه به واسطة آن بتوانند احكام شريعت يهود را اجرا كنند و بر ماهيّت اين دولت اصرار داشتند؛ حال آنكه سكولارها بر پاية تشكيل دولتي بر پاية ملّيت يهود تأكيد مي‌ورزيدند. طبيعي بود، با اختلاف‌هاي مبنايي كه اين دو گروه داشتند، براي تدوين قانون اساسي با مشكل مواجه شوند و به همين دليل پس از گذشت 60 سال از تأسيس دولت اسرائيل، اين دولت غيرقانوني، قانون اساسي ندارد و بر مبناي سلسلة قوانين عادي اداره مي‌شود.
سكولارهاي يهودي براي تأمين نظر مذهبي‌ها اقتدار سنّتي خاخام‌هاي ارتدوكس را كه سابقه‌اش به دوران سلطة امپراتوري عثماني و قيموميّت انگليس بر فلسطين بازمي‌گشت، پذيرفتند و آن را «ترتيبات وضع موجود» نام نهادند. البتّه، حفظ ترتيبات وضع موجود به چگونگي وضعيت دولت اسرائيل از نظر بين‌المللي بستگي دارد و چنانچه اقتدار اسرائيل افزايش يابد، بي‌ترديد شرايط براي ارتدوكس‌هاي يهودي داخل اسرائيل سخت‌تر خواهد شد.

مخالفان يهودي صهيونيسم

امّا مخالفان ارتدوكسي دولت اسرائيل كه 12 درصد يهوديان را تشكيل مي‌دهند- پس از تشكيل دولت غاصب اسرائيل توسط صهيونيست‌ها- نهضت ضدّصهيونيستي خود را آغاز كردند و تاكنون همچنان در حال چالش با آنها در كشورهاي مختلف جهان مي‌باشند. اين فرقه تشكيل دولت يهودي را به رسميت نمي‌شناسد و اقدام دولت اسرائيل را مخالف با آيين خود مي‌داند.
در سال 1947م. خاخام جي زي دوشيسكي بلندپايه‌ترين خاخام شهر بيت المقدّس از سوي 60 هزار خاخام نامه‌اي به سازمان ملل نوشت و در اين نامه مخالفت خود را با تشكيل كشور صهيونيستي ابراز داشت كه سازمان ملل به نامه توجّهي نكرد و برخلاف نظر بسياري از خاخام‌هاي يهودي، اسرائيل تأسيس شد.
به گفتة يكي از خاخام‌هاي يهودي مخالف صهيونيسم، به دنبال اين اقدامات، يهوديان ضدّصهيونيست از خشم مؤسّسان دولت يهودي (اسرائيل) در امان نبودند و حتّي در مواردي تعدادي از آنان جان خود را در راه مخالفت با دولت اسرائيل از دست دادند.
اكنون نيز مخالفت با دولت يهودي از سوي ارتدوكس‌هاي يهودي با واكنش دولت اسرائيل مواجه مي‌گردد. در مواردي آنان بايد تاوان مخالفت خود را با اسرائيل بپردازند؛ چنانچه اخيراً بزرگ‌ترين كنيسة يهوديان مخالف صهيونيسم در ايالت «نيويورك» به آتش كشيده شد.
به اعتقاد ارتدوكس‌هاي مخالف اسرائيل، خداوند يهوديان را به جرم اعمال ناشايست‌شان از فلسطين متفرّق كرد و بدين وسيله آنها را تنبيه نمود و تا هنگامي كه شايستگي‌هاي ديني به يهوديان بازنگردد، آنان حقّ بازگشت به فلسطين را ندارند. به باور آنان طبق متن كتب مقدّس، بازگشت به سرزمين فلسطين با آرامش و مسالمت‌آميز محقّق خواهد شد، بنابراين مهاجرت‌هاي تحميلي از كشورهاي مختلف به فلسطين و جنگ و خونريزي و شكنجه براي حضور آنان غيرمشروع است.
به گفتة خاخام آرنولد كوهن، سخنگوي سازمان يهودي ناتا ديكارناست ـ  مقرّ اين سازمان يهودي در لندن مي‌باشد و شعبه‌هاي بسياري در سراسر اروپا دارد ـ آرمان نهايي اين سازمان، نابودي دولت اسرائيل است و سردمداران دولت اسرائيل تاكنون چندين مرتبه قصد ترور او را داشته‌اند.
وي ضرورت تأسيس اسرائيل بزرگ قبل از ظهور منجي را غيرممكن مي‌داند و در اين ارتباط مي‌گويد: تشكيل دولت اسرائيل برخلاف آموزه‌هاي تورات و غيرشرعي است؛ زيرا خداوند بعد از معصيت بزرگ بني‌اسرائيل (مصلوب ساختن حضرت عيسي(ع)) حقّ برگزيدگي را از آنان سلب كرد و ديگر براي بني‌اسرائيل چاره‌اي جز تسليم در برابر قضا و قدر و انتظار ظهور مسيحا نيست. در آن زمان اين حضرت مسيح(ع) است كه قضاوت نهايي مي‌كند.

تناقض آشكار

بنابر آنچه ذكر شد، سرزمين موعود مكاني است كه صهيونيست‌ها و غيرصهيونيست‌ها به آن باور مشترك دارند، چنانچه غيرصهيونيست‌ها (ارتدوكس‌ها) كه به مذهب، تعهّد بيشتري دارند، رسيدن به چنين آرزويي را به قضا و قدر الهي محوّل نموده‌اند و هر گونه تلاش براي دست‌يابي به سرزمين موعود را با دم مسيحايي منجي عالم ممكن و تلاش قهرآميز را براي كسب سرزمين موعود نامشروع مي‌دانند؛ زيرا آنان معتقدند بايد كفّارة گناهان خود را كه همانا ظلم و ستم در حقّ پيامبران الهي بود، بپردازند و براي رسيدن به اين باور مذهبي صبر پيشه كنند؛ امّا صهيونيست‌ها معتقدند: يهوديان در طول تاريخ رنج‌ها و مشقّت‌هاي فراواني را متحمّل شده‌اند و سزاوار نيست كه براي رسيدن به آرمان‌هاي خود تلاشي نكنند. اين گروه اعتقادي به دخالت دين در سياست ندارد و اصولاً بنيان‌گذاران جنبش صهيونيست، اغلب خود را افرادي غيرمذهبي و ملحد معرفي مي‌كردند و هم اكنون نيز رهبران بيشتر احزاب سياسي در اسرائيل، خود را سكولار معرفي مي‌كنند. امّا سؤال اينجاست كه چرا اين گروه با وجود اعتراف به الحاد و غيرمذهبي بودن، خود را به يك باور مذهبي (رسيدن به سرزمين موعود) مقيّدتر از يهوديان ارتدوكس مي‌دانند و بايد تاوان اين تناقض آشكار را ملّت فلسطين بپردازد.

ماهنامه موعود شماره 125-126

هنگامى كه ميليونر مشهور آقاى (هنرى فورد) كتاب (يهود، يگانه مشكله جهان) را انتشار داد، آنقدر يهود با سلاح (ضدّ سامى) با او جنگ كردند كه بالاخره مجبور شد نامه‏اى كه خود يهود نوشته بودند بعنوان معذرت خواهى، او امضاء كند و از آنها پوزش بطلبد(12). (حاييم وايزمن) مىگويد: ما هر كجا برويم سلاح (ضدّ سامى) را با خود حمل خواهيم كرد(13). و يهود اين سلاح را در آمريكا، انگلستان و فرانسه بكار برده و نتائج بسيار مفيدى را از آن بدست آورده است.

مقدمه مترجم

اين عقده‏ها تركيده مى‏شود

هميشه عقده‏هاى حقارت واكنشهاى زيان‏آورى داشته است، ولى تاريخ واكنشى بسان واكنشهاى عقده يهود نديده است، واكنشى كه دهها جنگ را بپا كرده است و صدها ميليون انسان را بكشتن داده است.

يهوديها براى جبران آن همه زجرها، محفلها و حزبهاى گوناگونى تشكيل دادند، تا بوسيله آن بتوانند انتقام آن همه فشار و سختگيريهاى مردم را از ملّتهاى ضعيف و ناتوان بگيرند.

الف: اولين محفل آنها كه در قرن هفدهم تأسيس شد، محفل (ماسونى) بود كه پيروزى‏هاى زيادى را نصيب يهود كرد(1). بطوريكه در اعلاميه‏هاى خود بيان نمودند، سه هدف اساسى را در محافل خود دنبال مى‏كنند.

1 ـ محافظت از يهوديسم در كلّ جهان.

2 ـ نابود كردن ساير اديان جهان.

3 ـ دميدن روح كُفر و الحاد، در ملّتها(2).

سرچشمه محفل از بريتانيا بود و در تمام جهان از آنجا شروع شد و به سرپرستى آن:

اولين محفل آنها در پاريس در سال1732 ميلادى تأسيس گرديد.

و اولين محفل ماسونى در جبل الطارق در سال1727م و در آلمان در سال1733م، در پرتغال در سال1735م، در هلند در سال1745م در سويس در سال1740م، در دانمارك در سال1745م، در ايتاليا در سال1763م، در بلژيك در سال1765م، در شوروى در سال1771م آغاز بكار كرده و تا سال1907م پنجاه محفل علنى تشكيل شد(3).

ب: دومين واكنش آنها تأسيس سازمان (بناى برث) در تاريخ 13/10/1842م بود. اين سازمان كه در شعله‏ور كردن آتش جنگهاى جهانى اوّل و دوّم سهيم بود(4) از طرف مهاجرين يهود بوجود آمد.

در عهد آيزن هاور رئيس جمهور اسبق آمريكا كه خودش رئيس اين سازمان بود، آقاى (فليپ كلولزنيك) را بعنوان رئيس نمايندگان آمريكا در سازمان ملل متحد تعيين كرد.

در حال حاضر اين سازمان در آمريكا و كشورهاى اروپائى بطور علنى مشغول فعاليّت است(5).

ج: سومين واكنش آنها، جنبش (صهيونيسم) بود.

هدف اين جنبش ارتجاعى و نژادى آن بود كه حكومت موهوم و خيالى بنى اسرائيل را باز گرداند و بر خرابه‏هاى مسجدالاقصى (هيكل حضرت سليمان) را بنا كند(6).

ابتداى اين حركت را مى‏توان سال1816م دانست، گرچه هرتسل (1860 ـ 1904م) براى اولين بار آن را علنى كرده و خيلى‏ها آن را از ابتكارات هرتسل دانسته‏اند.

به عقيده صهيونيستها هر يهودى صهيونى است، ولى لازم نيست كه هر صهيونى يهودى باشد، زيرا اسامى اعضاء اين حركت افراد زيادى را نام مى‏برد كه هيچ يك آنها يهودى نبوده است، مانند: (چرچيل، ايدن، ترومان، آيزن هاور، كندى و جانسون).

چرچيل در اواخر حيات خود مى‏گفت: من يك صهيونى واقعى هستم و افتخار مى‏كنم(7).

(پُرُتُكلهاى(8) حكماى يهود) از آنِ همين حركت است. اين كتاب خطرناكترين برنامه‏هاى صهيونيها را براى سيطره بر جهان فاش مى‏كند(9).

د: چهارمين واكنش يهود را جمله (ضدّ سامى)(10) تشكيل مى‏دهد، كه اين دروغ بزرگ سلاح بُرّنده يهود شده است.

يهوديان چگونه از آن استفاده مى‏كنند؟!

دست‏هاى خرابكار يهود بر همه جنگها و كشمكشهاى جهان اثر گذاشته، ولى مگر كسى مى‏تواند آن را فاش كند؟

1 ـ هنگامى كه خاندان سلطنتى (ساسون) در سال 1832( إلى) 1864 تجارت مواد مخدر را بدست گرفتند و مردم در اين عمل اظهار نارضايتى كردند، يهوديان فرياد زدند (ضدّ سامى).

2 ـ هنگامى كه يهود دو جنگ جهانى اوّل و دوّم را برپا كردند، مردم خواستند آنها را مفتضح كنند، فرياد زدند: (ضدّ سامى).

3 ـ هنگامى كه دكترهاى يهودى در آمريكا ميكروب سرطان را براى آزمايش به چند جوان مسيحى تزريق كردند و مردم خواستند از آن جلوگيرى كنند، فرياد زدند: (ضدّ سامى)(11).

4 ـ هنگامى كه ميليونر مشهور آقاى (هنرى فورد) كتاب (يهود، يگانه مشكله جهان) را انتشار داد، آنقدر يهود با سلاح (ضدّ سامى) با او جنگ كردند كه بالاخره مجبور شد نامه‏اى كه خود يهود نوشته بودند بعنوان معذرت خواهى، او امضاء كند و از آنها پوزش بطلبد(12). (حاييم وايزمن) مىگويد: ما هر كجا برويم سلاح (ضدّ سامى) را با خود حمل خواهيم كرد(13). و يهود اين سلاح را در آمريكا، انگلستان و فرانسه بكار برده و نتائج بسيار مفيدى را از آن بدست آورده است.

آرمانهاى غير انسانى

يگانه آرمان يهود كه صراحتا اعلام مى‏شود آن است كه يك دولت يهودى جهانى بپا كنند، يعنى همه دنيا را تحت تصرّف خويش در آورند.

اين حكومت بنا به گفته خود آنها از اسرائيل سرچشمه خواهد گرفت و پس از غلبه بر (نيل تا فرات) در راه آن گامهاى بزرگترى خواهند برداشت.

به عقيده آنها، اگر از (نيل تا فرات) را بدست بياورند بقيه مناطق، خواهى نخواهى تسليم خواهند شد، زيرا اين منطقه كه با منابع سرشار خود ثروتمندترين مناطق جهان را تشكيل مى‏دهد، گلوى دنيا محسوب مى‏شود و كسى كه بتواند بر آن حكومت كند چنان است كه بر جهان حكومت داشته است.

تورات مى‏گويد: در آن روز به ابرام (ابراهيم) گفت: اين زمين را به نسل تو خواهم داد، از نهر مصر تا نهر بزرگ فرات(14).

تا آنكه خداوند تو و نسل تو باشم... همه زمين‏هاى غربت تو را به تو و نسل تو بر مى‏گردانم... زمين‏هاى كنعان را به ملك ابدى تو خواهم در آورد(15). يهود پروردگار ما در (حوريب) با ما سخن گفت: بس است آنچه در اين كوه توقف نموديد، برويد بالاى كوه اموريين جنوب و سواحل دريا و زمين‏هاى كنعان و لبنان تا نهر بزرگ فرات را به تصرّف درآوريد. داخل شويد و زمينهائى را كه خداوند به آنها قسم ياد كرده كه آنها را به ابراهيم و اسحاق و يعقوب و فرزندان آنها بدهد تملّك كنيد(16).

يهود براى تحقّق بخشيدن به اين نويدها و مژده‏هاى ديگرى كه در (تلمود) وارد شده است در مرحله اوّل يك حكومت مخفيانه مركب از300 يهودى را تشكيل داد و يك نفر را (وارث سليمان و داود) بعنوان پادشاه آن انتخاب نمود.

اين حكومت مخفى در حقيقت صاحب مال، نفوذ و همه كاره اروپا بود(17).

آقاى (ولترراتنو) يهودى در روزنامه خود در تاريخ 25/12/1909 مى‏نويسد: سرنوشت اروپا فقط بدست300 نفر كه هريكى رفقاى ديگر خود را بخوبى مى‏شناسد تعيين مى‏گردد. اين300 نفر كه همه يهودى مى‏باشند، داراى وسائل كافى براى سرنگون ساختن رژيمهاى مخالف هستند.

يهود اين حكومت جهانى خود را به يك افعى بسيار بزرگى تشبيه مى‏كنند كه از سال70م، براى نابود كردن جهان در حركت است. دُم اين افعى در فلسطين باقى خواهد ماند و سر آن به حركت خواهد آمد، تا آنكه تمام دنيا خراب شود و در اين وقت سر او از اين جهانگردى ننگين خود باز گشته و در شهر بيت‏المقدّس زير پرچم يهود آرام خواهد گرفت.

ولى چون اين آرمان كاملاً غير انسانى، با وجود اديان و اخلاق، امكان‏پذير نبوده است، آنها سخت مى‏كوشند تا از اخلاق و دين مفهومى باقى نماند.

خاخام (ريچران) در يكى از سخنرانى‏هاى خود كه بر سر قبر (سيمون بن يهوذا) در شهر براغ سال1869م، ايراد كرده و در مجله (كانت مپران) كه در تاريخ 1/7/1880م، چاپ شده است، مى‏گويد: پدران گذشته ما هر ساله كنفرانسى بر سر اين قبر تشكيل مى‏دادند و اين وظيفه ما است كه اوّل هر قرن اين كنفرانس را تشكيل داده و براى سيطره بر جهان طرح و برنامه‏ريزى بنمائيم.

اكنون هيجده قرن از جنگ يهوذا تا اين زمان مى‏گذرد، براى اين كه خداوند وعده داده است ابراهام قدرت پيدا مى‏كند بر جهان و در اين مدّت يهود، اهانتها و جسارتهاى زيادى بخود ديده و چندين بار قتل عام شده، ولى آنها تسليم نشده و اگر در دنيا پراكنده مى‏باشند علّتش اين است كه دنيا ملك آنها است.

و اضافه مى‏كند: اينك ملّت ما گامهاى بزرگى را بسوى قله جهان برداشته و هر روز كه مى‏گذرد بر قوّت و قدرت و نفوذ ما افزوده مى‏شود. ما خداوند اين زمان را كه عبارت از طلا است مالك هستيم، همان خداوندى كه هارون آن را بصورت گوساله‏اى در آورد و ما آن را پرستش كرديم و اينك بصورت خداوند تمام مردم جهان در آمده است. در آن لحظه كه طلاهاى جهان بدست ما در آيد وعده‏هاى أبراهام (ابراهيم(ع)) را عملى خواهيم كرد و بر جهان سيطره كاملى خواهيم يافت.

يهود و آمريكا

آيا آمريكا در دست يهود است؟(18) اين سؤال پس ازجنگ اخير 1967م مسلمانان و اسرائيل و پس از آنكه آمريكا جانب يهود را گرفت، زياد بر سر زبانها آمده است.

ولى قبل از هر چيز خوب است خلاصه‏اى از كتاب (يهود يگانه مشكله جهان) را نقل كنيم.

در حدود400 سال است يعنى از همان اوائل ورود (كلمبس) كه يهود وارد آمريكا شده‏اند و از همان روز تا بحال زحمات زيادى كشيده تا بالاخره توانستند اين كشورى را كه امروز بزرگترين و ثروتمندترين كشورهاى جهان محسوب مى‏شود تحت نفوذ خود درآورند. و با آنكه (سويفيسات) حاكم آن روز به نيويورك كه يكى از مستعمرات هلند بود، اعلاميه‏اى صادر كرد و در آن از يهود درخواست نمود از نيويورك خارج شوند، ولى در اثر سهام‏هاى زيادى كه يهود در شركتهاى هلندى داشتند، مديران آنها از (ستويفيسات) خواهش كردند كه از اين امر صرف نظر كند.

آنچه را كه اين حاكم توانست انجام دهد اين بود كه به آنها اجازه نداد دكانهاى خود را بر سر چهار راهها و محلهاى عمومى و پرجمعيّت قرار دهند. ولى همان نيويورك، امروز بصورت محله‏اى از محلّه‏هاى يهود در آمده است. و بطور كلّى نيويورك بزرگترين مركز يهود بشمار مى‏رود، زيرا همه تجارتخانه‏ها، كارخانه‏ها، صنايع و زمينها، ملك يهود است، هرگز به كسى اجازه نخواهند داد تجارت كند و يا ثروتى بهم رساند. بنا براين آمريكائيها نبايد تعجب كنند هنگامى كه خاخامهاى يهودى ادعا مى‏كنند كه آمريكا همان ميعاد گاهى است كه پيامبران آنها وعده داده‏اند و نيويـورك، اورشليم آنها و سلـسله جبـال راكى كوههاى (صهيون) است(19).

در ايّام (جورج واشنگتن) تعداد يهود بيش از چهار هزار نفر نبوده آنها در زمان جنگ استقلال، جانب آمريكا را گرفتند و حتّى به اهالى مستعمرات، كمكهاى زيادى كردند.

ولى پنجاه سال از اين تاريخ نمى‏گذشت، كه تعداد آنها از3300000 نفر بيشتر شده، امّا امروز تعداد آنها براى هيچكس معلوم نيست و اين خود يكى از سياستهاى يهود است زيرا سرشمارى آمريكا بدست آنهاست.

شما اگر تعداد فرانسوى‏ها، آفريقائى‏هاى ساكن آمريكا را از دولت بپرسيد، فورا به شما اطلاع خواهند داد، تعداد آسيائى‏ها هم همه معلوم است، ولى آنچه معلوم نيست و همچنان در مخفى بودن آن كوشش بسيارى مى‏شود تعداد يهود است و شايد خود دولت هم آن را نداند زيرا پرونده‏هاى راجع به اين موضوع هميشه مفقود و مجهول است(20).

معمولاً سينماها، تآترها، تجارت شكر، تجارت گندم، تنباكو، فولاد و پنجاه درصد از تجارت گوشت و بيش از 60٪ از تجارت كفش و اغلب صنايع، ادوات موسيقى و جواهرات و تمام مشروبات الكلى و صندوقهاى وام جهانى در دست يهود است(21).

بطور قطع مى‏توانيم بگوئيم كه ملّت آمريكا راضى نبوده و نخواهد بود كه يهود بازارهاى تجارتى خود را در اين كشور متمركز سازند، زيرا تاريخ چنين نشان داده كه هركشورى كه يهود در آن تمركز داشته باشد عوامل فساد در آن زياد شده و در نتيجه كشورهاى ديگر نسبت به آن بدبين خواهند شد، چنانچه اين امر نسبت به اسپانيا، آلمان و بريتانيا اتفاق افتاده است.

بسيار مى‏شنويم كه بريتانيا چنين كرده است و آلمان چنان نموده است، ولى در واقع يهود آن را انجام داده و هيچ ارتباطى به دولت بريتانيا و آلمان ندارد.

امروز آمريكا بهمين درد مبتلاست و هر كارى را كه يهود انجام مى‏دهند به نام ملّت آمريكا تمام مى‏شود، در صورتى كه ملّت آمريكا از آن مبرّا مى‏باشد(22).

امروز ملّت آمريكا فقط با عينكهائى كه يهود بر چشم آنها نهاده‏اند به دنيا مى‏نگرد و اين بدبختى ديگرى است كه نصيب ما مى‏شود.

يهود در هرگوشه و كنارى نفوذ كرده‏اند و حتّى كليساهاى مسيحى در آمريكا تحت نفوذ آنهاست و در حقيقت منبرهاى كليساها وسيله‏اى از وسائل تبليغات يهودى مى‏باشد.

به عقيده من اگر كشيشها و كاردينال‏ها به حرفهاى خود رسيدگى كنند، خواهند ديد كه 70٪ از حرفهاى آنها از افكار يهودى سرچشمه گرفته است(23).

برنامه‏هاى اقتصادى آمريكا فقط بدست يهود اجرا مى‏شود.

شايد افكار عمومى مردم و سرمقاله‏هاى روزنامه‏هاى آمريكا، از افكار خود يهود، يهودى‏تر است.

اگر در دنيا مكانى وجود داشته باشد كه افكار يهودى را به مردم تزريق كند، همان كنيسه‏هاى آمريكا است(24).

اگر يهود در اعماق كليساها دست يافته‏اند، آيا ممكن است در دانشگاهها دست نداشته باشند؟

تمام دانشگاههاى آمريكا از نفوذ يهود و افكار و عقائد آنها رنج مى‏برند(25).

در آمريكا دو سازمان يهودى وجود دارد يكى به نام (كهيلا نيويورك) و ديگرى به نام (كابينه يهودى آمريكا).

(كهيلا) امروز به صورت يك حكومت مستقلى در آمده است، تمام قراردادهاى او قانون حساب مى‏شود و شايد اين سازمان قويترين اتّحاديّه‏هاى يهودى را تشكيل مى‏دهد.

علّت هجرت كردن روزافزون يهود به نيويورك، وجود همين سازمان است. (كهيلا) نسبت به يهود حكم رُم نسبت به نصارى و مكّه نسبت به مسلمانان را دارد(26).

وجود كهيلا دليل بسيار محكمى است بر عليه كسانى كه مى‏گويند: (يهود يك عنصر منقسم برخود و متنافرى را تشكيل مى‏دهد)، زيرا در اين سازمان امپرياليستها و توده‏ئيها و خاخامهاى يهودى چون برادر بر سر يك ميز نشسته و زير پرچم (يهوذا) براى مقاصد خود نقشه ريزى مى‏كنند(27).

هر فرد يهودى در آمريكا دست كم در يك سازمان مخفى اسم نويسى كرده است(28).

كهيلا نام خود را تغيير داده و نام (كنفرانس يهودى جهانى) را براى خود نهاده است و تقريبا تمام آرمانهاى خود را به تحقّق رسانده است(29).

هزاران سازمان مخفى تابع كهيلا وجود دارد.

خوب است از اين آقايان يهود كه هميشه سعى كرده‏اند خود را وطن پرست قلم داد كنند، سؤال كنيم: اين سازمانها براى چيست؟ و بر عليه كيست؟ و آنها چرا اينقدر تلاش مى‏كنند تا نيويورك را از هر عنصر مخالفى جدا سازند؟ و اگر فرض كنيم آنها وطن پرست هستند هيچ احتياجى به سازمان نخواهند داشت(30).

كهيلا درس عبرتى است كه دنيا بايد آن را به خوبى فرا گيرد تا از سرعت نفوذ يهود باخبر بوده و صورت جهانى كه به فرمان يهود حكم مى‏كند در نظر بياورد(31).

حزب جمهورى آمريكا دامن گرمى براى يهود بوده است و لذا هميشه اين حزب در انتخابات پيروز مى‏شود و در حقيقت اين حزب را همان سازمان كهيلا مى‏چرخاند.

تعيين رئيس جمهورى آمريكا جز به دستور يهود، بدستور و فرمان كس ديگرى نيست، ولى بيچاره ملّت آمريكا گمان مى‏كند كه خود آنها رئيس جمهورى را تعيين مى‏كنند، چنانچه رئيس جمهور پس از انتخابات با آنها كج رفتارى كند، آنقدر در باره او دزدى كشف خواهد شد! كه بالاخره يا تسليم مى‏شود و يا از صحنه بيرون مى‏رود.

هنوز يهود همان سياست قديمى خود را در پيش گرفته است مبنى بر اين كه نبايد يهودى را جلو انداخت، بلكه بايد بيگانگان را صورت قرار داده و يهود در پشت صحنه باشند. فايده اين كار اين است كه آنها با سركاربودن بيگانگان بيش از ظاهر بودن يهود مى‏توانند اغراض خود را اعمال كنند، زيرا اگر يهودى رئيس باشد و علنا به اهداف يهود كمك كند، مردم او را متهم كرده و شايد از يهود متنفر شوند، در صورتى كه اگر آنها همچنان زير پرده باشند هيچگاه مورد اتهام قرار نخواهند گرفت و در اين صورت هم از انتقاد، سالم مى‏مانند و هم خواسته‏هاى خود را جامه عمل مى‏پوشانند(32).

در آمريكا سازمان ديگرى وجود دارد به نام (سازمان تامانى). گرچه اين سازمان در ظاهر از صحنه‏هاى سياسى خارج شده ولى در واقع اگر قوى‏تر و با نفوذتر نشده باشد ضعيف‏تر نشده است. سرمايه اين سازمان را از تجارت جنس ظريف (زنان و دختران) و مواد مخدر تأمين مى‏كنند!.

چندى پيش دولت آمريكا تحقيقاتى در اين باره بعمل آورده و مردم بدترين نوع جنايت (يعنى تجارت جنس ظريف) را به چشمهاى خود مشاهده كردند و آنقدر رسوائى اين عمل زشت، بالا بود كه بسيارى از اين بازرگانان بشردوست يهودى، مجبور شدند كه نام و فاميلى خود را عوض كنند! و اينك بهترين و معروفترين فاميلهاى يهودى در نيويورك اسمهاى مستعار دارند(33).

تآتر... و سينما

ديرزمانى است كه يهود مى‏كوشد تا هرچه وسائل تبليغاتى است مانند تآتر و سينما را منحصرا تحت تصرف خود در آورد. و معمولاً چون تآتر تأثير شگرفى در مغز و تفكّر افراد جامعه مى‏گذارد، يهود كارى كرده است كه برنامه تآتر دست آنها باشد تا هيچ نمايشى بر عليه آنها اجرا نشود(34).

سيطره يهود، منحصر به تآتر نيست بلكه از يك طرف تمام سينماها از مال يهود است و از طرف ديگر صاحب امتياز آنها مى‏باشند و همچنين است شركتهاى فيلم بردارى كه همه يهودى مى‏باشند.

مشكل اينجاست كه هرجا يهودى باشد مشكلات و انحرافات فراوان است، هر يهودى به سهم خود مى‏كوشد تا اخلاق ملّتها را فاسد كند و از اين راه بر مغز و روح مردم پيروز شود.

اين مشكل بصورت رسوائى بزرگى در تآترها و سينماهاى آمريكا به وضوح ديده مى‏شود(35).

موسيقى... و يهود

مردم از آنكه خانه‏هايشان محل رقص و غنا و موسيقى شده است بستوه آمده‏اند ولى آنها نمى‏دانند كه موسيقى و غنا جزو احتكارات يهود است، اين يهود هستند كه جوانهاى ما را يك مشت افراد نادان و كم‏اطلاع به بار آورده‏اند.

و همين موسيقى (جاز) كه امروز درهر محفلى صورت وحشتناك خود را ظاهر مى‏كند يكى از اختراعات خطرناك يهود است كه آن را براى فساد اخلاق جوانان ساخته‏اند(36).

معمولاً اگر كسى در فساد هائيكه جامعه امروز را تهديد مى‏كند تحقيقى بعمل آورد بدون شك خواهد يافت كه دست يهود در تمام آنها دخالت دارد و حتّى جنگهاى خونينى كه تا به حال هزاران انسان را به كشتن داده است بدست مرموز يهود برپا شده است(37).

شراب... و يهود

جون فوستر فريزر در كتاب (يهودى فاتح) كه در سال1916 چاپ شده است مى‏نويسد: تجارت ويسكى در آمريكا، منحصر به يهود است. و 80٪ از اعضاى كابينه بازرگانان شراب، يـهودى هستند چنانچه تجارت انـواع سيگار هم منحصر به يهود است(38).

يگانه كسيكه از شراب تبليغ مى‏كند يهود هستند زيرا شما هيچ نمايش، كتاب قصّه، فيلم و غيره را خالى از اسم شراب نخواهيد يافت. مى‏دانيد چرا؟ براى اين كه اين تجارت آنها است و آن هم تبليغات آنها(39)! آيا پس از همه اين تبليغات نمى‏توان گفت كه يهود به قسمتى از آرمانهاى خود رسيده‏اند؟

ادامه دارد...

منبع: yahood.net 

بخش 1

منابع:

1 ـ براى توضيح بيشتر بهمين كتاب مراجعه شود.

2 ـ (الماسونية منشئة ملك اسرائيل)، تأليف محمّد على زعبى، بيروت1956 م.

3 ـ به دائرةالمعارف بريتانيا ماده (فرماسورى) مراجعه شود.

4 ـ (خطراليهودية العالمية على‏الاسلام والمسيحية)، صفحه154.

5 ـ (الخطر المحيط بالاسلام)، صفحه203.

6 ـ (تاريخ الحركة الصهيونية)، تأليف دكتر آلن تايلر.

7 ـ (خطراليهودية العالمية)، صفحه172.

8 ـ قراردادها.

9 ـ (خطراليهودية العالمية)، صفحه150.

10 ـ سام يكى از فرزندان حضرت نوح عليه‏السلام است واز اقوامى كه به او منتسب هستند، مانند: اعراب و عبريها را سامى گويند.

11 ـ (خطر اليهودية العالمية)، صفحه 174.

12 ـ مقدمه كتاب (خطر اليهودية العالمية)، صفحه12.

13 ـ (خطر اليهودية العالمية)، صفحه 178.

 14 ـ سفر پيدايش اصحاح، صفحه15.

 
18 ـ تأليف هنرى فورد ميليونر مشهور، در اين كتاب بحثهائى پيرامون تاريخ يهود در آمريكا، گوشه‏هائى از نفوذ يهود، قربانيان يا جبّاران، آيا يهود امّتى را تشكيل مى‏دهند؟ برنامه‏هاى سياسى يهود، مقدمه‏اى بر كتاب پروتكلها، چگونه يهود از سلطه خود استفاده مى‏كنند، نفوذ يهود در سياست آمريكا، بُلشفيكها و صهيونيستها، سيطره يهود بر تآتر و سينما، شراب، قمار، فساد، مشكله بزرگ جهان، مد و جزر در سلطان مالى يهود، سيطره بر روزنامه‏ها، دولت جامعه (يهوذا) و غيره مى‏باشد. يكى از كتابهاى سودمندى است كه اخيرا در كشورهاى عربى انتشار يافته است. و اين كتاب در سال1921 از طرف شركت ماشين سازى مشهور (فورد) منتشر گرديد و بلافاصله يهود نسخه‏هاى آن را جمع كرده و آتش زدند. فورد پس از تأليف اين كتاب آنقدر مورد انتقاد محافل آمريكائى قرار گرفت كه بالاخره مجبور شد معذرت نامه‏اى را كه روزنامه‏ها از طرف او چاپ كرده بودند امضاء كند، هر نسخه‏اى از اين كتاب در آمريكا800 دلار بفروش رسيد!

19ـ (يهود يگانه مشكله جهان)، صفحه19.

20 ـ (يهود يگانه مشكله جهان)، صفحه58.

21 ـ همان مدرك، صفحه22.

22 ـ همان مدرك، صفحه23.

23 ـ همان مدرك، صفحه31.

24 ـ همان مدرك، صفحه33.

25ـ همان مدرك، صفحه34.

26 ـ (يهود يگانه مشكله جهان)، صفحه109.

27 ـ همان مدرك، صفحه109.

28 ـ همان مدرك صفحه110.

29 ـ همان مدرك، صفحه113.

30 ـ همان مدرك، صفحه116.

31 ـ همان مدرك، صفحه112.

32 ـ همان مدرك، صفحه132.

33 ـ همان مدرك، صفحه136.

34 ـ همان مدرك، صفحه162.

35 ـ همان مدرك، صفحه163.

36 ـ همان مدرك، صفحه184.

37 ـ همان مدرك، صفحه184.

38 ـ همان مدرك، صفحه199.

39 ـ همان مدرك، صفحه203.

گوستاولوبون فرانسوى مى‏گويد: اگر ما بخواهيم صفات يهود را در چند كلمه خلاصه كنيم، بايد بگوئيم: يهود مانند انسانهائى هستند كه تازه از جنگل وارد شهر شده‏اند و هميشه از صفات انسانى بى‏بهره بودند، چرا كه همچون پست‏ترين مردم روى زمين زندگى مى‏كنند

کتاب ارزشمند دنیا بازیچه یهود نوشته مرحوم آیه الله العظمی شیرازی (قدس سره) نابغه قرن در تالیف که بیش از 1160 کتاب به رشته تحریر درآورده, از چهل سال قبل تاکنون چندین مرتبه به زیر طبع آراسته گردیده و در هر نوبت مورد استقبال چشم گیر جامعه اسلامی قرار گرفته است.

تاريخ ملت يهود تاريخى پرفراز و نشيب است كه همواره با مكر و حيله و زر اندوزى و بهانه ‏جوئى از پيامبران الهى همراه میباشد.
امروزه نيز نام يهود با حركت جهانى صهيونيست پيوند خورده ، حركتى كه باعث بوجود آمدن دولت غاصب و ستمگر اسرائيل شد و از ابتداى تشكيل، اين دولت تا كنون دست به قتل و غارت بیگناهان زده و با قلدرى بر قسمتى از بهترين سرزمينهاى اسلامى حاكم گشته و رؤياى حاكميت بر جهان را از طريق زر و زور و تزوير در سر میپروراند.
اعمال ضد اسلامى و انسانى آنها در طول تاريخ و از ابتداى پيدايش اسلام تا كنون بركسى پوشيده نيست ضمن اينكه آنها نيز دشمنى خود با مسلمين را پنهان نمیكنند.
در كتاب دنيا بازيچه يهود مؤلف به برخى از اعتقادات و برنامه ‏هاى ايشان اشاره نموده و خواننده میتواند در مجموع اطلاعات ذیقيمتى را در اين زمينه بدست آورده، به برخى اعمال و جرائم وحشيانه آنها پى ببرد.

مقدمه مترجم

تاريخچه يهود

يعقوب فرزند إسحاق، كه او را اسرائيل (بنده خدا) مى‏گويند دوازده فرزند داشت كه چهارمين فرزند او (يهوذا) بود.
 
يهوذا و برادرانش با پدر خود يعقوب، در كنعان (فلسطين) سكونت داشتند و پس از واقعه مشهور حضرت يوسف كه يهوذا هم در آن شركت داشت، در سال1740 قبل از ميلاد، كنعان را به عزم مصر ترك گفتند.
 
آن روزها مصر مملكت پر جمعيّت و با ثروتى بود و هركس بر آن حكومت مى‏كرد، چنان بود كه بر جهان حكومت مى‏كند.
 
هنگامى كه برادران يوسف وارد اين سرزمين شدند حضرت يوسف پادشاه آن بود، از اين جهت آنها زندگى بسيار با شكوهى بهم زدند. و كم‏كم تعدادشان از هزار تجاوز كرده و قبائل متعددى را تشكيل دادند.
 
اين قبيله‏ها سالهاى درازى را در أمن و أمان بسر بردند، تا آنكه زمان (فرعون) فرا رسيد و چون ميان او و قبيله‏هاى بنى اسرائيل دشمنى هائى از گذشته بود، آنها را ذليل كرده و به گفته قرآن (مردهايشان را كشته و زنانشان را به اسيرى برد)(1).
 
پيش از آنكه حضرت موسى(ع) به پيامبرى مبعوث گردد، بنى اسرائيل سخت‏ترين روزهاى خود را زير شكنجه‏هاى طاقت فرسا و فشارهاى گوناگون فرعون بسر مى‏بردند.
 
ولى چون موسى(ع) در حوالى سال1213 قبل از ميلاد مبعوث شد، روحهاى پژمرده آنها را جوان كرده و به جانهاى دربند شده آزادى بخشيد.
 
امّا اين پيامبر بزرگ، در برابر اين خدمات از آن‏ها چه ديد و آنها چه پاداشى باو دادند؟
 
براى مثال يكى از آن پاداشهاى ننگين را تاريخ چنين مى‏نويسد: شبانگاه حضرت موسى(ع) باتفاق بنى اسرائيل، مصر را مخفيانه ترك گفتند و به رود نيل رسيدند، موسى(ع) با عصاى خود آب‏ها را فرمان داد تا اينكه در ميان رود راهى نمايان شد.
 
موسى(ع) أمر كرد تا همگى آن راه را در پيش گرفته و از نيل عبور كنند ولى آنها يك صدا گفتند: ما از دوازده قبيله‏ايم و هر قبيله‏اى عادات و رسوم خاص خود را دارد، بايداين راه به دوازده قسمت تقسيم شود يعنى براى هريك از قبائل يك راه و يك مسير خصوصى باشد، تا فرمانت را اجرا كنيم.
 
موسى(ع) به دريا ندا داد: تا دوازده مسير باز كند و به فرمان خداوند چنين شد.
 
ولى آنها يك قدم بجلو نرفتند و عذرشان اين بود:
 
ممكن است كه در ميان راه ما را با يكديگر احتياجى افتد، پس دريا را بگو تا چون پنجره‏ها سوراخ‏هائى در ميان ديوارهاى آب باز كند، تا هر قبيله‏اى بتواند قبائل ديگر را ببيند و با آنها گفتگو كند، و چنين شد.
 
ولى باز هم برجاى خود ايستاده حركت نكرده و فرياد زدند:
 
پاهاى ما برهنه است و زمين دريا رطوبت دارد و تا امر نكنى زمين خشك شود ما از آنجا عبور نخواهيم كرد.
 
خداوند امر كرد... زمين خشک شد ولى باز هم برجاى خود ايستادند و اين بار بى‏ادبى و وقاحت را به منتهى درجه رساندند و با يكديگر چنين گفتند:
 
موسى ما را از شهر آواره كرده و اينك مى‏خواهد كه در دريا نابودمان كند تا ثروت و اندوخته‏هاى ما را بتصرّف خويش در آورد.
 
موسى(ع) با يك دنيا دهشت، در حاليكه لبخند تلخى بر لبانش نقش بسته بود پا به رود نهاده و پيشاپيش آنها به راه افتاد.
 
اين نخستين تجربه و آزمايش تلخى بود كه بنى اسرائيل به موسى(ع) نشان دادند.
 
باز تاريخ مى‏نويسد: چون بنى اسرائيل، از رود نيل خارج شده و به صحراى سينا رسيدند، به موسى(ع) گفتند: ما را از آشيانه خود بيرون آورده و در صحرائى شن زار، سكونت دادى؟ اين چه رفتارى است كه با ما مى‏كنى؟ مگر ما سنگ هستيم، مگر ما احتياج به آب و غذا نداريم؟
 
خدا امر كرد تا از آسمان براى آنها طعام فرستاده و ابرى بر آنها سايه افكند و سنگى را امر فرمود تا به آنها آب دهد.
 
زمانى به همين منوال گذشت تا آنكه روزى به موسى(ع) گفتند: ما طعامهاى آسمانى نمى‏خواهيم به خدايت بگو، همان پياز و عدس را براى ما بفرستد زيرا ما آنها را بهتر دوست مى‏داريم.
 
موسى(ع) گفت: به نزديكترين قريه‏ها كه رسيديد: آنچه مى‏خواهيد، خود بكاريد و خداوند ديگر براى شما طعامى نخواهد فرستاد.
 
نافرمانى آنها آنقدر زياد شد، كه خدا عذابى بر آنها نازل كرد و آن اين بود كه مدّت چهل سال در صحراها و بيابانها سرگردان بودند و آنها كه با موسى(ع) از مصر بيرون آمدند، آرزوى شهر را بگور بردند و نوه‏ها و نواده‏هايشان با يوشع بن نون سال1500 قبل از ميلاد وارد شهر كنعان شدند(2).
 
نخستين دولت يهودى هنگامى تشكيل شد كه (طالوت) يا (شأوول) در بين سالهاى 1095 ـ 1055 قبل از ميلاد پادشاه گشت، و پايتخت را در سال1049 قبل از ميلاد به يبوس (بيت‏المقدّس) تغيير داد.
 
سليمان فرزند داود، كه پس از پدرش به مقام پادشاهى و نبوّت رسيد، از بزرگترين پادشاهان آنها شناخته شد، در زمان او همه از آرامش و سعادت برخوردار بودند، مى‏گويند كه بناى هيكل سليمان را او ساخت و مدّت هفت سال مهندسين مصر، الجزيره و فينيقيا در آن ساختمان كار مى‏كردند(3).
 
پس از مرگ سليمان (بين سال932 قبل از ميلاد) دولت آنها به دو قسمت تقسيم شد، يكى در شمال كه پايتختش سامره (نابلس) بود و ديگرى در جنوب كه پايتختش اورشليم (بيت‏المقدّس) بوده است(4).
 
اين دو دولت مدّت200 سال باهم جنگيدند تا آنكه (سرجون) امپراطور آشوريها 722( قبل از ميلاد) بر آنها پيروز گشت و فرمان داد تا همه يهود را از آن منطقه خارج سازند(5).
 
پس از آنكه نينوى بدست كلدانيها سقوط كرد (614 قبل از ميلاد) يهود براى بهم زدن ميان آنها و مصريها كه بر كنعان حكومت داشتند سخت مشغول فعاليّت شدند، در اثر آن جنگ دامنه‏دارى ميان آنها واقع شد بالاخره (نبوخذ نصر) پادشاه بابل در سال (562 قبل از ميلاد) پيروز شد و براى انتقام از يهود اورشليم را خراب كرد و هيكل‏ها را نابود نمود و همه را دست بسته به بابل حركت داد (586 قبل از ميلاد).
 
مدّت زيادى را در اسيرى گذراندند، تا آنكه (كورش) پادشاه ايران، آنها را كه به (اُسراى بابل) مشهور بودند، نجات داده و دوباره هيكل را بنا كرد (516 قبل از ميلاد)(6).
 
در ايّام (هيلين) يهود مورد حمله‏هاى بسيارى قرار گرفتند و آخرين آنها وقتى بود كه رهبر معروف رومانى (قيطس) اورشليم را خراب كرده، هرچه يهودى بود اسير كرد و به (رم) فرستاد، اين حادثه در سال70 ميلادى واقع شد.
 
و در سال125م (ادريانوس) امپراطور رومانى بر آنها حمله كرد اورشليم را خراب نمود و تعداد پانصد هزار يهودى را كشته و پنجاه هزار نفر از آنها را اسير كرد(7).
 
در عهد (تراجان ـ 106م) تعداد زيادى از يهود مخفيانه وارد اورشليم شده و بناى خرابكارى را گذاردند و چون (ادريانوس) پادشاه روم شد. (117 ـ 138م) اورشليم را به تصرف در آورد و انجام دادن مراسم مذهبى را بر يهود آزاد كرد.
 
يهود به رهبرى باركوخيا (135م) شورش كردند، ولى پيروز نشدند، در اين واقعه بيش از580 هزار يهودى بقتل رسيد و آنها كه جان سالم بدر بردند، شهر را ترك كرده ادريانوس مجددا اورشليم را خراب كرده و به جاى آن شهر (ايليا) بنا كرد(8).
 
پس از اين تاريخ، يهود خرابكارى‏هاى زيادى كردند و بدنبال آن چندين بار قتل عام شدند كه خود مسبب همه آنها بودند(9).

صفات يهود و فشار دولتها
 
گوستاولوبون فرانسوى مى‏گويد: اگر ما بخواهيم صفات يهود را در چند كلمه خلاصه كنيم، بايد بگوئيم: يهود مانند انسانهائى هستند كه تازه از جنگل وارد شهر شده‏اند و هميشه از صفات انسانى بى‏بهره بودند، چرا كه همچون پست‏ترين مردم روى زمين زندگى مى‏كنند(10).
 
بنى اسرائيل هميشه مردمى وحشى، سفاك و بى‏غيرت بوده، حتّى در زمانى كه خود آنها بر كشورهاى خود حكومت مى‏كردند، باز هم از سفاكى خود دست بر نداشته‏اند، بى‏پروا وارد جنگ شده و چون از پاى در مى‏آمدند، به يك مشت خيالات غير انسانى و بى‏اساس پناه مى‏بردند. خلاصه آنكه هيچ فرقى ميان يهود و حيوانات نمى‏توان گذاشت(11).
 
برجسته‏ترين صفات يهود، چنانچه قرآن بيان مى‏كند از قرار ذيل است.
 
1 ـ قساوت و توحش:
 
چنانچه خداوند متعال مى‏فرمايد: (ثُمَّ قَسَتْ قُلُوبُكُمْ مِنْ بَعْدِ ذلكْ فَهِىَ كَالْحِجَارَةِ اَوْ أشَدُّ قَسْوَةً وَ إنَّ مِنَ‏الحِجَارةِ لَما يَتَفَجَّرُ مِنْهُ الأنْهارُ وَ اِنَّ مِنْها لَما يَشَّقَّقُ فَيَخْرُجُ مِنْهُ الْماءُ وَ اِنَّ مِنْها لَما يَهْبِطُ مِنْ خَشْيَةِ اللَّهِ وَ مَا اللَّهُ بِغافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ)(12) پس با اين معجزه بزرگ باز چنان سخت دل شدند كه دلهايشان چون سنگ يا سخت‏تر از آن شد چه آنكه از پاره سنگها نهرها بجوشد و برخى ديگر سنگ‏ها بشكافد و باز آبى از آن بيرون آيد و پاره‏اى از ترس خدا فرود آيند (اى سنگدلان بترسيد كه) خدا از كردار شما غافل نيست. و در جاى ديگر مى‏فرمايد:
 
(فَبِما نَقْضِهِمْ ميثاقَهُمْ لَعَنّاهُمْ وَ جَعَلْنَا قُلُوبَهُم قَاسِيَةً يُحَرِّفُونَ الْكَلِمَ عَنْ مَواضِعِهِ وَ نَسُوا حَظّا مِمّا ذُكِّرُوا بِهِ وَلا تَزالُ تَطّلِعُ عَلى خائِنَةٍ مِنْهُمْ اِلاّ قَليلاً مِنْهُم)(13) پس چون بنى اسرائيل پيمان شكستند آنان را لعنت كرديم ودلهايشان را سخت گردانيديم (كه موعظه در آنها اثر نكرد) كلمات خدا را از جاى خود تغيير مى‏دادند و از بهره آن كلمات كه به آنها داده شد در (تورات) نصيب بزرگى را از دست دادند و دائم بر خيانتكارى و نادرستى آن قوم مطّلع مى‏شوى جز قليلى از آنها كه با ايمان و نيكوكارند.
 
قساوت قلب و سنگدلى آنها را تاريخ در تمام اعصار و قرون خود روشن كرده است.
 
(كاسيوس) در كتاب78 خود در فصل32 در حوادث سال117 م، مى‏نويسد:... مطابق همين تاريخ يهود در غرب درياى طرابلس به رهبرى (آندريا) براى كشتن روميها و يونانيها خروج كرده همه را از دم تيغ گذراندند، سپس خونهايشان را آشاميده، گوشتهايشان را خوردند، سرها و استخوانها را قطعه قطعه كرده و به سگها دادند.
 
خيلى از ما را هم مجبور كردند كه يكديگر را مثل حيوانات بكشيم. تعداد آن كسانى كه در اين كشتار به قتل رسيدند به220000 نفر رسيد.
 
و همانند اين كشتار را در مصر و قبرس به رهبرى (آرتميون) تكرار كردند و در اين كشتار هم240000 نفر به قتل رسيدند.
 
در (سافيل) واقع در اسپانيا،138 مسيحى را به يكى از مقابر دور از شهر برده و آنها را با گلوله مجروح و سپس زنده به گور كردند، بطوريكه دستهايشان از قبر بيرون مانده و برخى از اجساد بطور كامل زير خاك پنهان نشده بود.
 
البته اين قساوت قلب براى يهود، تازگى ندارد و حتّى در همين جنگ اخير (1967م) مسلمانان و اسرائيل هنگامى كه آنها بر بيت‏المقدّس پيروز شدند، به يكى از قريه‏هاى نزديك شهر حمله برده و مردم بى‏دفاع و بى‏گناه از ترس به مسجد پناه بردند. ولى يهود مگر مسجد مى‏فهمد؟ وقتى همه مردم وارد مسجد شدند هلى‏كوپترها بر فراز مسجد به پرواز در آمده و دهها نفر از مردم بى‏گناه و بى‏دفاع را با مواد منفجره به خون خود آغشته نموده و آتش زدند(14).
 
2 ـ كشتن انبياءالله:
 
قرآن مجيد در اين باره مى‏فرمايد: (وَلَقَدْ اتَيْنا مُوسَى الْكِتابَ وَقَقَّيْنا مِنْ بَعْدِهِ بِالرُّسُلِ وَ اتَيْنا عيسَى ابْنَ مَرْيَمَ الْبَيِّناتِ وَأيَّدْناهُ بِرُوح الْقُدُسِ أفَكُلَّما جائَكُمْ رَسُولٌ بِما لا تَهْوى اَنْفُسَكُمُ اسْتَكْبَرْتُمْ فَفَريقا كَذَّبْتُمْ وَ فَريقا تَقْتُلُونَ)(15).
 
و ما به موسى كتاب تورات را عطا كرديم و از پى او پيغمبران را فرستاديم و عيسى(ع) پسر مريم را به ادلّه روشن، حجّتها داديم و او را به واسطه روح‏القدس اقتدار و توانائى بخشيديم، آيا هر پيامبرى كه بر خلاف هواى نفس شما اوامرى از جانب خدا آورد از امرش سرپيچى كرده از راه حسد گروهى را تكذيب مى‏كنيد و گروهى را مى‏كشيد؟
 
همچنين مى‏فرمايد: (وَاِذا قيلَ لَهُم امِنُوا بِما أَنْزَلَ اللَّهُ قالوُا نُؤْمِنُ بِما اُنْزِلَ عَلَيْنا وَ يَكْفُرُونَ بِما وَرآءَهُ وَ هُوَ الحَقُّ مُصَدِّقا لِما مَعَهُمْ قُلْ فَلِمَ تَقْتُلُونَ اَنْبياءَ اللَّهِ مِنْ قَبْلُ اِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنينَ)(16).
 
و چون به يهود گفته شد ايمان بياوريد به قرآنى كه خدا براى (هدايت بشر) فرستاده، پاسخ دادند كه تنها به تورات، چون به ما نازل شده ايمان مى‏آوريم و به غير تورات كافر مى‏شوند در صورتى كه قرآن حقّ است و كتاب آنها را تصديق مى‏كند، بگو اى پيغمبر اگر شما در دعوى ايمان به تورات راستگو بوديد به كدام حكم تورات قبل از اين پيغمبران را كشتيد؟
 
و باز قرآن مى‏فرمايد: (لَقَدْ اَخَذْنا ميثاقَ بَنى اسْرائيلَ وَاَرْسَلْنا اِلَيهِمْ رُسُلا كُلَّما جآئَهُمْ رَسُولٌ بِما لا تَهْوى اَنْفُسُهُمْ فَريقاً كَذَّبُوا وَ فَريقاً يقتُلوُنَ)(17).
 
از بنى اسرائيل پيمان گرفتيم (كه خدا را اطاعت كنند) و پيامبرانى بر آنها فرستاديم (كه احكام خدا بياموزند) هر رسولى آمد چون بر خلاف هواى نفس آنها گفت، گروهى را تكذيب كرده و گروهى را كشتند.
 
عجيب آنكه كشتن پيامبران آنقدر در بين آنها معمول شده بود كه صورت طبيعى به خود گرفته بود، چنانچه در روايات است كه يهود مابين طلوع فجر تا طلوع آفتاب70 پيامبر را سر بريدند و سپس دكانهاى خود را باز مى‏كردند مثل اينكه هيچ كارى نكرده‏اند(18).
 
از جمله پيامبرانى كه بدست آنها به قتل رسيدند، يحيى و زكريّا(عليهماالسلام) بودند كه فقط بخاطر آنكه آنها را از فحشاء و منكرات منع مى‏كردند مستحق قتل شدند.
 
چنانچه مى‏خواستند (هارون) جانشين حضرت موسى(ع) را به قتل برسانند. و براى عيسى(ع) چوبه‏هاى دار نصب كردند.
 
و از همه بزرگتر آنكه پيامبر اسلام(ص) را شهيد كردند چنانچه در تواريخ مى‏نويسند: پس از فتح خيبر همسر (سلام بن مشكم) يهودى كه ظاهرا اسلام آورده بود طعامى از گوشت ران گوسفند مهيّا كرده، و به خدمت رسول اكرم(ص) فرستاد، پيامبر خدا(ص) كه هيچ وقت عادت نداشت غذا را تنها ميل كند، (بِشر بن براء) را دعوت كرد بِشر هم دست برده و قطعه‏اى از آن گوشت را خورد و مقدارى از آن را جويد، يك مرتبه لقمه را از دهان انداخته، فرياد زد (به خدا قسم كه اين گوشت به من خبر مى‏دهد كه مسموم است) ولى آن زهر آنقدر قوى بود، كه بِشر را در همان جا به قتل رسانيده و پيامبر اكرم (ص) را پس از چند هفته شهيد كرد(19).
 
3 ـ دروغ، افتراء، تحريف:
 
قرآن مى‏فرمايد: (وَدَّتْ طائِفَةٌ مِنْ اَهْلِ الْكِتابِ لَوْ يُضِلُّونَكُمْ وَ ما يُضِلّوُنَ اِلاّ اَنْفُسَهُمْ وَ ما يَشْعُرونَ)(20).
 
گروهى از اهل كتاب انتظار و آرزوى آن دارند كه شما را گمراه كنند، به آرزو نخواهند رسيد و اين را نمى‏فهمند.
 
و مى‏فرمايد: (يا اَهْلَ الْكِتابِ لِمَ تَلْبِسُونَ الْحَقَّ بِالْباطِلِ وَ تَكْتُمُونَ الْحَقَّ وَ اَنْتُمْ تَعْلَمُونَ)(21).
 
اى اهل كتاب چرا حقّ را به باطل مشبه مى‏سازيد تا چراغ حقّ را به باد شبهات خاموش كنيد در صورتى كه به حقّانيّت آن آگاهيد.
 
(مِنَ الَّذينَ هادُوا يُحَرِّفُونَ الْكَلِمَ عَنْ مَواضِعِهِ وَ يَقُولُونَ سَمِعْنا وَ عَصَيْنا وَاسْمَعْ غَيْرَ مُسْمَعٍ وَ راعِنا لَيّا بِاَلْسِنَتِهِمْ وَ طَعْناً فِى‏الدّينِ وَلَوْ اَنَّهُمْ قالُوا سَمِعْنا وَ اَطَعنا وَاسْمَعْ وَانْظُرْنا لَكانَ خَيْرا لَهُمْ وَ اَقْوَمَ وَلكِنْ لَعَنَهُمُ‏اللَّهُ بَكُفْرِهِمْ فَلايُؤْمِنُونَ اِلاّ قَليلاً)(22).
 
گروهى از يهود كلمات خدا را از جاى خود تغيير داده و مى‏گويند: فرمان خدا را شنيده و از آن سر مى‏پيچيم و (به زبان جسارت با تو خطاب مى‏كنند) مى‏گويند بشنو كه كاش شنوا باشى و گويند ما را رعايت كن و گفتار شان زبان بازى و تمسخر به دين است و اگر به احترام مى‏گفتند كه ما فرمان حقّ را شنيده و تو را اطاعت كنيم و تو سخن ما بشنو و به حال ما بنگر، آنان را نيكوتر بود و به صواب نزديكتر. خدا آنها را چون كافر شدند لعنت كرد كه به جز اندكى از آنها (لايق رحمت خدا نيستند) ايمان نمى‏آورند.
 
(... مِنَ‏الَّذينَ هادُوا سَمّاعُونَ لِلْكَذِبِ سَمّاعُونَ لِقَوْمٍ آخَرينَ لَمْ يَأتُوكَ يُحَرِّفُونَ الْكَلِمَ مِنْ بَعْدِ مَواضِعِهِ...)(23).
 
و نيز اندوهگين مباش از يهودانى كه جاسوسى كنند، سخنان فتنه خيز به جاى كلمات حق تو به آن قومى كه از كبر نزد تو نيامدند، مى‏رسانند (مانند يهودان خيبر) (آنها از دشمنى و عناد به اسلام كلمات حقّ را بعد از آنكه به جاى خود مقرّر گشت) به ميل خويش تغيير دهند.
 
4 ـ مكر و خدعه:
 
اين دو صفت دو عصاى ضخيمى است كه هميشه يهود در كارهاى خود بر آنها تكيه مى‏كنند. مكر و خدعه در ذات هر يهودى است، در هركجا و در هركارى كه انجام مى‏دهد با او همراه مى‏باشد.
 
قرآن مى‏فرمايد: (وَ مَكَرُوا وَ مَكَرَاللَّهُ وَاللَّهُ خَيْرُالْمكِرينَ)(24).
 
يهود با خدا مكر كردند، خدا هم در مقابل با آنها مكر كرد و از همه كس خدا بهتر مكر تواند كرد.
 
(يا اَيُّهاالرَّسُول لايَحْزُنْكَ الَّذينَ يُسارِعُونَ فِى‏الْكُفْرِ مِنَ‏الَّذينَ قالُوا آمَنّا بِاَفْواهِهِمْ وَلَمْ تُؤْمِنْ قُلُوبُهُمْ...)(25).
 
اى پيغمبر غمگين از آن مباش كه گروهى از آنان كه به زبان اظهار ايمان كنند و به دل ايمان نياورند به راه كفر مى‏شتابند.
 
5 ـ مال اندوزى و ثروت پرستى:
 
وقتى كه موسى(ع) براى آوردن الواح به كوه طور رفت و سامرى گوساله‏اى از طلا و نقره براى آنها ساخت، از آن روز تا به امروز ثروت بزرگترين معبود يهود است.
 
هر يهودى سعى مى‏كند مالهاى جهان را تحت اختيار خود در آورد و ازاين راه اختيار دار مردم باشد.
 
خداوند متعال مى‏فرمايد: (وَلَقَدْ جائَكُمْ مُوسى بِالبَيِّناتِ ثُمَّ اتَّخَذْتُمُ الْعِجْلَ مِنْ بَعْدِهِ وَ اَنْتُمْ ظالِمُونَ)(26).
 
و با آن همه آيات و دلايل روشن كه موسى براى شما آشكار نمود باز گوساله‏پرستى اختيار كرديد در غياب او، كه مردمى سخت ستمكار بوديد.
 
(وَ تَرى كَثيرا مِنْهُمْ يُسارِعُونَ فِى‏الاِثْمِ وَالْعُدْوانِ وَ اَكْلِهِمُ السُّحْتَ لَبِئْسَ ماكانُوا يَعْمَلُونَ)(27).
 
بسيارى از آنها را بنگرى كه در گناه و ستمكارى و خوردن حرام مى‏شتابند، بسيار كار بدى را پيشه خود ساخته‏اند.
 
6 ـ پيمان شكنى و نقض عهد:
 
اگر امكان داشت تا پيمان شكنى را مجسّم كنيم... مى‏بايستى به يهود نگاه كرد. چه پيمانها و عهدهائى را كه زير پا نهادند و شرافت انسانيّت را لگدمال نمودند؟
 
هنگامى كه پيامبر اسلام(ص) خندق را حفر كرد و مانع عبور سپاه كفار شد، يهود (بنى قريظه) كه هم پيمان رسول الله(ص) بودند يك جلسه اضطرارى تشكيل داده و با خود قرار گذاشتند، كه آنها از پشت بر لشكر اسلام حمله كنند و هم از طرف ديگر كفار بر آنها حمله‏ور شوند تا بدين وسيله اسلام را از ريشه نابود سازند، ولى سرانجام لشكر أحزاب شكست خورد و اين بار نوبت اين قبيله خائن رسيد.
 
پيامبر اكرم(ص) مدّت25 روز آنها را محاصره كرد، تا بالاخره تسليم شدند.
 
بعد از آن700 مرد سلحشور را دربند كرده خدمت پيامبر اسلام(ص) آوردند، پيامبر اكرم فرمود: هركس را كه مى‏خواهيد انتخاب كنيد تا در باره شما قضاوت كند. آنها (سعد بن معاذ) را كه قبلا از همان قبيله خيانت كار بود انتخاب كردند، سعد كه طبيعت آنها را مى‏دانست أمر كرد، تا تمام مردها را گردن زده و زنهايشان را اسير كنند. هنگامى كه پيامبر خدا(ص) قضاوت سعد را شنيد، فرمود: بخدا قسم حكم تو مطابق حكم خدا بود(28).
 
7 ـ فساد اخلاق:
 
فساد اخلاق، يكى از وسائل شرافتمندانه پيشرفت يهود است و به قول هيتلر هر دُملى را كه انسان بشكافد خواهد ديد كه ميليونها يهودى داخل آن مشغول فسادند(29).
 
قرآن مجيد مى‏فرمايد: (لُعِنَ الَّذينَ كَفَرُوا مِنْ بَنى اِسْرائيلَ على لِسانِ داوُدَ وَ عيسَى ابْنَ مَرْيَمَ ذلِكَ بِما عَصَوْا وَ كانُوا يَعْتَدُونَ كانُوا لا يَتَناهَوْنَ عَنْ مُنْكَرٍ فَعَلُوهُ لَبِئْسَ ما كانُوا يَفْعَلوُنَ)(30).
 
كافران بنى اسرائيل به زبان داود و عيسى بن مريم مورد لعن و نفرين واقع شدند كه نافرمانى حكم خدا كرده و از حكم حقّ سركشى كردند، آنها هيچگاه از كار زشت خود (با آن همه پند و اندرز رسولان) دست بر نداشتند و آنچه مى‏كنند چقدر زشت و ناشايسته است.
 
8 ـ ربا خوارى:
 
قرآن مجيد در اين باره مى‏فرمايد:
 
(فَبِظُلْمٍ مِنَ‏الَّذينَ هادُوا حَرَّمْنا عَلَيْهِمْ طَيِّباتٍ اُحِلَّتْ لَهُمْ وَ بِصَدّهِمْ عَنْ سَبيلِ اللَّهِ كَثيرا وَاَخْذِهِمُ الرِّبوا وَقَدْ نُهُوا عَنْهُ وَاَكْلِهِمْ اَمْوالَ النّاسِ بِالْباطِلِ وَ اَعْتَدْنا لِلْكافِرينَ مِنْهُمْ عَذابا اَليما)(31).
 
پس به جهت ظلمى كه يهود (در باره پيامبران و عيسى(ع) و در حقّ خود) كردند و هم بدين جهت كه بسيارى از مردم را از راه خدا منع نمودند، ما نعمتهاى پاكيزه خود را كه بر آنان حلال بود، حرام كرديم و از اين جهت كه ربا مى‏گرفتند، در حالى كه از آن نهى شده بودند، نيز از اين رو كه اموال مردم را به باطل (مانند رشوه و خيانت و سرقت) مى‏خوردند. و ما براى كافران آنها عذابى دردناك مهيّا ساختيم.
 
اين شمه‏اى از صفات رذيله و برجسته يهود است و شايد همين عادات و روشهاى ناپسند بوده كه هميشه آنها را تحت فشار دولتها قرار مى‏داد و همين سبب شد كه يهود را از بيشترين كشورهاى جهان اخراج كنند.
 
در سال1290 ميلادى يهود، مردم (انگلستان) را بستوه در آورد، در نتيجه (ادوارد) فرمان داد كه همه آنها را از كشور انگلستان بيرون كنند و در اعلاميه‏اى كه از طرف او منتشر شد آمده بود كه: يهود بايد قبل از عيد قدسين از كشور انگلستان خارج شوند و چنانچه كسى از اين تاريخ خارج نشود او را اعدام كرده و به دار آويزان كنند و جسدش را چهار قسمت بنمايند.
 
در اثر اين فرمان، تعداد16000 يهودى كه ساكن انگلستان بودند آنجا را ترك كرده و تمام اموال آنها مصادره شد.
 
پس از اين تاريخ مدّت400 سال ورود يهود به انگلستان ممنوع بود، تا آنكه (كرمويل) در سال1657 ميلادى تحت شرائطى اجازه داد كه وارد كشور انگلستان شوند(32).
 
در همين سال براى نخستين بار به يهود اجازه داده شد كه اوّلين كنيسه خود را در لندن بنا كنند.
 
و فقط در سال1674 به يهود (آمريكا) كه در آن وقت يكى از مستعمرات بريتانيا بود اجازه دادند كه علنا عبادت كنند. و در سال1841 اولين روزنامه يهودى در انگلستان منتشر شد.
 
در كشور فرانسه (لويس اغسطس) يهود را از آن كشور بيرون كرد و تا مدّت20 سال از ورود آنها جلوگيرى نمود. و در عهد (فيليپ زيبا) براى دومين بار آنها را از فرانسه بيرون كرده و تمام دارائيهاى آنها را مصادره نمود. و در سال1341 ميلادى، مردم بر عليه يهود شورش كرده و هزاران يهودى را سر بريدند، اين شورش چندين سال ادامه داشت، بطوريكه در سال1394 يك يهودى در كشور فرانسه وجود نداشت.
 
در سال1492 به آنها اجازه داده شد كه وارد فرانسه شوند، ولى تا اواسط قرن شانزدهم به آنها اجازه سكونت در شهر را ندادند(33).
 
يهود چندين بار در كشور (آلمان) طرد شدند كه آخرين مرتبه بدست هيتلر انجام گرفت و مدّت12 سال وحشت‏ناكترين شكنجه‏ها را از طرف نازيها تحمّل كردند.
 
ما نمى‏دانيم هيتلر روى چه اساسى آنها را نابود كرد، ولى همين قدر مى‏دانيم كه يهود ملتى پست و بى‏شرافت است و انسانيّت از دست او زخمهاى زيادى بر تن دارد و آنچه بر سرش آمده كيفر خونريزيهاى او نخواهد بود.
 
در كشور (اسپانيا) در تاريخ31 مارس سال 1492 (فرديناند) اعلاميه‏اى صادر كرده و در آن از يهود خواست كه تا آخر ماه يوليو اين كشور را براى هميشه ترك گويند، در اثر اين فرمان تعداد500000 يهودى از اسپانيا خارج شدند.
 
همچنين از كشورهاى (شوروى سابق، لهستان، ايتاليا، روم، بلغارستان، سويس و مجارستان) يهود چندين بار طرد و اخراج شدند.
 
 

ادامه دارد...

منبع: yahood.net

منابع:

1 ـ سوره بقره، آيه49.

2 ـ (موقف علماء الاسلام من‏اليهود)، چاپ كربلا، صفحه10.

3 ـ مجله العربى چاپ كويت7، شماره 109، سال1967.

4 ـ فلسطين والضمير الانسانى، صفحه54.

5 ـ مجله العربى شماره109 صفحه54.

6 ـ تاريخ الاسرائيلين ـ تأليف شاهين مقاريوس، چاپ المقتطف1904.

7 ـ مجله العربى109، صفحه55.

8 ـ تاريخ القدس، تأليف عارف المعارف، چاپ دارالمعارف1951.

9 ـ براى توضيح بيشتر به كتاب (خطراليهودية العالمية)، تأليف عبدالله التل مراجعه شود.

10ـ (اليهود فى ‏تاريخ الحضارات الاولى)، ترجمه عادل، قاهره1950.

11ـ همان مدرك، صفحه58.

12ـ سوره بقره، آيه74.

13ـ سوره مائده، آيه13.

14ـ اين خبر در تمام راديوها و روزنامه‏ها و جرائد آن زمان منتشر شد.

15ـ سوره بقره، آيه87.

16ـ سوره بقره، آيه91.

17ـ سوره مائده، آيه70.

18ـ قصص الانبياء.

19ـ موقف علماءالاسلام من‏اليهود، صفحه29، مكتب اسلام شماره 3، سال9، صفحه162، معروف اين است كه پيامبر در موقع بيمارى خود چنين مى‏فرمايد: اين بيمارى از آثار غذاى مسمومى است كه آن زن يهودى پس از فتح خيبر براى من آورد. زيرا اگرچه پيامبر اولين لقمه را بيرون انداخت، ولى آن زهر با آب دهان پيامبر كمى مخلوط شد و روى دستگاههاى بدن آن حضرت اثر خود را گذارد.

20ـ سوره آل عمران، آيه69.

21ـ سوره آل عمران، آيه71.

22ـ سوره نساء، آيه46.

23ـ سوره مائده، آيه41.

24ـ سوره آل عمران، آيه54.

25ـ سوره مائده، آيه41.

26ـ سوره بقره، آيه92.

27ـ سوره مائده، آيه62.

28ـ قصص الانبياء.

29ـ (تاريخ آلمانيا الهتلريه)، جلد1.

30ـ سوره مائده، آيه78 و79.

31ـ سوره نساء، آيه160 و161.

32ـ مجله (الآداب)، 11/1957، صفحه43.

33ـ (خَطَر اليهودية العالمية على الإسلام والمسيحية)، صفحه114.

چنین کاری، اشتباه محض است. زیرا با همه اموال جهان نمی توان این مقصود را محقق سازد.
از سوی دیگر، شرکت یهودی باید بگوید: «ما هرگز به آنان پول نمی دهیم، بلکه کاری می کنیم که آنان به ما پول بدهند.

قسمت قبلی

نخستین ترجمه فارسی «دولت یهود» نوشته هرتسل/8

هرتسل:کاری می کنیم که برای مهاجرت به ما پول بدهند

«شرکت یهودی» تا زمانی که موافقت «انجمن یهودیان» را به دست نیاورد، در انجام مأموریت خود موفق نخواهد بود. به همین دلیل، «شرکت یهودی»، هرگز از افراد پولدار غیر موجّه و بی خود تشکیل نخواهد شد. بلکه «انجمن یهودیان» در حفظ وزن و اعتبار و انتخاب اعضای «شرکت یهودی»  دقت کافی را به کار خواهد بست.

نخستین ترجمه فارسی «دولت یهود» نوشته هرتسل/7

هرتسل: توان سیاسی یهود در قدرت مالی آن است

قسمت قبلی

 کتاب «دولت یهود» از جمله منابع پایه و اصلی اندیشه سیاسی صهیونیسم می باشد. این کتاب که بیش از یک قرن از نگارش آن می گذرد ، اساسنامه تشکیل دولت صهیونیستی به شمار می رود که رژیم اشغالگر قدس بر اساس آموزه های آن تاسیس گردیده. این کتاب تا کنون در ایران ترجمه نشده است و نخستین بار است که پایگاه خبری و تحلیلی مشرق ، اقدام به برگردان فارسی آن می نماید.
امید است که این نخستین گام در جهت تعمیق هر چه بیشتر دشمن شناسی در میان جوانان و باورمندان به آرمان فلسطین بوده و مورد قبول قرار گیرد. بخش هفتم از نوشته هرتسل تقدیم علاقمندان می گردد:

*برخی فعالیت های شرکت یهودی

بسیاری از فعالیت های این شرکت یهودی به یکدیگر مرتبط خواهند بود. به عنوان نمونه: این شرکت به طور تدریجی تولیدکنندگان کالا را به شهرک ها[ی یهودی در میهن جدید] وارد خواهد کرد. این کار در آغاز بسیار ابتدایی خواهد بود به طوری که لباس و کفش اولین تولیدات برای مهاجران فقیر و بینوای ما خواهد بود. ما در مراکز مختلف مهاجرت در اروپا برای فقیران،لباس های جدیدی فراهم خواهیم کرد. پوشاک های تولید شده نیز به عنوان صدقه به آنان داده نخواهد شد تا احساس ناخوشایندی داشته باشند. بلکه این لباس ها را با پوشاک های قدیمی و کهنه آن ها مبادله خواهیم کرد. زیان های ناشی از انجام این طرح که به شرکت یهودی وارد می آید به عنوان زیان ناشی از کار به شمار خواهد آمد. اما تهیدستانی که حتی لباس قدیمی و کهنه ندارند، در ازای دریافت پوشاک از شرکت، اضافه کاری انجام خواهند داد.
انجمن ها و نهادهای «مهاجرت» خواهند توانست در «این جا» کمک رسانی و مساعدت کنند زیرا آنان همان چیزی را که پیش از این برای یهودیان مهاجر تقدیم کرده اند، به سرمایه گذاران و صاحبان شرکت یهودی نیز تقدیم خواهند کرد. در رابطه با شکل های این همکاری نیز باید گفت ایجاد آن کاری آسان است.
حتی پوشاک های جدید شهرک نشینان فقیر معنای نمادینی به همراه دارد و آن عبارت است از :

«تو اکنون زندگی نوینی را آغاز می کنی.»

انجمن یهودیان نیز از مدت ها پیش از شروع کوچ و به هنگام انجام فرایند کوچ یهودیان، با نماز و دعا، سخنرانی های مردمی، ارائه آموزش های لازم در خصوص هدف این حرکت و نیز راهنمایی های لازم در رابطه با امور بهداشتی در اماکن جدید و نیز فعالیت های یهودیان در آینده و ... فضای سرورآمیز و روحیه ای جدی را در میان یهودیان ایجاد خواهد کرد، زیرا «سرزمین موعود» سرزمین کار و تلاش است. کارمندان ارشد ما به هنگام ورود مهاجران [به سرزمین موعود] با احترام فراوان از آنان استقبال گرم خواهند کرد. نباید هلهله های سبک و خنده دار انجام شود. زیرا سرزمین موعود، هرگز جای این کارها نیست. در همین حال باید توجه داشت که این فقیران باید احساس کنند در وطن خویش به سر می برند.
طبیعی است که صنعت پوشاک «شرکت یهودی»  بدون یک ساماندهی درست نمی تواند کالا تولید کند. انجمن یهودیان از طریق شعبه های خود در مناطق مختلف، اطلاعات و آمار مربوط به شمار شهرک نشینان و نیز تاریخ ورود آنان و همچنین نیازهای آنان را به دست خواهد آورد. این اطلاعات در سریع ترین زمان به شرکت یهودی داده خواهد شد. به این ترتیب، فراهم کردن و تدبیر همه امور پیش گیرانه امری ممکن خواهد بود.

*ایجاد صنایع

در این نوشتار کوتاه نمی توان به طور تفصیلی و جزئی به وظایف «شرکت یهودی» و «انجمن یهودیان»  پرداخت. این دو ارگان بزرگ باید با هماهنگی پیوسته با یکدیگر کار کنند، زیرا «شرکت یهودی» به اقتدار معنوی و حمایت «انجمن یهودیان» متکی است. از سوی دیگر، این انجمن نمی تواند از کمک های مادی شرکت بی نیاز باشد. به عنوان نمونه: در ساماندهی صنایع پوشاک، برای حفظ توازن میان عرضه و تقاضا ، میزان کالاهای تولید شده، محدود خواهد بود. «شرکت یهودی» هر صنعت جدیدی را که راه اندازی کند باید تناسب عرضه و تقاضا را مدّ نظر داشته باشد.
در رابطه با پروژه های فردی نیز باید گفت، «شرکت یهودی» نباید با قدرت خود در برابر این پروژه ها ایستادگی کند. زیرا ما همگی هرجا که نیاز باشد، برای پشت سر گذاردن دشواری های بزرگ با یکدیگر کار خواهیم کرد. ما تا جای ممکن، به حقوق افراد نیز احترام کامل خواهیم گذارد. مالکیت خصوصی که اساسِ استقلال اقتصادیِ به شمار می رود با آزادی [کامل] دنبال خواهد شد و گسترش خواهد یافت. ما نیز به آن احترام خواهیم گذارد. فرصت های پیش آمده برای کارگران ساده ای که جزء اولین مهاجران هستند، به طور سریع آنان را به تلاش برای به دست آوردن مالکیت خصوصی سوق خواهد داد.
ما باید روح پروژه های فردی را با هر وسیله ممکن تشویق کنیم. ساماندهی صنایع باید از یک سیستم درست و دقیق بهره مند باشد تا از مواد خام ارزان قیمت بهره برداری شود. همچنین مؤسسه ای ایجاد شود که در این مؤسسه، یک شورا تأسیس و مأموریت آن گردآوری آمارهای صنعتی و انتشار این آمار و ارقام باشد.
اما باید توجه داشت که روح پروژه ها را باید به طور هدفمند تشویق و ترغیب کنیم. ما باید از مضاربه های پرخطر پرهیز کنیم. باید مدت ها پیش از شروع و راه اندازی یک صنعت جدید، نسبت به این کار اطلاع رسانی و تبلیغات صورت گیرد تا کسانی که ممکن است درصدد انجام کاری مشابه هستند، با ناکامی و شکست مواجه نشوند.
هر مؤسسه صنعتی که ایجاد می شود باید به «شرکت یهودی» هشدار داده شود تا همه افراد ذیربط بتوانند اطلاعاتی از آن به دست آوردند. صنعت کاران نیز بتوانند از «آژانس مرکزی کار» که فقط درآمدی برای تأمین بقای خویش خواهند داشت، استفاده کنند. به عنوان مثال، ممکن است یک صاحب صنایع، تلگراف بزند و درخواست پانصد کارگر ساده برای مده سه روز، یا سه هفته و یا سه ماه بکند. در این هنگام، آژانس کار، این کارگران را از هر جای ممکن تأمین می کند و برای اجرای پروژه صنعتی یا زراعی مورد نظر، به طور سریع اعزام می کند. به این ترتیب مجموعه ای از کارگران به طور سازمان یافته همچون یک گروه سرباز نظامی، از نقطه ای به نقطه دیگر منتقل می شود. طبیعی است که نباید از این افراد بیش از اندازه کار بکشیم. آنان فقط روزانه هفت ساعت، کار خواهند کرد. این کارگران با وجود تغییر یافتن موقعیتشان، ساماندهی خود را حفظ خواهند کرد و در چارچوب ضوابط، کار خواهند کرد. آنان نیز از نظام ارتقا و ترفیع و حقوق و مزایا برخوردار خواهند بود.
شاید برخی مؤسسه ها بتوانند از منابع دیگری، تأمین نیرو بکنند. اما این کار برای آنان آسان نخواهد بود. این انجمن خواهد توانست جلوی به کارگیری بردگان کارگر غیر یهودی برای این کار،را بگیرد.[ر ش ب ت آ] . انجمن یهودیان هرگونه تعامل و ارتباط با کارگران و نهادهای کارگری معاند و مخالف[یهود] را ممنوع خواهد کرد. این کار از راه قطع ارتباط و تعامل با آن ها و یا راه های دیگر انجام خواهد شد. به این دلیل، کارگرانی که بر اساس نظام روزانه هفت ساعت کار فعالیت می کنند، به کارگیری خواهند شد. به این ترتیب ملت ما، رفته رفته –بدون اجبار و اکراه- به نظام هفت ساعت کار در روز، عادت خواهد کرد.

*شهرک های کارگران ماهر

روشن است که کارگران ماهر، می توانند کار کارگران ساده را به راحتی انجام دهند. به همین دلیل، از این کارگران در کارخانه ها و بر اساس سازماندهی مشابه به کارگیری خواهند شد. آژانس کار مرکزی بر اساس تقاضا، اقدام به تأمین این نیروها خواهد نمود. اما در رابطه با کارگران مستقل و شاغلان در کارگاه های کوچک نیز باید گفت آنان با توجه به پیشرفت های سریع علمی، باید دانش های فناوری جدید را به دست آورند –حتی اگر در سنین بزرگسالی باشند- و به کارگیری انرژی آب و انرژی برق را فراگیرند.
همچنین باید کارگران مستقل از طریق آژانسی وابسته به انجمن یهودیان، شناسایی و [برای مواقع نیاز]تأمین شوند. به عنوان نمونه: یک شعبه از این آژانس از شعبه مرکزی درخواست می کند: «ما به فلان تعداد نجار یا قفل ساز و یا شیشه بر نیاز داریم...» دفتر مرکزی این درخواست را منتشر می کند تا [بتواند از طریق اطلاع رسانی و فراخوان]افراد مناسب برای این کار را تأمین کند. این افراد، با خانواده خود به جایی که درخواست نیرو شده، مهاجرت خواهند کرد و در آن جا به دور از هرگونه احساس رقابت های نامناسب و فشارهای ناشی از این فضا، زندگی خود را ادامه خواهند داد. در آن نقطه،  مسکنی مرفه و همراه با آسایش برای آنان فراهم خواهد شد.

*شیوه های رسیدن به سرمایه

در گذشته، سرمایه مطلوب برای ایجاد «شرکت یهودی»  رقم بسیار هنگفتی برآورد شده بود که تقریباً غیر معقول بود. اما اندازه لازم برای این کار را سرمایه داران و تأمین کنندگان مالی شرکت، تعیین خواهند کرد. این مبلغ نیز بسیار چشمگیر خواهد بود.
برای دستیابی به این مبلغ، سه شیوه وجود دارد که «انجمن یهودیان» هر سه شیوه را مدّ نظر خود قرار خواهد داد.
«انجمن یهودیان» به عنوان مدیر ارشد یهودیان، از بهترین و فرزانه ترین ها تشکیل خواهد شد. شایسته نیست این افراد به دنبال به دست آوردن منفعت مادی از طریق عضویت در این انجمن باشند. هرچند «انجمن یهودیان» در آغاز حیات خود بیش از قدرت معنوی، چیزی در چنته ندارد، اما همین نیروی معنوی برای جلب اعتماد امت نسبت به «شرکت یهودی»، کافی است.
«شرکت یهودی» تا زمانی که موافقت «انجمن یهودیان» را به دست نیاورد، در انجام مأموریت خود موفق نخواهد بود. به همین دلیل، «شرکت یهودی»، هرگز از افراد پولدار غیر موجّه و بی خود تشکیل نخواهد شد. بلکه «انجمن یهودیان» در حفظ وزن و اعتبار و انتخاب اعضای «شرکت یهودی»  دقت کافی را به کار خواهد بست. «انجمن یهودیان»، تنها زمانی موافقت خود را اعلام خواهد کرد که مطمئن باشد این شرکت می تواند موفقیت خود در انجام مأموریت و پروژه را به نحو احسن انجام دهد. انجمن یهودیان اجازه تجربه کردن امور با ابزارهای نامناسب و ناکافی را نخواهد داد. زیرا این پروژه باید از اولین گام خود با موفقیت به انجام برسد. پس هرگونه ناکامی در گام های نخستین، موجب می شود این ایده[ایده تشکیل حکومت یهودی] برای نسل های آینده مورد تردید واقع شود و چه بسا که همین ناکامی های نخستین، تحقق این پروژه را برای همیشه امری ناممکن نماید.
شیوه های سه گانه پیش گفته عبارتند از:
- از راه بانک های بزرگ
- بانک های کوچک و بانک های خصوصی
- از راه پذیره نویسی همگانی
بهترین شیوه برای دستیابی به سرمایه، اقدام از راه [ایجاد] بانک های بزرگ است. به این شیوه می توان در کوتاه ترین زمان ممکن از مجموعه های مالی بزرگ-پس از اینکه درباره صلاحیت این پروژه بحث و مناقشه ها را انجام داده اند-، مبلغ مورد نیاز را به دست آورد. بزرگترین مشخصه این شیوه این است که دیگر (در صورت التزام به رقم اصلی ) نیاز نخواهیم داشت یک میلیارد را یکجا و سریع بپردازیم. امتیاز دیگر این است که اعتماد به این سرمایه داران (تأمین کنندگان مالی) ممکن است به این پروژه کمک کند.
بخش زیادی از توان سیاسی ما، در توان مالی ما نهفته است. دشمنان ما نیز تأیید می کنند که این قدرت، کارآمد است. چه بسا که اینگونه باشد، اما در واقع چنین نیست.
یهودیان فقیر به جز احساس بیزاری، چیز دیگری نمی بینند، احساسی که همین توان مالی ایجاد می کند. زیرا آنان هرگز ندیدند که این توان در جهت بالابردن منزلت آنان استفاده شود. اعتبار و توانمندی سرمایه داران بزرگ یهودی باید در مسیر خدمت به اندیشه قومی [یهود] قرار گیرد.
کاش این مردان ثروتمند –که از رضایت کامل بهره مند هستند- با رغبت خود برای برادران یهودی خود به فکر می افتادند. کسانی که مردم، به جفا معتقدند آنان در برابر دارایی های هنگفت موجود در دست شماری اندک، مسئول هستند. تحقق این طرح، موجب ایجاد فرصتی برای تمایز گذاردن میان این گروه اندک و دیگر یهودیان خواهد شد.
فراتر از این، بی تردید از سرمایه داران بزرگ نخواهیم خواست که با انگیزه نیکوکاری چنین مبلغ چشمگیری را تقدیم کنند. این بیشترین چیزی است که می توان انتظارش را داشت. به همین دلیل، برعکس، بنیانگذاران شرکت یهودی و سهامداران آن، به دنبال ایجاد فعالیت تجاری جدید خواهند بود. آنان قادر خواهند بود فرصت های موفقیت احتمالی را پیش بینی کنند. انجمن یهودیان، همه اسناد و منابع ممکن را در اختیار خواهد داشت تا احتمالات آینده در رابطه با شرکت یهودی را تعیین کند. انجمن یهودیان به دقت میزان جنبش جدید یهودیان را مورد بررسی و تحقیق قرار خواهد داد تا برای بنیانگذاران شرکت یهودی، اطلاعاتی را فراهم کند و برآورد مشخصی از میزان پشتیبانی مورد انتظار از شرکت یهودی را به آنان بدهد.
همچنین انجمن یهودیان، آمارهای به روز شده و همه جانبه را در اختیار شرکت یهودی قرار خواهد گذاشت. به این ترتیب انجمن یهودیان کاری را انجام می دهد که انجمنی به نام «انجمن مطالعات » در فرانسه انجام می دهد. این انجمن، مسئولیت انجام همه پژوهشهای اولیه و مقدماتی مرحله پیش از سرمایه گذاری در پروژه های بزرگ را به عهده دارد. با این حال، این پروژه ما، ممکن است از سوی سرمایه داران بزرگ ما –تاجران و صنایع پیشگان- مورد حمایت مالی ارزشمندی قرار نگیرد و چه بسا آنان از راه مزدوران و آژانس های سرّی خود، با این جنبش (حرکت) یهود نیز مخالفت کنند. این مخالفت، همچون دیگر کارشکنی هایی است که ممکن است با آن روبرو شویم. اما ما با عزم راسخ با آنها رویارویی خواهیم کرد. باید فرض کنیم که این سرمایه داران با یک لبخند و به سادگی با پروژه ما مخالفت کرده اند. آیا این به معنای تمام شدن موضوع است؟ پاسخ این سوال منفی است.
زیرا سرمایه و اموال را می توان از شیوه دیگری نیز به دست آورد... می توان از طریق فراخوان و یاری طلبی از یهودیان دارای سطح متوسط مالی نیز به این هدف دست یافت. به طوری که با ایجاد بانک های کوچک یهودی، و ایجاد اتحادیه ای به نام اندیشه قومی یهود بر ضد بانک های بزرگ، این بانک های کوچک یک قدرت مالی بزرگ ایجاد خواهند کرد. اما جای تأسف در این است که در آغاز راه، برای شروع این کار به میزان زیادی سرمایه نیاز است. به طوری که پیش از هر اقدامی، سهام به مبلغ پنجاه میلیون «جنیه»[واحد پول مصر] نیاز است. این مبلغ نیز بسیار کند و در مدتی نسبتاً طولانی به دست می آید. چراکه در سال های اولیه باید اقدامات بانکی و استقراض ها در این راستا باشند. و چه بسا در این سال ها ممکن است هدف اصلی فراموش شود و یهودیان ثروتمند طبقه متوسط، پروژه های بزرگ جدیدی را شروع کنند و در نهایت، مهاجرت یهود به فراموشی سپرده شود.
دستیابی به اموال از این طریق، هرگز قابل عملی شدن نیست. زیرا تجربه جمع آوری اموال مسیحیان برای تشکیل قدرتی در برابر بانک های بزرگ، پیش از این انجام شده است[و با شکست مواجه شده است.] همچنین می توان به واسطه سرمایه های یهودی که تا به امروز کسی به آنها فکر نکرده، با آن رویارو شد .
اما این نزاع ها ممکن است انواع بحران ها را در پی داشته باشد و حکومت هایی که این نزاع ها در آنها رخ می دهد و بحران زده می شوند، دچار مشکل شوند و در نتیجه سامی ستیزی تشدید شود. به همین دلیل، بنده این شیوه دوم را توصیه نمی کنم. بلکه فقط در اینجا این شیوه را مطرح کردم تا به طور مقدمه و به شیوه ای منطقی، به این ایده[پروژه صهیونیسم] بپردازم. حتی من نمی دانم که آیا بانک های خصوصی کوچک حاضر می شوند در آینده این ایده را بپذیرند یا خیر؟ به هر حال، مخالفت یهودیان ثروتمند میانه، پایان پروژه ما نیست. بلکه برعکس، این کار موجب می شود ما پروژه خود را با جدیت بیشتری دنبال کنیم.
ممکن است انجمن یهودیان –که تجار از اعضای آن نیستند- تلاش کند شرکتی یهودی را بر اساس پذیره نویسی قومی تأسیس کند. به این ترتیب می توان سرمایه مورد نیاز شرکت را بدون نیاز به «اتحادیه سرمایه داران» و از راه پذیره نویسی مردمی به دست آورد. این پذیره نویسی نه تنها از سوی فقرای یهودی، بلکه حتی از سوی مسیحیانی نیز که می خواهند از یهودیان رهایی یابند، با استقبال مواجه خواهد شد و آنان نیز با مبالغ اندک خود، به این پشتوانه مالی شرکت یهودی کمک خواهند کرد. ممکن است ما در این راستا نوعی جدید و ویژه از همه پرسی را به اجرا درآوریم. به طوری که شرط کنیم هرکه موافق این راه حل برای مشکل یهود است، باید پذیره نویسی به مبلغی مشخص موافقت عملی خود از این راه حل را اعلام کند. این شرط، یک نوع تضمینی برای ما ایجاد می کند. به طوری که به اقتضای این شرط، فقط در صورت رسیدن مجموع پذیره نویسی ها به سطح مطلوب، می توان این پشتوانه را عملی کرد، در غیر این صورت، پول های پرداختی به صاحبان آنها بازگردانده خواهد شد. اما اگر همه مبلغ مورد نظر از طریق پذیره نویسی به دست آمد، باید گفت هر مبلغ کوچک نیز از طریق شمار بالای مبالغ اندک دیگر قابل قبول خواهد بود و می توان به آن اعتماد کرد. البته همه آنچه گفته شد، به کمک سریع و تعیین کننده دولت های ذیربط بستگی دارند.

**فصل چهارم: مجموعه های محلی

*مهاجرت ما

در فصل های پیشین توضیح دادم که چگونه می توان طرح مهاجرت را بدون وقوع اختلال اقتصادی به اجرا درآورد. اما[در اینجا باید بگویم شروع] چنین حرکت بزرگی نمی تواند بدون برانگیخته شدن بسیاری از احساسات عمیق و قوی باشد. احساساتی که اجتناب ناپذیر هستند. زیرا سنت ها و خاطراتی کهن هستند که ما را به میهن هایمان پیوند می دهند. ما همچنان که آرامگاه داریم، زادگاه نیز داریم. فقط ما هستیم که می توانیم بفهمیم دل های یهودیان به چه میزان به قبورشان وابسته است.
در رابطه با زادگاه هایمان، باید بگویم که ما آن ها را به همراه خود خواهیم برد. زیرا آینده ما با آن همراه است. آینده ای شکوفا و روشن. اما باید از قبور عزیز خویش چشم بپوشیم. «به اعتقاد من، این کار–به عنوان ملت مشتاق و عاشق تملّک- بیش از هر جانفشانی دیگری، برای ما هزینه بردار خواهد بود. اما چاره ای جز این نیست.»
سختی های اقتصادی، فشارهای سیاسی و نیز منزلت اجتماعی پایین یهودیان، همه و هه ما را به دور شدن از زادگاه هایمان و قبورمان سوق داده اند. ما یهودیان -امروزه- به شکل پیوسته از نقطه ای به نقطه دیگر جابجا می شویم.یک جریان نیرومند هست که ما را از راه دریا به سمت ایالات متحده می برد. اما وجود ما در آنجا نیز مطلوب نیست. تا زمانی که ما امت بدون میهن باشیم، حضور ما در کدام نقطه مطلوب خواهد بود؟
ما به فرزندان ملت خویش، میهنی اهدا خواهیم کرد. این کار به صورت اجباری و کشاندن اکراه آمیز آنان به بیرون از سرزمینی که به آنان پناه داده، نخواهد بود. بلکه ما با توجه و اهتمام ویژه ای آنان را در سرزمین بهتری غرس خواهیم کرد. همانگونه که تلاش خواهیم کرد مناسبات سیاسی و اقتصادی جدیدی را ایجاد کنیم، به همان اندازه نیز تلاش خواهیم کرد، قداست گذشته را پاس بداریم. این گذشته عزیزی که دل های ملت ما به آن گره خورده است.
من در اینجا برخی پیشنهادها را می دهم به این امید که اینها کافی باشند. زیرا این بخش از طرح من -به احتمال قوی- به عنوان یک طرح خیال انگیز و توهم آلود قلمداد خواهد شد. هرچند این پروژه قابل تحقق و واقع بینانه باشد، اما اکنون این طرح به عنوان یک امر مبهم و بی هدف به نظر می رسد. اما ساماندهی و سازماندهی درست، آنرا امری معقول نشان خواهد داد.

... همچنانکه انجمن یهودیان و شرکت یهودی نیز تلاش های خود را برای توجه و عنایت به خانواده و تقویت هرچه بیشتر آن دو چندان خواهند کرد. این تلاش ها نه فقط در بعد تربیتی و ادبی، بلکه در زمین مادی خانواده ها نیز خواهد بود. کارمندان برای ازدواج و نیز فرزند دار شدن هدیه خواهند گرفت. زیرا ما به هرکه در «آنجا» هست و آیندگانی که در «آنجا» باشند، نیاز داریم.

 قسمت قبلی

نخستین ترجمه فارسی «دولت یهود» نوشته هرتسل/6 

  هرتسل: باید برای ازدواج و بچه دار شدن به یهودیان جایزه بدهیم

*بازرگانی

کار منتقل شده به این میهن، تجارت را می آفریند. بازارهای اولیه نیز ضروریات زندگی مانند گاو، حبوبات، لباس و ابزار کار و تسلیحات را فراهم خواهد کرد. البته این ها به عنوان نمونه ذکر شدند. در آغاز راه ما وظیفه خواهیم داشت از کشورهای مجاور یا از اروپا این ها را وارد کنیم. اما در سریع ترین زمان ممکن مستقل خواهیم شد. یهودیان دارای پروژه های بزرگ نیز به سرعت خواهند فهمید که در این میهن جدید آینده دارند.
ارتش این شرکت یهودی، به تدریج کارمندانی را به کار خواهد گرفت که آنان رفته رفته نیازهای مردم برای رفاه هرچه بیشتر را فراهم خواهند کرد. (این کارمندان شامل افسران ارتش دفاعی ما خواهد بود که همیشه یک دهم مردان آبادگران[یهودیان مهاجری که به آبادانی سرزمین جدید می پردازند] در آن عضو خواهند بود. این میزان برای سرکوب شورش ها کافی خواهد بود. زیرا بیشتر آبادگران ما افراد صلح طلب خواهند بود.)
نیازهای رفاهی ارائه شده از سوی کارمندانی که در مراکز بزرگ مشغول هستند، بازار بهتری را فراهم خواهد کرد که می تواند روند بهبودی را همچنان ادامه دهد. هنگامی که مسکن یک فرد متأهل در «آنجا» ساخته شود، او همسر و فرزندانش را نیز به همراه خود خواهد آورد. یا مرد مجرّد پدر و مادر و خویشان خویش را به «آنجا» خواهد برد. یهودیانی که به ایالات متحده مهاجرت کرده اند، همیشه این کار را انجام می دهند. به محض اینکه برای یکی از آنان یک لقمه نان شب فراهم می شود و سرپناهی پیدا می کند، خانواده خود را به ایالات متحده می کشاند. زیرا روابط خانوادگی در میان ما بسیار قوی است. همچنانکه انجمن یهودیان و شرکت یهودی نیز تلاش های خود را برای توجه و عنایت به خانواده و تقویت هرچه بیشتر آن دو چندان خواهند کرد. این تلاش ها نه فقط در بعد تربیتی و ادبی، بلکه در زمین مادی خانواده ها نیز خواهد بود. کارمندان برای ازدواج و نیز فرزند دار شدن هدیه خواهند گرفت. زیرا ما به هرکه در «آنجا» هست و آیندگانی که در «آنجا» باشند، نیاز داریم.

*مسکن غیر کارگری

در گذشته مسکن کارگرانی را توصیف کردیم که خودشان آنها را خواهند ساخت. در اینجا به مسکن غیر کارگران می پردازیم و اشاره ای گذرا به این مسکن ها نیز داریم. مهندسان شرکت برای طبقه های فقیرتر –جه آنانی که مزدشان با پول داده می شود و چه آنانی که کالا دریافت می کنند- نیز خانه خواهند ساخت. این معماران نزدیک یکصد نوع خانه می سازند. طراحی خانه های جدید نیز ادامه خواهد یافت. این شکل های بدیع خانه سازی بخشی از تبلیغات ما خواهد بود[تا یهودیان را به «آنجا» بکشانیم.] شرکت یهودی ایمنی سازه ها را تضمین خواهد کرد و در واقع در فروش خانه ها به شهرک نشینیان با قیمت های مشخص شده، سود نخواهد برد. اما سوال این است که این خانه ها کجا برپا خواهند شد؟ این مطلب را در بخش مربوط به موضوع «مجموعه های محلی» توضیح خواهیم داد.
از آنجا که این شرکت به دنبال سودآوری و درآمد زایی از راه ساخت و ساز نیست، به همان سود حاصل از اراضی بسنده می کند. این شرکت به دنبال این است تا شمار هرچه بیشتری از معماران از راه انعقاد قراردادهای خصوصی، وارد عرصه کار شوند. این سیستم می تواند ارزش املاک را افزایش دهد و رفاه و آسایشی را فراهم آورد که همین رفاه در خدمت برخی اهداف قرار گیرند. زیرا رفاه، هنر و صنعت را تشویق می کند، بستر لازم برای تقسیم ملک های بزرگ را در آینده فراهم می سازد. زیرا ثروتمندان یهودی که اکنون مجبورند کالاهای گران قیمت خود را پنهان کنند، و جشن ها و میهمانی های خود را در پنهانی برگزار کنند، در «آنجا» خواهند توانست در امنیت و آسایش از دارایی های خویش لذت و بهره ببرند. وقتی این پولداران به اجرای طرح مهاجرت کمک کنند، سرمایه ها در «آنجا» فعالیت خود را دوباره از سر خواهند گرفت و به اجرای پروژه های بی نظیر کمک خواهد کرد.
اگر سرمایه داران یهود بخواهند کاخ های خود را در شهرک های جدید، بازسازی کنند، -همان کاخ هایی که در اروپا به چشم حسرت به آنان نگریسته می شود- به سرعت زندگی در «آنجا» به زندگی در خانه های امروزی مجلل و با شکوه تبدیل خواهد شد.

*برخی انواع انحلال[انتقال اموال غیر منقول به محل مهاجرت]

شرکت یهودی مسئول مدیریت کالاهای غیر قابل انتقال یهودیان است. شیوه ها و اقدامات اتخاذ شده از سوی این شرکت برای خانه ها و اراضی به راحتی قابل تصور و تخیل است. اما در رابطه با انتقال فعالیت های تجاری چه شیوه ای را دنبال خواهد کرد؟ اقدامات عملی بیشماری در این رابطه هست که این نوشتار کوتاه، مجال پرداختن به آنها نیست. اما هیچیک از آن ها چندان دشوار نیستند. در هر صورت، اگر صاحب یک کارخانه تصمیم بگیرد مهاجرت کند، تنها کاری که می تواند بکند این است که بر سر درست ترین شکل انحلال[کارخانه خود] با کارمندان شرکت در منطقه خودش توافق کند.
ساماندهی این کار برای صاحبان مشاغل سبک ، به آسان ترین شیوه ممکن است. زیرا فعالیت شخصی در حرفه آنان اهمیت بیشتری دارد و کالا و ساماندهی در درجه بعدی اهمیت قرار دارد. در این موارد، شرکت یهودی زمینه مشخصی برای فعالیت شخصی مهاجر فراهم خواهد کرد و به جای کالاهایش قطعه ای از زمین و مجموعه ای از ماشین آلات به او خواهد داد. از ویژگی های یهودیان این است که به آسانی قابل توجهی با هر شکل کسب و کار و زندگی سازگاری پیدا می کنند. به همین دلیل آنان سریع فرا می گیرند که صنعت جدیدی را آغاز کنند. به این شیوه، چند بازرگانان خُرد به ملاّک خرد تبدیل می شوند. در واقع شرکت یهودی با دریافت کردن دارایی های غیر قابل نقل از فقیرترین مهاجران، خود را در معرض زیان قرار می دهد. [دلیل تحمل خسارت نیز این است که]این کار موجب زراعت آزاد در مناطق پهناوری می شود و در نتیجه این کار می تواند ارزش مناطق هم جوار را افزایش دهد.
در رابطه با صاحبان مشاغل نیمه سنگین که کالا و تشکیلات با فعالیت و توان شخصی مدیر برابر و شاید بالاتر است، برای انحلال آن، شیوه های مختلفی قابل تصور است.
در اینجاست که برای شهروندان مسیحی فرصت مهاجرت داخلی پیش می آید و آنان می توانند به مناطقی بروند که یهودیان آنجا را تخلیه کرده اند. اما یهودی کوچ کننده، تجربیات و اندوخته هایش را از دست نخواهد داد، بلکه با خود خواهد برد و در میهن جدید از آن بهره خواهد برد تا بتواند خود را دوباره بسازد.
شرکت یهودی برای او در بانک یک حساب جاری ایجاد خواهد کرد. همچنانکه می تواند امتیاز کار خود را بفروشد یا اینکه تحت نظارت کارمندان شرکت، کار را به مدیران واگذار کند. ممکن است مدیران این حرفه او را اجاره کنند و یا اینکه به صورت اقساطی آنرا خریداری کنند. اما شرکت یهودی با بهره گیری از وکلا و کارمندان شرکت و به عنوان وکیل موقت مهاجران، اشراف و نظارت بر امور مهاجران و نیز مدیریت آنها و اهتمام نسبت به همه حقوق مالی آنها را دنبال خواهد کرد.
اگر یک یهودی نتواند کار و ابزار کاری خود را بفروشد و تمایل به وکیل گرفتن برای این اموال خود نداشته باشد و نیز نخواهد اداره این اموال را به دیگری بدهد، پس باید او همانجا بماند و مهاجرت نکند. یهودیانی که باقی بمانند، وضعیت بدتری نخواهند داشت. زیرا آنان از رقابت کسانی که مهاجرت می کنند، خلاص شده اند. آنان دیگر فریادهای یهود ستیزی را نخواهند شنید که «از یهودیان خرید نکنید!». اگر صاحب حرفه پس از مهاجرت نیز تمایل به ادامه فعالیت در حرفه پیشین خویش داشته باشد، او می تواند از آغاز چنین هدفی را دنبال و اجرا کند. مثال زیر ایده من را روشن تر بیان می کند:
به عنوان مثال:

شرکت «x» یک شرکت بزرگ بافندگی است. رئیس این شرکت در صدد مهاجرت است. او در مقر اقامت خود در آینده، شعبه ای از شرکت کنونی خود را ایجاد می کند و نمونه کالاهای خود را به آنجا می فرستند. فقیران، اولین شهرک نشینان و در واقع اولین مشتریان او خواهند بود. پس از آن، مهاجرانی از طبقه های اجتماعی بالاتر که به دنبال کالاهای با کیفیت تر و بهتر هستند، به سراغ کالاهای او خواهند آمد.در این هنگام است که شرکت «x » کالاهای جدیدتری را به «آنجا» خواهد فرستاد... این روند ادامه پیدا می کند تا اینکه زمانی برسد که جدید ترین کالاهای شرکت خود را به این نقطه بفرستد. شعبه این شرکت سودهایی را به دست خواهد آورد و در نتیجه صاحب این شرکت، شرکت اصلی را خواهد فروخت یا اینکه یک مسیحی را به عنوان نماینده و وکیل خود در شرکت خواهد گماشت تا مدیریت آن را به عهده گیرد. خودش نیز برای به دست گرفتن امور مربوط به شرکت جدید، مهاجرت خواهد کرد.
مثال دیگر:
«سین و پسرش» تاجران بزرگ زغال سنگ هستند. آنان صاحبان معادن و نیز کارخانه هایی هستند. چگونه می توانند با این دارایی های بزرگ و پیچیده ،ا به سرزمین جدید منتقل شوند؟
معادن و تشکیلات مربوط به آن را حکومت آن کشور خریداری می کند. ممکن است شرکت یهودی آن را تحویل بگیرد و در ازای بخشی از مبلغ آن، زمین [در میهن جدید] و بخش دیگر آن را مال و پول نقد بدهد. شیوه سومی نیز هست و آن تبدیل شرکت «سین و پسرش» به یک شرکت محدود می باشد. چهارمین شیوه، ادامه کار در این شرکت با اشراف مالکان اصلی است که می توانند در زمان های بعد به عنوان افراد خارجی به این کشورها برگردند و به دارایی های خود سرکشی کنند. این امکان در کشورهای متمدن برای هر فرد خارجی و غیر بومی فراهم شده تا بر اساس قوانین بتوانند وارد این کشورها بشوند. همه این پیشنهادات، هر روز اجرا می شوند. شیوه پنجم، بسیار بهتر است و چه بسا سودآوری آن نیز بیشتر باشد. از آنجا که موارد موجود آن کم هستند، یادآور می شود که این شیوه به میزان پذیرش وجدان انسان های جدید بستگی دارد. زیرا بر اساس این شیوه، «سین و پسرش» کارخانه و معادن خود را به هیئتی متشکل از نمایندگان کارگران و کارمندان خود می فروشند. آنان نیز می توانند یک تعاونی با مسئولیت محدود تأسیس کنند. آنان شاید بتوانند پول شرکت را از راه کمک وزارت دارایی تأمین کنند. به این ترتیب، کارمندان شرکت، به صورت اقساط، قرض خود را بپردازند. ممکن است دولت، شرکت یهودی و یا حتی خود شرکت «سین و پسرش» بستانکار باشد.
شرکت یهودی، آمادگی دارد انتقال حرفه های سبک و سنگین [به میهن جدید] را ساماندهی کند. زمانی که یهودیان به آرامی مهاجرت خود را انجام می دهند و خانه های جدید خود را بنا می کنند، شرکت یهودی نیز نقش سازمان بزرگ ساماندهی کوچ را ایفاد می کند و مسئولیت دارایی های یهودیان در کشورهای قبلی را به عهده می گیرد. همچنین برخورد درست با دارایی های حقیقی شرکت و دارایی های به ودیعه گذاشته شده نزد شرکت را تضمین می کند و برای یهودیان استقرار یافته در میهن جدید، اطمینان خاطر همیشگی ایجاد می کند.

*تضمین شرکت یهودی

شرکت یهودی تضمین هایی را می دهد تا مهاجرت از کشور کنونی [به «آنجا»] موجب فقر یهودیان نشود یا بحران های اقتصادی را برایشان به ارمغان نیاورد؟ پیش از این یادآور شدم که یهود ستیزان مخلص، در عین حفظ استقلال خویش، برای مدیریت و ساماندهی به انتقال دارایی ها، با کارمندان شرکت یهودی همکاری خواهند کرد. اما ممکن است حکومت به دلیل کوچ کردن شمار قابل توجهی از مالیات پردازان –که فقط افراد اندکی آنان را شهروند این حکومت می دانند اما در برآورد درآمدهای حکومت، توجه دوچندانی به آنان می شود و روی آنان حساب زیادی باز می شود-، دچار زیان شود.
به همین دلیل، باید حکومت به دنبال جبران این زیان خویش باشد. ما این کار را به طور غیر مستقیم برای دولت و حکومت انجام خواهیم داد. چون [با مهاجرت]، ما به کمک ابزارهای بی نظیر یهودیان و فعالیت صنعتی آنان، پروژه های زیادی را در این کشور از خود به جای گذاشته ایم و همچنین برادران مسیحی خویش را که شهروند این کشور هستند، به مراکز تخلیه شده خویش منتقل کرده ایم و به این ترتیب ما توانسته ایم به شیوه ای مسالمت آمیز و بی نظیر، شمار فراوانی از مردم را به سطوح بالاتر شکوفایی برسانیم.
انقلاب فرانسه تا اندازه ای توانست، نتایج مشابهی را –در گستره بسیار کوچکتر-محقق سازد. اما این نتایج از ایجاد حمام های خون و با گیوتین در نقاط مختلف فرانسه و میدان های جنگ اروپا به دست آمد. علاوه بر این، در این انقلاب، حقوق موروثی و اکتسابی مردم از بین رفت و فقط افراد تیزبینی که اموال دولت را خریداری کردند، به ثروت فراوان رسیدند. اما شرکت یهودی به دولت ها –یی که زمینه فعالیت اقتصادی یهودیان در آن ها بوده- سودهای مستقیم و غیر مستقیم خواهد رساند. به عنوان اولین بهره و کم به دولت های یادشده، دارایی های رهاشده و متروک یهودیان داده خواهد شد. برای خریداران نیز بهترین شرایط فراهم خواهد آمد. دولت های یادشده، خواهند توانست به طور دوستانه و از روی مهرورزی، اراضی را تخصیص بزنند و اصلاحات اجتماعی مشخصی را به اجرا بگذارند. این شرکت یهودی، برای هدایت مهاجرت داخلی شهروندان مسیحی [به نقاط تخلیه شده از یهودیان]، به دولت ها و پارلمان ها از دادن هیچ گونه کمکی دریغ نخواهد کرد.
شرکت یهودی، همچنین عوارض گمرکی سنگینی را خواهد پرداخت. مرکز اصلی آن نیز در لندن خواهد بود تا بتواند در کَنف حمایت قانونی قدرتی باشد که در حال حاضر دشمن یهودی ها نیست. اما اگر مقامات و نهادهای رسمی و شبه رسمی دیگر نیز از شرکت یهودی حمایت کنند، ما در هر نقطه دیگری نیز پایگاه گسترده ای از درآمدهای مالیاتی و گمرکی را برایشان فراهم خواهیم کرد. به همین منظور، دفترهای فرعی وابسته به شرکت برای مالیات راه اندازی خواهیم کرد. حتی ما برای کالاهایی که [به سرزمین جدید] منتقل خواهیم کرد، به دلیل حمل و نقل دوسویه ، دوبار عوارض گمرکی خواهیم پرداخت. در اقداماتی که شرکت یهودی فقط نماینده و وکیل برای اراضی و املاک قرار می دهد، این نمایندگی به طور موقت به عنوان مشتری ظاهر خواهد شد و پس از آن به عنوان مالک موقت خواهد بود.
این ها اموری هستند که طبیعتاً می توانیم از اکنون مدّ نظر قرار دهیم و روی آن ها برنامه ریزی کنیم. در هر نقطه ای باید ابتدا تدبیر و تصمیم گیری درستی کنیم تا شرکت یهودی بدون ریسک و وجود خطر ناکامی به آنجا گام بگذارد.
شرکت یهودی در نقاط مختلف با وزرای دارایی بر سر مسائل مورد نظر وارد رایزنی خواهد شد. این وزیران نیز روح مهرورزی و دوستی پروژه(طرح) ما را درمی یابند. در نتیجه برای تحقق موفقیت آمیز این پروژه همه تسهیلات ممکن را در اختیار خواهند گذاشت.
علاوه بر این، با حمل و نقل مسافران و کالاها، منافع دیگری نیز به طور مستقیم عاید دولت ها خواهد شد. در جاهایی که خطوط ریلی در اختیار دولت قرار دارد، اثر مستقیم آن برای آن دولت نمایان خواهد شد. اما اگر این خطوط متعلق به بخش خصوصی باشد، شرکت یهودی –همچون هر طرف جابجا کننده بزرگ کالا -با شرایط بهتر حمل ونقل روبرو خواهد بود. مزد حمل و نقل و بارگیری باید به اندازه ممکن برای ملت ما، ارزان باشد. زیرا هر مسافر مجبور است خودش هزینه های سفرش را بپردازد. مردم طبقه میانی(طبقه وسط) با گذرنامه شرکت «کوک» مسافرت خواهند کرد و طبقه فقیر نیز با قطار مهاجران این سفر را انجام خواهند داد. چه بسا که شرکت یهودی بتواند برای کالاها یا خود مسافران تخفیف های قابل توجهی بگیرد. اما شرکت یهودی باید –همچون هر امر دیگری- به مبانی خود پایبند باشد و تلاش نکند با مبالغ بالاتر از درآمد و سرمایه خود به واردات مبادرت کند.
در بسیاری از نقاط، یهودیان، وسائل حمل و نقل را در اختیار دارند. امور حمل و نقل اولین نیاز شرکت و اولین چیزی است که باید برای انحلال آن و[ انتقال کالا و خدمات و شخصیت های این صنعت به «آنجا»] مبادرت کند. مالکان اصلی نیز باید در خدمت رسانی شرکت مشارکت داشته باشند یا اینکه خودشان در«آنجا» به طور مستقل ترانزیت و حمل و نقل را تأسیس کنند.
بی تردید، کسانی که تازه وارد [آنجا] می شوند، به کمک و یاری آن ها نیاز خواهند داشت. زیرا حرفه آنان سودآور است. چه بسا که آنان برای درآوردن یک لقمه نان این حرفه را ادامه دهند. شماری از این شخصیت های پیشگام کوچ خواهند کرد. لازم نیست ما در اینجا همه جزئیات کارهای این جریان بزرگ را توصیف و تشریح کنیم. بلکه باید این امور از طرح اصلی استنباط و استخراج شوند. شایسته است این کار از سوی شمار فراوانی از افراد توانا که در طراحی یک نظام و سیستم بهتر چیره دست هستند، صورت گیرد.

ادامه دارد...

مشرق نیوز

طراحی این شرکت بر این اساس بوده که این شرکت، نسبتاً بزرگ باشد تا بتواند اراضی را به دست آورد. می توانیم آنرا «شرکت حقوقی یهودی» نامگذاری کنیم. این شرکت، به عنوان یک شرکت مشارکت کننده و تابع قانون انگلیس و در حمایت این کشور ایجاد خواهد شد.

قسمت قبلی

نخستین ترجمه فارسی «دولت یهود» نوشته هرتسل/5

هرتسل: شرکت یهودی ما تحت حمایت انگلیس ایجاد خواهد شد

کتاب «دولت یهود» از جمله منابع پایه و اصلی اندیشه سیاسی صهیونیسم می باشد. این کتاب که بیش از یک قرن از نگارش آن می گذرد ، اساسنامه تشکیل دولت صهیونیستی به شمار می رود که رژیم اشغالگر قدس بر اساس آموزه های آن تاسیس گردیده. این کتاب تا کنون در ایران ترجمه نشده است و نخستین بار است که پایگاه خبری و تحلیلی مشرق ، اقدام به برگردان فارسی آن می نماید.
امید است که این نخستین گام در جهت تعمیق هر چه بیشتر دشمن شناسی در میان جوانان و باورمندان به آرمان فلسطین بوده و مورد قبول قرار گیرد. بخش پنجم از نوشته هرتسل تقدیم علاقمندان می گردد:

**فصل سوم

*شرکت یهودی

*خطوط اصلی:

طراحی این شرکت بر این اساس بوده که این شرکت، نسبتاً بزرگ باشد تا بتواند اراضی را به دست آورد. می توانیم آنرا «شرکت حقوقی یهودی» نامگذاری کنیم. اگرچه این شرکت نمی تواند در حدّ و اندازه یک نهاد حاکمیت ظاهر شود. اما مأموریت آن، یک مأموریت استعماری صرف است.
این شرکت، به عنوان یک شرکت مشارکت کننده و تابع قانون انگلیس و در حمایت این کشور ایجاد خواهد شد.مرکز اصلی این شرکت در لندن قرار خواهد داشت. اکنون نمی توانم سرمایه اولیه این شرکت را برآورد کنم. این مسأله را به سرمایه دارانی واگذار می کنم که به ما کمک مالی می کنند. اما برای اینکه این موضوع را مبهم رها نکرده باشیم، در اینجا سرمایه اولیه شرکت را به طور تقریبی یک میلیارد مارک(نزدیک به پنجاه میلیون جنیه استرلینی یا دویست میلیون دلار امریکا) تعیین می کنم. شکل و شیوه مشارکت ها و کمک ها –که بعداً بیان خواهم کرد- تعیین کننده این مسأله است که چه میزان از این مبلغ کلی را باید یک دفعه ای به دست آورد.
شرکت یهودی، یک مؤسسه گذرا و انتقالی است. اما باید میان این شرکت که یک طرح تجاری کامل و جامع است با انجمن یهودیان تفاوت بگذاریم.
شرکت یهودی در وهله اول باید به دنبال تحقق منافع ویژه یهودیان کوچ کننده باشد که به هنگام کوچ از خود بر جای خواهند گذارد. شیوه هایی که این شرکت دنبال خواهد کرد، مانع از وقوع بحران خواهد شد و از اموال و دارایی های مردم محافظت خواهد کرد. این شرکت مهاجرت داخلی شهروندان مسیحی –که پیش از این به مهاجرت آنان اشاره کردم- را آسان خواهد کرد.

*کالاهای غیر قابل انتقال

کالاهای غیر منقول قابل توجه، ساختمان ها و اراضی و بنگاه های تجاری هستند. این شرکت یهودی –در آغاز امر- بیش از انجام رایزنی های ضروری برای فروش این کالاها را به عهده نخواهد داشت. این اموال یهودیان با آزادی کامل و بدون کاهش شدید قیمت ها فروش خواهد رفت. شاخه ها و شعبه های این شرکت یهودی که در شهرهای مختلف ایجاد خواهند شد، مراکز اصلی فروش دارایی های یهودیان خواهند بود. این شرکت بابت این اقدامات خود، حق العمل دریافت خواهد کرد، به گونه ای که ثبات مالی این شرکت یهودی حفظ شود.
از آنجا که ممکن است ادامه این روند[فروش دارایی های غیر منقول] موجب کاهش شدید ارزش این نوع دارایی ها شود به طوری که نتوان برای آن بازار ایجاد کرد، به همین دلیل در زمانی که چنین اتفاقی بیافتد، شرکت یهودی، شعبه دیگری ایجاد خواهد کرد که وظیفه این شعبه، جلوگیری از فروش این دارایی ها و حفظ و نگهداری آنان خواهد بود. این شعبه تا زمانی که دارایی ها غیر منقول، قیمت معقول و قابل قبولی پیدا کنند، به مدیریت و نگهداری[از راه اجاره دادن و ...] از آنان مبادرت خواهد کرد. این شعبه از شرکت یهودی به جمع آوری اجاره بهای این دارایی ها و منازل اقدام خواهد کرد. زمانی که اشراف و نظارت، لازم باشد، این شعبه مدیران و بازرسانی برای این کار تعیین خواهد کرد. البته چه خوب است که این افراد از میان مستأجران انتخاب شوند.
شرکت یهودی تلاش خواهد کرد تا در هر نقطه ای زمینه و تسهیلات لازم را فراهم کند تا این اراضی به واسطه مستأجران که همان مسیحیان هستند، خریداری و به ملکیت آنان در آید. بی تردید افرادی از مسیحیان همچوین وکیل ها و دیگران جایگزین کارکنان فعلی این شرکت[در اداره اراضی] خواهند شد. البته منظور این نیست که آنان در خدمت یهودیان قرار خواهند گرفت، بلکه منظور این است که آنان بنگاه ها و آژانس های آزاد برای ساکنان مسیحی خواهند بود تا هر کاری را بر اساس عدالت، انصاف و اعتدال و بدون به خطر انداختن منافع ملت های خویش انجام دهند.
در همین حال، این شرکت یهودی اقدام به فروش اموال غیر منقول یا تبدیل و معاوضه آنها خواهد کرد. خانه ای که تحویل داده می شود، به جای آن خانه ای در حکومت جدید تحویل گرفته می شود. همه چیز –در حدّ امکان- به این سرزمین جدید منتقل خواهد شد تا سرزمین جدید به همان شکلی در بیاید که سرزمین پیشین یهودیان به آن شکل است. این نقل و انتقال برای شرکت یهودی منبع سود بزرگ و تضمینی خواهد شد. خانه های معاوضه ای نیز در دولت جدید، نو و شیک تر خواهند بود. این خانه ها به طور کامل مجهز خواهند بود این اموال از اراضی مهجور و متروک با ارزش تر خواهد بود، اما برای شرکت هزینه نسبتاً کمتری خواهد داشت. زیرا شرکت یهودی، این اراضی را با قیمت های ناچیز خریداری کرده است.

*خریداری اراضی

زمین هایی که از طریق قوانین بین المللی به انجمن یهودیان واگذار خواهد شد، باید به شیوه ای خاص به دست بیایند. اما گام ها و اقدامات اتخاذ شده از سوی برخی افراد برای شهرک های ویژه شان، در چارچوب این شیوه و فرایند کلی نخواهد بود.
شرکت یهودی با توجه به نیازهای ویژه خود و نیازهای ما، به زمینی پهناور نیاز دارد. این اراضی را باید از طریق خرید متمرکز به دست آورد.این شرکت به شکل مبنایی وارد مذاکره خواهد شد تا سلطه مالی خود را حفظ کند و ناظرین خویش را بر فرایند خرید بگمارد. اما هدف اصلی و بزرگ عبارت است از به دست آوردن زمین در «آنجا»بدون اینکه بهایی بیش از حدّ متعارف پرداخت شود. به همین شکل، به هنگام فروش زمین در «اینجا» نباید به بهایی کمتر از اندازه متعارف راضی شد. نباید اینگونه تصور شود که ما قیمت های مشخصی را بر اراضی تحمیل خواهیم کرد. زیرا شرکت یهود با همکاری با انجمن یهودیان، شهرک نشینی را سامان خواهد داد و با این کار قیمت اراضی را برآورد خواهد کرد. انجمن یهودیان نیز باید مواظب باشد این پروژه مانند کانال پاناما نشود، بلکه همچون کانال سوئز باشد. *(1)
شرکت یهودی قطعه هایی از اراضی خریداری شده را به قیمت پایین به کارکنان خود خواهد فروخت و به طور قسطی به آنان واگذار خواهد کرد. اقساط این اراضی را نیز از حقوق ماهیانه آنها کسر خواهد کرد یا اینکه به عنوان پاداش های نقدی، برایشان محاسبه خواهد کرد. با این کار جبران خدمات و تلاش های کارکنان شده است و نیز جلوی بسیاری از امتیازات دیگری که انتظارشان را دارند، گرفته می شود.
سودهای فراوان حاصل از مضاربه اراضی، به حساب شرکت یهودی می رود. زیرا این شرکت عهده دار دریافت اقساط بلند مدت است و این کار برایش خطرات و مشکلات فراوانی را ایجاد می کند. وقتی یک طرح و پروژه پر خطر می شود، پس فواید و سودهای مورد انتظار این پروژه نیز باید به جیب آنانی برود که این خطرات را به جان می خرند. از اصول اخلاقی در مسائل مالی این است که میان سود و خطر رابطه دو سویه برقرار است.

*ساختمان ها

شرکت یهودی، خانه ها و اراضی را به شکل تهاتر معامله خواهد کرد. البته باید روشن باشد که اگر به دلیل زراعت در یک زمین، قیمت زمین بالا برود، شرکت یهودی باید از املاک و اراضی اش سود ببرد. بهترین مثال برای این امر، زمین های ساخته شده در شهرها و روستاهاست. زیرا قیمت مناطقی که در آنها ساختمان سازی نشده، به دلیل زراعت اراضی پیرامونی اش، افزایش چشمگیری داشته است. آنانی که اقدام به توسعه شهر پاریس کردند، ابتدا مضاربه های ساده اما بسیار زیرکانه ای را انجام دادند. آنان به جای اینکه در کنار خانه های آخر شهر و چسبیده به این خانه ها، ساخت و ساز جدید شروع کنند، قطعه هایی از اراضی مجاور را خریداری کردند و در پیرامون این اراضی شروع به ساخت و ساز کردند. این کار موجب شد، قیمت زمین به طور غیر عادی بالا برود. پس از اینکه ساخت و ساز خانه های دورتر به پایان رسید، شروع به ساخت و ساز زمین های خالی واقع شده در بین این ساختمان ها، کردند. زمین هایی که قیمت آنها بسیار بالا رفته بود.
آیا شرکت یهودی، ساختمان ها را خودش بنا خواهد کرد یا از معمارهای مستقل استفاده خواهد کرد؟ پاسخ این است که شرکت یهودی هر دو شیوه را انجام خواهد داد. همانگونه که پس از این توضیح خواهیم داد، شرکت یهودی ذخیره نیروی کار چشمگیری را در اختیار دارد، شرکت یهودی این نیرو را به کار نخواهد گرفت، بلکه آنرا به شرایط زیستی همراه با رفاه و آسایش مبدّل خواهد ساخت. اما به هر حال این، گران نخواهد بود. زمانی که زمین شناسان، موقعیت شهرها را تعیین می کنند، درباره مصالح ساختمانی و فراهم کردن آن نیز بحث کرده اند. سوال این است که این ساختمان ها کجا بنا خواهند شد؟

*مسکن کارگری

مسکن کارگران (شامل همه کارگران) به عهده شرکت یهودی و باهزینه این شرکت انجام خواهد شد. این خانه ها همچون خانه های کارگران در شهرهای اروپایی(که مانند آسایشگاه سربازخانه ها هستند) ساخته نخواهد شد. این خانه ها مانند زاغه های چسبیده به کارخانه ها و کارگاه ها نیز نخواههد بود. بلکه این خانه ها به صورت یک شکل و مطلوب ساخته خواهند شد. زیرا شرکت یهودی باید در جایی که مصالح ساختمانی فراوانی هست، با هزینه پایین به ساخت و ساز مبادرت ورزد. خانه ها به یکدیگر چسبیده ساخته نخواهند شد. بلکه با فاصله از یکدیگر ساخته می شوند و در فاصله بین خانه ها باغ و بوستان های کوچک ایجاد خواهد شد. در همین حال، مجموعه این خانه ها، کوی و شهرک های زیبا و جذاب را خلق می کنند. بافت طبیعی زمین موجب می شود خلاقیت و نوآوری معماران جوان ما به کار بیافتد و آنان از حالت روتین فکری بیرون بیایند. حتی اگر مردم محتوای کلی این طرح را درک نکنند، اما به هر حال آنان در خانه های نچسبیده به یکدیگر خود، احساس آسایش خواهند داشت. آنان خواهند توانست معبد را از فاصله های بسیار دور ببینند. زیرا معبد، عقیده دیرین و کهن ماست که ما را به گرد یکدیگر جمع کرده است.
برای کودکان، مدارس جذاب، بهداشتی و با روشنایی مناسب ایجاد خواهد شد. بهترین و نوین ترین نظام های آموزشی نیز در این مدارس به اجرا در خواهد آمد. علاوه بر این، مدارسی برای کارگران به پا خواهد شد تا فناوری های نوین را به آنان بیاموزد و آنان نسبت به نحوه کار ماشین آلات، آشنایی و آگاهی کافی خواهند داشت.
علاوه بر این، مکان های تفریحی نیز ایجاد خواهد شد. جامعه یهود، مسئول اداره درست این اماکن خواهد بود. به هر حال، ما در اینجا به خود ساختمان ها پرداختیم. مشخص نشد که در این ساختمان ها چه اتفاق هایی خواهد افتاد.
گفتم که شرکت یهودی با هزینه پایین، برای کارگران خانه خواهد ساخت. این خانه ها ارزان خواهد بود. دلیل ارزانی خانه ها، فقط فراهم بودن مصالح ساختمانی نیست. همچنانکه فقط به دلیل در اختیار داشتن اراضی از سوی شرکت یهودی نیست. بلکه علاوه بر اینها، دلیل دیگر و اصلی این است که برای کارگران این ساختمان ها اجرت پرداخت نخواهد شد.[زیرا کارگران خودشان خانه ها را می سازند.].
کشاورزان امریکایی در ساخت خانه های خود از شیوه همیاری استفاده می کنند. می توان این شیوه دوستانه و کودکانه –که مانند ساختمان هایشان، نامناسب است- را متحول ساخت.

*کارگران غیر حرفه ای

شایسته است کارگران غیر ماهر ما که در آغاز[مهاجرت به سرزمین جدید] از روسیه و رومانی خواهند آمد، در ساخت خانه های خود به یکدیگر کمک کنند. آنان باید در آغاز، خانه های خود را از چوب بسازند. زیرا در این مرحله آغازین، آهن برایشان فراهم نخواهد بود. در واقع آنچه می سازند، ساختمان های موقتی است که در زمان های بعد، خانه های مجلل تر جایگزین آنها خواهند شد.
کارگران غیر ماهر ما در ابتدا به شیوه تعاونی در ساخت این خانه ها برای پناه دادن[به دیگران] بایکدیگر همکاری خواهند کرد. همین خانه ها پس از سه سال خوشرفتاری این کارگران، به ملکیت آنان در می آید. به این ترتیب ما به مردانی فعال و برجسته و سرآمد دست خواهیم یافت. اینان در طی سه سال کار و در چارچوب یک نظام انضباطی مناسب، برای زندگی آموزش خواهند دید.
پیش از این گفتم که این شرکت یهودی به کارگران مزد نخواهد پرداخت. سوال می شود پس آنان چگونه زندگی خود را بچرخانند؟
به طور کلی، بنده هوادار سیستم دادن کالا به عنوان اجرت کار نیستم. اما درباره این شهرک نشینان اولیه این سیستم را اجرا کرد. شرکت یهودی شیوه های مختلفی را برای معاش آنان فراهم خواهد کرد. به طوری که حتی ممکن است تأمین معاش آنان به عهده شرکت یهودی باشد. به هر حال، سیستم یادشده، فقط در چند سال اولیه اجرای طرح، به کار خواهد رفت. اما این کارگران در زمان های پس از این، به تاجران خُرد و مالکان اراضی و ... تبدیل خواهند شد. به این ترتیب شرکت یهودی، آنانی را که زندگی در «اینجا» برایشان بسیار سخت و دشوار است و مجبورند دوره گردی و دستفروشی کنند، به «آنجا» می برد ولی هرگز آنان دیگر چنین حرفه هایی را در «آنجا» نخواهند داشت. همچنانکه شرکت یهودی به افراد ولگرد و شرابخواران اجازه مهاجرت نمی دهد.
در دوره اول شهرک نشینی، هرگز اجرت پرداخت نخواهد شد. اما بی تردید برای کار مازاد، اجرت تعیین خواهد شد.

*ساعات کار روزانه: هفت ساعت

در آنجا، سیستم کاری، بر اساس روزانه هفت ساعت کار خواهد بود. اما این سخن، به این معنا نیست که الزاماً بریدن چوب، حفر چاه، شکستن صخره ها و صدها نوع کار روزانه دیگر، در این هفت ساعت انجام خواهد شد. بی تردید چنین نیست... در واقع ساعت کاری در روز چهارده ساعت خواهد بود که بر اساس تقسیم کار به چهار شیفت انجام خواهد شد. هر شیفت سه ساعت و نیم تعیین خواهد شد. تنظیم و ساماندهی این امر به شیوه نظامی صورت خواهد گرفت. علاوه بر این، فرمان ها، ترفیعات و دستمزد و... برقرار خواهد بود. اینها را بعداً تشریح خواهم کرد.
فردی که بدن سالم دارد می تواند در سه ساعت و نیم، کارهای فراوانی را انجام دهد. او یک بازه زمانی به همین مدت را به استراحت، رسیدگی به خانواده و آموزش هدفمند، اختصاص می دهد و پس از آن دوباره با نشاط به سر کار باز می گردد. این نظام کاری معجزه آفرین است. به این ترتیب، نظام هفت ساعت کار روزانه، در حقیقت شامل چهارده ساعت کار مشترک است. اما نه بیش از این.
من بر این باورم که می توان این نظام هفت ساعت کار روزانه را با موفقیت پیاده کرد. تلاش های صورت گرفته برای اجرای این نظام در بلژیک و انگلیس برای همگان مشهود است. [هرچند] برخی از مقامات و فعالان عرصه اقتصاد سیاسی پیشرفته، با مطالعه این موضوع اعلام کرده اند که پنج ساعت کار در روز، هدف مورد نظر را به طور کامل برآورده می سازد، [اما] به هر حال، انجمن یهودیان و شرکت یهودی تجربه های جدیدی را در سطح گسترده به اجرا در خواهند آورد که بتواند برای ملت های دیگر جهان نیز سودمند باشد. اگر ثابت شود که سیستم هفت ساعت کار روزانه، قابل عملی شدن است، در حکومت آینده ما این سیستم به عنوان یک نظام قانونی و لازم الاجرا دنبال خواهد شد. به این ترتیب شرکت یهودی همیشه به کارمندان خود اجازه هفت ساعت کار روزانه را خواهد داد و قادر به اجرای آن نیز خواهد بود. این میزان کار، یک فراخوان برای جذب ملت یهود از جای جای کره خاکی خواهد بود. همگان نیز باید از روی اختیار بیایند. زیرا سرزمین ما، سرزمین موعود[میعاد] است.
کسی که بیش از هفت ساعت در روز کار کند، مزد اضافی دریافت خواهد کرد. اگر ببیند که همه نیازهای خود را برآورده کرده و اعضای خانواده او نمی توانند کار کنند، او می تواند بخشی از دارایی خود را به موسسه‌های خیریه بدهد. زیرا نیازهای اعضای خانواده او از طریق مؤسسه های خیریه مرکزی برآورده خواهد شد. باید عدم تبذیر –که یکی از خصلت های ملت ماست- را به شدت ترویج کرد. زیرا این کار در وهله اول موجب بالا رفتن فرد و رسیدن به مراحل بالاتر[کمال] می شود. از سوی دیگر این مال تبذیر نشده، یک ذخیره پولی بزرگی را ایجاد می کند که برای قرض دادن در آینده سودمند خواهد بود. مزد کار بیش از هفت ساعت نیز با گواهی پزشک قابل پرداخت است. ساعات کار مازاد در روز نیز نباید بیش از سه ساعت بشود. مردان ما برای کار در میهن جدید روانه این سرزمین خواهند شد و جهانیان خواهند دید که ما چه ملت زحمتکشی هستیم.
من به دلیل بیم پیچیده شدن امر برای خوانندگان، از تشریح جزئیات سیستم Truck System. خودداری می کنم. اما باید گفت زنان اجازه ندارند کارهای سخت و طاقت فرسا را انجام دهند. همچنانکه کار مازاد نیز برای آنان ممنوع است.
زنان باردار از انجام هر کاری معاف خواهند شد. غذاهای مقوی نیز برای آنان فراهم خواهد شد. زیرا ما می‌خواهیم، نسل‌های بعدی ما –چه زن و چه مرد- قوی و نیرومند باشند. ما به کودکان، همانگونه که می خواهیم، آموزش خواهیم داد. اما وارد جزئیات این مسأله نیز نمی شوم.

سخن ما درباره مسکن کارگران و کارگران غیر ماهر و شیوه حیات آنان بر اساس یک آرمان دست نیافتنی نیست. همچنانکه دیگر اجزای این طرح من، آرمانی و خیالی نیستند. همه آنچه گفته شد، پیش از این –هرچند در مقیاس کوچکتر-تجربه شده است.
سیستم Assistance par le travail که در پاریس اجرا می شد، آنگونه که من دیده ام، برای حل مشکل یهود، فواید بسیاری دارد.

*تخفیف در کار

سیستم تخفیف در کار،که در پاریس و دیگر شهرهای فرانسه و نیز در انگلیسف سوییس و امریکا اجرا می شود، محدود است و این شیوه قابل گسترده تر شدن دارد.
مبنای «تخفیف در کار» چیست؟ این سیستم به طور خلاصه به این معناست که کارهای سبک و غیر فنی مانند بریدن درختان، کوچک کردن چوب ها برای استفاده در شومینه خانه ها در پاریس، به افراد ناتوان و بینوا داده می شود. این یک نوع کار زندان ها پیش از وقوع جرم است که بدون ریختن آبروی فرد انجام می شود. این کار در واقع ابزاری برای جلوگیری از ارتکاب جنایت به دلیل داشتن نیاز مالی است. زیرا توانایی افراد سنجیده می شود و سپس به حسب این توانایی ها، کارهایی به آنان واگذار می شود. نباید گرسنگی انسان ها را به سمت انتحار و خودکشی ببرد. زیرا این کار برای تمدنی که در آن افراد ثروتمند، تکه های گوشت را جلوی سگ خود می اندازند، یک لکه ننگ به شمار می آید.
به این ترتیب، تخفیف در کار، موجب می شود برای همه انسان ها کار فراهم شود. اما این نظام دارای یک نقص بزرگ است. تقاضا برای تولیدات کارهایی که انسان های غیر حرفه ای انجام می دهند، چندان زیاد نیست. بنابر این، مؤسسه ای که این افراد را به کار می گیرد، زیان می بیند. هرچند یک این مؤسسه، خیریه است و آماده زیان دهی است، اما قرار است نیکی بشود. در اینجا میان اجرت پرداخت شده با ارزش حقیقی کار تفاوت فراوانی وجود دارد. به عنوان مثال ما به گدا، دو درهم کمک کنیم، اما مؤسسه خیریه او را به کاری استخدام می کند که در آن دو درهم نیز زیان می کند. اما در همین حال این گدای بی ارزش به یک کاسب باشخصیت و دارای درآمد تبدیل می شود.
ممکن است این فرد به عنوان مثال یک فرانک و نیم(فرانک فرانسه) به دست آورد. اما کار او ده سنت بیشتر ارزش نداشته باشد. معنای این کار این است که فردی که بدون توهین و با احترام کمک دریافت کرده، پانزده برابر حق خود کاسبی کرده است. به عبارت دیگر، ممکن است مؤسسه خیریه به جای [دادن]یک میلیارد،[پول به افراد نیازمند]، مجبور شوده پانزده میلیارد بپردازد.
این مؤسسه بی تردید ده سنت زیان می دهد. اما شرکت یهودی یک میلیارد زیان نخواهد کرد. بلکه از این کمک خود سودهای فراوانی به ست خواهد آورد. این مسأله بعد اخلاقی نیز دارد. این نظام کوچک تخفیف در کار که در حال حاضر اجرا می شود، از راه صنعت خود را روی پا نگه می دارد تا اینکه این فرد بیکار، کاری متناسب با توانمندی های خویش پیدا کند. حال ممکن است این فرد همان حرفه قدیمی خود را پیدا کند یا اینکه به حرفه جدیدی مشغول شود. بر اساس این نظام، به این فرد هر روز چند ساعت مرخصی داده می شود تا به دنبال پیدا کردن کار بپردازد. این مأموریتی است که مؤسسه به آن کمک می کند.
عیب و نقص این نهاد های کوچک این است که از ورود به رقابت با تاجران چوب و دیگران محروم شده اند. زیرا آنان انتخاب کننده اند و ممکن است که معترض نیز باشند. چه بسا که اعتراض آنان نیز به حق باشد. همچنانکه این ارگان های کوچک از رقابت با زندان های کار که زیر نظر حکومت اداره می شوند(زیرا به کارگیری مجرمان و اصلاح آنان وظیفه دولت است) نیز محروم شده اند.
در واقع، درجوامع قدیمی، برای اجرای موفقیت آمیز نظام تخفیف در کار، فضای بسیار محدودی یافت می شود. اما این نظام، در جامعه جدید فضای مانور بیشتری خواهد داشت. علاوه بر اینها، ما به شمار فراوانی کارگر غیر ماهر نیاز داریم تا کارهای ابتدایی و لازم بریا شهرک نشینی را انجام دهند. مانند باز کردن راه ها، کاشتن درختان، تسطیح اراضی، نصب خطوط ریلی و ساختن تیرهای تلگراف و .... همه این ها بر اساس یک طرح بزرگ از پیش طراحی شده انجام خواهد شد.

ادامه دارد

*پاورقی:

1- شاید منظور نویسنده، ملکیت سهام کانال سوئز و مدیریت آن از سوی یک هیئت بیگانه در کنف حمایت اشغالگری اراضی از سوی انگلستان باشد.(مترجم عربی)

مشرق نیوز

پیامبر صهیونیسم تئودور هرتسل در کتابش می نویسد:ما بخشی از استحکامات اروپا در مرز با آسیا و به عنوان طلیعه دار تمدن اروپا در رویارویی با بربرها خواهیم بود. اروپایی که وظیفه خواهد داشت، وجود و بقای ما را تضمین کند.

قسمت قبلی

نخستین ترجمه فارسی «دولت یهود» نوشته هرتسل/4

هرتسل: اروپا وظیفه دارد وجود و بقای دولت یهود را تضمین کند

کتاب «دولت یهود» از جمله منابع پایه و اصلی اندیشه سیاسی صهیونیسم می باشد. این کتاب که بیش از یک قرن از نگارش آن می گذرد ، اساسنامه تشکیل دولت صهیونیستی به شمار می رود که رژیم اشغالگر قدس بر اساس آموزه های آن تاسیس گردیده. این کتاب تا کنون در ایران ترجمه نشده است و نخستین بار است که پایگاه خبری و تحلیلی مشرق ، اقدام به برگردان فارسی آن می نماید.
امید است که این نخستین گام در جهت تعمیق هر چه بیشتر دشمن شناسی در میان جوانان و باورمندان به آرمان فلسطین بوده و مورد قبول قرار گیرد. بخش چهارم از نوشته هرتسل تقدیم علاقمندان می گردد:

*اسباب و خاستگاه های یهود ستیزی

در اینجا دوباره به خاستگاه های نفسانی و مزاجی این پدیده همچون تعصب و تنگ نظری نمی پردازیم، بلکه به علل سیاسی و اقتصادی یهود ستیزی خواهیم پرداخت.
نباید دشمنی نوین با نژاد یهود را با ستم و رنج دینی یهود در گذشته خَلط کنیم. هرچند یهودی ستیزی، گاه در برخی کشورها شکل تعصب دینی به خود می گیرد، اما جریان اصلی خشونت تغییر کرده است. این جریان در نتیجه آزاد سازی یهودیان در بیشتر کشورهایی است که یهود ستیزی در آن ها گسترش دارد. زمانی که کشورهای متمدن به غیر انسانی بودن قوانین تبعیض نژادی پی بردند، ما را آزاد کردند. اما این کار بسیار دیر انجام شد. چون دیگر امکان از بین بردن ناتوانی ما، در وطن های قدیمی مان وجود نداشت. عجیب است که ما در «گتو» ها به بورژوازها تبدیل شده ایم. ما از «گتو » بیرون آمدیم تا با طبقه متوسط رقابت شدید داشته باشیم. به این ترتیب، آزادی ما از «گتو» ها ، ما را ناگهانی در دایره طبقه متوسط قرار داد و به این ترتیب فشار دوگانه ای را متحمل شدیم. یک فشار از درون و یک فشار از بیرون. مسیحیان بورژوا از قربانی کردن ما در برابر سوسیالیسم ابایی ندارند، هرچند این کار باعث بهبودی نه چندان زیاد امور می شود. در همین حال نمی توان پس از به رسمیت شناختن حقوق یهودیان درزمینه مساوات در برابر قانون، این حقوق را از بین برد. دلیل این امر، نه این است که این کار با روح دوران معاصر سازگار نیست،بلکه به این دلیل است که این کار موجب می شود یهودیان –چه فقیر و چه ثروتمند- سریعاً به احزاب خرابکار بپیوندند. بنابر این چیزی برای آسیب و زیان رساندن به ما باقی نمی ماند.
در گذشته، جواهرات ما را مصادره می کردند. چگونه می توان به اموال و دارایی های منقول خود دست پیدا کنیم؟ این اموال عبارتند از اسناد چاپ شده که در نقطه ای از جهان-چه بسا در صندوق های مسیحیان[اروپاییان]- بلوکه شده اند. طبیعی است که از راه مالیات ها می توان به اوراق قرضه، سهام خطوط ریلی، بانک ها و انواع پروژه های صنعتی دست یافت. زیرا در هر جا که نظام پیشرفته مالیاتی حاکم شود، دارایی های منقول ما دست یافتنی می شوند. اما این تلاش ها را نباید به خود یهودیان منحصر کرد. به هر حال در هر کجا که پیدا شود، اثر مستقیم آن یک فاجعه جدی اقتصادی خواهد بود. فاجعه ای که اثر آن هرگز به یهودیان محدود نمی شود. هرچند ممکن است پیش از هر فرد دیگری در معرض این فاجعه و زیان های آن قرار گیرند. همین محال بودن رسیدن به یهودیان موجب تقویت بیزاری از یهودیان می شود.

یهود ستیزی میان ملل جهان روند فزاینده و لحظه به لحظه دارد. البته این امر طبیعی است. زیرا اسباب و علل رشد آن همچنان وجود دارد و از بین رفتنی نیست. دلیل قدیمی این پدیده، این بود که ما نمی توانستیم در قرون وسطی به دیگر ملل ملحق شویم و سازگاری بیابیم. اما دلیل کنونی آن به ظهور اقشار فرهیخته فراوان در میان ما بر می گردد. این اقشار نیز فضای تنفس مناسبی برای خود نمی یابند. ما وقتی غرق می شویم[ ورود عمیق به جوامع] به پرولتاریا(طبقه کارگر) تبدیل می شویم که همچون همه احزاب انقلابی به دنبال انقلاب هستیم. در همین حال زمانی که سر بر می آوریم، قدرتی هولناک برای اموال، همراه ما سر بلند می کند.

*آثار[پیامدهای] سامی ستیزی

ستمی که ما تحمل می کنیم، موجب عبرت گیری ما نمی شود. زیرا ما حتی یک ذره از دیگر انسان های عادی برتر نیستیم. این کار درستی است که ما دشمنان خود را دوست نداشته باشیم. اما آنکه می تواند بر خود مسلط شود[خود را کنترل کند]، صلاحیت سرزنش ما را -به دلیل اشتباه هایمان- دارد.
طبیعت ستم و ظلم موجب زایش دشمنی بر ضد طاغوت ها می شود. دشمنی ما موجب تشدید فشارها شده است. به این ترتیب فرار از این دایره ابدی برای ما محال شده است. البه برخی انسان های دارای دل نازک می گویند «نه، فرار از ا ین دایره ممکن است... این کار از راه کمال مطلق انسانیت امکان پذیر است... آیا این نگاه می تواند حماقت عاطفی خود را ابراز کند؟ کسی که به اصلاح اوضاع بر اساس کمال مطلق بشریت دل بسته است، در واقع یک آرمانشهر را تصور می کند.
پیش از این به مسأله الحاق و پیوستن ما [به جوامع دیگر] اشاره ای داشته ام. نمی خواهم حتی برای یک لحظه به ذهن ها خطور کند که من به دنبال تحقق چنین نهایت و سرانجامی هستم.
شخصیت قومی ما، در گذر تاریخ شهرتی انکارناپذیر دارد. با وجود همه تحقیرها، باید گفت شخصیت قومی ما قوی تر از این است که کسی بخواهد به فکر از بین بردن آن باشد.
اگر غیر یهودیان پیرامون ما اجازه بدهند به مدت دو نسل، در میان آنها با آرامش و صلح زندگی کنیم، شاید ما بتوانیم به آنان ملحق شویم و هماهنگی ایجاد کنیم. اما آنان هرگز ما را در صلح و آرامش رها نمی کنند. ممکن است که آنان برای مدت کوتاهی ما را تحمل کنند، اما دیری نمی پاید که دشمنی آنان سر باز می کند و روند دشمنی آنان با ما حالت انفجار به خود می گیرد.
رشد و شکوفایی ما، به نحوی جهان را دچار تنش می کند. زیرا جهانیان در گذر قرن های گذشته، عادت کرده اند که ما را از فرودست ترین فقیران به شمار آورند. جهالت و کوتاه بودن افق موجب شده که نتوانند درک کنند شکوفایی و رشد، یهودیت ما را تضعیف می کند و شاخصه های آنرا کمرنگ می سازد. فقط همین فشارها هستند که ما را به مسیر بازگشت به ریشه خویش می برند، انزجار و بیزاری موجود پیرامون ما است که موجب می شود ما بار دیگر به افراد غریب تبدیل شویم.
به این ترتیب، چه بخواهیم و چه نخواهیم، اکنون ما یک گروه تاریخی دارای ویژگی های عمومی هستیم که انکار آن ممکن نیست. ما ملت واحد هستیم... دشمنان و کینه هایی که در ما ایجاد کردند، موجب وحدت ما شده است. همچنانکه بارها این مسأله در تاریخ تکرار شده است. مشکلات و دشواری ها موجب جمع شدن ما پیرامون یکدیگر و سرانجام وحدت ما می شود... ناگهان قدرت خویش را کشف می کنیم... بله، ما اینقدر قدرت داریم که بتوانیم حکومتی برپا کنیم... در حقیقت ... یک حکومت الگویی. ما همه منابع انسانی و مادی لازم برای این منظور را در اختیار داریم.
چه بسا، اکنون بهترین زمان برای تبیین آن چیزی است که به طور تقریبی از آن به «بافت انسانیت ما» یاد کردیم. اما شاید اکنون زمان تقدیر از این طرح نباشد. باید صبر کنیم تا ابتدا راهبردها و خط مشی های کلی این طرح را –که همه امور دیگر بر آنها استوار هستند- روشن کنیم.

*طرح

جوهره این طرح کلی بسیار ساده است و تصور می شود این طرح برای همگان مفهوم و قابل درک باشد. ما باید حاکمیت بخشی از اراضی [این کره خاکی] را به اندازه ای که برآورنده نیازهای حقیقی باشد، در اختیار داشته باشیم. آنگاه درباره بقیه مسائل و نیازها اقدام می کنیم.
برپایی حکومتی جدید امری محال یا مسخره آمیز نیست. ما همین امر را در دوران کنونی شاهد بودیم که برخی ملت هایی که نه از طبقه متوسط، بلکه حتی فقیرتر از ما و کم سوادتر و در نهایت ضعیف تر از ما بودند اما توانستند حکومتی جدید برپا کنند. دولت های کشورهایی که به دلیل سامی ستیزی مورد انتقاد قرار گرفته اند، تمایل بسیاری به کمک ما خواهند داشت تا بتوانیم حاکمیتی که به دنبال آن هستیم، محقق شود.
این طرح، اگرچه ساده است، اما اجرای آن پیچیده است. بر اساس این طرح، دو نهاد ایجاد خواهد شد: انجمن یهودیان و شرکت یهودی. انجمن یهودیان در زمینه های علمی و سیاست اقدامات و تلاش های بسترساز را انجام خواهد داد. شرکت یهودی نیز آنها را عملی خواهد کرد. این شرکت یهودی به دنبال تحقق منافع مالی یهودیان کوچ کننده خواهد بود و ساماندهی و دنبال کردن امور اقتصاد و بازرگانی در حکومت جدید به عهده این شرکت یهودی خواهد بود.
نباید توصر کنیم که کوچ یهودیان، یک مهاجرت ناگهانی خواهد بود. بلکه این امر به صورت تدریجی انجام خواهد شد و چند دهه ادامه پیدا خواهد کرد. در مرحله اول افراد فقیرتر کوچ خواهند کرد تا زراعت در اراضی جدید را انجام دهند. اینان بر اساس طرحی از پیش طراحی شده راهها و پل‌ها، تلگراف و خطوط ریلی را راه اندازی خواهند کرد. آنان از نهرها و رودخانه ها بهره برداری خواهند کرد و خانه های خویش را خواهند ساخت. این اقدامات موجب خلق بازرگانی می شود. بازرگانی نیز موجب ایجاد بازار می شود. بازار نیز شهرک نشینان جدید را جذب خواهد کرد. این افراد هریک بر اساس محاسبات و تمایلات خویش به طور اختیاری به این اراضی خواهد آمد و ریسک اقدام خویش را نیز به خود می خرد.
کارهایی که بر روی این اراضی انجام خواهد شد، ارزش آن را بالا خواهد برد. در نتیجه به سرعت، یهودیان خواهند فهمید که برای روحیه ماجراجویی آنان، زمینه کار جدید و دائمی فراهم شده است. روحیه ای که پیش از این با بیزاری و انزجار مورد استقبال قرار می گرفت.
اگر امروزه بخواهیم حکومتی ایجاد کنیم، ما هرگز به شیوه رایج هزار سال گذشته اقدام نخواهیم کرد. بازگشتن به مراحل تمدنی سابق –همچنان که خواسته بسیاری از صهیونیست هاست- کاری برآمده از بی خردی است. به عنوان مثال، اگر قرار باشد اراضی خود را از حیوانات درنده پاکسازی کنیم، ما به شیوه اروپایی های قرن پنجم این کار را نخواهیم کرد. دیگر نباید برای این کار نیزه و سرنیزه به دست بگیریم و به سراغ خرس ها برویم. بلکه ما مجموعه ای قوی از شکارچیان را سازماندهی خواهیم کرد. آنگاه حیوانات را به یک نقطه سوق خواهیم داد آنگاه در وسط این حیوانات یک بمب منفجر خواهیم کرد.
اگر بخواهیم به ساخت و ساز اقدام کنیم، دیگر در کنار دریاچه ای به برپایی ستون ها و خانه ها اقدام نخواهیم کرد، بلکه ساخت و ساز ما به شیوه جدید کنونی صورت خواهد گرفت. بی تردید شیوه ای که برای ساخت و ساز انتخاب خواهیم کرد، شیوه ای نوین و شیک تر از هر شیوه دیگری خواهد بود.زیرا ما ابزارهایی در اختیار داریم که در گذشته برای انسان ها فراهم نبوده است.
آنانی که در پایین ترین پله های نردبان اقتصاد[طبقه مستضعف و بیچاره] قرار دارند ، در این مرحله مهاجرت می کنند. اما دیگران که در سطو ح بالاتری قرار دارند، به صورت آرام به آنان خواهند پیوست. آنانی که اکنون با مشقت و رنج زندگی می کنند، در اولین مرحله مهاجرت خواهند کرد. اما پس از آنان، طبقه فرهنگی که بیشمار هستند و در هر نقطه ای مورد ستم قرار می گیرند، مهاجرت خواهند کرد.
این نوشتار زمینه بحث های کلی درباره مشکل یهودیان را خواهد گشود. اما این به معنای انجام رأی گیری برای این نوشتار نیست. زیرا نتیجه چنین کاری ممکن است این ایده را از همان ابتدا ناکام سازد. مخالفان[ایده ما] باید به یاد داشته باشند که موافقت یا مخالفت دو گزینه ای است که برای آنان اختیاری است. اما کسانی که نمی خواهند با ما بیایند، می توانند در همان جایی که هستند، بمانند.
اجازه بدهید آنانی که می خواهند با ما بیایند، زیر بیرق ما صف بکشند و در راه قضیه یهود، با گفتار و کردار و عمل مبارزه کنند. آنانی که مدافع ایده ما در رابطه با حکومت هستند، به انجمنی پیوند خواهند خورد که به نمایندگی از ملت یهود، صلاحیت رایزنی و گفتگو با دولت ها را خواهد داشت. دولت ها نیز این انجمن را به عنوان ارگان [رسمی یهودیان برای] تشکیل حکومت به رسمیت خواهند شناخت.
اگر یک کشوری اعلام کند که تمایل دارد حاکمیت ما بر قطعه ای از زمین را به رسمیت بشناسد، این انجمن برای اینکه این زمین را به ملکیت خود در آورد، وارد مذاکره[با این کشور] خواهد شد.
در حال حاضر دو نقطه مدّ نظر ماست: فلسطین و آرژانتین. در هر دو منطقه یادشده، تجربه های استعماری بسیار مهمی وجود دارد. اما مبنای این تجارب، اشتباه و بر اساس نفوذ تدریجی یهودیان بوده است. حال آنکه این نوع نفوذ و رخنه می تواند سرانجام ناخوشایندی داشته باشد. زیرا وقتی ساکنان اصلی و بومی احساس می کنند که مورد تهدید قرار گرفته اند، دولت را مجبور به متوقف کردن ورود یهودیان به سرزمین خویش می کنند. بنابر این تا زمانی که مهاجرت بر اساس یک سلطه و استیلای تضمین شده، انجام نشود، این مهاجرت بی فایده خواهد بود. انجمن یهودیان با مالکان کنونی این سرزمین وارد تعامل خواهد شد و خود را در حمایت قدرت های اروپایی قرار خواهد داد. البته اگر این قدرت ها ثابت کنند که موافق این طرح هستند. ما می توانیم به مالکان کنونی سرزمین امتیازات ناباورانه ای پیشنهاد کنیم، می توانیم بخشی از دیون عمومی را به عهده بگیریم، می توانیم راه های مواصلاتی جدیدی احداث کنیم که برای وجود ما در این کشور سودمند باشد. می توانیم اقدامات فراوان دیگری را در این راستا انجام دهیم. برپایی حکومت ما، برای کشورهای مجاور و همسایه سودمند خواهد بود. زیرا کشاورزی بر روی بخشی از یک خاک، ارزش مناطق پیرامونی آنها را به طرق گوناگون بالا می برد.

*فلسطین یا آرژانتین[کدام گزینه]؟

ما فلسطین را برگزینیم یا آرژانتین؟ پاسخ این است که هرکدام را به ما بدهند و افکار عمومی یهودیان آن را انتخاب کند، ما همان را می پذیریم. انجمن یهودیان این دو امر را مشخص خواهد کرد.
آرژانتین از حاصلخیز ترین کشورهای جهان است. مساحت این کشور بسیار فراوان است. اما جمعیت کمی در آن زندگی می کنند. آب و هوای این سرزمین نیز معتدل است. اگر جمهوری آرژانتین بخشی از اراضی خود را به ما بدهد، سودهای بسیاری را عاید خود خواهد کرد. شاید نفوذ کنونی یهودیان، موجب نارضایتی هایی بشود. لازم است به جمهوری آرژانتین توضیح دهیم که این جنبش جدید [با جنبش های گذشته ] تفاوت بنیادین دارد.
در رابطه با فلسطین نیز باید گفت این کشور، میهن تاریخی ماست و خاطره آن محو نشدنی است. نام فلسطین، به خودی خود، با قدرتی بالا ملت یهود را به سوی خود جذب خواهد کرد. اگر این عالیجناب، فلسطین را به ما بدهند، ما در برابر آن تنظیم امور مالی ترکیه را به عهده خواهیم گرفت. در نتیجه ما بخشی از استحکامات اروپا در مرز با آسیا و به عنوان طلیعه دار تمدن اروپا در رویارویی با بربرها خواهیم بود. ما به عنوان یک حکومت طبیعی، باید با تمامی اروپا ارتباط خود را حفظ کنیم. اروپایی که وظیفه خواهد داشت، وجود و بقای ما را تضمین کند.
باید دژها و پناهگاههای جهان مسیحیت را حفظ کرد. این کار با افزودن یک منطقه جدید به قلمرو به رسمیت شناخته اروپا در جامعه ملل[سازمان ملل فعلی] صورت خواهد گرفت.[الحاق خاک فلسطین به اروپا]. ما باید پاسداران واقعی این پناهگاهها باشیم تا با انجام این وظیفه، به بقای خود کمک کرده باشیم. این پاسداران واقعی، رمز حقیقی حل مشکل یهود، پس از تحمل هجده قرن رنج از سوی یهودیان، خواهد بود.

*نیاز، ابزار[وسیله]، بازرگانی

در سطور بالا بیان شد که «شرکت یهودی، عهده دار ساماندهی حرفه ها، مشاغل و بازرگانی حکومت جدید ما خواهد بود.» در اینجا چند نکته در این رابطه باید تبیین شود.
طرحی که بنده در اینجا ارائه می کنم، اگر انسانی های پراگماتیست با آن مخالفت کنند، طرح بنده با خطرهای ویرانگری روبرو خواهد شد. در اینجا باید بگویم، انسان های پراگماتیست، همچون انسان هایی هستند که یکنواختی و روند روتین زندگی را پذیرفته اند و از دایره تنگ اندیشه های کهن خویش فراتر نمی روند. اما در همین حال، دیدگاههای ضد و نقیض آنان اهمیت ویژه ای دارد. این امر می تواند به یک طرح و پروژه نوپا لطمه جدی وارد کند. مگر اینکه این امر و طرح جدید آنقدر نیرومند شود که افراد پراگماتیست و اندیشه های پوسیده آنان را به کنار بزند.
برخی از مردم پراگماتیست در مراحل آغازین ایجاد راه آهن در اروپا بر این باور بودند که ایجاد خطوط راه آهن کاری بیهوده و نشانگر بی خردی است. زیرا از نگاه آنان، مسافر آنقدر نیست که درشکه ها پرشوند[پس خطوط ریلی نیز مورد استقبال قرار نخواهند گرفت.]. این مردم این حقیقت-که اکنون برای ما روشن است- را درک نمی کردند که مسافران نیستند که راه آهن را ایجاد می کنند، بلکه این خطوط ریلی هستند که موجب زایش مسافران می شوند.
آنچه درباره محال بودن ایجاد حرفه و تجارت و اشتغالزایی و یا حتی زراعت در یک حکومت نوپا مطرح می شود، شبیه همین تردیدهای انسان های پراگماتیست در رابطه با نیاز به راه آهن است.
شاید این افراد بگویند «ما می پذیریم که شرایط کنونی یهودیان در بسیاری از کشورها غیر قابل تحمل شده است و روز به روز نیز بدتر می شود. می پذیریم که یهودیان به مهاجرت تمایل پیدا کرده اند و حتی می پذیریم یهودیان به حکومتی جدید مهاجرت می کنند. اما سوال این است که زندگی آنها و کسب و کار یهودیان در آنجا چگونه خواهد بود؟ فعالیتها و مشاغل بسیاری از مردم را نمی توان یک شَبِه به شکل صنعتی سامان داد.»
پاسخ من به این اعتراض ها این است: ما اصلاً به فکر ساماندهی حرفه ها و مشاغل به شکل صنعتی نیستیم. بی تردید ما برای این کار نیز تلاش نکرده ایم. اما باید گفت اگرچه ساماندهی این مسأله ممکن است امری محال باشد، اما ترویج آن محال نیست. اگر سوال شود چگونه می توان به تجارت و بازرگانی تشویق کرد؟ پاسخ این است که به واسطه حاجت و نیاز می توان این کار را کرد. نیاز را می توان درک کرد. وسیله و ابزار نیز خلق می شود و تجارت نیز ایجاد می گردد.
اکنون که نیاز حقیقی و مبرم یهودیان برای بهبودی موقعیتشان به وجود آمده و ابزار نیز ایجاد شده(شرکت قوی یهودی)، پس باید گفت تجارت نیز در دولت جدید خود را ایجاد خواهد کرد.
این فرض ما، همچون فرض ایجاد خطوط ریلی در دهه سی ام قرن نوزدهم میلادی است. اما می بینیم که خطوط ریلی ایجاد شدند. زیرا برخلاف تردیدهای موجود میان انسان های پراگماتیست و تصورات [محصور آنان] به درشکه، مردانی توانستند این فرض را در ذهن خود بپرورانند.

ادامه دارد

مشرق نیوز

هر وقت شما درباره کودکآزاری و شیطانپرستی تحقیق کنید، می‌یابید که فراماسونری و/یا دیگر جوامع مخفی بالاخره رو میشوند. هر دفعه! این شامل محفل شیطانپرستی و کودکآزاری اسکاتلندی که در قلب دولتهای اسکاتلند و بریتانیا جای دارد نیز میشود. اگر میخواهید لانه شیطانپرستان و کودکآزاران را ببینید، دورتر از محفل حاکم بریتانیا و پارلمان را نگردید

هالی در آبردین در منطقه گرامپیان اسکاتلند زندگی می‌کرد، منطقه‌ای مشهور به شیطان‌پرستی و سوء استفاده از کودکان. اسکاتلند در کل، مرکزی جهانی برای این امور است و بسیاری از خاندان‌های آریستوکراتیک اسکاتلندی یدی طولانی در این امور دارند.

اسکاتلند، مرکزی جهانی برای کودک‌آزاری و شیطان‌پرستی

بزرگترین جامعه مخفی جهان را بی‌جهت طریقت کهن اسکاتی فراماسونری نمی‌نامند. شهسواران معبد پس از شسته شدن از فرانسه در 1307 از اینجا سر بیرون آوردند. رابطه اسکاتلندی با این امور اینقدر عقب می‌رود. در حقیقت حتی فرای این.

هر وقت شما درباره کودک‌آزاری و شیطان‌پرستی تحقیق کنید، می‌یابید که فراماسونری و/یا دیگر جوامع مخفی بالاخره رو می‌شوند. هر دفعه! این شامل محفل شیطان‌پرستی و کودک‌آزاری اسکاتلندی که در قلب دولتهای اسکاتلند و بریتانیا جای دارد نیز می‌شود. اگر می‌خواهید لانه شیطان‌پرستان و کودک‌آزاران را ببینید، دورتر از محفل حاکم بریتانیا و پارلمان را نگردید. اسکاتلند و آمریکا و همه جا چنین‌اند. به همین دلیل است که سکوت کرده و هر خانواده یا کودکی را که بخواهد حقیقت را آشکار کند تحقیر و اذیت می‌کنند. آنها از آشکار شدن خود می‌ترسند.

این مخصوصا درست است وقتی یک بچه‌آزار فراماسون به نام توماس همیلتون وارد دبستان دانبلین اسکاتلند شد و 16 کودک و یک معلم را در 14 مارچ 1996 تیر باران کرد. همیلتون نباید اسلحه می‌داشت، چرا که وضعیت روانی و تمایلات کودک‌آزاری وی برای پلیس شناخته شده بود. اما روابط سیاسی و فراماسونی وی اطمینان حاصل کردند که چنین نشود. وقتی شما برای رده بالاها کودک تامین کنید، همانطور که همیلتون می‌کرد، خب دوستان قدرتمندی نیز خواهید داشت. یک پرده‌پوشی عظیم شروع شد و مدارک مربوط به پرونده برای 100 سال قفل شدند. فقط یک تصادف. نگران نباشید!

اعضای این جامعه مرموز شامل لرد کالن و تعدادی قضات دیگر، رئیس‌های پلیس، وکلا، به علاوه وزیر سابق دولت و رئیس ناتو، لرد رابرتسون، که توماس همیلتون را می‌شناخت، بودند. نظرات لرد برتون البته طبق معمول رد، محکوم و خودش نیز تهدید شد.

هالی گریگ[2] و مادرش، آن[3]، طی سالها از نزدیک دیده‌اند که سیستم چطور از خودش مراقبت می‌کند. مراقبت از شیطان‌پرستان و کودک‌آزاران به خرج عدالت برای کودکانی که به صورتی وحشتناک مورد سوء استفاده قرار گرفته‌اند. هالی توسط پدرش، دنیس چارلز مکی، و دیگران عضو محفل، برای بیش از ده سال اذیت شده بود تا اینکه بالاخره به مادرش گفت. اینجا بود که آن، هالی را بخاطر خشونت چارلز مکی از خانه به دور برد.

هالی گفت که طی سالها هیچ نگفته بود چرا که پدرش او را تهدید به قتل سگ و مادرش کرده بود. کودکان عقب‌مانده ذهنی – سندروم دان–  مخصوصا توسط کودک‌آزاران و شیطان‌پرستان مورد هدف قرار می‌گیرند. همان سند "اعترافات یک شیطان‌پرست" چنین می‌گوید:

"...هر نوع رابطه عجیب جنسی مورد تشویق و جستجو قرار گرفته چرا که سلایق منحرف نیاز به تحریک‌های قویتری دارند. کودکان، پیرها، عقب‌مانده‌ها و روانیان را در سرتاسر جهان در جشن‌های شیطانی به کار می‌گیرند. مسیر دست چپ به تمام سلایق و نیازها خدمت می‌کند. در استرالیا و در آنچه سابقا شوروی بود، پورن مربوط به آنها که سندرم دان دارند بازاری در حال گسترش دارد... تقریبا هر دو ماه یک دی وی دی پورن جدید مربوط به عقب‌ماندگان بیرون می‌آید. اینها کسانی هستند که دنیای مارا می چرخاندند. وقتش رسیده که نیست شوند."

هالی و مادرش برای گزارش سوء استفاده‌ها و کسانی که نام برده بود به پلیس رفتند. این افراد شامل یک شریف اسکاتی (یک قاضی رده بالا)، اعضای رده بالای پلیس، وکلا، یک آتش‌نشان، حساب‌دار، پرستار و مددکاران اجتماعی می‌شدند. او گفت که تجاوزات در خانه‌های این افراد صورت می‌گرفت و همچنین در معبدی متعلق به طریقت اسکاتی. چیزی که اکثر مردم نمی‌دانند این است که کسانی که سندرم دان دارند شاهدینی عالی هستند چرا که وقایع را بسیار با دقت مشاهده و ضبط کرده و در حقیقت نمی‌توانند داستانی دروغین سرهم کنند. اما دیوار یکبار دیگر بالا رفت. پلیس گرامپیان نخواست تحقیق کند و وقتی تحت فشار قرار گرفت نیز جز یک تئاتری نمادین تحقیقی نکرد.

بعد داستان الیش آنگیولینی را داریم، که وقتی هالی عدالت می‌خواست، مقام حقوقی منطقه گرامپیان در آبردین بود. کسی که تصمیم می‌گیرد دادخواهی صورت بگیرد یا خیر. آنگیولینی ادعا کرده که در زمان پرونده در این مقام نبود، هیچ ربطی با ماجرا نداشت و هیچ چیزی به خاطر ندارد. اسناد رسمی در تمام این موارد چیزی دیگر می‌گویند.

چطور شما نمی‌توانید بدانید که یکی از شریف‌هایتان متهم به تجاوز زنجیره‌ای یک دختر سندرم دانی است؟

با وجود آنکه بسیاری مدارک وجود داشت و کسانی که هالی نام برد هیچگاه مورد مصاحبه توسط پلیس قرار نگرفتند. دفتر آنگیولینی اعلام کرد که شواهد کافی برای پیگیری پرونده هالی وجود ندارد.

جالب است که داستانی عجیب در روزنامه دیلی تلگراف طی دوران آنگیولینی در آبردین در سال 2001 چاپ شد: دادستان از دختری ده ساله در پرونده جنسی عذرخواهی می‌کند.[4]

مقاله می‌گوید که چطور دفتر خانم به دختری دیگر که ادعای مورد سوء استفاده قرار گرفتن کرده بود نامه نوشته تا از "بی‌لیاقتی‌ای" که پرونده را متوقف کرده بود "عذرخواهی" کند.

دفتر آنگیولینی چنان طول داد بر سر این پرونده (حدود سه سال) که یک شریف به دلیل تاخیر در رسیدن پرونده به دادگاه، آن را دور انداخت. این شریف که بود؟ همانی که هالی گریگ به عنوان یکی از متجاوزان اصلی نام برده بود. روزنامه دیلی تلگراف همچنین در همان زمان گزارش داد که  "این هفته روشن شد که پرونده پسری هفت ساله که ظاهرا مورد تجاوز قرار گرفته به دلیل تاخیر در رسیدن به دادگاه در آبردین دور انداخته شده." پارلمان اسکاتلند، خانم الیش آنگیولینی[5] را در 5 اکتبر 2006 به سمت دادستان کل اسکاتلند، بالاترین مقام قضایی اسکاتلند، منصوب کرد. او در دسامبر 2009 در مقام جدیدش نیز تصمیم گرفت که پرونده کسانی که هالی گریگ نام برده پیگیری نشود.

"نه" گفتن به تحقیق و دادخواهی در تمام این پرونده آشکار است. دایی هالی، رابرت گریگ، به صورتی مرموز در یک آتش‌سوزی ماشین درسال 1997، وقتی هالی هنوز تحت آزار بود، جان داد. در گزارشات شاهدین بسیار ضد و نقیض وجود داشت. پزشک قانونی حکم داد که رابرت گریک به دلیل تنفس دود مرده و هیچ تحقیقی صورت نگرفت. پس از سالها جنگ مادر هالی و حامیانش بالاخره کپی‌ای از گزارش رسمی پزشکی قانونی کسب کردند که نشان می‌داد رابرت گریگ ضربه‌هایی جدی به سر دریافت کرده و فقسه سینه‌اش شکسته. ضربه‌ها نشان از دسته کلنگ داشتند. الکل (ویسکی) به زور در گلویش ریخته شده بود. نوشیدنی‌ای که از آن نفرت داشت. بعد از تمام اینها او را در ماشینی در حال سوختن انداختند. رابرت گریگ آشکارا به قتل رسیده بود و با این حال هیچ تحقیقی توسط پلیس بسیار فاسد گرامپیان صورت نگرفت. هالی به مادرش گفت که داییش روزی وقتی پدرش مشغول سوء استفاده از او بود وارد شده و دعوایی بزرگ پیش آمده بود. جالب اینجاست که یکی از کسانی که ماشین در حال سوختن را "پیدا" کرد، پدر هالی بود. هالی و مادرش پس از گزارش پرونده، مورد تهدید و تحقیر قرار گرفتند، از جمله از طریق یک واحد روانشناسی که جلو درشان ظاهر شده، "آن" را گرفته، سوزن زده و برده و با ناکامی سعی در نگه‌داریش در یک دیوانه‌خانه کردند. پس از این بود که هالی و مادرش به انگلیس فرار کردند. فکرش را بکنید! یک دختر سندرم دانی و مادرش باید برای فرار از این اسکاتلندی‌های شجاع از خانه‌شان فرار کنند. شما آقایان و خانم‌هایی که دست روی دست گذاشته‌اید، احمق‌اید، حقیقتا، حقیقتا احمق‌اید.

یک ژورنالیست و مجری به نام رابرت گرین در انگلستان به هالی و آن بسیار کمک کرد. او مشغول به جمع‌آوری شواهد و مدارک و همه نوع فشار بر محفل مریض اسکاتلندی شد. بی.بی.سی طی ساخت مستندی برای بی.بی.سی اسکاتلند، رادیوی بی.بی.سی در اسکاتلند و برنامه مهم حوادث روز بی.بی.سی، پانوراما، به پیش آنها رفت. همه چیز خوب پیش می‌رفت و گزارشگر اصلی به آنها گفت که همچنین پرونده‌های دیگری از کودک‌آزاری در اسکاتلند را رو کرده‌اند. خب، سخت نیست چرا که کم نیستند! بعد، ناگهان روزی خبرنگار تماس گرفت و گفت برنامه را کنسل کرده‌اند. تهدید شده‌اند و دیگر نمی‌توانند روی هالی گریگ یا هر تحقیق مربوط به کودک‌آزاری در اسکاتلند کار کنند. اگر چنین کنند این سه نفر کارمند بی.بی.سی اخراج خواهند شد. رابرت گرین برنامه دارد که به عنوان نماینده پایتخت گرمپیان، آبردین، نامزد شود. او در فوریه برای ادامه برنامه‌اش برای عدالت برای هالی به شهر رفت، اما پلیس گرامپیان او را دستگیر کردند. کالین مک کراچر، رئیس پلیسی است که نتوانست آزار هالی گریگ را پیگیری کند اما رابرت گرین را برای انجام دادن کاری که پلیس باید می‌کرد دستگیر کرد. شغل دیگر این آقا فکر می‌کنید چیست؟ باور خواهید کرد؟ رئیس کمیته حفاظت از کودکان شمال شرقی اسکاتلند!!

چرا کسی باید در رابطه با پرونده هالی گریگ و رابرت گرین چنین رفتار کند و در عین حال نامی بلند بالا در "حفاظت از کودکان" داشته باشد؟ شاید بتوانید این معما را حل کنید. من که کرده‌ام.

وقتی ما از ماجرای رابرت گرین خبردار شدیم، من و سایت‌هایی همانند یوکی کالم، که آنها داستان را از نزدیک دنبال کرده‌اند، شروع به تشویق مردم برای تماس یا ایمیل با مرکز پلیس گرامپیان کردیم تا بدانند که چه خبر است. ظاهرا چنان شد که برای یک آخر هفته کامل تا گوشی را می‌گذاشتند زنگ جدیدی می‌خورد. این مهم است، چرا که چیزی که این آدمها بیش از هر چیز از آن می‌ترسند عمومی شدن موضوع و آگاهی مردم است.

آنها تا همین جایش بسیار بیش از آنچه می‌خواستند آشکار شده‌اند و از این هم بیشتر می‌شوند، هر چه می‌خواهند بکنند. به رابرت اتهام "برهم زنی صلح" زدند. اینقدر این اتهام در اسکاتلند گشاد استفاده می‌شود که می‌توانید از آن برای تقریبا هر چیزی استفاده کنید. پلیس و دفتر حقوقی دولت حتی دادگاه را به صورتی خصوصی در دادگاهی در دهی کوچک در 15 مایلی آبردین، که معمولا باید در خود آنجا صورت می‌گرفت، برگزار کردند. به مردم و خبرنگاران اجازه ورود ندادند. این است نمونه‌ای از فساد و ترور قلدران اسکاتلندی. مثل تمام قلدرها ترسو اند! رابرت را موقتا آزاد کردند و دستور دادند که اجازه تکرار نامها و شواهد مربوط به پرونده هالی گریگ را ندارد. به خانه‌اش در انگلیس نیز حمله کردند. پلیسی که ترجیح می‌دهد مردی بی‌گناه که به دنبال عدالت برای دختری سندرم دانی است را اذیت کند، به جای آن که درباره آنکه چه بر سر آن بچه آمده تحقیق کند. می‌خواهید شواهد را نابود کنید آقایان؟ هیچ شرمی ندارید.

یک شرکت حقوقی مهم اسکاتلندی سایت یوکی کالم را بخاطر آنچه درباره هالی و رابرت چاپ کرده‌اند یک سری تهدید کرده. نام این شرکت حقوقی، لوی و مکری است. می‌گویند که وکیل دادستان کل الیش آنگیولینی هستند و اگر نام او با پرونده هالی گریگ ربط داده شود تهدید به پیگیری قانونی کرده‌اند. اما او که دادستان آبردین بود و حالا هم بالاترین مقام قضایی اسکاتلند است! پس چطور می‌شود نام او را نبرد؟ گزارش می‌شود که به همین صورت به رسانه‌های رسمی اسکاتلند (بی جربزگان) اخطار داده‌اند و با گوگل نیز تماس گرفته‌اند.

همچنین یک نامه از لوی و مکری به یوکی کالم، از شریف گرامی بیوکانن، که توسط هالی گریگ نام برده شده بود، یاد می‌کند. پس حتما وکیل او نیز هستند. وکیل شرکت لوی و مکری که این اخطارها را می‌فرستد آقای پیتر واتسن است، همان که خانواده‌های آنهایی که توسط توماس هامیلتون در دانلین در 1996 کشته شدند را وکالت کرد و گفته می‌شود نقشی کلیدی در کمیته تحقیق لرد کالن عضو اسپکولتیو سوسایتی داشته. واتسن نیز همانند کالن در دانشگاه ادینبرگ حقوق خوانده.

واتسن همچنین وکالت خانواده‌های قربانیان در "تحقیق" درباره بمب‌گذاری هواپیمای لاکربی را بر عهده گرفت. تحقیقی که بخاطر آن یک لیبی‌ای را زندانی کردند تا حقیقت آنکه کار توسط سرویسهای اطلاعاتی آمریکا، بریتانیا و تقریبا به طور قطع اسرائیلی انجام شده را بپوشانند. واتسن همین نقش را در "تحقیق" درباره فاجعه نفتی پایپر آلفا بر عهده گرفت، یک "تحقیق" دیگر به رهبری عضو اسپکولتیو سوسایتی، لرد کالن! ادینبورگ و دانشگاهش، مخصوصا دپارتمان حقوق، مرتب در این ماجراها بالا می‌آیند. نخست‌وزیر انگلیس، گوردون براون، دانشجوی آنجا بوده و تونی بلر نیز متولد همان شهر است و پدرش نیز در دانشگاه ادینبورگ حقوق خوانده.

وزیر "عدالت" فعلی اسکاتلندی، کنی مک آسکیل، وکیل سابقی در لوی و مک ری است، و یکی دیگر از فارغ‌التحصیلان حقوق دانشگاه ادینبرگ. پاسخ مک آسکیل به تقاضاهای حرکت علیه محفل کودک‌آزاری اسکاتلند چنین بوده که لایحه را از پارلمان اسکاتلند بگذرانند. این در حقیقت هر کسی را که عدالت را برای هالی گریگ و دیگر کودکان مورد تجاوز قرار گرفته را بخواهد، خفه می‌کند، چرا که دولت و پلیس تحقیق نمی‌کنند.

او می‌گوید: "قلدر بازی می‌تواند جرمی عمیقا ترسناک برای قربانیان باشد." بله رفیق، رابرت گرین هم پس از اذیت شدن توسط نیروی قضایی بی‌شعور دولت تو و پلیس گرامپیان می‌تواند این را بهت بگوید. اما تجاوزات زنجیره‌ای به کودکان کمی بدتر است.

چرا این موضوع توسط دولت تو یا پلیس گرامپیان مورد تحقیق قرار نمی‌گیرد؟

چرا قتل آشکار مربوط به پرونده مخفی شده و توسط پلیس گرامپیان پیگیری نمی‌شود؟

پاسخ تو به این سوال‌های معقول چیست آقای عدالت؟ خفه‌شان می‌کنی ای بی‌شرم.

مک آسکیل در آگوست 2009 برای آزادی بمب‌گذار "رسمی" لاکربی، عبدالباسط علی‌ المجراهی، در اخبار بود. به دلایل "محبت‌آمیز" چرا که می‌گفتند تنها چند هفته برای زندگی دارد. ( هنوز در هنگام نوشتن این مقاله زنده است.) اوباما با وحشتی نمایشی واکنش نشان داد که چطور مک آسکیل می‌تواند چنین کند وقتی 189 آمریکایی در لاکربی جان دادند.

اما بنده پیشنهاد می‌کنم که دلیل اصلی‌ای که بنده خدا ناگهان آزاد شد هیچ ربطی به "محبت" نداشت. این آقایان هیچ یک از اینها را ندارند. و اوباما نیز این را خوب می‌داند.

قرار بود او دادگاه تجدید نظر دومی در 2009 داشته باشد، وکیلش گفته بود که این دادگاه، داستان رسمی لاکربی را نابود خواهد کرد. اینها جزو شواهد آنان بود:

اسناد سازمان سیا مربوط به تایمر مبو ای که ظاهرا بمب لاکربی را منفجر کرد – اسنادی که از تیم دفاعی سابقا مخفی نگه داشته شده بودند.

تونی گاچی شاهد اصلی پرونده ظاهرا برای شهادت علیه مجراهی 2 میلیون دلار دریافت کرده بود.

ادوین بولیر، مالک شرکت مبو، گفت که اف.بی.آی در سال 1991 به او 4 میلیون دلار پیشنهاد داد تا شهادت بدهد که باقیمانده تایمر پیدا شده در نزدیکی صحنه سقوط جزئی از تایمرهای مبو ام.اس.تی-13 ای بوده که به لیبی فروخته شده.

اولریچ لامپرت، کارمند سابق مبو، در جولای 2007 قسم خورد که نمونه تایمر مذکور را در 1989 دزدیده و آن را به شخصی که "رسما درباره پرونده لاکربی تحقیق می‌کرد." فروخته.

عبدالباسط علی المجراهی دادگاه تجدید نظری را که تمام این شواهد، و بیشتر، را آشکار می‌کرد در مقابل آزادی بر اساس "دلایل محبت‌آمیز" رها کرد. چرخ‌هایی در داخل چرخ‌هایی در داخل چرخ‌ها. "محبت‌آمیز" ؟ چه کسی را خر کرده‌اید؟ این است داستان. آنچه بر هالی گریگ آمده و تمام مسایلی که پرونده‌اش را محاصره کرده‌اند داستانی است که آنقدر در سرتاسر دنیا تکرار کرده‌ام که خدا می‌داند. نمی‌گذارم این یکی از دست برود. این پتانسیل بازکردن چنان قوطی مملو از کرمی را دارد که سیاست بریتانیا و فرای آن را خواهد پوشاند. و باید چنین شود.

عدالت برای هالی. عدالت برای تمام کودکان.

***

اگر وضع "جهان اول" چنین است، خدا می‌داند درکشورهای "جهان سوم" یا "در حال توسعه" چه خبر است. از همه بدتر وضع مناطق جنگی همانند عراق، افغانستان و خصوصا فلسطین و دیگر کشورهای بحران‌زده می‌باشد، که خدا می‌داند چه تعداد کودکان معصوم از آنها دزدیده شده و برای انجام مناسک شیطانی به کشورهای دیگر منتقل شده‌اند. مگر این عادل حمود نویسنده روزنامه مصری الاهرام نبود که در 28 اکتبر 2000 نوشت: "اجساد کودکان فلسطینی در حالی که از خون خالی شده‌اند مرتبا در اسرائیل یافت می‌شوند"؟ شما این را تعمیم بدهید به تمامی کشورهای جنگ‌زده که پای سربازان اسرائیلی و آمریکایی و سایر احزاب شیطان به آنها باز شده‌ است. همانطور که گفتیم بسیاری از قتل‌های زنجیره‌ای کودکان، کودک‌آزاری‌ها و غیره که در رسانه‌های عمومی گزارش می‌شوند، کمی تا قسمتی یا عمدتا سانسور شده‌اند. در آمریکا حداقل می‌دانیم که سیاست رسمی پلیس این است که در رویارویی با جنایات مربوط به فرق رازآلود و شیطان‌پرستان هیچ گزارشی که به اینگونه بودن آنها اشاره می‌کند انتشار عمومی نیابد. اینگونه جنایات تحت عناوین "سکولار" منتشر می‌شوند. قتل. تجاوز. و هیچ اشاره‌ای به محیط، فضا و مراسم عجیب و غریبی که جرم و جسد در محیط آن کشف شده نمی‌شود. هنگام رویارویی، سوال و درزهای گاه گاه، عمدتا سلامت جمعی را بهانه می‌آورند. این خنده‌آور است در جامعه‌ای که امروزه هر ده کوره‌ای در آن دارای لژهای رسمی و مناسک هفتگی شیطان‌پرستی تحت نامها و فرق متفاوت است و کثیف‌ترین آئین‌های رازآلود با استفاده از "آزادی عقیده و بیان" به تبلیغ خود می‌پردازند. در کشوری که مجسمه عظیم خدای سگ مصریان، آنوبیس، خدای "مردگان"  در فرودگاه دنور[6] برپا می‌شود، همجنس‌بازان و کودک‌بازان در خیابان‌ها پایکوبی کرده و تقاضای پایین آوردن سن قانونی را می‌کنند، انجمن عشق پسران و مردان[7] رسما فعالیت می‌کند و شیطان‌پرستان علنا مراسمهای خود را تبلیغ می‌کنند. در عین حال در مدارس اجازه دعا خواندن داده نمی‌شود و هر روز نشانه‌های فرهنگ دینی و به خصوص مسیحیت بیشتر و بیشتر از زندگی محو می‌شود. در دنیایی که سکولار می‌خوانند و دم از جدایی دین و سیاست می‌زنند گردانندگان این دنیا تا خرخره در این مسائل غوطه‌ورند. این مسئله فرای یهودیت است. قدیمی‌تر از یهودیت است. مدونا ی خواننده هنگام مصاحبه درباره کابالیست شدنش گفت که این فرای دین و "قدیمی" تر از دین است. بله ... این مسئله به قدمت شیاطین و نفرتشان از بنی‌آدم است.

آنوبیس در لندن

با چمدانش در نیویورک

در فرودگاه بین المللی دنور

این سگ سیاه را به بهانه و همراه نمایشگاه فرعون توتان خامون در تمام دنیا روانه می‌کنند

یک نمونه مهم دیگر را مثال بزنیم.

بوهمین گروو[8] منطقه‌ای است در شمال سان فرانسیسکو. منطقه‌ای با طبیعت زیبا و پر از درختان بسیار قدیمی رد وود[9]. در این منطقه ملک خصوصی عظیمی وجود دارد که از قدیم‌الایام شناخته شده به عنوان مکان تعطیلی تابستانی کاملا مردانه بسیاری از سران ثروت و قدرت جهان. همیشه شایعاتی عجیب پیرامون آن در جریان بود. بسیاری همه ساله از همه جای دنیا به آنجا می‌آمدند و تحت حفاظت رسمی پلیس در میان جنگل ناپدید می‌شدند. سر و صداهای عجیب به گوش می‌رسید و خلاصه داستانی مرموز بود. بالاخره معروفترین درز مستند آنچه در آنجا می‌گذرد توسط شخصی به نام آلکس جونز[10] صورت گرفت. او توانست مخفیانه به آنجا وارد شده و از یکی از مراسم عمومی فیلمبرداری کند. لغات و نثر حقیر من قادر به توصیف آنچه آنجا می‌گذرد نیست. بهتر است خود دیده و قضاوت کنید.

http://www.metacafe.com/watch/533214/bohemian_grove_footage/

http://www.youtube.com/watch?v=P_PAqT2JZOw&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=C9k3iDVvyJU&feature=related

دقت کنید که این یک مراسم عمومی بود. در همین مراسم شما یک نمایش قربانی انسان را شاهدید. بگوییم همه‌اش تئاتر است. این چه تئاتری است؟!  انداختن یک تمثیل در آتش در پای مولوخ و صدای جیغ و ضجه‌های دردآور و تشویق حضار. تازه این نمایش عمومی و برای تازه واردهاست. گزارشات حاکی از اعمالی بسیار وحشتناکتر برای خواص است.

این آقایان اموال و سهام و زندگی شما را در دست دارند. اینها بانکداران، شاهزادگان، علما، دکترها، مهندسان، معماران، سیاستمداران، جامعه‌شناسان، نویسندگان و خلاصه بهترین‌های دنیای امروزند که بسیاری آنها را موفق و الگو حساب می‌کنند. برای مثل آنها شدن، خون و عرق می‌ریزند و تازه هیچگاه بیش از کارمند و کارگری خدمتگزار و دست به سینه برایشان نشده و برای به همین مرحله رسیدن هم، با فواید دنیوی حاصل از آن، آبهای دهانشان روان است، سر و دست می‌شکنند و برای هم نوشابه باز می‌کنند. اینها سرنوشت شما و فرزندانتان را در دست گرفته‌اند. اینها کلید موشک‌ها و بمب‌های اتمی را در دست دارند. شما شهروندان عزیز و مطیع برای تعطیلات می‌روید شمال، می‌روید دریا، کباب و باربکیو درست می‌کنید. آقایان می‌روند گروو مشغول همجنس‌بازی، سوزاندن "دغدغه"[11] های خسته‌کننده‌شان و قربانی کردن به یک مجسمه جغد عظیم که (تصادفا!) آن را مولوخ می‌نامند. این اعتراف خود نیکسون بود که می‌گفت: "آنجا نهایت همجنس‌بازی که در ذهنتان هم نمی‌گنجد انجام می‌شود...".

سمت چپ مرد ایستاده، ریگان، دورانی که هنوز بازیگر فیلمهای رده 2 است، و سمت راست مرد ایستاده نیکسون.

سمت چپ نیکسون، کسی است که پلوتونیوم را به شما هدیه داد.

آیزنهاور – ژنرال و رئیس‌جمهور آمریکا

محافظت دولت از ملک پس از معروف شدن مکان و تظاهرات مردم

بوش و کارمندان سازمان سیا در بوهمین گروو

این  سه تصویر مونتاژ اند، اما خوب واقعیت را نشان می‌دهند. همه افراد نشان داده شده در این مکان حاضر شده‌اند.

اوباما. بوش. مک کین. کلینتون، راکفلر، بیل گیتس و بلر.

لطیفه‌ای دیگر هم بگوییم و نمونه‌ها را در اینجا به پایان آوریم. بنجامین فرانکلین آمریکایی مدتی در لندن اقامت داشت. چندین سال پیش تصمیم به تعمیر و بازسازی با خرج 1.9 میلیون پوندی خانه‌ای که در آن سکونت داشت، در نزدیکی میدان ترافالگر[12]، گرفتند. هنگام کار ماجرایی شبیه به ماجرای آن کنیسه نیویورکی خیابان آلدریچ به وقوع پیوست. کارگران باقیمانده ده جسد را در خانه این پدر محترم آمریکا پیدا کردند. شش تای آنان کودک بودند. در زمان خبر نوشتند که محققان احتمال می‌دهند اجساد بیشتری نیز در آشپزخانه‌های زیرزمینی دفن شده باشند. حدس زدن بهانه رسمی‌ای که داده شد، الان دیگر نباید برایتان دشوار باشد. گفتند چون آقا دانشمند بوده احتمالا این اجساد را برای تشریح و مطالعات علمیش به خانه آورده. اما کسی که زحمت تحقیق و مطالعه درباره فرانکلین و ارتباطاتش با فرق و محافل مخفی را بکشد احتمالا به توضیحات دیگری که قانع‌کننده‌ترند خواهد رسید. مثلا ارتباطاتش با کلوپ آتش جهنم[13] اشراف انگلیسی و دستهایی که در آئین‌ها و مناسک رازآمیز داشت.

دیوید آیک محقق انگلیسی هنگام صحبت درباره اجساد پیدا شده در خانه فرانکلین

پیروان این فرق شیطانی نگاهشان معکوس است. به این صورت خدای خالق، "بد" و شیطان، "خوب" و هدیه‌دهنده "آزادی" و "استقلال از اخلاق" می‌شود. داستان این است. اینها باور دارند که قید‌های اخلاقی تنها "قرارداد"هایی است که انسان‌ها ساخته و به آنها نیازی نیست. در حالیکه سنت می‌آموزد که اخلاق جزئی از قوانین الهی است که هیچگاه تغییر نمی‌کند. این همان شریعت هست. همان امر قدسی. این نقطه کلیدی تفاوت جهان‌بینی مدرن و جهان‌بینی سنتی است. دور نگفته‌ایم اگر بگوییم جهان‌بینی مدرن، همان جهان‌بینی شیطانی باستانی فرقه‌های کذاییشان بود که برای دنیای مدرن بزک کرده و به صورتی ساده، آسان و با رنگ و لعابی جدید برای مردمی که با جریان آب شنا کرده و زحمت مطالعه مطالب سردرد آور را به خود نمی‌دهند عرضه کردند. تفاوت اصلی آن با نسخه عمومی حذف "غیب" و ماورای ماده بود. کافی است روی فروشندگان، فیلسوفان و متفکران اصلی آن زوم کنید که ببینید خود آنها به نسخه عمومی ایمان نداشته و در خفا نسخه اصلی که شامل "غیب" و اذعان به نیروهای فوق ماده است را اجرا می‌کردند. چه بسیار آنها که این جهان‌بینی را تحت هزار نام و چهره می‌آموزند و بر اساس آن زندگی می‌کنند و آن را دستاورد طبیعی دنیای جدید می‌دانند. همانها که زحمت تعقل را به خود نمی‌دهند که هیچ چیز این جهان‌بینی و "سکولاریزم"، مدرن، جدید و طبیعی نیست. هیچ چیزش. بریدن از امر و سنت الهی از تاریخی که ما می‌شناسیم نیز قدیمی‌تر است. و این کلاه بزرگی است که سر مردم گذاشته‌اند. پس از آتش‌هایی که برپا کردند. پس از انقلاب فرانسه. گفتند می‌خواهند دین و سیاست را جدا کنند. اعلامیه حقوق بشر را نوشتند. قوانینی را نوشتند که بسیاری امروزه می‌پرستند و نمی‌دانند که این قوانین از کجا آمده و با چه اهدافی نوشته شده‌اند. که بگویند ما نیازی به وحی نداریم. کسی که ذره‌ای درک از تاریخ فرق رازآمیز داشته باشد، همان فرقی که بت‌های فلسفه، منطق و فکری که امروزه به عنوان عقلا و بزرگان به خورد ما می‌دهند، از آغاز تا به امروز عضوشان بوده‌اند، می‌فهمد که چه کلاهی سرش رفته. اگر می‌خواستند دین و سیاست را جدا کنند پس می‌بایست قوانین و اصول جدید را بر اساس بی‌دینی و آتئیسم بنویسند. چنین کردند؟ خیر. بر اساس تعالیم خود نوشتند. بر اساس تعالیم mystery schools.

اعلامیه حقوق انسان و شهروندان تائید شده توسط مجلس فرانسه 26 آگوست 1789در 17 بند، 17 عدد زندگی دوباره در تعالیم مخفی. علامت مصری چشم هورس، نشانی بسیار مهم در تمام فرق رازآمیز و مخصوصا ایلومناتی، در بالای اعلامیه جولان می‌دهد. یک علامت فاشیزم (فاسکیز، چوبهای گره خورده به هم در میان یک نیزه یا تبر، نشان روم باستان به معنی فدا کردن شخص برای جمع و نیزه و تبر به معنی قدرت و سیطره دولت، که بعدا نشان معروف فاشیست‌های جنگ دوم شد، در وسط لایحه‌ها نمایان است. بر سر آن کلاه فریگیان phrygian hat نشان مهم دیگری، که در انقلاب فرانسه به کلاه جاکوبیان نیز معروف شد، قرار دارد. و در بالای کلاه اوروبوروس oroborous، ماری که دم خود را می‌بلعد، می‌بینید.

اما نگران نباشید! این‌ها همه ابتکارات و تزئیناتی معصومانه و تصادفی برای این دستاورد بزرگ بشری‌اند.

این منورفکران illuminati قیدهای اخلاقی را همچون بندهای مزاحمی می‌دانند که شیطان از آنها نجاتشان داده تا آزادی و استقلال را به بشر هدیه کند. جهان‌بینی اینان از آشوب به آشوب است. به زبان بسیار ساده:

1 - در ابتدا هرج و مرج و آشوب بود و می‌توانستند هر غلطی می‌خواهند بکنند. عصر کفر و جاهلیت به زبان ما. عصر معصومیت و آزادی به زبان خودشان.

2- ادیان توحیدی آمدند و زندگی را بسیار سخت کردند. شریعت و قانون گذاشتند. دیگر نمی‌توانستند هر غلطی بکنند، زیر هر بته‌ای جماع کنند، دسته‌جمعی مست کنند و ماسک به صورت بزنند و همه با هم عشق‌بازی کنند، در سر و صدای موسیقی و پایکوبی و سرمستی، کودکان غربا را قربانی کنند و انبیا را بکشند. بعد این ادیان ساختگی به عنوان دلیل مخالفت با آزادی و استقلال این بچه معصوم‌ها، قانون، سنت و شریعت الهی را بهانه کردند،  شیطان بد را ساختند و به لوسیفر تهمت زدند و گفتند این کارها "بد" و "شیطانی" است.

3 -  باور ایلومناتی چنین پیش می‌رود که پس از این، دورانی خواهد بود که این ساختار افول خواهد کرد. اینان فعالترین نقش را در این دوران دارند. هدفشان نابودی امر قدسی است. مسخره کردنش. نابودی تمام ادیان و حکومت‌های سنتی. تا دینی نماند جز دینشان و پادشاهی نماند جز پادشاهشان. این مرحله مهمترین وسیله‌اش تحریک و عصبی کردن مردم است تا آشوب و انقلاب کنند. هر جرقه‌ای تشویق می‌شود و بر هر آتشی دمیده می‌شود. همانطور که گفتند هدفشان از یک شعله نورانی، روشنایی نیست، دنیا را به آتش کشیدن است. آتشی که از درون آن ققنوسی جدید متولد می‌شود.

کتاب آقای جیمز بیلینگتون، مسئول کتابخانه کنگره آمریکا و یک رودزین آکسفورد( Rhodesian ) با عنوان "آتش در اذهان انسان‌ها – ریشه‌های ایمان انقلابی" عنوان را از کتاب possessed داستایوسکی گرفته، possessed به معنی کسی که تحت سیطره موجودی فرای مادی، عمدتا شیطان، می‌باشد است. برخلاف بسیاری مورخان دیگر بیلینگتون روی وقایع تاریخی و دلایل اجتماعی تمرکز نمی‌کند. به جایش ردی تقریبا نامرئی از ایده‌هایی که عمدتا توسط جوامع رازآلود منتقل می‌شوند را می‌گیرد. ایده‌هایی که در همان شعار انقلاب فرانسه خلاصه شدند : liberte, egalite, fraternite. همان شعار فراماسونی:

استقلال، برابری، برادری.

هدف نهایی طبق شعار باستانی‌شان که شعار رده 33 فراماسونری نیز هست «نظم از آشوب» می‌باشد.

Ordo ab chao = order out of chaos

4- آشوب دنیا را می‌گیرد و حالا آقایان از این آشوب میل خود را بیرون می‌کشند. از این آشوب، نظم نوین دنیوی‌شان را بیرون می‌کشند. از این آتش، ققنوس بر می‌خیزد. پادشاه‌شان و حکومت جهانی‌اش پای می‌گیرد. فکر می‌کنید تصادفی بود همه رهبران پس از این فاجعه اقتصادی اخیر،که رسانه‌های رسمی نیز دیگر جلو آمده و مستند می‌سازند که برنامه‌ریزی شده بوده، پریدند جلو دوربین‌های خبری، با دمشان گردو شکستند و مثل بلبل همه عین هم خواندند که این عالی فرصتی است برای درست کردن "نظم نوین جهانی" و نباید آن را از دست داد؟!

این نظم جدید در حقیقت آشوبی جدید است. بازگشت به جاهلیت و کفر. پایان عصر کمیت و آغاز عصر کیفیت معکوس، تقلبی و چپّه. آنچه در سنّت، "شیطان رجیم در ماسک خدا" می‌خوانند. ضد مسیح. دجال دروغگو. آشوب، با این تفاوت که حالا اینها آقایند و مولا. معنویت و دین را بر می‌گردانند. اما معنویت و دین خودشان.

این خلاصه‌ای است از جهانبینی ایلومناتی. خلاصه‌ای با نثر ساده برای کسانی که قدر سادگی را می‌دانند. اگر می‌خواهید بیشتر بدانید ارض الله واسعه. منابع هست. کتابها هست. و هیچ، هیچ بهانه‌ای نیست که فردا بگویید از کجا می‌دانستیم؟ زحمت بکش و تحقیق کن و به توضیح اول و دوم و سوم قانع نشو. حقیقت این امور و این فرقه‌ها مثل پیاز است. بو می‌دهد! اما مهمتر از آن، لایه لایه است. عاقل کسی است که به لایه اول راضی نشود. وقتی می‌گویند فلانی چنین گفت برود متن و خاطرات خود آن فلانی را بخواند. برود سر متون اصلی. قانع نشود به توضیحات رسمی فیلتر شده که برای عموم می‌نویسند. برود تلمود اصلی را بخواند. نیوتون را می‌خواهد بشناسد برود نوشته‌های خودش را بخواند. اگر گفتند چشم و مشعل و فلان چنین است راضی نشود و برود متون کابالیستی و فراماسونی را بخواند که آنها چطور می‌بینند. تا می‌تواند بخواند. آن تلویزیون لعنتی را خاموش کند و فکرش را به کار بگیرد. عقب برود تا کل تصویر را ببیند. روی یک نقطه تمرکز نکند و متخصص یک قطعه پازل نشود. علوم مختلف را بخواند تا تصویر را بهتر ببیند.[14] عاقل کسی است که اعمال و نشانه‌ها را ببیند و قضاوت کند. نگاهی به دنیایتان بیندازید و ببینید چقدر موفق بوده‌اند. از اعمالشان قضاوت کنید. آشوب‌ها و جنگ‌ها  و غم  و مصبیت مردم را ببینید. باحال و خوب شدن "بدی" و ملال‌آور شدن "خوبی" را ببینید. چپه شدن همه چیز را ببینید. مسخره کردن و نابودی تمام نظام‌های دینی و حکومتی سنتی را ببینید. ظهر الفساد فی البر و البحر را در هر گوشه‌ای و هر جنبه‌ای ببینید. نایابی یاقوت‌های رمّانی، کیفیت، و اوج پلاستیکی کمیت را ببینید. درد ظاهربینی در جامعه را به جان حس کنید. تبدیل شدن رؤسای کشورها در ظاهر و باطن به کارمندانی متحد‌الشکل و قول که همه به نوعی به دنبال نظم نوین جهانی‌اند را ببینید. نابودی پادشاهان سنتی و جایگزینی‌شان با کت شلوارهای متحد‌الشکل را ببینید و ببینید در این میان کدام پادشاهان جان سالم به در برده‌اند. همان‌ها که کارمندان محلی متحد‌الشکل‌شان دورشان حلقه زده و عکس می‌گیرند.

ملکه و دوستان و کارمندان متحد‌الشکل

اوباما در حال تعظیم 45 درجه به امپراطور ژاپن و عبدالله سعودی. بسیاری معنی این حرکت را درک نکردند. چرا "قدرتمندترین رهبر دنیای آزاد" باید به دو پادشاه که یکی سمبلی وحشتناک از خودکامگی است اینچنین کمر خم کند؟

آنها که نفمیدند همانهایی‌اند که سر از کار این آقایان در نمی‌آورند.

شاید این نشانه علم اوباما به مرتبه حقیقی این دو پادشاه در جهان امروز، در بین "خودشان" است. اینها چه کسی را در شرق باقی گذاشتند؟ خاندان سلطنتی ژاپن، چه کرد یا چه بود که جان سالم به در برد؟ و آل سعود حقیقتا کیستند که غربیان با اطمینان خاطر آنها را حاکم ارض مقدس مسلمانان کردند؟ چرا باید نماینده پر قدرتمندترین کشور دنیا در مقابل کسی تعظیم کند که به گفته خودشان عرب بی‌فرهنگ و سوسمارخوری بیش نیست؟

آیا نوشته‌های بعضی محققان سعودی، که یکیشان به قتل رسید، درباره یهودی بودن آل سعود و بعضی دیگر حکام عرب، و ارتباط آنها به یهودیان خیبر، ریشه در حقیقت دارد؟

پس از عصر مادی‌بینی محض، رشد عجیب و سریع معنویت را در دنیای امروز ببینید. بازگشت دانشمندانی که تا دیروز تعصبشان بر مادی‌گرایی و نابودی معنویت بود، به احترام به سنن باستانی و اذعان‌شان به دست کم گرفتن آنها را ملاحظه کنید. اما این چه بازگشتی است؟ این همان معنویت و سنت‌های آقایان است، نه معنویت و سنت حق. عصر کمیت محض به پایان رسیده. منقضی شده. کیفیتی دارد جایگزینش می‌شود. معنویتی بر می‌گردد. اما کیفیت و معنویتی معکوس. کاریکاتور و مسخره. چلاق و یک چشم. و این نمی‌شود مگر در میان کوران. داستان لباس جدید پادشاه را یادتان هست؟ پادشاه را چه کسانی ممکن است تشویق کنند؟ مردمی که خود از او لخت‌ترند.

قربانی انسان، یک کودک، شیطانی‌ترین کاری است که کسی می‌تواند انجام دهد. هدف همین است. پروسه استقلال و آزادی در چشم آنها. چرا که از دید آنان، اگر شما قبول کنید که خدا بد است، یا خدایی نیست، که همان می‌باشد، در این صورت پس هیچ اخلاقی وجود ندارد. چیزی به نام درست و غلط وجود ندارد. تنها چیزی که مهم است همان اراده به سوی قدرت نیچه است. پیشرفت خودت به قیمت دیگران. حالا تو حق داری همه چیز داشته باشی، نه تنها می‌توانی، بلکه باید سعی کنی به سوی چیزی که خارج از این بحث در میان "عوام" و "سفها"،  "بد" و "شیطانی" دیده می‌شود، باید تلاش کنی تا این ایمان جدیدت را مجسم کنی. تا "استقلال" و "آزادی" ات از خدا را نشان دهی، تا عصیان کنی به پیروی از ابوالعاصین و پز توانایی‌ات را بدهی در هر امری که بقیه عوام "بد" و "شیطانی" می‌بینند. فیلم جالبی در این باره وجود دارد. "اینک آخرالزمان"[15]. معنی این فیلم چیست؟ آن کلونل در چشم دنیا و مردم شیطانی است. اما در آخر داستان می‌بینید که نه ... داستان عمیق‌تر از این حرفهاست. که بله، شاید این کلونل زیاده‌روی کرده، اما چیزی را کشف کرده. خود کلونل چنین توصیف می‌کند که گردانش را به دهکده‌ای می‌برد که در آنجا دستهای بچه‌ها را بریده بودند. اما او وحشت زده و ناراحت نشد. بلکه چیزی همانند "گلوله‌ای از الماس" به مغزش فرو رفت. او متوجه "نبوغ" این امر شد! توانایی اینکه مقید و اسیر چیزهایی که مردم "اخلاق" می‌نامند نشویم. و متوجه شویم که اراده به سوی هدف و به کارگیری هر وسیله‌ای به آن سو، مجاز است. که هدف وسیله را توجیه می‌کند.

فرهنگ مدرن و مخصوصا هالیوود، شیطان و "بد" را چنان کاریکاتور کرده‌ که دیگر اکثر مردم نه تنها به امری بد یا شیطانی عقیده ندارند که هیچ، بلکه این امور را مسخره می‌بینند. وقتی شرکت کدبری بستنی می‌سازد به اسم "هفت گناه کشنده"، با هفت مزه، چه بگوییم؟

بستنی‌های مگنوم با طعم 7 گناه کشنده

در پایین در تبلیغ تی‌شرت نوشته شده "گناه" کن و "عواقب" را بپوش

هدف وسیله را توجیه می‌کند. اگر وسیله این است که هزاران نفر از شهروندان خودت را بکشی، پس باید بکشی. در هر صورت آنها که شهروند حساب نمی‌شوند. آنها بزغاله و احشام حساب می‌شوند. شیاطین جن و انس افتخار می‌کنند در انجام این کارها. تصویر کالی را یادتان هست؟ این برایشان "قدرت" شان را ثابت می‌کند. از این بهتر و لذت‌بخش‌تر هم ایجاد تفرقه در میان بنی‌آدم و انداختنشان به جان یکدیگر است. هرچه نزدیکتر و عزیزتر، بهتر. چرا قرآن کریم مشخصا از اعمال اینها، جدایی انداختن بین زن و شوهر را ذکر می‌کند؟ چه چیزی دردناک‌تر است از نابودی عشقی پاک که خداوند رحیم بین یک زوج می‌گذارد؟ پس اختلاف می‌اندازند، با گناه، با فساد، بین زن و شوهر، پدر و فرزند، نسل‌ها، همسایه‌ها، شهرها، قوم‌ها، رنگ‌ها، ملت‌ها. مگر الرحمن نگفت که بهترینتان خداترس‌‌ ترین‌تان است؟ مگر نگفت که اینها دشمن‌ شمایند؟ چه آسان باور کردید که وجود ندارند، و چه تبلیغی برای هر جاسوس و دشمنی، بهتر از اینکه "وجود ندارد." اختلاف می‌اندازند. هر گندی که بنی‌آدم می‌زند بر سر خود زده، و هر گلی که می‌زند هم بر سر خود زده. اما بی‌معرفتی نسبت به خدا نیست؟ قدر خدا را ندانسته‌اید... کلام شیطان در مورد اکثرتان درست از آب درآمد. فرشتگان عذاب بر قوم لوط آمدند و گفتند جز یک خانه مسلمان در بینشان نیافتیم. الان چه؟ برای ساعتی اقامت در این دنیایی که ظاهری از آن شناخته‌اید می‌کشید و می‌زنید و می‌برید و شیاطین را می‌خندانید و می‌گویند دیدید راست می‌گفتیم. چه پست است این مخلوق خاکی.

اما چه زیبا گفت که در نهایت عاقبت برای بندگانی است که برتری نمی‌جویند. که باطل، نابودشدنی است، و لو کره المشرکون.

که اگر در کل دنیا یک امام و یک پیرو راستین باشد هدف انجام شده.

امام علیه‌السلام هست. غایب نیست. ما غایبیم. حاضر شویم. از خود شروع کنیم.

************

" به بانکداران صیهونیست ایمان داشتیم ..."

ذکر خداوند رحمن در پایان را، شدیدا لازم و واجب دیدیم. حال چه ذکر ولی‌اش، یا قرآن‌اش. یا چیزی دیگر.

تصاویر زیر دریچه‌ای از عالم نمادهای الهی به رویتان باز می‌کند. حال که همه غرق در نمادهای واژگون شیطانی هستند، ما نیز مفاهیم را نمادین گذاشتیم.

حضرت علی علیه‌السلام "اسدالله غالب"	نصر من الله و فتح قریب و بشر المومنین یا محمد (محمد (ص) می‌تواند اشاره به امام زمان ما نیز باشد)

برگی بسیار زیبا از قرآن به خط کوفی قدیمی

بدا فی رجب 1430 و اکملت بعد سنة بحمد الله فی 29 رمضان الکریم 1431

التماس دعا برای ظهور مولانا الامام الهادی المهدی سیف الله المنتقم صلی الله علیه و آله الطیبین الطاهرین

برای برادرانی که در کار کمک نمودند

و للعبد الحقیر المذنب ابا یعقوب غفرالله له.

http://www.bidari-andishe.ir/

دانلود مقاله "قربانی کردن انسان" در آئین‌های رازآلود (4 مگابایت)(از پارسا اسپیس)

دانلود مقاله "قربانی کردن انسان" در آئین‌های رازآلود (4 مگابایت)(از پرشین گیگ)

دانلود مستند تصویری "قربانی کردن انسان" در آئین‌های رازآلود - قسمت اول (100 مگابایت)

دانلود مستند تصویری "قربانی کردن انسان" در آئین‌های رازآلود - قسمت دوم (100 مگابایت)

دانلود مستند تصویری "قربانی کردن انسان" در آئین‌های رازآلود - قسمت سوم (30 مگابایت)

دانلود منابع تحقیقی در مورد "قربانی کردن انسان" در آئین‌های رازآلود (25 مگابایت)

منابع:

My Irrelevant Defence: Meditations inside Gaol and out on Jewish------- Ritual murder, Arnold S. Leese

Der Judische Ritualmord, Helmut Shcramm

Debacle in Damascus, Harold Rhomme

Judaism’s Strange Gods, Michael A. Hoffman II

The History of Judaism, Michael A. Hoffman II

The Life and Miracles of St William of Norwich by Thomas of Monmouth, translated by Augustus Jessopp, Cambridge University Press

New York State Journal of Medicine, Strange Murder of William of Norwich, 1133, by William D. Sharpe, 1^st Nov 1971

Moustafa Tlass, Matzo of Zion

Blood Ritual, Philip de Vier

Rev. Marthin Luther, Jews and their Lies

Terrorism and Illuminaty, a 3000 year history, David Livingstone

The Dying God, the Hidden History of Western Civilization, David Livingstone

The Murder of Andrei Youshchinsky, former Duma member and attorney, G.G Zamyslovsky

Searching for the Jews who murder Gentile Babies: How These Jews Use the Babie’s Blood, Dr.Vladimir Dal

The Relation of Jews to Blood, V.V Rozanov, Stockholm 1932 (reprint)

Jewish Ritual Murder Revisited Documentary

The Biggest Secret – David Icke