هتل بیلدربرگ «Bilderberg  » در کشور هلند، استان «Gelderland  »، در حاشیه‌ی منطقه‌ی «Oosterbeek  » و در روستایی به نام «Zuid   - Veluwe  » که آن را زیباترین روستای اروپا می‌خوانند واقع شده است. ویژگی طبیعی این حومه، به غیر از سرسبزی و زیبایی طبیعت، پوشیده شدن از درختان تنومند بلوط می‌باشد. زیبایی طبیعت محیط و امکانات این هتل به حدی است که به آن «سوئیس کوچک» نیز گفته می‌شود.

علت انتخاب نام «Bilderberg » برای این گروه:

علت انتخاب نام «Bilderberg  » برای این تشکیلات، برگزاری اولین گردهمایی و نشست در 20 و 30 ماه می در سال 1954 در هتلی به این نام در کشور هلند بود.

هتل بیلدربرگ «Bilderberg  » در کشور هلند، استان «Gelderland  »، در حاشیه‌ی منطقه‌ی «Oosterbeek  » و در روستایی به نام «Zuid   - Veluwe  » که آن را زیباترین روستای اروپا می‌خوانند واقع شده است. ویژگی طبیعی این حومه، به غیر از سرسبزی و زیبایی طبیعت، پوشیده شدن از درختان تنومند بلوط می‌باشد. زیبایی طبیعت محیط و امکانات این هتل به حدی است که به آن «سوئیس کوچک» نیز گفته می‌شود.

نزدیک‌ترین ایستگاه قطار به این روستا در «Oosterbeek  » واقع در 4 کیلومتری هتل قرار دارد و نزدیک‌ترین شهر به آن «Arnhem  » نام دارد که فقط ده کیلومتر با این هتل فاصله دارد.

به غیر از امکانات داخل هتل، شرایط و امکانات محیطی این هتل برای جذب گردشگران نیز بسیار متنوع و زیباست. به عنوان مثال: برگزاری جشن به مناسب روز ملی «   Hoge   Veluwe  » در «Oosterbeek  » یکی از مراسمی است که گردشگران زیادی از داخل و خارج را به خود جذب می‌نماید و هم چنین چشم‌انداز جنگلی «verstile  » و یا موزه هنرهای معاصر (مدرن) به نام «Kröller Müller Museum  »، باغ وحش در فضای باز «Openlucht  » و نیز استادیومی به نام «Gelredome  » که برای برگزاری مسابقات فوتبال و نیز اجرای کنسرت‌های بزرگ موسیقی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

اگر چه این هتل در سال تأسیس «1944» و حتی سال برگزاری اولین همایش «1954» هتل بزرگی نبود، اما همان موقع نیز هتلی زیبا، کامل و در محیطی لذت بخش بود. اما امروزه این هتل از ساختمان و امکانات بسیار بزرگ‌تر و کامل‌تر و نیز «لوکس‌»تری برخوردار گردیده است و دارای تراس بزرگ برای برنزه کردن، زمین‌های ورزشی تنیس، استخر‌ها و سوناهای متفاوت، سالن‌های کنفرانس بزرگ و کوچک و در نهایت با ظرفیت 300 نفر و ... می‌باشد و زنجیره‌ی آن در سایر کشورهای اروپایی نیز دایر می‌باشد.

اولین کنفرانس «Bilderberg »، اهداف و هیئت مؤسس:

اولین کنفرانس بیلدربرگ از تاریخ 29تا31 ماه می سال 1954 برگزار گردید. علت اصلی و اولیه این کنفرانس، نگرانی از رشد گرایشات ضد آمریکایی در اروپا بود و بالتبع «هدف» آن نیز دستیابی به استراژی کلان و راه‌کارهای اجرایی به منظور گسترش منافع آمریکا در اروپا و سپس کل جهان بود و هست.

پیشنهاد برپایی این کنفرانس بین المللی توسط «Jozef Retinger  » - (جوزف رتینگر - 17 آپریل 1888 – 12 ژوئن 1960) ارائه شد.

او لهستانی (کراکوف) و یک مشاور سیاسی قدرتمندی برای اروپا بود. معروفیت اصلی وی به خاطر بنیانگذاری جنبشی در اروپاست که به تشکل اروپای متحد «اتحادیه اروپا» منجر گردید. وی هدف اصلی از برپایی این کنفرانس را «جهت ارتقای سطح تفاهم بین فرهنگ آمریکا و اروپای غربی» بیان داشت.

او اولین ارتباط خود در راستای تحقق این کنفرانس را با شاهزاده‌ی هلندی به نام برنهارد لیپ بیشترفلد «Lippe-Biesterfeld   Prince Bernhard of  » (29 ژوئن 1911 – 1 دسامبر 2004)، که بسیار موافق نظریه‌ی او در حفظ و گسترش منافع و قلمروی آمریکا بود برقرار کرد. (شاهزاده برنهارد، همسر شاهزاده جولیانا ملکه‌ی هلند و پدر شش فرزند و از جمله پادشاه فعلی هلند «ملکه بئاتریکس» بود.

«Jozef Retinger  » همزمان ارتباط تنگاتنگی با وکیل، سیاستمدار و اقتصاد‌دان  کاتولیک بلژیکی به نام پائول فان زیلند «Paul Guillaume van Zeeland  » (11 نوامبر 1893 – 22 سپتامبر 1973)  برقرار می‌نماید. کسی که پس از استادی حقوق، رئیس پارلمان حقوق دانشگاه «Leuven  » در بلژیک و سپس معاون بانک ملی بلژیک گردید. وی نه تنها شخصیتی بسیار بارز و مشهور، بلکه از تأثیرگذاران اصلی استراتژی‌های سیاسی و به ویژه اقتصادی در کل اروپا و به ویژه بلژیک بود.

پس از پائول زیلند، ارتباط بعدی با «Paul Rijkens  » هلندی (14 سپتامبر 1888 در رتردام – 15 آپریل 1965 در آمستردام) که در آن زمان به ریاست «Unilever  » نیز رسیده بود برقرار گردید. وی نیز یکی از سرمایه‌داران کلان بود که به ویژه پس از جنگ جهانی نقش به سزایی در کارخانجات تولیدی پدر و سپس ادغام چند شرکت بزرگ و تشکیل یک کارتل قدرتمند داشت. نام او در فهرست  مؤسسین «Bilderberg  » از مشهورترین‌ها می‌باشد.

تا اینجا سرشاخه‌های اصلی در سه محور «سیاسی، اقتصادی و تجاری» معین شده بودند، اما در ایجاد یک جریان کلان در سطح آمریکا و اروپا و بالتبع همه جهان، نباید محور اساسی و تعیین کننده «نظامی» را از نظر دور داشت و در این زمینه غفلت کرد. چرا که اگر ارتش‌ها سازماندهی نشده و یک جریان جداگانه‌ای باشند، با توجه به تشکیلاتی بودن از یک سو و در دست داشتن ابزار قدرت از سوی دیگر، می‌توانند مشکلات بسیار اساسی و حتی تعیین کننده‌ای را ایجاد کنند، چرا که «ارتش»ها همیشه در خدمت نظامات سیاسی و دولت‌ها نیستند و ممکن است به محض احساس جدایی، با یک کودتا، به عرصه‌ی سیاست نیز وارد شده و حتی معادلات اقتصادی را نیز متغیر نمایند. لذا «Jozef Retinger  » طراح اصلی و بنیانگذار سازمان مخوف «Bilderberg »، این ضلع  بسیار حساس و مهم را با انتخاب ژنرال والتر بدل اسمیت «Walter Bedell Smith» (5 اکتبر 1895 – 9 آگوست 1961) تکمیل نمود.

اگر چه هدف اصلی و موضوع کنفرانس بیلدربرگ، ارتقاء سطح تفاهم‌های فرهنگی اروپایی‌ها با آمریکایی‌ها بود و به همین دلیل جوزف رتینگر، همه‌ی اضلاع را از شخصیت‌ها بارز اروپایی انتخاب کرده بود، اما عرصه‌ی نظامی، متفاوت است. چرا که نه تنها ارتش اروپا پس از پایان جنگ جهانی دوم سازمان و قدرت خاصی نداشت، بلکه آمریکا به هیچ وجه اجازه نمی‌داد [و نمی‌دهد] که ارتش‌های اروپایی از قدرت سازمانی خاص و تعیین کننده‌ای برخوردار باشند. لذا این ضلع مهم، با انتخاب یک ژنرال آمریکایی تکمیل شد.

ژنرال «Walter Bedell Smith» در طول جنگ‌های تونس و نیز اشغال ایتالیا توسط نیروهای متفقین که به فرماندهی ژنرال آیزنهاور «General Dwight D. Eisenhower» انجام شده بود، یک ژنرال بسیار برجسته بود و پس از بازگشت و در بین سال‌های 45- 1044 نیز از سوی آیزنهاور به ریاست ستاد ارتش آمریکا منصوب ش د.

اینک اضلاع لازم کامل شده بود و حرکت باید آغاز می‌شد. بدیهی است که انتخاب این اشخاص کار Charles Douglas Jackson» (16 مارس 1902 – 18 سپتامبر 1964) رجوع کرد.

این ژنرال آمریکایی بین سال 1940 به ریاست انجمن دمکراسی انتخاب شده بود. و طول جنگ جهانی دوم از سوی رئیس جمهور وقت به عنوان فرستاده‌ی ویژه آمریکا در ترکیه فعالیت می‌نمود و پس از آن در سال 1943 به یک متخصص تبیین استراتژی‌های جنگ روانی، عضویت اداره خدمات استراتژیک «Strategic Services (OSS)» در آمد و در سال 1948 نیز به سمت مدیر دفتر «Frank Wisner» که نماینده‌ی رئیس جمهور در (OSS) بود منصوب گردید. و البته مدت زمانی نگذشت که نام این دفتر به «دفتر هماهنگی‌های سیاسی (OPC) تغییر یافت.

قابل توجه است که «Charles Douglas Jackson» به خاطر تخصص در «تبیین استراتژی‌های جنگ روانی» در فعالیت‌های رسانه‌ای نیز قدرتمند بود و حتی پس از فعالیت و همکاری با چند نشریه، خود اقدام به تأسیس نشریه‌ای به نام «Fortune Magazine» نمود [این نشریه هنوز از مجلات معروف آمریکاست].

او بین سال‌های 3 - 1952 نیز به ریاست کمیته‌ی «اروپای آزاد» انتخاب شد. و در همان سال 1953 نیز به عنوان رابط آیزنهاور با سازمان‌های پنتاگون «Pentagon» و سیا «CIA» فعالیت خود را آغاز نمود.  بزرگ‌ترین و با اهمیت‌ترین مسئولیت وی در آن زمان، همان تبیین استراتژی جنگ روانی در جهت منافع جهانی آمریکا و رصد حوادث منفی در اتحادیه‌ی جماهیر شوروی و چین کمونیست و سایر کشورهای مخالف یا دشمن با آمریکا بود. و بدین ترتیب چارلز جکسون به عنوان یکی از مشهورتری استراتژیست‌های جنگ روانی و بنیانگذاران «جنگ سرد» نوین برای آمریکا شناخته می‌شد. و بر اساس اسنادی که بیوه جکسون در تاریخ 15 دسامبر 1971 در اختیار کتابخانه‌ی ریاست جمهوری آیزنهاور قرار داد، معلوم شد که او پس از سال 1948 نیز به عنوان یک مذمور زبده‌ در سازمان «CIA» فعالیت داشته است.

در هر حال آیزنهاور مسئولیت رسیدگی به پیشنهاد برپایی اولین کنفرانس «Bilderberg» را به او سپرده بود و بدین ترتیب مسئولیت کلیه‌ی امور اطلاعاتی، امنیتی و حفاظتی این کنفرانس و اعضای آن به چارلز داگلاس جکسون «Charles Douglas Jackson» سپرده شد.

برگزاری اولین کنفرانس در هتل بیلدربرگ «Bilderberg» و ترکیب آن:

با پایان یافتن تشکل هسته‌ی مرکزی، اولین کنفرانس با اهداف مورد نظر، که مهم‌ترین آن ممانعت از رشد فرهنگ ضد آمریکایی در اروپا و دستیابی به راه‌کارهای ارتقای تفاهم فرهنگی بین آمریکا و اروپا بود، در کشور پادشاهی هلند (یکی از سه مرکز قدرتمند فراماسون) و در هتل بیلدربرگ «Bilderberg» برگزار گردید.

با توجه به تقسیم قدرت آمریکا و نیز کشورهای آمریکایی به دو حزب «دمکرات و جمهوریخواه»، در فهرست مهمان‌ها (مدعوین) از هر ملیت دو نفر دعوت شده بودند که یکی از آنها نماینده حزب دمکرات و دیگری نماینده‌ی حزب جمهوریخواه بود. بدین ترتیب این کنفرانس با 50 نماینده از کشورهای اروپایی و 11 نماینده از آمریکا، کار خود را آغاز نمود.

موفقیت این کنفرانس قبل از تشکیل نیز پیش‌بینی می‌شد، اما استقبال نمایندگان و حضور قدرتمندان آمریکایی و اروپایی در یک نشست برای تبیین سیاست‌های بین‌المللی سبب گردید که تا هیئت مؤسس مصمم شود این کنفرانس سالانه یک بار تکرار گردد. لذا در همان ساعات اولیه، بینایگذار این کنفرانس، یعنی رتینگر «Jozef Retinger» به عنوان منشی دائمی منصوب گردید و هم چنین یک کمیته‌ی رهبری دائمی (هیئت مدیره) نیز تشکیل گردید.

جالب آن که در همین نشست، «تشکیل شبکه‌ای غیر رسمی» جهت تبیین استراتژی‌های کلان و اداره امور جهان در جهت تحقق سیاست‌های آمریکا از افرادی که در مواقع لزوم بتوان با آنها ارتباط گرفته شود و دستورالعمل‌های لازم منتقل و به اجرا درآید مصوب شد و شناسایی و ثبت نام این افراد در دستور کار جلسه قرار گرفت.

کنفرانس‌های بعدی «Bilderberg» در سه سال بعدی در کشورهای فرانسه، آلمان و دانمارک برگزار شد و این کنفرانس برای اولین بار در سال 1957در آمریکا «St. Simons, Georgia» برگزار گردید.

هزینه برگزاری این کنفرانس در آمریکا در آن زمان 30.000 دلار برآورد گردید که همه‌ی آن را مؤسسه خیریه «فورد» تقبل نمود. [قیمت پیش‌فروش یک خودروی فورد بر اساس ثبت نام در آن زمان 250 دلار تعیین شده بود].

هنری فورد «Henry Ford» مؤسس و مالک شرکت خودروسازی فورد بود که در آن زمان با مدیریت هزینه توانسته بود تکنولوژی و نوآوری در مدل‌ها را ارتقا بخشیده و به یکی از معروف‌ترین و لوکس‌ترین خودروهای شخصی مبدل گردد.

دقت در آرم مؤسس خیریه که تمامی نمادهای فراماسون در آن به کار رفته است، خود گویای جایگاه و وابستگی شدید این شرکت به تشکیلات مخوف فراماسون می‌باشد.

البته لازم به ذکر است که مؤسسه خیریه فورد، برای کنفرانس‌های سال های 1959 و نیز 1963 مبالغ بسیار هنگفت‌تری را به برگزاری این کنفرانس اختصاص داد.

ساختار سازمانی «Bilderberg»:

اجلاس‌های «Bilderberg» توسط کمیته‌ی رهبری برگزار می‌گردد. در ساختمان سازمانی این تشکیلات، رده یا مقامی به عنوان «رئیس» وجود ندارد. بلکه فقط همان «کمیته‌ی رهبری» است که متشکل از دو عضو از هر 18 ملیت است. یعنی به عنوان مثال اگر عدد ملیت‌های شرکت کننده به 54 برسد، تعداد اعضای کمیته‌ی رهبری 6 نفر خواهد بود.

پس از مرگ «Jozef Retinger» در ژوئن 1960، اقتصاددان، دیپلمات و سیاستمدار معروف هلندی به نام ارنست فان در بویگل «Ernst van der Beugel» (2 فوریه 1918 – 29 سپتامبر 2004) به عنوان منشی دائمی، جایگزین وی گردید.

او در سال 1941،‌دکترای اقتصاد خود را از دانشگاه «Leiden»  اخذ کرد و در سال 1965 رساله‌ی معروف خود به نام «مارشال» را که در خصوص همکاری در اقیانوس اطلس بود، با مقدمه‌ نویسی هنری کیسینجر منتشر کرد.

وی در سال 1945 به استخدام وزارت حمل و نقل هلند درآمد و یک سال بعد به وزارت امور اقتصاد منتقل شد و در سال 1947 نیز به عنوان رئیس هیئت هلندی، برای شرکت در کنفرانس طرح «مارشال» عازم پاریس گردید.

وی در بین سال‌های  58- 1957 به عنوان دبیر امور بین‌الملل حزب کارگر که برای چهارمین بار کابینه‌اش را تشکیل می‌داد انتخاب شد و سمت بعدی او جانشینی رتینگر در کنفرانس بیلدربرگ بود.

هنوز یک سال از این سمت نگذشته بود که به عنوان رئیس شرکت هواپیمایی ملی هلند «KLM» انتخاب شد و تا 1963 در این سمت باقی بود. و از سال 1966 تا 1984 نیز عضو هیئت علمی و استاد روابط بین‌الملل در دانشگاه لیدن «Leiden» هلند بود.

شاهزاده برن هارد «Bernhard of Lippe-Biesterfeld» نیز که همسر دوم ملکه هلند «Queen Juliana» و مادر ملکه‌ی فعلی هلند است، تا سال 1976در ریاست مجمع باقی ماند.

معروفیت ملکه «Queen Juliana» فقط به خاطر جانشینی پادشاه و سلطنت بر کشور هلند نبود، بلکه او فردی بسیار ثروتمند و با نفوذ – به ویژه در لژ سلطنتی – بود، لذا پادشاهان وابسته به فراماسون، ارادت خاصی به بزرگ خود داشتند و قطعاً بدون حمایت او نمی‌توانستند لژ و سلطنت خود را حفظ کنند.

آخرین پادشاه ایران، محمدرضا پهلوی نیز از این سلسله و قاعده مستثنی نبود. لذا در هر سفری که به هلند داشت، ارادت تشکیلاتی خود را از صمیم دل و در اوج احترام تقدیم می‌نمود.

شاهزاده برنهارد، پس از گذراندن یک دوره‌ی آموزشی در شیمی، در چهارمین شرکت بزرگ جهان که متشکل از شرکت‌های «AGFA» و «BAYER» و امروزه به نام «BASF» در جهان فعالیت دارد،  فعالیت کاری خود را آغاز کرد و در سال 1935به عنوان رئیس هیئت مدیره‌ی شعبه پاریس منصوب شد.

سال 1976 برای این شاهزاده‌ سال بسیار پر دردسری بود، چرا که در این سال عضویت هیئت مدیره شرکت هواپیمایی لاکهید افیر «Lockheed affair» بود. شرکتی که به خاطر رسوایی‌های بزرگ در پرداخت رشوه برای فروش در آمریکا، آلمان و ایتالیا با مشکلات بسیار عدیده‌ای که آن را تا مرز ورشکستگی نیز می‌کشاند روبرو بود. وی در مصاحبه‌ی منتشر نشده‌ای در سال در 14 دسامبر 2004، به اخذ رشوه از آمریکا به مبلغ یک میلیون دلار اقرار کرد، اما بیان داشت که این پول را صرف باغ وحش کرده است!

وی از نظر اخلاقی نیز معروف به برقراری روابط نامشروع با زنان بود و از همین ارتباطات نیز دو دختر برای وی باقی مانده است.

دبیر کل‌های افتخاری:

در این دوران، افراد ذیل به ترتیب به عنوان دبیر کل افتخاری کنفرانس بیلدربرگ انتخاب شدند:

الف – جوزف ای. جانسون «Joseph E. Johnson» از مؤسسه خیریه کارنگی «Carnegie»:

(30 آپریل 1906 – 1990) او یک آمریکایی متولد ویرجینیا بود که در تحصیلات خود را در هاروارد به اتمام رسانده بود. در زمان ریاست جمهوری روزولت به وزارت امور خارجه آمریکا منتقل شد در سال 1945 به ریاست اداره امور امنیت بین‌المللی منصوب گردید. وی همزمان نماینده آمریکا در سازمان ملل متحد بود.

اما او از سال 1950 تا 1971، رئیس بنیاد خیریه (موقوفه‌های) کارنگی «Carnegie» بود و در همین سمت به عنوان مدیر کل افتخاری کنفرانس بیلدربرگ انتخاب شد.

کارنگی «Carnegie» یک صنعت‌گر اسکاتلندی با سرمایه‌های بسیار کلان بود که امروزه موقوفه‌های وی، از جمله «موزه‌ی طبیعت و جانوران»، «دبیرستان کارنگی»، «دانشگاه کارنگی» و «سالن تأتر و کنسرت» و ...، از گران‌ترین و زیباترین جاذبه‌های گردشگری می‌باشد.

ب – ویلیام باندی «William Bundy» از گروه پرینستون «Princeton»:

(24 سپتامبر 1917 – 6 اکتبر 2000). او از اعضای برجسته سازمان سیا «CIA» و مشاور امور خارجه رؤسای جمهور جان اف کندی و جانسون بود. وی یکی از عناصر کلیدی برنامه‌ریزی جنگ ویتنام بود که پس از پایان خدمات دولتی به تاریخ‌نویسی روی آورد.

عضو سازمان سیا و مشاور امور خارجی به ریاست جمهوری جان اف کندی و جانسون بود. او نقش کلیدی در برنامه ریزی جنگ ویتنام بود. پس از ترک خدمت دولت او مورخ بود.

«Princeton» مجموعه‌ای از مدارس، دانشگاه ورزشی، مدرسه و باشگاه فوتبال، کلوپ، تکنولوژی، خبرگزاری ورزشی و ... را در زیر مجموعه‌ی خود اداره می‌کند.

ج – تئودورال ل. الیوت «Theodore L. Eliot» سفیر سابق آمریکا در افغانستان:

منبع

ديويد راكفلر، هفته گذشته در نشست بيلدربرگ جشن نود و شش سالگي خود را برگزار كرد، وي يكي از بنيانگذاران زنده گروه بيلدربرگ در سال 1954 است. اگر گروه بيلدربرگ را "كشيشهاي اعظم جهاني سازي " بناميم، آنوقت راكفلر را بايد "پاپ " دانست.

بخش اول

* تاكيد بر ايجاد دولت اقتصادي اروپايي

سال گذشته، "ايو لترم "، نخستوزير بلژيك به نوعي ايده "دولت اقتصادي اروپايي " را تاييد كرد هنگامي كه بيان داشت كه:
ايده دولت تقويت شده اقتصادي روي ميز گذاشته شده و به طور حتم به حركت خود ادامه خواهد داد. بالاخره، آژانس بدهي اروپا يا چيزي شبيه بدان به حقيقت خواهد پيوست. من از اين اقدام خشنود هستم. اقدامي كه به ثبات مالي اروپا مرتبط ميشود و تنها يك ادعاي ايدئولوژيك در رابطه با فدراليسم نيست. من خود طرفدار فدراليسم هستم. اما بايد گفت كه يكپارچگي و ادغام بيشتر نتيجه منطقي داشتن يك واحد پولي مشترك است.

* نياز به يك دولت اقتصادي اروپايي براي هماهنگي سياستهاي اقتصادي منطقه

، چنين ادعايي البته چندان هم شگفتاور نيست، چراكه لترم جانشين هرمان ون رمپوي، عضو كنوني بيلدربرگ و رئيس اتحاديه اروپا است، فردي كه خود به شدت طرفدار ايجاد يك "دولت اقتصادي " و "حكمراني جهاني " است. برنامه تاسيس دولت اقتصادي مستلزم تعهد و پايبندي جدي فرانسه و آلمان است، امري كه مي تواند حضور مركل در نشست بيلدربرگ را توجيه كند. در مارس 2010، دولتهاي آلمان و فرانسه پيشنويس طرحي را منتشر كردند كه "هماهنگي در سياستهاي مالي را تقويت ميكند ". اين طرح، " از نظارت بيشتر بر رقابت پذيري دولتهاي عضو سخن ميگويد كه در صورت بروز مشكلات مي توان به كار آيد ". "جان كلود جانكر "، نخست وزير لوكزامبورگ در واكنش به اين طرح بيان ميدارد كه، در حقيقت "نياز ما به يك دولت اقتصادي اروپايي در قالب هماهنگي بيشتر در سياستهاي اقتصادي منطقه يورو شكل مي گيرد ". در دسامبر 2010، "ولفگانگ شوبل "، وزير دارايي آلمان بيان داشت كه، "ساختاري كه در طول ده سال آتي خواهيم داشت به خوبي با يك اتحاديه سياسي همخواني خواهد داشت ".

* تفاوت ديدگاه آلمان و فرانسه در رابطه با ايجاد دولت اقتصادي

به گزارش مطبوعات آلمان در اوايل سال 2011، اين كشور و فرانسه اختلافات زيادي در رابطه با جنبه هاي مختلف "دولت اقتصادي " با يكديگر دارند. با اين حال، مركل بيان داشت كه، "اكنون مدتهاست كه ما در رابطه با موضوع دولت اقتصادي به بحث پرداخته ايم "، و "آنچه هم كه هم اكنون در نظر داريم گامي در همين جهت است ". با اين حال، تفاوت رويكرد اين دو كشور عمدتا موارد زير است:

* فرانسه خواهان تبديل شوراي اروپا به دولت اقتصادي

دولت فرانسه ترجيح ميدهد كه شوراي اروپا، كه متشكل است از سران كشورها و دولتهاي عضو اتحاديه، به نوعي دولت اقتصادي تبديل شود. از آنجا كه در ابتدا تنها كشورهاي منطقه يورو در اين دولت حضور خواهند داشت، "كريستين لاگارد "، وزير اقتصاد و دارايي فرانسه اين پروژه را پروژه 16 كشور ناميده است.

* آلمان خواهان تغيير مكانيزم اعطاي كمكهاي مالي

در مقابل آلمان كاملا بر موارد ديگري تمركز دارد. آنها خواهان آنند كه سيستم كمك مالي كنوني با مكانيزم ثبات اروپا در سال 2013 جايگزين شود. مطابق اين مكانيزم، دولتهايي كه با كمبود بودجه مواجه هستند بايد در قبال هر گونه كمكي كه به آنها ميشود، به رژيمهاي سخت كاهش از هزينه ها تن دهند يا بپذيرند.

* نياز به يك دولت اقتصادي قوي براي پاسخ به بحران يونان

"ماريو دراگي " رئيس كنوني بانك ايتاليا و نيز عضو هيئت مديره "بانك پرداختهاي بين المللي " است. وي در مصاحبهاي كه در مارس 2010 در وبسايت بانك پرداختهاي بينالمللي منتشر شد، بيان داشت كه در واكنش به بحران يونان، "نيازمند يك دولت اقتصادي قوي هستيم تا بتواند اصلاحات ساختاري هماهنگ و منظمتري را برقرار دارد ". وي همچنين در نشست سال 2009 بيلدربرگ حضور داشت. شايد بتوان گفت كه وزاري اقتصاد منطقه اقتصادي يورو از ماريو دراگي حمايت كرده اند تا در اكتبر 2011 جانشين ژان كلود تريشه در بانك مركزي اروپا گردد.

* ادامه بحران اقتصادي، ادامه حيات تفكر تاسيس دولت اقتصادي اروپا

بي ترديد، ايده تاسيس دولت اقتصادي اروپا در سالهاي آتي و با ادامه بحران اقتصادي همچنان به حيات خود ادامه خواهد داد. همانگونه كه "دومينيك استراوس-كاون "، مدير اجرايي صندوق بينالمللي پول و عضو ديرينه گروه بيلدربرگ بيان مي دارد، "بحران يك فرصت است ". بيلدربرگ با تمام قوا سعي خواهد كرد تا از سقوط يورو و پايان عمر اتحاديه اروپا جلوگيري كند. به هر حال، اين گروه از اوان تاسيس خود، يكپارچه سازي اروپا را در اهداف بسيار مهم خود جاي داده بوده است. در زندگينامه رسمي پرنس برنهارد، بنيانگذار و رئيس بلندمدت بيلدربرگ، از اين گروه به عنوان "زادگاه جامعه اروپايي " ياد شده است.
آيا سيستم صندوق بين المللي پول تغيير كرده است؟

* سمتهاي عاليرتبه براي افرادي در نظر گرفته مي شود كه حداقل يك بار در نشستهاي بيلدربرگ حضور يافته باشند

كريستين لاگارد، وزير اقتصاد و داراريي فرانسه كه در روند تهيه پيشنويس تاسيس دولت اقتصادي اروپايي نقشي بسيار فعال و محوري داشت، در سمت مديريت صندوق بينالمللي پول نيز پيشرو بود. مدير اين صندوق هميشه در نشستهاي بيلدربرگ حضور داشته است، جز در نشست سال جاري كه مدير كنوني اين صندوق يعني دومينيك استراوس كاون در نيويورك متهم به تجاوز جنسي شده است. با اين حال، سمتهاي عاليرتبه معمولا براي افرادي در نظر گرفته ميشود كه حداقل يك بار به نشست بيلدربرگ دعوت شده باشند. گرچه اين مسابقه همچنان ادامه دارد، جالب است ذكر شود كه كريستين لاگارد در يكي از نشست هاي بيلدربرگ در سال 2009 شركت كرده است. پرسش اين است كه حضور وي در اين نشست، او را در اولويت گزينه ها قرار خواهد داد يا اينكه در آينده شگفت زده خواهيم شد.

آيا در نظم نوين جهان جايي براي چين وجود دارد؟

* بحث چين، يكي از ديگر موضوعات مورد بحث در نشست بيلدربرگ

دانيل استالين در گزارش خود از بحث گسترده پيرامون نقش چين سخن گفته است، كه البته با توجه به اينكه در اين موضوع سالهاست در بسياري محافل مطرح است چندان شگفت آور نيست. در بحثهاي راجع به پاكستان نيز از چين سخن گفته شده است، چراكه با كشيده شدن جنگ آمريكا در افغانستان به كشور همسايه يعني پاكستان، روابط اقتصادي اين كشور با چين بيش از پيش بيشتر مي شود. نقش چين در افريقا نيز بسيار برجسته است، موضوعي كه قدرت غربيها در اين قاره را تهديد مي كند. با اين حال، مهمتر از همه آنكه در حال حاضر چين بزرگترين رقيب اقتصادي آمريكا شده است و بنا به گزارش صندوق بين المللي پول، اقتصاد اين كشور تا سال 2016 از آمريكا پيشي خواهد گرفت. بيلدربرگ در نشست خود به اين موضوع نه تنها به عنوان يك موضوع اقتصادي مالي نگريسته بلكه آن را يك تغيير چشمگير ژئوپليتيك در جهان دانسته است: "بزرگترين رويداد زمان ما ".

* حضور دو شركت كننده چيني در نشست امسال، از نكات جالب توجه در اين نشست

آنچه كه در نشست امسال بحث راجع به چين را بسيار جالب مي كند، حضور دو شركت كننده چيني در آن است. اين دو ميهمان چيني "هوانگ يي پينگ "، استاد اقتصاد در دانشگاه پكن (يعني هاروارد چين)، و " فو يينگ "، معاون وزير امور خارجه چين بودند. حضور اين دو ميهمان در اين نشست بسيار تعجب آور است و حاكي از اهميت بحث چين است، چرا كه بيلدربرگ منحصرا يك سازمان اروپايي و شمال امريكايي است، و پيشنهاد راكفلر و برژينسكي مبني بر پيوستن ژاپن به اين گروه در سال 1972 با مخالفت اروپاييها روبرو شد، و در واقع به همين دليل بود كه كميسيون سه جانبه در سال 1973 تاسيس شد تا اعضاي هر سه طرف يعني اروپاي غربي، آمريكاي شمالي و ژاپن را در خود جاي دهد. در سال 2000 اين كميسون بخش ژاپني گروه را به گروه آسيا اقيانوسيه گسترش داد تا بدين ترتيب نه تنها ژاپن بلكه كره جنوبي، استراليا، زلاند نو، اندونزي، مالزي، فيليپين، سنگاپور و تايلند را نيز در خود جاي دهد.

* گروه جي 20 مامور مديريت بحران اقتصادي جهان شد

در سال 2009 به گروه جي 20 ماموريت داده شد تا بحران اقتصادي جهاني را مديريت كند و در اين ميان به موضوع چين و هند نيز رسيدگي نمايد، و همانگونه كه ژان كلود تريشه، عضو بيلدربرگ مي گويد، اين اقدام در حقيقت نشان دهنده اين بود كه "جي 20 بزرگترين گروه براي حكمراني اقتصادي جهاني " بود. در همين سال بود كه ون رمپوي رئيس اتحاديه اروپا، اين سال را "نخستين سال حكمراني جهاني " ناميد. با توجه به اين موارد جاي تعجب نخواهد داشت اگر بدانيم كه چين و هند نيز به عنوان اعضاي رسمي به جلسات كميسيون دعوت شدند. اين امر نشاندهنده افزايش نقش هند و بويژه چين در امور جهاني است، و شركت چينيها در نشست بيلدربرگ حاكي از آن است كه اين گروه نه تنها نمي خواهد چين را از دايره نهادهاي تثبيتشده، ايدئولوژي و سيستم قدرت جهاني خارج كند، بلكه بدنبال آن است تا چين را هر چه بيشتر در اين سيستم وارد كند. كارشناسان و نخبگان جهاني، كه شايد بهترين جلوهگاه آنها بيلدربرگ باشد، در پي آن نيستند كه اجازه بدهند آمريكا سقوط كرده و امپراتوري ديگري سر برآورد؛ بلكه هدف آنها مديريت ظهور برتري آمريكا در يك سيستم كاملا جديد از حكمراني جهاني است. اين هدف بزرگ بدون حضور چين ممكن نيست، و لذا از آنجا كه سالهاست بيلدربرگ از ايده "حكمراني جهاني " سخن مي گويد، حضور چين در نشستهاي اين گروه جاي تعجب ندارد. شايد در حقيقت نكته شگفت آور اين باشد كه چرا اين اقدام آنقدر دير صورت گرفته است.

آيا بيلدربرگ در حال ايجاد يك دولت واحد جهاني است؟

* به عقيده راكفلر، انسانهاي منطقي از جهاني شدن حمايت مي كنند و انسانهاي غيرمنطقي، ملي گرايي را ترجيح ميدهند

"جان رانسون "، در مقالهاي در روزنامه گاردين به مصاحبه با اعضاي بيلدربرگ پرداخته و سعي كرده تا نظريه هاي مختلف پيرامون سرّي بودن جلسات گروه را مورد واكاوي قرار دهد. با اين حال، در اين مصاحبه ها اطلاعات جالبي در رابطه با اهميت نقش اجتماعي اين گروه به دست آمد. رانسون سعي كرد تا با راكفلر مصاحبه كند اما تنها توانست با نماينده خبري وي سخن بگويد، بنا به گفته اين نماينده، ديويد راكفلر از اين همه نظريه هاي مختلف در رابطه با سري بودن جلسات، و نيز در رابطه با تيمهاي فكري جهاني مثل بيلدربرگ، بسيار شنيده و خسته شده است. به گفته نماينده راكفلر، "وي اين موضوع را جنگ ميان تفكر منطقي و غيرمنطقي ميداند. انسانهاي منطقي از جهاني شدن حمايت ميكنند و انسانهاي غيرمنطقي ملي گرايي را ترجيح مي-دهند ".

* تمامي اعضاي بيلدربرگ تاثير اين گروه بر روابط بين المللي را تاييد مي كنند

رانسون در حاليكه ادعاي مديريت و اداره جهان به دست بيلدربرگ را رد مي كند، بيان ميدارد كه تقريبا تمامي اعضاي بيلدربرگ در سخنان خود تاييد مي كردند كه "جلسات اين گروه، در برخي موارد، بر روابط بين المللي اثرگذار بوده است ". همانگونه كه "دنيس هيلي " كه سي سال است عضو كميته مديران اين گروه است صريحا بيان مي دارد:

* ايجاد يك جامعه واحد جهاني خواسته مطلوب بيلدربرگ

اينكه بگوييم ما به دنبال ايجاد يك دولت جهاني بوديم اغراق آميز است اما چندان غيرمنصفانه نيست. ما در بيلدربرگ بر اين عقيده بوديم كه نمي توان تا ابد به جنگ با يكديگر و كشتار و بي خانمان كردن مردم ادامه داد. پس به اين نتيجه رسيديم كه يك جامعه واحد در جهان نتيجه اي مطلوب خواهد بود... بيلدربرگ راهي براي گردهم آوردن سياستمداران، صنعتگران، اقتصاددانان و روزنامهنگارهاست. سياست بايد افراد غيرسياسي را نيز در بر گيرد. در حقيقت ما در بيلدربرگ، سياستمداران جوان را به كنار صنعتگران و اقتصاددانان بزرگ مي آوريم تا از آنها بياموزند. اين امر احتمال داشتن يك سياست جهاني ملموس را بيشتر ميكند.

* بيلدربرگ: "كشيشهاي اعظم جهاني سازي "

"ويل هاتون "، سردبير سابق روزنامه "آبزرور "، كه به جلسات بيلدربرگ دعوت شده بود، اين گروه را "كشيشهاي اعظم جهاني سازي " ناميد. وي بيان مي دارد كه، "افراد در اين شبكه ها گردهم مي آيند تا بر نحوه عملكرد جهان اثربگذارند " و به گفته او به "يك درك مشترك بين المللي از سياستگذاري " برسند. ويسكنت اتين داونيون، رئيس گروه بيلدربرگ بيان مي دارد كه، "گمان نمي كنم ما طبقه حاكم جهان باشيم چرا كه به عقيده من چنين طبقه اي اصلا وجود ندارد. به عقيده من اين گروه تنها محلي است كه افراد اثرگذار و بانفوذ گردهم مي آيند تا با هم صحبت و رايزني كنند ".

* برخي نويسندگان مطالعه پيرامون بيلدربرگ را تلاش براي شناخت نحوه همكاري نخبگان براي ايجاد وفاق عام مي دانند

"ويليام دامهوف "، استاد روانشناسي و جامعه شناسي در دانشگاه كاليفرنيا، سانتاكروز مقالاتي در رابطه با بيلدربرگ نوشته است. وي در مصاحبه اي اين ادعا كه مطالعه و پژوهش پيرامون چنين گروههايي به نظريه توطئه مربوط مي شود را رد كرد و در مقابل بيان داشت كه وي به مطالعه پيرامون "چگونگي تلاش نخبگان و كارشناسان براي ايجاد يك وفاق عام پرداخته است، تلاشي كه در درون سازمانهاي كاملا آشكار به عنوان شبكه ها و موسسات سياستگذاري صورت مي گيرد و تمامي جزئيات آن كه در رسانه ها منتشر مي شود را مي توان مورد پژوهش و مطالعه قرار داد ".

* بحران، بهانه بيلدربرگ براي پيشبرد برنامه هايش

اعضاي بيلدربرگ، همواره از تفكر حكمراني جهاني و ايجاد دولت جهاني حمايت مي كرده اند، و " بحران " هميشه بهانه خوبي براي پيشبرد برنامه هاشان بوده است. در واقع، همانگونه كه بحران يونان، خواسته هايي براي ايجاد "دولت اقتصادي اروپايي " را به دنبال داشته، بحران اقتصادي جهاني نيز بهانه مناسبي براي طرح "ادعاي حكمراني اقتصادي " جهاني بوده است. دومينيك استراوس كاون، رئيس صندوق بين المللي پول در ماه مه 2011 بيان داشت كه، "بحران يك فرصت است "، وي در ادامه خواستار "برقراري يك واحد پول جهاني شد كه از سوي يك بانك مركزي جهاني، با توانايي حكمراني و نهادي بسيار قوي و استوار صادر شود ".با اين حال، وي بيان مي دارد كه، " بايد عرض كنم كه ما هنوز با اين همكاري جهاني بسيار فاصله داريم ". البته نبايد ناديده گرفت كه جهان به سمت يك نابودي اقتصادي و مالي در حال حركت هست، امري كه هر اقتصاددان هوشمندي احتمالا آن را تاييد مي كند.

* تلاش براي جايگزيني يك واحد پول جهاني به جاي دلار

به دنبال نشست جي 20 در آوريل 2009، "طرحها براي برقراري يك واحد پول جهاني به جاي دلار آمريكا ارائه شد ". ماده 19 سندي كه در پايان اين نشست منتشر شد بيان مي دارد كه، "بدين وسيله ما توافق كرديم تا 250 ميليارد دلار در اقتصاد جهان تزريق كنيم و بدين صورت نقدينگي جهاني را افزايش دهيم ". "SDR يا حق برداشت ويژه، يك واحد پول ويژه از سوي صندوق بين المللي پول است ". بنا به گزارشها، "رهبران جي 20 صندوق بين المللي پول را مجاز كرده اند تا يك واحد پول ايجاد كند و در حقيقت تسهيل بخشي جهاني را شروع كند ". آنها بدين منظور، يك واحد پول جهاني را به كار مي گيرند. اين واحد پول خارج از كنترل يك ركن حاكم خواهد بود. بنا به گزارش "واشنگتن پست "، تلاش مي شود كه "صندوق بين المللي پول به يك سازمان ملل در رابطه با اقتصادي جهاني تبديل شود ".

* تلاش براي تبديل واشنگتن به مركز سياستگذاري مالي جهاني

اين صندوق به نحوي گسترده همچون بانكي جهاني براي دولتهاي فقير و ثروتمند عمل خواهد كرد. اين صندوق با داشتن توانايي و اختيار چاپ پول خودش، خواهد توانست نقدينگي را در بازارهاي جهاني به نحوي كه زماني مختص بانكهاي مركزي بود، افزايش دهد... در حقيقت در چنين حالتي صندوق بين المللي خواهد توانست نقشي اصلي در مديريت اقتصاد جهان داشته باشد. در نتيجه چنين اقدامي، واشنگتن مركز سياستگذاري هاي مالي جهاني خواهد شد، همانگونه كه سالهاست سازمان ملل نيويورك را مركز ديپلماسي جهاني كرده است.

* بانك پرداختهاي بين المللي مركز مناسب براي حكمراني جهاني

در حاليكه سعي مي شود صندوق بين المللي پول پيشرو برنامه واحد پول جهاني قرار داده شود، بانك پرداختهاي بين المللي تنها مقام براي حكمراني جهاني خواهد بود. همانگونه كه مجله "فايننس اند دولپمنت "، مجله صندوق بين المللي پول در سال 2009 بيان داشت، "بانك پرداخت هاي بين المللي كه در سال 1930 تاسيس شده است، اصلي ترين و قديميترين مركز هماهنگي ها براي ترتيبات حكمراني جهاني است ". ژان كلود تريشه، رئيس بانك مركزي اروپا و عضو ديرينه بيلدربرگ در سخنراني خود در آوريل 2010 در شوراي روابط خارجي بيان داشت كه، "اين تغيير چشمگيري كه امروزه در حكمراني جهاني مشاهده مي كنيم را در سه نمونه ميتوان تشريح كرد ": نخست، ظهور گروه جي 20 به عنوان گروه اصلي براي حكمراني اقتصادي جهان در سطح وزيران، فرمانداران و روساي دولتها. دوم، تاسيس كنفرانس اقتصاد جهاني با حضور روساي بانكهاي مركزي تحت نظر بانك پرداختهاي بينالمللي به عنوان گروه اصلي براي مديريت بر همكاري بانكهاي مركزي. و نمونه سوم، افزايش اعضاي هيئت ثبات مالي به منظور شمول تمامي اقتصادهاي در حال ظهور.

* همكاري بانكهاي جهاني، بخشي از حركت به سمت تغيير شكل حكمراني جهاني

تريشه در پايان سخنان خود بر اين نكته تاكيد مي كند كه، "حكمراني جهاني اهميتي حياتي براي افزايش انعطاف سيستم مالي جهاني دارد ". ماه بعد، وي در سخنراني خود در بانك كره چني مي گويد، "همكاري بانكهاي مركزي در حقيقت بخشي از يك روند گسترده تر در جهت تغيير شكل حكمراني جهاني است، روندي كه در نتيجه بحران مالي جهاني شدت بيشتري يافته است "، و "لذا ميتوان گفت كه طبيعتا اين بحران سبب شده كه كشورها بيش از پيش اهميت همكاري و يكپارچگي اقتصادي جهاني را بپذيرند ". وي بار ديگر، بانك پرداختهاي بين المللي و مجامع مختلف آن از جمله نشست اقتصاد جهاني، و هيئت ثبات مالي را اصلي ترين كانال براي همكاري بانكهاي مركزي دانست.

روياي راكفلر

* ديويد راكفلر، پاپ كشيش هاي اعظم جهاني سازي

ديويد راكفلر، هفته گذشته در نشست بيلدربرگ جشن نود و شش سالگي خود را برگزار كرد، وي يكي از بنيانگذاران زنده گروه بيلدربرگ در سال 1954 است. اگر گروه بيلدربرگ را "كشيشهاي اعظم جهاني سازي " بناميم، آنوقت راكفلر را بايد "پاپ " دانست.

* جيمز ولفنشان، رئيس اسبق بانك جهاني، از حاميان و كارمندان خانواده راكفلر

حضور جيمز ولفنشان در اين گروه نشان دهنده اهميت خانواده راكفلر نه تنها براي آمريكايي ها بلكه براي كل فرايند جهاني سازي است. جيمز دي. ولفنشان، يك تبعه استراليايي، رئيس بانك جهاني در سالهاي 1995 تا 2005 بود، پس از آن وي موسسه خصوصي خودش يعني ولفنشان و كمپاني را تاسيس كرده و به اداره آن پرداخته است. وي همچنين براي مدتها عضو كميته مديران بيلدربرگ بوده است. او همچنين متولي افتخاري موسسه بروكينگز، يك تيم فكري بزرگ آمريكايي، و نيز متولي انجمن راكفلر و نيز عضو شوراي روابط خارجي بوده است. هايمان، پدر ولفنشان، براي جيمز آرماند روچيلد كار مي كرد، و در حقيقت ولفنشان را نيز از روي نام روچيلد، جيمز ناميد. پدر ولفنشان، به او آموخت كه چگونه "دوستان، آشنايان و روابط مفيد و اثرگذار پيدا كند ". ولفنشان به سرعت در دنياي اقتصاد رشد كرد، و همانگونه كه پدرش براي خانواده روچيلد، خانواده پرنفوذ قرن نوزدهم، خدمت كرده بود، او نيز براي خانواده راكفلر، خانواده تقريبا پرنفوذ قرن بيستم خدمت كرد. وي به مناسبت جشن نود و شش سالگي ديويد راكفلر، در سخنراني خود در شوراي روابط خارجي بيان داشت:

* تلاش ديرينه خانواده راكفلر در جهت جهاني سازي

ديويد راكفلر شخصي است كه بيشترين تاثير را بر زندگي كاري من در اين كشور داشته است، و من همواره از اين بابت خوشحال خواهم بود، او مرا براي نخستين بار در دانشكده اقتصاد هاروارد در 1957 يا شايد هم 58 ديد...{در ابتداي قرن بيستم} در حاليكه كشور ما به دنيا مينگريست، خانواده راكفلر بر اين عقيده بود كه موضوع جهانيسازي تنها مختص آمريكا يا تنها مختص كشورهاي ثروتمند نيست. در اين زمان بود كه پدربزرگ ديويد، انجمن راكفلر را با ديد و هدفي جهاني بنا نهاد...بدين ترتيب، خانواده راكفلر در طول اين 100 سال، به نحوي بسيار چشمگير به توسعه در اين دوران كمك كرده اند و تمركز و توجه ويژهاي به مسائل مربوط به توسعه داشته اند، موضوعي كه من هم با آن در ارتباط بودهام. در حقيقت ميتوان گفت كه هيچ خانواده ديگر تا اين حد بر موضوع جهانيسازي و مسائل پيرامون آن اثرگذار نبوده است، مسائلي كه هنوز هم امروزه ما با آن مواجه هستيم. و به همين سبب، ديويد، ما از تو و كمك تو براي پيشبرد اين مسائل بسيار سپاسگذاريم.

* راكفلر، ناراحت از انتقادات تندروها به وي و خانوادهاش

مي توان گفت كه ديويد راكفلر با تاييد نقش خود و خانواده اش در شكل دادن جهان فروتني چنداني از خود نشان نداد. وي در كتاب خاطرات خود به سال 2002 مي نويسد:
بيش از يك قرن است كه تندروهاي ايدئولوژيك از فرصتهاي مختلف از جمله ملاقات من با كاسترو استفاده كرده اند تا به خانواده راكفلر حمله كنند و ادعا كنند كه اين خانواده تاثيري بيش از حد بر نهادهاي سياسي و اقتصادي آمريكا داشته است. برخي از آنها حتي بر اين عقيده اند كه ما در حال توطئه عليه منافع آمريكا هستيم و بدين منظور من و خانواده ام را متهم به همكاري و دسيسه چيني براي ايجاد ساختار اقتصادي و سياسي جهاني و يكپارچه تر مي كنند. اگر اين اقدام، جرم است، من آن را مي پذيرم و بدان افتخار مي كنم.

* سپاسگذاري راكفلر از چند خبرگزاري مطرح دنيا

گويي اين سخن كافي نبود، چرا كه از ديويد راكفلر نقل شده كه در نشست سال 1991 بيلدربرگ چنين بيان داشته:
ما از روزنامه هاي واشنگتن پست، نيويورك تايمز، مجله تايمز و ديگر خبرگزاري ها براي حضور مديرانشان در نشستهاي گروه و براي پايبندي به تعهداتشان در طول اين چهل سال، بسيار سپاسگذاريم. اگر برنامه ها و طرحهاي ما در اين نشستها منتشر مي شد و در دام تبليغات مي افتاديم، هيچوقت نميتوانستم طرحهاي خود براي جهان را پيش ببريم. اما اين جهان بسيار مجهزتر است و براي حركت به سمت دولتي جهاني آمادگي دارد. بي ترديد، حكومتي فراملي متشكل از نخبگان و اقتصاددانان جهاني بر حكومت فردي و سنتي قديم برتري دارد.

* مخالفت جهان با تفكر و ايدئولوژي راكفلر و بيلدربرگ

پس آقاي ديويد راكفلر تولد نود و شش سالگيتان مبارك باد. اما با عرض تاسف (يا بدون تاسف) بايد عرض كنم كه در حاليكه اين رسانه ها به "تعهدات خود پايبند بوده اند "، رسانه هاي جديد چنين كاري نكرده اند. همانگونه كه خودتان گفتيد، "اگر برنامه ها و طرحهاي ما در اين نشستها منتشر مي شد و در دام تبليغات مي افتاديم، هيچوقت نمي توانستم طرحهاي خود براي جهان را پيش ببريم ". به نظر مي رسد كه اين دام تبليغات امروزه بر برنامه و طرحهاي شما براي جهان فرود آمده است و رهايي شما از آن را بيش از پيش سخت كرده است. درست است كه جهان امروز "مجهزتر " است، اما نه براي اينكه جهان براي اجراي طرح شما "آماده " است، بلكه براي اينكه جهان براي رد كردن اين طرح آماده ميشود. گرچه "حاكميت ملي " مشكلاتي دارد و من هم آن را حالت ايدهال نميدانم، با اين حال، "حاكميت فراملي متشكل از نخبگان و اقتصاددانان جهان "، بدترين سناريوي قابل تصور است. پس به عنوان هديه تولدتان به شما قول ميدهم ( و من يقين دارم كه اين گفته من، نظر و عقيده عده بيشماري از مردم جهان است) كه همچنان به تلاش خود براي انتشار طرحهاي شما براي جهانيان ادامه خواهم داد، تا روياي شما، يا كابوس ما، هيچگاه به حقيقت نپيوندد. بالاخره نور هدايت خواهد تابيد و مردم جهان در مسير آن حركت خواهند كرد.
اندرو گاروين مارشال پژوهشگر مركز پژوهشي راجع به جهاني سازي است. وي به همراه ميشل شوسودفسكي، به تازگي كتابي تحت عنوان، "بحران اقتصادي جهاني: افسردگي بزرگ قرن بيست و يكم "، منتشر كرده است. وي در حال حاضر در حال تاليف كتابي در رابطه با "دولت جهاني " است.

منبع: فارس

گروه بيلدربرگ در پي تلاش براي ايجاد يك دولت جهاني و به نوعي يك حكمراني اقتصادي جهاني است، اين گروه مركز مناسب براي تحقق اين حكمراني را "بانك پرداختهاي بين‌المللي " در واشنگتن مي‌داند، يعني در پي آنست تا همچنان كه سازمان ملل نيويورك را مركز ديپلماسي جهاني كرده است، اين بانك نيز واشنگتن را مركز تصميم‌گيري و سياستگذاري در رابطه با اقتصاد جهاني نمايد.

بخش دوم

"اندرو مارشال "، پژوهشگر موسسه پژوهشي در رابطه با جهاني‌سازي در مقاله‌اي به بررسي گروه "بيلدربرگ " مي‌پردازد، وي در اين مقاله به مباحثي از جمله تاسيس اين گروه گرفته تا اعضا و فعاليتهاي آنها و نشستهاي سري و شركت‌كنندگان در اين جلسات سخن مي‌گويد.
به نوشته اين پژوهشگر، اين گروه از شبكه‌اي از افراد بانفوذ و كارشناس است كه معمولا به صورت محرمانه نشستهايي برگزار مي‌كنند و همچون پلي ميان آمريكا و اروپاي غربي عمل مي‌كنند. در اين مقاله مي‌خوانيم كه گروه بيلدربرگ در پي تلاش براي ايجاد يك دولت جهاني و به نوعي يك حكمراني اقتصادي جهاني است، اين گروه مركز مناسب براي تحقق اين حكمراني را "بانك پرداختهاي بين‌المللي " در واشنگتن مي‌داند، يعني در پي آنست تا همچنان كه سازمان ملل نيويورك را مركز ديپلماسي جهاني كرده است، اين بانك نيز واشنگتن را مركز تصميم‌گيري و سياستگذاري در رابطه با اقتصاد جهاني نمايد.

تاسيس گروه بيلدربرگ

* بيلدربرگ، شبكه‌اي سرّي و متشكل از پرنفوذترين افراد در زمينه‌هاي سياسي، اقتصادي، نظامي، علمي و رسانهاي

گروه بيلدبرگ كه در سال 1954 در هلند تاسيس شد نشستي سرّي است كه سالانه حدود 130 كارشناس در زمينه هاي سياسي-مالي-نظامي-علمي و رسانهاي از شمال امريكا و غرب اروپا در آن گردهم مي آيند و همچون "شبكه اي غيررسمي از افراد بانفوذ و موثر در خفا و محرمانه به رايزني مي پردازند ". شركت كنندگان در اين شبكه عمدتا مديران عامل يا روساي برخي از بزرگترين شركتهاي جهان، شركتهاي نفتي از جمله "رويال داچ شل "، "بريتيش پتروليوم " و "توتال اس اي "، بسياري از پادشاهان اروپايي، بانكدارهاي بين المللي از جمله "ديويد راكفلر "، سياستمداران بزرگ، رئيس جمهورها، نخست وزيران و بانكداران مركزي هستند. گروه بيلدربرگ همچون يك "اتاق فكر سرّي جهاني " به دنبال آن است تا "ميان دولتها و اقتصاد اروپا و امريكاي شمالي در جريان جنگ سرد ارتباط برقرار كند ".

* هدف از تشكيل اين گروه تحقق بخشيدن به جهاني سازي

در اوايل دهه 50، كارشناسان برجسته اروپايي و امريكايي به منظور گردهم آوردن پرنفوذترين افراد دو طرف اقيانوس و تحقق بخشيدن به جهاني سازي دست به تشكيل اين گروه زدند. شركت كنندگان همان مظنونين هميشگي بودند: سياستمداران ارشد، سرمايه گذاران بين المللي، بانكدارها، رهبران تيمها و موسسات فكري، اساتيد برجسته و روساي دانشگاهها، ديپلماتها، پادشاهان، مقامات ارشد اطلاعاتي، از جمله مقامات ارشد سيا كه تامين كننده اصلي بودجه نخستين نشست بود.

* برخي از اعضاي اين گروه پادشاهان و اعضاي خانواده هاي سلطنتي اروپا هستند

از موسسان اروپايي بيلدربرگ ميتوان به "جوزف رتينگر " و "پرنس برنهارد " هلند اشاره كرد. ضمنا پرنس برنهارد، تا سال 1934، يعني سه سال پيش از ازدواج با "جوليانا " ملكه هلند، براي آي جي فاربن، غول اقتصادي آلماني كار كرده بود. از كارشناسان امريكايي در اين نشست مي توان به "ديويد راكفلر "، "دين راسك " (يكي از مقامات ارشد شوراي روابط خارجي كه در آن زمان رئيس بنياد راكفلر بود)، "جوزف جانسون " (يكي ديگر از رهبران شوراي روابط خارجي كه در آن زمان رئيس "كارنگي " بود)، و "جان جي مك‌كالي "( يكي از مقامات ارشد شوراي روابط خارجي كه در سال 1953 رئيس بانك "چيس منهتن " و نيز رئيس هيئت مديره شركت فُرد بود.)

* منفعت انجمن هاي بزرگ آمريكايي در تاسيس گروه بيلدربرگ

مشاركت فعال و پررنگ اين انجمنهاي بزرگ آمريكايي يعني راكفلر، كارنگي و فُرد در تاسيس گروه بيلدربرگ بي دليل نبود. اين موسسات در اوايل قرن بيستم از اصلي ترين نهادها در ايجاد اتفاق نظر ميان كارشناسان و نخبگان بودند. در يك كلام، آنها موتورهاي مهندسي اجتماعي بودند: موتورهايي هم براي محافل كارشناسانه و هم براي جامعه در كل. "رابرت اف. آرنوو " استاد آموزش در كتاب خود تحت عنوان "بشردوستي و امپرياليسم فرهنگي " مينويسد:

* انجمن هاي ثروتمند، استعدادهاي جامعه را در جهت اهداف خود به كار ميگيرند

انجمن هايي چون كارنگي، راكفلر و فرد تاثيري مخرب بر جوامع دمكراتيك دارند؛ آنها عمدتا اجتماعي نامنظم و نامحدود از قدرت و ثروت هستند كه استعدادهاي جامعه را مي خرند و در جهت اهداف خود به كار ميگيرند و بدين ترتيب برنامه هايي را طرح ميكنند كه توجه جامعه را به خود جلب ميكند. آنها همچون نهادهايي كه حركت جامعه را كند مي كنند مانع تغييرات اساسي و ساختاري در جامعه مي شوند يا اينكه آنها را به تاخير مي اندازند. اين بنيادها به حفظ نظمي اقتصادي و سياسي بين المللي كمك ميكنند، نظمي كه تنها به سود روساي انجمن هاي خيريه و طبقه حاكم و عيله منافع اقليتها، طبقه كارگر و ملتهاي جهان سوم است.

* اين انجمنها نقش اصلي در پيشبرد تفكر جهاني سازي دارند

اين موسسات نقش اصلي را در پيشبرد تفكر جهاني سازي داشته اند، تفكري كه مبناي ايجاد سازمان هايي همچون شوراي روابط خارجي و گروه بيلدربرگ را فراهم مي كرد. بويژه انجمن راكفلر، به حمايت از سازمان هايي پرداخت كه فلسفه ليبرال بين المللي را پيش ميبردند، فلسفه اي كه هدفش:
* هدف تقويت نظمي جهاني بود كه در آن آمريكا قدرت برتر جهان باشد

تقويت سياست خارجي اي بود كه در نظم نوين جهاني، آمريكا را به عنوان قدرت برتر جهان معرفي و مطرح مي كرد- برنامه اي كه انجمن راكفلر آن را "بي طرف "، "عيني " و حتي "غيرسياسي " مي خواند...ايجاد اين وفاق بين المللي مستلزم سرمايه گذاري و استفاده از افراد و سازمانهايي بود كه مي توانستند "نظم سنتي " و طرفداران آن را به چالش بكشند و در عين حال ايده "نظم نوين " را به پيش برند.

* اين انجمن ها حتي در مراكز دانشگاهي و آموزشي نيز فعال و اثرگذار هستند

اين انجمنها نه تنها به تاسيس موسسات مربوط به سياستگذاري از جمله تيمهاي فكر پرداختند، بلكه در سازماندهي و ايجاد دانشگاهها و مراكز آموزشي بويژه در رابطه با "روابط بين المللي " نيز بسيار فعال بودند. تاثير اين انجمنها بر آموزش و دانشگاهها و لذا "دانش " به يك ميزان نيست. همانگونه كه در كتاب بشردوستي و امپرياليسم فرهنگي بيان مي شود:

* اين انجمنها افرادي كه بايد با حمايت آنها به تحصيل بپردازند را تعيين ميكنند

قدرت انجمن در ديكته كردن آنچه كه بايد آموخته شود نيست. بلكه قدرت آن در اين نهفته است كه پارامترهاي حرفه اي و فكري را تعيين مي كند و نيز تعيين ميكند كه چه كساني در چه زمينه هايي و در چه چارچوبي ميتوانند تحت حمايت اين انجمنها به نحصيل بپردازند. همچنين نمود ديگر قدرت انجمن را ميتوان در توصيه برخي فعاليتهاي خاص مورد حمايتش مشاهده كرد. همانگونه كه هرولد لاسكي، نظريه پرداز و اقتصاددان سياسي بيان مي دارد: "انجمنها كنترل نمي كنند، صرفا به اين دليل كه، به معناي واقعي كلمه، آنها نيازي به كنترل ندارند. تنها كافيست جهت فكري خود را به جامعه دانشگاهي نشان دهند تا معلوم شود كه آنها همواره به سمت جامعه متفكران متمايل بوده اند ".

* هدف اين انجمنهاي به اصطلاح خيريه، دست بردن در مهندسي جامعه بود

اين انجمنهاي خيريه اي كه صنعتگران و بانكداران طماع امريكايي تاسيس كردند، آنگونه كه ادعا مي كردند به دنبال كمك به بشريت نبودند، بلكه در حقيقت هدف موسسان آنها كسب منفعت و لذا مشاركت در مهندسي جامعه بود. اين خانواده هاي بزرگ از طريق بانكها اقتصاد جهاني را كنترل مي كردند؛ با استفاده از تيمهاي فكري موسسات سياسي و وابسته با سياست خارجي را مديريت مي كردند؛ و از طريق انجمنها، جامعه را مطابق ميل و خواسته خود مهندسي مي كردند. اين افراد، از رهگذر انجمنها، فرايند، تفكر و نهادهاي آموزشي را ترتيب ميدهند و بدين ترتيب با توليد و كنترل دانش، به برتري خود در جامعه ادامه مي دهند. نهادهاي آموزشي به تعليم و تربيت برگزيدگان آتي براي دولت، اقتصاد، علوم و ديگر محيط هاي حرفهاي مي پردازند، اين نهادها همچنين به تربيت افراد علمي مي پردازند كه جزء اصلي تيمهاي فكري از جمله گروه بيلدربرگ هستند.

* اين انجمن ها مرز ميان بخش خصوصي و عمومي را تيره و تار مي كنند

انجمن ها به خوبي مرز ميان بخشهاي عمومي و خصوصي را نامشخص و تيره مي كنند، با اين حال به خوبي اين دو بخش را در علوم اجتماعي از يكديگر تفكيك مي كنند. اين فرسايش مرز ميان بخش خصوصي و عمومي، "دمكراسي مد نظر ما را واجد عناصر فئوداليسم مي كند، با اين حال انديشمندان سياسي يا اجتماعي چندان به اين موضوع اعتراض يا توجهي نكرده اند ". "زبيگنيو برژينسكي "، كارشناس سياست خارجي، مدير سابق شوراي روابط خارجي، عضو بيلدربرگ و همكار ديويد راكفلر در تاسيس كميسيون سه جانبه بيان ميدارد كه اين فرسايش مرزها "در خدمت حاكميت جهاني آمريكا " است:

* تقليد فراوان از شيوههاي آمريكايي زمينه را براي برتري آمريكا فراهم ميكند

افزايش و رشد تقليد از شيوههاي آمريكايي در جهان، زمينه اي مناسب براي اعمال غيرمستقيم و ظاهرا پذيرفته شده برتري آمريكايي فراهم ميكند. و در رابطه با سيستم داخلي آمريكا، اين برتري از ساختاري پيچيده از نهادها و فرايندهاي به هم پيوسته شكل گرفته كه به دنبال ايجاد وفاق و محو مغايرتها هستند.

* اين انجمنها به دنبال پياده كردن اهداف و تفكر خودشان در جامعه هستند

در سال 1915، كميسيوني تحت عنوان "كميسيون والش " از سوي كنگره به بررسي قدرت انجمنهاي خيريه و بشردوستي پرداخت، به گفته اين كميسيون "قدرت ثروت بر فرهنگ و سياست دمكراتيك چيره ميشود ". اين كميسيون در گزارش نهايي خود چنين بيان مي دارد كه اين انجمنها بيشتر به دنبال آنند تا ايدئولوژي خودشان را در جامعه پيگيري كنند تا اينكه واقعيت هاي اجتماع را دنبال كنند. در چنين چارچوبي، به خوبي ميتوان رشد و نمو گروه بيلدربرگ را به عنوان يك تيم فكري با هدف ايجاد وفاق و پيشبرد ايدئولوژي در بين برگزيدگان و نخبگان، درك كرد.

* مشكلات اقتصادي جهان و اتحاد اروپا از مهمترين زمينه هاي مورد بحث در بيلدربرگ

اعضاي اين گروه در نخستين نشست به زمينه هاي زير پرداختند، زمينه هايي كه در نشستهاي بعدي نيز نقطه تمركز گروه بود: كمونيسم و اتحاد شوروي؛ مناطق و ملتهاي وابسته؛ سياستها و مشكلات اقتصادي، و يكپارچه سازي اروپا و جامعه دفاع اروپا.

* از ميان آمريكايي هاي عضو اين گروه، راكفلر بيشترين منافع را دارد.

مي توان گفت كه تقريبا هر فرد آمريكايي عضو بيلدربرگ، در شوراي روابط خارجي نيز عضويت داشت. از ميان اعضاي آمريكايي برجسته در سالهاي اوليه تشكيل اين گروه مي توان به "ديويد راكفلر "، "دين راسك "، "جان جي. مك كالي "، "جورج مك گي "، "جورج بال "، "والت ويتمن روستو "، "مك جورج باندي "، "آرتور دين "، و "پل نيتس " اشاره كرد. به گفته "استفان گيل "، دانشمند علوم سياسي، "در بخش امريكايي ها بيش از همه منافع راكفلر به چشم مي خورد ".

* بسياري از نزديكان مورد اطمينان راكفلر مدتهاست عضو اين گروه هستند و بدين ترتيب منافع راكفلر را تامين ميكنند

بي ترديد، گرچه همانگونه كه "ادموند روچيلد " عضو سابق كميته مديران، و "فرانكو برنابه "، عضو كنوني كميته مديران و معاون رئيس موسسه "روچيلد يروپ "، تاييد ميكنند، منافع روچيلد همچنان در بيلدربرگ پا برجاست، با اين حال راكفلر هنوز هم بيشترين منافع و نفوذ را در گروه دارد. نه تنها ديويد راكفلر، تنها فرد عضو گروه مشاوران كميته مديران است، بلكه بسياري از نزديكان مورد اعتماد وي مدتها در كميته مديران فعاليت داشته اند و در ارتباط تنگاتنگ با سازمان بوده اند، كه از آن ميان مي توان به افراد زير اشاره كرد: "شارون پرسي راكفلر "؛ "جورج بال " يكي از رهبران شوراي روابط خارجي، كه در دوران رياست-جمهوري كندي و جانسون معاون وزارت امور اقتصادي كشور بوده؛ "هنري كيسينجر "، از مشاوران با سابقه راكفلر و از متخصصين راهبردي پادشاهي آمريكا؛ " زبيگنيف برژينسكي "، همكار راكفلر در تاسيس كميسيون سه جانبه؛ "جوزف اي. جانسون "، از مقامات سابق وزارت كشور و رئيس "موسسه خيريه كارنگي براي صلح بينالمللي "؛ "جان جي. مككالي "، رئيس شوراي روابط خارجي، معاون سابق وزير جنگ، رئيس بانك چيسمنهتن (كه پس از او ديويد راكفلر جاي او را گرفت)، متولي سابق انجمن راكفلر، رئيس انجمن فرد، و رئيس بانك جهاني؛ "جيمز ولفنشان "، رئيس سابق بانك جهاني و متولي انجمن راكفلر.

* راكفلر همچنان نمايندگان پرنفوذ خود در بيلدربرگ را حفظ كرده است

در حال حاضر نماينده عضو كنوني ما در كميته مديران، "جسيكا تي. متيوس " است كه نه تنها نشان دهنده ادامه منافع و نفوذ راكفلر در اين گروه است بلكه بازتاب كننده نفوذ و نقش انجمنهاي بزرگ در بيلدربرگ است. وي رئيس موسسه خيريه كارنگي براي صلح بين المللي است و قبلا در شوراي امنيت ملي تحت نظر "زبيگنيو برژينسكي " فعاليت داشته است. متيوس همچنين از مقامات ارشد شوراي روابط خارجي بوده، هم اكنون عضو كميسيون سه جانبه و نيز متولي انجمن راكفلر مي باشد. او همچنين در هيئت مديره "موسسه بروكينگز "، "صندوق برادران راكفلر " و "انجمن جويس " نيز فعاليت داشته است.

بيلدربرگ و اتحاديه اروپا

* جوزف رتينگر بنيانگذار نهضت اروپا از بنيانگذاران بيلدبرگ

جوزف رتينگر، يكي ديگر از بنيانگذاران بيلدربرگ است كه از طراحان اصلي بازار مشترك اروپا و نيز از متفكرين اصلي و موثر در طرح يكپارچه سازي اروپا ميباشد. در سال 1946، وي به "موسسه پادشاهي امور بين المللي " (معادل انگليسيي شوراي روابط خارجي) گفت كه اروپا بايد يك اتحاديه فدرال تاسيس كند و كشورهاي اروپايي بخشي از حاكميت خود را بدان واگذار كنند. رتينگر بنيانگذار نهضت اروپا است، اين نهضت، سازماني است كه براي ايجاد اروپاي فدرال تاسيس شده بود. وي بودجه اين سازمان را از نهادهاي آمريكايي از جمله شوراي روابط خارجي و انجمن راكفلر دريافت مي كرد. نكته جالب توجه اين است كه پس از جنگ جهاني دوم، بودجه شوراي روابط خارجي را موسسه كارنگي، انجمن فُرد و بويژه انجمن راكفلر تامين مي كردند.

* ژان مونت از ديگر پايه گذاران بيلدربرگ و نيز نهضت اروپا

علاوه بر رتينگر، از بنيانگذاران بيلدربرگ و موسس نهضت اروپا، يكي ديگر از پايه گذاران ايدئولوژيك يكپارچه سازي اروپا، "ژان مونِت " بود. ژان مونت موسس كميته اقدام براي ايالات متحد اروپا بود، سازماني كه در پي پيشبرد برنامه يكپارچه سازي اروپا بود، وي همچنين از فعالان و نخستين رئيس "جامعه اروپايي زغالسنگ و فولاد "، يعني سَلَف بازار مشترك اروپا، بود.

* تلاش آمريكا براي ايجاد اروپاي متحد

اسناد افشاشده در سال 2001 نشان مي دهد كه "نهادهاي اطلاعاتي آمريكا، جنبشي را در دهه هاي پنجاه و شصت براي ايجاد اروپاي متحد به راه انداخته بودند و به هدايت و تامين بودجه جنبش فدراليست اروپا مي پرداختند ". اين اسناد نشان مي دهند كه "آمريكا در پشت پرده به شدت مشغول اين بود تا انگليس را به سمت ايجاد يك دولت اروپايي پيش برد. در نامه اي به تاريخ بيست و ششم ژوئيه 1950 كه به امضاي " ويليام جوزف دونووان "، رئيس اداره خدمات راهبردي آمريكا در زمان جنگ، يعني سلف سيا رسيده بود، دستورالعملهايي براي تاسيس يك پارلمان سرتاسري در اروپا به چشم مي خورد ". "ابزار اصلي واشنگتن براي تحقق بخشيدن به برنامه اروپا، كميته آمريكايي براي اروپاي متحد بود كه در سال 1948 تاسيس شده بود. رئيس اين كميته دونووان بود كه در آن زمان به ظاهر يك وكيل خصوصي بود و معاونش " آلن دوله "، رئيس سيا در دهه50، بود. هيئت مديره اين كميته متشكل بود از افرادي چون "والتر بدل اسميت "، نخستين رئيس سيا، و شماري از مقامات و اعضاي سابق اداره كل خدمات جنگ آمايي آمريكا كه با سيا آمد و شد داشتند. مطابق اين اسناد، اين كميته به تامين بودجه جنبش اروپايي، مهمترين سازمان فدراليست در سالهاي پس از جنگ مي پرداخت ". نكته جالب آنكه، "رهبران اين جنبش يعني رتينگر، "روبر شومن "، و "پل هنري اسپاك " نخست وزير سابق بلژيك، همگي مزدوران آمريكا بودند. در حقيقت نقش آمريكا در اين رابطه مخفي و سري بود. بودجه و هزينه هاي كميته آمريكايي براي اروپاي متحد را انجمنهاي فرد و راكفلر و نيز گروههاي اقتصادي نزديك به دولت آمريكا تامين مي كردند.

* ادغام و اتحاد اروپا يكي از موضوعات ديرينه مورد توجه بيلدربرگ

در سال 1951، "جامعه اروپايي زغال سنگ و فولاد " تاسيس شد و سند موسس آن از سوي فرانسه، آلمان غربي، ايتاليا، لوكزامبورگ و هلند امضا شد. اسنادي كه به تازگي از نشست سال 55 بيلدربرگ منتشر شده است نشان مي دهد كه يكي از موضوعات اصلي بحث، "وحدت اروپا " بوده است، در اين اسناد مشاهده مي شود كه "نمايندگان شش كشور عضو جامعه اروپايي زغال سنگ و فولاد كه در جلسه حضور داشتند كاملا در ايده يكپارچگي و ادغام اروپا حمايت كرده بودند ". به علاوه در اين نشست "يك سخنگوي اروپايي از برقراري يك واحد پول مشترك سخن گفته و بيان مي دارد كه به نظر وي براي تحقق چنين امري ايجاد يك مقام سياسي مركزي ضروري است ". نكته ديگر آنكه، يك نماينده آمريكايي در اين نشست بيان مي دارد كه تمايل و پشتيباني آمريكا از ايده يكپارچه سازي همچنان پابرجاست، هرچند كه در خصوص نحوه ابراز اين خواسته ترديدهايي به چشم مي خورد. يكي ديگر از شركت كنندگان آمريكايي از دوستان اروپايي خود خواست تا برنامه وحدت اروپا را با سرعت و جديت تمام دنبال كرده و توجه و تاكيد زيادي بر ملاحظات ايدئولوژيك نداشته باشند ". بدين ترتيب در نشست سال 1955، گروه بيلدربرگ برنامه ايجاد بازار مشترك اروپا را در اولويت كار خود قرار داد.

* تاسيس اتحاديه اروپا و برقراري واحد پولي يورو در اروپا

دو سال بعد در 1957، با امضاي معاهده رم، جامعه اقتصادي اروپا يا جامعه اروپايي به تاسيس رسيد. در طول سالهاي پس از تاسيس، بسياري عهدنامه هاي ديگر نيز تصويب شد و كشورهاي بسياري به جامعه اروپايي پيوستند. در سال 1992، با امضاي معاهده ماستريخت اتحاديه اروپا تاسيس شد و بدين ترتيب واحد پول يورو ايجاد شد. بدنبال آن در سال 1994 موسسه مالي اروپايي در سال 1998 بانك مركزي اروپا تاسيس شدند و بدين ترتيب واحد يورو از سال 1999 در اروپا برقرار گشت. "داوينيون "، رئيس گروه بيلدربرگ و از مقامات سابق اتحاديه اروپا در مارس 2009 بيان داشت كه ايده ايجاد يورو در نشست هاي بيلدربرگ مطرح شد.

* ايجاد يك ابردولت اروپايي هدف تاسيس اتحاديه اروپا

معاهده موسس اتحاديه اروپا، گامي در جهت دستيابي به اهداف زير بود: ايجاد يك ابردولت اروپايي؛ ايجاد يك وزير خارجه مشترك، و به همراه آن سياست خارجي مشترك؛ جايگزيني عضويت انگليس در شوراي امنيت با اتحاديه اروپا به نمايندگي از تمامي كشورهاي اروپايي عضو؛ اجبار دولتها در پيروي فعال و مطلق از سياست خارجي اتحاديه؛ طرح چارچوبي براي سياست دفاعي اتحاديه به عنوان ركن فرعي يا جداي از ناتو؛ تاسيس يك سيستم دادگستري اروپايي، كه در آن اتحاديه معيارها براي تعيين و تعريف جرم و مجازاتها را تعيين ميكرد؛ ايجاد يك سيستم مشترك پناهندگي و مهاجرت؛ اعطاي اختيار تضمين همكاري و هماهنگي در سياستهاي اقتصادي و استخدامي به اتحاديه؛ برتري قانون اتحاديه بر قانون كشورهاي عضو؛ و بدين ترتيب تبديل كشورهاي عضو به چند ايالت يا استان در يك دولت فدرال متمركز.
* "دستن "، نويسنده بخش عمده معاهده موسس اتحاديه اروپا

بخش عمده معاهده موسس را "والري ژيسكار دستن "، رئيس جمهور سابق جمهوري فرانسه در سالهاي 74 تا 81، نوشته بود. وي همچنين يكي از اعضاي گروه بيلدربرگ، كميسيون سه جانبه، و نيز دوست نزديك هنري كيسينجر است كه آثاري نيز با وي منتشر كرده است.

* رئيس اتحاديه اروپا، مشخص كننده جهت گيري سياسي اتحاديه

اين معاهده در سال 2009، مقام رياست شوراي اروپا را بنا نهاد كه در حقيقت نماينده اتحاديه اروپا در جهان و نيز رئيس شورا محسوب مي شود، وي همچنين جهت گيري سياسي اتحاديه را مشخص مي كند. نخستين رئيس شوراي اروپا "هرمان ون رمپوي "، نخست وزير اسبق بلژيك است. در دوازدهم نوامبر 2009، بيلدربرگ نشستي را به دعوت داوينيون (رئيس گروه بيلدربرگ) تشكيل داد كه در آن برخي سياستمداران و صنعتگران بين المللي از جمله هنري كيسنجر حضور داشتند. هرمان ون رمپوي نيز در اين نشست حضور پيدا كرد، وي در سخنان خود در مقام جديد خود خواستار سيستم جديد مالياتها شد تا به اختلافات هميشگي در رابطه با بودجه اتحاديه پايان دهد ". وي پس از انتخاب به عنوان رئيس اتحاديه در سخنراني خود چنين بيان مي‌دارد: "ما در شرايطي بسيار سخت به سر مي بريم: از يك سو بحران اقتصادي و تاثير شگرف آن بر وضعيت كار و بودجه ها، از سوي ديگر بحران جوياي كه حيات ما را به خطر انداخته، روزگاري پر از اضطراب، ابهام و بي اعتمادي را به بار آورده است ". با اين حال، با تلاش مشترك كشورها مي توانيم بر اين مشكلات فائق آييم. تاسيس جي20 در دوران بحران اقتصادي در سال 2009، اين سال را نخستين سال حكمراني جهاني كرده است؛ كنفرانس آب و هوا در كپنهاگ نيز گامي ديگر در جهت مديريت جهاني سياره مان است.

* بحران يونان، يكي از مهمترين موضوعات مورد بحث در نشست 2011 بيلدربرگ

اخبار منتشرشده از نشست جديد بيلدربرگ در سال 2011 در سوئيس خبر از بحران شديد در منطقه يورو مي دهد، اين خبرها از تلاش اعضاي اين گروه براي جلوگيري از تكه تكه شدن اين قصر شيشه اي حكايت مي كنند. بنا به گفته "دانيل استالين " روزنامه نگار جسوري كه به بررسي فعاليتهاي بيلدربرگ مي پردازد، يكي از مهمترين موضوعات در اين نشست مسئله يونان بوده است، خبرهاي استالين حاكي از اين است كه وضعيت يونان با وجود احتمال كمك مالي روز بروز بدتر مي شود و احتمال آن مي رود كه جريان يورو در اين كشور متوقف شود. مسئله يونان، ايرلند و به طور گسترده تر وضعيت اقتصادي جهان از مهمترين موضوعات مورد بحث در اين نشست بوده است. از نمايندگان يونان در نشست 2011 ميتوان به "جورج پاپاكنستانتينو "، وزير دارايي يونان و بسياري بانكداران و اقتصاددانان ديگر اشاره كرد.

* ون رمپوي به حمايت از سيستم جديد مالياتها در اتحاديه مي پردازد

يكي از بازيگران فعال اتحاديه اروپا كه در اين نشست حضور داشت، هرمان ون رمپوي، نخستين رئيس شوراي اروپا بود، وي پس از حضور در نشست بيلدربرگ در نوامبر سال 2009 به اين مقام برگزيده شد، او در سخنراني خود در اين نشست از سيستم ماليات سرتاسري در اتحاديه دفاع كرد، به عقيده وي اين سيستم نه تنها اتحاديه را قادر مي سازد كه از وابستگي به دولتهاي عضوش رهايي يابد بلكه به آن كمك مي كند تا "منابع مختص به خود " داشته باشد. حضور وان رامپوي در نشست بيلدربرگ ، كه قبلا "سال 2009 را نخستين سال حكمراني جهاني " خوانده بود، هيچ تعجب برانگيز نيست. از ديگر مقامات اتحاديه كه در اين نشست حضور داشتند ميتوان به "ژاكين آلمونيا "، نائب رئيس كميسيون اروپايي؛ "فرانز فان دائل "، رئيس ستاد ون رمپوي رئيس شوراي اروپا؛ "نيلي كروز " نائب رئيس كميسيون اروپايي؛ و البته "ژان كلود تريشه " رئيس بانك مركزي اروپا اشاره كرد.

* همه ساله در نشست بيلدربرگ عده اي حضور مي يابند كه نامشان در ليست رسمي شركت كنندگان به چشم نمي خورد

در هر نشست ليست رسمي شركت كنندگان منتشر مي شود، اما همه ساله عده اي در اين نشست حضور مي يابند كه نامشان در ليست رسمي ذكر نمي شود. بنا بر برخي گزارشها، افرادي كه نامشان در ليست رسمي نشست سال جاري ذكر نشده است عبارتند از: "آندرس راسموسن " دبيركل ناتو، كه البته با توجه به حضور وي در تمامي نشستها، چندان جاي تعجب ندارد؛ "خوزه لوئيس زاپاترو "، نخست وزير اسپانيا؛ "آنگلا مركل "، صدر اعظم آلمان؛ "بيل گيتس " عضو هيئت رئيسه موسسه "بيل اند مليندا گيتس " و مدير عامل سابق "مايكروسافت "؛ "رابرت گيتس " وزير دفاع آمريكا. بنا به گزارش "گاردين " اين "ميهمانان غيررسمي " در نشست شناسايي شده يا حضورشان لو رفته بود. آنگلا مركل قبلا نيز به دفعات در نشستها شركت كرده بود، امري كه سبب مي شود حضور وي در اين جلسه چندان شگفت آور نباشد.

* ضرورت اتخاذ اقدامي قاطع در برابر بحران مالي، از سخنان شركت كنندگان در نشست سال 2011 بيلدربرگ

در اين نشست، مقامات اتحاديه از ضرورت اتخاذ اقدامي گسترده و قاطعانه در برابر بحران شديد مالي سخن گفتند. بدون چنين اقدامي، يورو و در حقيقت خود اتحاديه سقوط خواهد كرد؛ سناريويي كه براي تمام آنچه كه بيلدربرگ سعي كرده در اين 57 سال بدان دست يابد بسيار نامطلوب است. در حقيقت چنين اقدامي بايد اتحاديه را قادر سازد كه خود فعاليتهاي خود و دولتهاي عضو را كنترل كرده و بتواند دولتهايي كه از قواعد سرپيچي مي كنند را مجازات نمايد، همانگونه كه يك عضو بيلدربرگ در اين نشست بيان ميدارد، در حقيقت "اتحاديه بايد به سمت يك حكومت اقتصادي حقيقي حركت كند ". حال، گرچه نميتوان اين ادعا را به تنهايي تاييد كرد، با اين حال اسناد بسياري وجود دارد كه نشان مي دهد كه تقريبا تمامي اعضاي اروپايي حاضر در نشست چنين ادعايي كردهاند.

* پيشنهاد تاسيس يك وزارت دارايي براي اتحاديه

پيش از اين نشست، ژان كلود تريشه، رئيس بانك مركزي اروپا، بيان داشته بود كه، "از آنجايي كه كشورهاي منطقه با يك بحران مالي سرتاسري مواجهند، تاسيس يك وزارت دارايي ضروري است ". وي ميپرسد: "آيا در جايي كه يك بازار مشترك، يك واحد پول مشترك و يك بانك مركزي واحد وجود دارد، ايجاد يك وزارت دارايي امري بلندپروازانه است؟ وي به علاوه، با توجه به اين تفكر، و ايده هاي مطرح شده در نشست بيلدربرگ در حمايت از اقدامي مقتدرانه از سوي اتحاديه، به حمايت از "اعطاي حق وتو به اتحاديه در برابر اقدامات مضر اقتصادي كشورها " مي پردازد، گرچه چنين امري مستلزم تغيير در معاهدات اتحاديه خواهد بود. به عقيده تريشه، اين وزارتخانه پيشنهادي، "حداقل در سه زمينه مسئوليت مستقيم خواهد داشت ":

* سه مسئوليت اين وزارتخانه پيشنهادي

اين زمينه ها عبارتند از، "نخست، نظارت بر سياستهاي مالي و رقابتي "، و " مسئوليتهاي مستقيم كشورها در وضعيتهاي اضطراري مالي ". دوم آنكه اين وزارتخانه همچنين "تمامي مسئوليتهاي بخش اجرايي در زمينه مالي اتحاديه را نيز انجام ميدهد، تا بدين ترتيب يكپارچه سازي كامل خدمات مالي تحقق يابد، و سوم آنكه اين وزارتخانه نمايندگي اتحاديه در نهادهاي مالي بين المللي را بر عهده خواهد داشت ".

ادامه دارد...

منبع:فارس

در سال 2005، تعقيب كنندگان اروپايي بيلدربرگ مخفي گاه اين گروه پنهان كار را در اقامتگاهي مجلل در شهري كوچك و زيبا در 70كيلومتري مونيخ پيدا كردند.
مسئولان هتل دورينت سه بار به نشريه آمريكن فري پرس گفتند كه تمام ظرفيت آن از پيش گرفته شده است- اما گفتند بيلدربرگ آنجا نيست. از همه به غير از شركت كنندگان بيلدربرگ، كاركنان و همسران آنها مي خواهند كه هتل را ترك كنند.

قسمت قبلی

در مه 2005، خبر رسيد برخي دمكرات هاي سنا كه در گذشته به لوايح تجارت آزاد رأي داده بودند، تهديد كرده بودند به علت پيش بيني نشدن تدابير كافي براي محافظت از كارگران، به موافقت نامه تجارت آزاد آمريكاي مركزي (كفتا )1 رأي نمي دهند. اين خبر بيلدربرگي ها را مغموم كرد. كفتا گامي مهم در جهت گسترش نفتا و تبديل آن به منطقه تجارت آزاد قاره آمريكاست.
بيلدربرگ پيدا مي شود
در سال 2005، تعقيب كنندگان اروپايي بيلدربرگ مخفي گاه اين گروه پنهان كار را در اقامتگاهي مجلل در شهري كوچك و زيبا در 70كيلومتري مونيخ پيدا كردند.
مسئولان هتل دورينت سه بار به نشريه آمريكن فري پرس گفتند كه تمام ظرفيت آن از پيش گرفته شده است- اما گفتند بيلدربرگ آنجا نيست. از همه به غير از شركت كنندگان بيلدربرگ، كاركنان و همسران آنها مي خواهند كه هتل را ترك كنند. همچنين به كاركنان هتل هشدار مي دهند چيزي از آنچه مي بينند يا مي شنوند، برملا نكنند.
موش و گربه
اين وضع هر سال اتفاق مي افتد: از خانم كارمند بيلدربرگ مي خواهم، فهرستي از شركت كنندگان و دستور كار نشست را به من بدهد، اما وي خودداري مي كند. در همان لحظه بر سر دني استولين2 عكاس آزاد فرياد كشيد كه عكس نگيرد. استولين از وي درحال تكان دادن دستانش عكس گرفت. اما تفريح ادامه داشت.
وقتي ده ها نفر از مأموران امنيتي بيلدربرگ- با كت و شلوار و كراوات سياه- از اتوبوس مجلل بزرگ پياده شدند، مرد جواني كه مانند دانشجوياني لباس پوشيده بود كه به تعطيلات مي روند، خود را مأمور امنيتي آمريكايي معرفي كرد. وي گفت اجازه ندارد اسم خود يا سازماني را كه براي آن كار مي كند، بگويد.
در مقام يك شهروند انجام وظيفه كرده و توضيح دادم كه عمل مقامات دولتي ايالات متحده كه در نشست هاي سري با افراد حقيقي شركت مي كنند تا درباره تعيين خط مشي دولتي بحث كنند، مجرمانه است.
وي خاطرنشان كرد، هيلاري كلينتون، كه در آن زمان بانوي اول آمريكا بود، گروهي از كارگزاران فدرال و كارشناسان از بخش خصوصي را پشت درهاي بسته گرد آورد تا طرحي براي اصلاح نظام بهداشتي كشور تدوين كنند. رويس لمبرت3، قاضي منطقه اي آمريكا اين اقدام خانم كلينتون را تقبيح كرد و وي را به نقض قانون متهم كرد. اين قاضي او را جريمه كيفري كرد.
مأمور امنيتي گفت كه ماجرا را به ياد دارد، اما اختيار بازداشت مقامات آمريكايي را در آلمان ندارد.
من گفتم: «مي فهمم. اما سه سال پيش، كه بيلدربرگ در شانتيلي در ايالت ويرجينيا تشكيل جلسه داد، مي توانستيد دونالد رامسفلد وزير دفاع را بازداشت كنيد. بار بعد كه بيلدربرگ در ايالات متحده تشكيل جلسه مي دهد، به شما اطلاع مي دهم كه با دست بند بياييد.»
مأمور يادشده لبخند زد. نمي توانست خود را معرفي كند، اما آمريكن فري پرس مي تواند: وي رابرت هاروي4، مأمور ويژه از واحد خدمات محافظتي فرماندهي تحقيقات جنايي نيروي زميني5 در فورت بلوير6 در ويرجينيا بود.
تدابير امنيتي گسترده بود. پس از آنكه تعداد زيادي از مأموران امنيتي كراواتي پياده شدند، شمار قابل توجهي از پليس محلي با لباس متحدالشكل در محل مستقر شدند و در اين حال پنج اتوبوس تعداد زيادي پليس ملبس به لباس ضدشورش را به محل آورد. بيشتر آنها به داخل هتل رفتند و ديگر ديده نشدند. گزارش مقام آلماني حاكي از آن بود كه علاوه بر سازمان پليس مخفي آمريكا7، موساد نيز مأموراني به محل گسيل كرده بود.
بخش پاياني
به قلم ويليس اي كارتو 8
مقدمه مؤخره به قلم جيم تاكر
اگر لطف ويليس اي كارتو نبود كه مرا به سردبيري اسپات لايت استخدام كرد و بعد به تعقيب بيلدربرگ گماشت، احتمالاً - تقريباً مسلماً- كلمه بيلدربرگ به گوشم نمي خورد.
به لطف كارتو در مقام بنيان گذار لابي آزادي، ناشر اسپات لايت، از اين فرصت برخوردار شدم كه كاري را آغاز كنم كه نهايتاً به تعقيب بيلدربرگ در طول يك نسل بدل شد و از اين طريق توانستم اخبار بيلدربرگ را بدون گزافه به گوش ميليون ها نفر برسانم، كه در غير اين صورت مانند خودم از اقدامات اين برنامه ريزان جهاني گرا بي خبر مانده بودند.
با توجه به نقش محوري كارتو در افشا كردن بيلدربرگ، شايسته است كه اين كتاب را با تفسيري از خود كارتو به پايان برسانم: تأملات وي درباره اينكه بيلدربرگ براي علاقه مندان به آينده جهان چه معنايي دارد.
با فروتني تمام و آگاهي از تحسين گرمي كه ويليس از تلاش هاي من دارد، در اينجا صفحات را براي ختم كلام در اختيار آقاي كارتو قرار مي دهم.
آنچه سال ها از وجود آن ترديد داشتيد- اينكه توطئه ساخته و پرداخته گروهي از دولتمندان بين المللي بر زندگي شما تأثير مي گذارد- دراين كتاب اثبات مي شود.
جيم تاكر به دليل پشتكار شگفت انگيز خود در تعقيب اين گروه از افراد خطرناك، شايسته بالاترين تقدير است. گزارش هاي وي درباره فعاليت هاي سري آنها در تنها نشرياتي كه جرئت استفاده از آن را داشتند، يعني اول اسپات لايت و سپس آمريكن فري پرس درج شد.
و يكي از دلايل اينكه قاضي فاسد فدرال اسپات لايت را به طور غيرقانوني تعطيل كرد، تلاش هاي اين نشريه براي برملا كردن بيلدربرگ بود. اين قاضي به نمايندگي از توطئه گراني اقدام كرد كه به اين نخبگان بين المللي گرا وابستگي داشتند. اما نشريه آمريكا فري پرس برخاسته و گزارش هاي جيم تاكر از بيلدربرگ را زنده نگاه داشته است.
از ميان حقايق منحصر به فردي كه تا به حال پنهان مانده بود و در كتاب جيم عرضه شده است، مي توان به اين ها اشاره كرد:
¤ در حقيقت توطئه بسيار سازمان يافته اي بين سياستمداران و بانكداران پرنفوذ شكل گرفته است تا هر كدام سهم بيشتري از آنچه درپي آن هستند، يعني قدرت و پول، به دست آورند:
¤ و اين دو عنصر را شما و ميليون ها نفر از ديگر ماليات پردازان و رأي دهندگان فريب خورده در اختيار آنها مي گذاريد؛
¤ اين توطئه شامل ساقط كردن تمام دولت هاي ملي و جايگزين كردن يك دولت جهاني از طريق كلاه برداري و ارتشاء است؛
¤ مصرف كنندگان، ماليات پردازان و رأي دهندگان قرباني مطبوعات به اصطلاح آزاد آنها هستند كه بي گزافه جزئي از اين توطئه هستند؛
¤ جنگ ها براي پيشبرد منافع اين حاميان شرارت به راه مي افتاد. آنها هزاران مرد جوان فريب خورده را به كام مرگ مي فرستند و جيب خود را از ثمرات گناه انباشته مي كنند؛
¤ آنها كتاب هاي تاريخي را براي توجيه جنايات خود و آماده كردن زمينه براي جنگ هاي پرسود در آينده و نهايتا تأسيس دولت جهاني مي نويسند؛
اين نكته آخر همچنين دليل زايش تاريخ نگاري تجديدنظر طلب 9 (اصيل) پس از جنگ جهاني اول است.
تمام مورخان فداكار- اين مردان و سايرين- جرئت آن را داشتند تا حقايق واقعي درباره رخدادهايي را كه به آن جنگ منتهي شد، بررسي كنند:
¤ دكتر هري المر بارنز 10
¤ پروفسور سيدني بي في11
¤ هنري ويكم استيد 12
¤ ادوين بي شون ميكر13
¤ ويليام سيور وودز 14
¤ پروفسور چارلز اي بيرد15
¤ سي هارتلي گراتان16
¤ سيزلي هادلستون 17
¤ اچ سي پترسون 18
¤ فرانسيس نيلسن19
و اين فهرست اصلاً كامل نيست. با اين حال، پس از جنگ جهاني دوم بسياري از اين اسامي برجسته، در حيطه خودشان، همچنان باقي بود و تلاش هاي بسياري ديگر از تجديدنظرطلبان كار آنها را كامل كرد، از جمله:
¤ دكتر جيمز جي مارتين20
¤ بنجامين كولبي 21
¤ دكتر ديويد هوگان 22
¤ جورج ان كروكر23
¤ ژنرال آلبرت سي ويده مير 24
¤ رالف فرانكلين كيلينگ 25
¤ جان سك 26
¤ كارلوس پورتر 27
¤ جان تي فلين 28
¤ لارنس آربراون 29
¤ فرانسيس پي يوكي 30
¤ ويليام هنري چمبرلن 31
¤ ديويد ايروينگ 32
¤ ميچل استوردزا 33
¤ سناتور ويليام لنگر 34
¤ سرهنگ چارلز اي ليندبرگ 35
¤ پروفسوروين اس كول 36
¤ جوستوس دونكه 37
¤ جان تولند 38
¤ چارلز كالان تانسيل 39
¤ دكتر آرتور باتز 40
¤ سروان راسل گرنفل 41
¤ دكتر آستين جي اپ 42
¤ دكتر ويلهلم استاگليش 43
¤ آلفرد ام دي زاياس 44
¤ لوئيس فيتزگيبون 45
¤ لارنس دنيس 46
¤ويليام گيلي سيمپسون 47
¤ ادوارد دي ليني48
¤ آرتور پانسن بي49
¤ اي جي پي تيلور50
¤ كنراد كي گريب51
¤ سناتور برتون كي ويلر52
¤ اف جي پي ويل53
¤ چلسي مانلي54
¤ بوك كارتر55
اين فقط چند اسم از تعداد زيادي اسم است.
حالا شما مي پرسيد- و حق هم داريد- كه چرا من با اسامي اين مورخان برجسته شما را به ستوه آوردم، كساني كه شايد بسياري از آنها را نشناسيد. به اين دليل است: هنگامي كه بالاخره تاريخ كامل و معتبر قرن بيستم نوشته شود، هيچ كدام از دانشمندان مبرز نمي توانند بدون مراجعه به اثر به يادماندني يك روزنامه نگار با جرئت، يعني جيم تاكر، آن تصاوير را از نو روايت كنند. تاكر در صحنه حضور داشت تا مستقيماً مراودات سري توطئه پردازان پشت پرده- كه خود را بيلدربرگ مي نامند- ثبت كند. آنها مسئول نهايي رقم خوردن وقايع تاريخي- تاريخ پنهان- در طول قرن بيستم و فراتر از آن هستند.
هيچ شخص سالمي كه منافع ملي ايالات متحده و بهزيستي هر مرد، زن و كودك را در ذهن داشته باشد، نمي تواند در اين هنگام- سال 2005- به اين موضوع بي توجه باشد كه مداخله آمريكا در دو جنگ اروپايي، در سال هاي 1914 و 1939، فاجعه هاي مطلقي بودند كه از هر جهت اين كشور را دچار قهقرا كردند: اقتصادي، پولي، فرهنگي، اخلاقي، نژادي و سياسي. رسوايي جاري در عراق فقط جزئي جدايي ناپذير از اين واقعه تأسف بار است.
بنابراين، درحالي كه كليات اين توطئه جنايت كارانه كه سياست هاي خارجي و داخلي آمريكا را هدايت كرده است، به طرز غم انگيزي هويدا مي شود، خوانندگان اثر جيم تاكر را با توجه به اين زمينه شرم آور قضاوت مي كنند.
ويليس اي كارتو
واشنگتن دي سي، جولاي 2005 

منبع: کیهان

يكي از بيلدربرگي ها درباره ماليات بلاتكليف سازمان ملل گفت: «بگذاريد ماليات بدون هيچ گونه تبليغي به تصويب سازمان ملل برسد. از پيش با بچه هاي (خبري) صحبت كنيد و به آنها درباره برانگيختن خشم جناح راست هشدار دهيد. مردم اضافه شدن يك پني به يك گالن بنزين را احساس نمي كنند. وقتي آگاه شوند، شايد تا سه سال آينده، فقط مي گويند اين كه رقمي نيست.»

قسمت قبلی

پليس هاي ايتاليا خبرنگار بيلدربرگ را به دام انداختند
دوشنبه 31 مه 2004،پليس لباس شخصي ايتاليا مرا در اولين روز اقامت در استرزا، براي پوشش خبري بيلدربرگ، بازداشت كرد. به گراندهتل پنج ستاره دس ايلس بوروميس رفته بودم، كه قرار بود اين گردهمايي آنجا برگزار شود، و اميدوار بودم اطلاعاتي از كاركنان هتل بگيرم. هنگامي كه بيرون مي آمدم، سه پليس لباس شخصي راه را بر من بستند، گذرنامه ام را گرفتند و مرا به سوي خودرويي بدون علامت بردند.
افسر مسئول كه آنتونيو باچينلي1 نام داشت، به من گفت مرا به يك سواري پنج دقيقه اي مي برند، چون فرمانده شان مايل است با من صحبت كند. اما بيش از 40 دقيقه طول كشيد كه خودروي پليس مرا از ميان شهر به اداره پليس برد.
مرا از خودرو پياده كردند و در اداره پليس، به اتاق بازجويي بردند.
به پليس ها گفتم مي دانم كه وزارت خارجه آمريكا راضي نيست كه من اخبار بيلدربرگ را پوشش دهم، اما بعيد است كه اقدام پليس ايتاليا را، براي به زندان انداختن من به اتهام انجام وظيفه ام، تأييد كند. بازجويم افسري حدوداً 60 ساله با صورتي ناصاف بود.
وي به كمك مترجم، شامل باچينلي و زني جوان، با من صحبت كرد و از من پرسيد آيا دليل خاصي دارد كه در استرزا هستم. پاسخ دادم: «شما مي دانيد من دقيقاً كي هستم؟ من به اينجا آمده ام تا اخبار بيلدربرگ را براي نشريه آمريكايي آمريكن فري پرس گزارش كنم.»
سپس پروانه خبرنگاري آمريكايي خودم را دادم كه آن را بررسي كردند.
افسر زن مطالب انگليسي پشت كارت خبرنگاري ام را، كه پرس شده بود، با صداي بلند خواند. اين متن از اين قرار بود: «دارنده اين كارت به اين وسيله هر مخاطره اي را در استفاده از آن مي پذيرد، اما اعضاي نيروي پليس بايد در تمام موارد به دارنده كارت احترام بگذارند و با وي همكاري كنند.»
بحثي به زبان ايتاليايي درگرفت كه در آن كلمه روزنامه نگار چند بار شنيده شد، تا اينكه افسر زن لبخند زد، گذرنامه و كارت خبرنگاري ام را بازگرداند و به من گفت ديگر پليس مزاحم من نمي شود.
با كمال تعجب، باچينلي و فرمانده مرا، پس از سه ساعت بازداشت، با خودرو به هتل رساندند. مرا حتي تا داخل هتل دنبال كردند و در سرسرا نشستند. من كه به قسمت نشستن مهمان ها مي رفتم، آنها را زير نظر داشتم. به آنها گفته بودم: «اگر شما رفقا اين قدر به بيلدربرگ علاقه مند هستيد، از شما دعوت مي كنم در روزهاي آينده دوباره به من ملحق شويد. خوشحال مي شوم به شما بگويم بچه هاي بيلدربرگ چه كار مي كنند.»
آنها پاسخ داده بودند: «آه نه. ما هميشه به اين هتل مي آييم.»
بعداً كارمندي از هتل، كه موافقت كرد به طور ناشناس با من صحبت كند، به من گفت كه دروغ مي گويند.
رسانه هاي جريان غالب هنوز پوشش خبري مي دهند
نيويورك تايمز پس از نيم قرن سكوت، روز 11 جولاي، گزارشي درباره گروه سري بيلدربرگ درج كرد- اما اين گزارش دقيق نبود و همكاري ديرينه روزنامه را فاش نكرد. مسئولان نيويورك تايمز در خلال سال ها در بسياري از نشست هاي بيلدربرگ حضور داشتند و تا به حال، به قول سكوت خود وفا كرده اند.
باوجود آنكه نيويورك تايمز چند سال قبل در خبري كه درباره مرگ يكي از شركت كنندگان درج كرد، به طور اتفاقي به بيلدربرگ اشاره كرده بود، اين اولين بار بود كه اين روزنامه واقعاً درباره اين گروه سري متشكل از سرمايه گذاران بين المللي و رهبران سياسي نوشته بود.
نيويورك تايمز از مايا بانك- پولدرمن2، اهل شهر ليدن3 در هلند، نقل قول كرد كه به هماهنگي نشست هاي بيلدربرگ در اروپا كمك مي كند. در خلال سال ها، بانك- پولدرمن همواره در برابر تلاش ها براي كسب جزئيات نشست هاي بيلدربرگ مقاومت كرده است.
وي درباره پنهان كاري بيلدربرگ موسوم به قانون «چتم هاوس»4 گفته بود: «لازم نيست چيزي را امضا كنند، اما مي فهمند كه صحبت نكنند.»
همان طور كه پيش بيني مي شد، در اين گزارش به «نظريات توطئه» انتقاد شده بود، گويي نشست هاي سري بيلدربرگ در خلال 50 سال حقيقت ثابت شده اي نبود.
اين گزارش از حضور سناتور جان ادواردز5 (دمكرات از ايالت كاروليناي شمالي) تجليل و گمانه زني كرد كه اين حضور موقعيت وي را تا نقش يك معاون رئيس جمهور ارتقا داد.
ساير نشريات اين گزارش را از تلكس خبري نيويورك تايمز اخذ كردند.
مثلاً خبرگزاري ايتارتاس گزارش كرد كه نفت روسيه از موضوع هاي عمده نشست بيلدربرگ بود. گزارش اخير ايتارتاس مشروح نشست بيلدربرگ، در سال 2004، را در استرزاي ايتاليا روايت كرده بود.
واشنگتن پست به چالش كشيده شد
روز 11 مه 2004، نامه اي براي واشنگتن پست نوشتم و اين روزنامه را دعوت كردم كه از نشست سال 2004 بيلدربرگ گزارش كند. متن زير نسخه نامه اي است كه براي مايكل گتلر6، بازرس ويژه واشنگتن پست، فرستادم. بازرس ويژه وظيفه دارد شكايت هاي خوانندگان را بررسي كند و تشخيص دهد كه به اعتقاد وي كدام شكايت درست است. وي سپس در ستون نظرگاه، كه يكشنبه هر هفته مي نويسد، به شكايت هاي درست مي پردازد و اقداماتي را براي اصلاح مشكل توصيه مي كند.
تا به امروز، پاسخي دريافت نشده است.
آقاي گتلر گرامي،
آيا مي توانم پيشنهاد كنم واشگتن پست درباره نشست مهم بين المللي، كه در روزهاي 6- 3 ژوئن در گراند هتل دس ايلس بوروميس تشكيل مي شود، گزارش جامعي درج كند؟
مقامات بلندپايه وزارت خانه هاي دفاع، خزانه داري و خارجه و كاخ سفيد نوعاً در اين نشست شركت مي كنند. سران كشورها، رهبران سياسي و سرمايه گذاران بين المللي از اروپا نيز شركت خواهند كرد.
پوشش خبري اين رخداد هزينه اي ندارد.جيمي لي هوگلند، معاون سردبير و دونالد گراهام، ناشر روزنامه شما، مرتب در اين نشست شركت مي كنند. فيليپ گراهام و كاترين گراهام، ناشران واشنگتن پست، در زمان حيات خود در اين نشست هاي ساليانه شركت كردند.
آيا وقتي 120 نفر از قدرتمندترين مردان جهان در اقامتگاهي محصور در پناه نگهبان هاي مسلح سه روز در سال گرد هم مي آيند، اين رخداد ارزش خبري ندارد؟ واضح است كه آنها در حال برنامه ريزي براي تعيين خط مشي كلاني هستند كه همه آمريكايي ها و بيشتر اروپايي ها را تحت تاثير قرار مي دهد.
با اين حال، غول هاي رسانه اي كه شركت مي كنند- كه گاه شامل نيويورك تايمز، لس آنجلس تايمز و چهار شبكه تلويزيوني بزرگ هستند- قول پنهان كاري مي دهند. يك كلمه هم براي تشريح نشست هاي بيلدربرگ درج نشده است.
20 سال است كه اخبار بيلدربرگ را ابتدا براي اسپات لايت و لابي آزادي، كه اكنون منتشر نمي شود، و اكنون براي آمريكن فري پرس گزارش كرده ام. اما بيلدربرگ در قبال من مهمان نواز نبوده است. 20 سال كامل را با روزنامه ها كار كردم- از جمله واشنگتن ديلي نيوز كه ديگر منتشر نمي شود، ريچموند تايمز- ديسپج و اكرون بيكن جورنال- بدون آنكه كلمه بيلدربرگ را بخوانم يا بشنوم.
جيمي لي و دونالد به شما مي گويند كه در بيلدربرگ هيچ اتفاق مهمي رخ نمي دهد؛ شايد اين رخداد چيزي جز يك بازي پوكر طولاني نيست. اما من توانستم با پوشش خبري بيلدربرگ، گزارش هايي را از پيش درباره پايان جنگ سرد، جنگ اول خليج فارس، درباره نقض وعده جورج بوش پدر براي افزايش ندادن ماليات ها، درباره سقوط مارگارت تاچر از نخست وزيري انگليس و ساير موضوع هاي اختصاصي بنويسم. آيا اين رخدادها مهم نبودند؟ از توجه شما ممنون هستم و مشتاقانه منتظر پاسخ شما هستم.
ارادتمند
جيم تاكر
دبير ارشد آمريكن فري پرس
روتاش - اگرن7، آلمان
در نشست سال 2005 بيلدربرگ، در اقامتگاه دورينت سوفيتل8 در شهر روتاش- اگرن در آلمان، دو منبع آگاه خودي در داخل نشست سري بيلدربرگ شنيدند كه كيسينجر به ريچارد هالبروك9، ديپلمات كهنه كار آمريكايي، گفت ظرف دو سال ممكن است بهاي نفت به 150 دلار برسد.
امسال بيلدربرگي ها در دورينت سوفيتل سي هتل اوبرفارت10، هتل اقامتي و محل برگزاري كنفرانس كه 188 اتاق مجلل دارد، تشكيل جلسه دادند. اين هتل در درياچه اي نزديك زمين گلف قرار دارد- همان چيزهايي كه بيلدربرگ به آن نياز دارد.
بنا به گزارش ها كيسينجربه هالبروك، معاون رئيس پرسئوس ال ال سي 11 و از چهره هاي ديرينه بيلدربرگ، گفت: «مدت زيادي طول نخواهد كشيد.» كيسينجر گفت تقاضا براي نفت از عرضه فراتر رفته است. نفت و كساني كه به آن دست مي يابند. جزئي از مباحثه پرمناقشه بيلدربرگ درباره سياست در قبال خاورميانه است.
منبعي آگاه گفت كه جيمز بيكر،12 كه به نمايندگي از گروه كارلايل 13حضور يافته بود، همين پيش بيني را دريك گردهمايي تجاري اظهاركرده و گفته بود «منتظر نفت به بهاي بشكه اي 150دلار باشيد.»
بيكر، در زمان رياست جمهوري ريگان و جورج بوش پدر، به نمايندگي از كاخ سفيد در نشست هاي بيلدربرگ حضور مي يافت. وي در زمان رياست جمهوري ريگان رئيس كاركنان كاخ سفيد و در دوره جورج بوش پدر وزير خزانه داري بود.
تأثير اقتصادي سه برابر شدن بهاي نفت، كه همين حالا هم بالاست، حيرت آور خواهد بود. تورم افزايش مي يابد، زيرا حمل و نقل - از مواد خام تا محصولات تمام شده در بازار- تاثير چشمگيري بر خريدها دارد- از كراوات تا خانه.
بيلدربرگ، در روزهاي 8-5مه، تشكيل جلسه داد تا تصميم بگيرد كه جهان چگونه با روابط اروپا - آمريكا، بشكه باروت خاورميانه، اقتصاد جهاني و جنگ بالقوه با ايران مواجه شود.
اولين حضور مارك وارنر 14 (دمكرات) فرماندار ويرجينيا حاكي از آن بود كه بيلدربرگ وي را نامزد رياست جمهوري به حساب مي آورد.
غيبت سناتورسابق،جان ادواردز (كاروليناي شمالي)، معاون جان كري 15] نامزد رياست جمهوري[ درسال 2004 بود، نشان مي داد كه خورشيد حيات سياسي وي غروب كرده است. پارسال اولين سال حضور جان ادواردز بود و مانند بيشتر مدعوين حاشيه نشين، وي را مانند دستمالي كهنه دور انداخته بودند.
دشمني اروپايي ها با آمريكايي ها به دليل تهاجم به عراق با درج گزارش هايي در مطبوعات اروپا بالا گرفت مبني بر اينكه توني بلر، ماه ها پيش از تهاجم آمريكا، پنهاني با بوش موافقت كرده بود كه وارد اين جنگ شود.
از جمله روزنامه گاردين چاپ لندن گزارش هاي مشروحي از متن گفت وگوي بين بلر و بوش درج كرد كه سه ماه پيش از تهاجم مارس 2003 صورت گرفته بود. اين متن به روشني نشان مي داد بلر از پيش قول مي دهد درجنگ با عراق به ايالات متحده ملحق شود.
اين امر باعث شد كه درميزگردي درباره صلح، كه كيسينجر رياست آن را برعهده داشت، اظهار نظرهاي خصمانه اي ابراز شود. اروپايي ها مي خواستند بدانند آيا ايران هدف بعدي است و اين كار چه وقت پايان مي يابد؟ و مكرراً به آمريكا هشدار داده شدبراي جنگ با ايران شتاب نكند.
اما تاريخ نشان مي دهد آمريكايي ها جنگ طلب تر ازبيلدربرگي هاي اروپايي نيستند.
اروپايي ها از تهاجم آمريكا به عراق دردوره رياست جمهوري بوش پدر درسال 1991حمايت كردند و پايان سيندرم ويتنام آمريكا 16 را جشن گرفتند. اروپايي ها همچنين از تهاجم آمريكا در دوران رياست جمهوري كلينتون به يوگسلاوي پشتيباني و ناتو را وارد عمليات كردند. اولين گلوله اي كه سربازان ناتو از روي عصبانيت شليك كردند، در يوگسلاوي بود. بيلدربرگ ناتو را عملاً به ارتش آماده سازمان ملل تبديل كرد.
نتايج انتخابات انگليس درسال 2005 خوشايند اروپايي ها بود، كه به دليل پايبندي بلر به قانون اساسي اروپا، با اكراه از وي حمايت كردند.قرار بود انگليسي ها سال 2006 درباره تصويب قانون اساسي اروپا رأي بدهند. اما آنها خوشحال بودند كه اكثريت حزب كارگر بلر درپارلمان از 160 به 60كرسي كاهش يافت و اين گمان زني مي شد كه وي ظرف دو سال از مقام نخست وزيري كنار رود.
درسال 2005 ، بيلدربرگ آيوال جيلادي17 و ناتان شارانسكي 18 از اسراييل و زياد ابوعمر فلسطيني را گردهم آورد تا به موضوع خاورميانه بپردازد.
جيلادي مشاور امور راهبردي آريل شارون نخست وزير اسراييل بود. شارانسكي وزير سابق بيت المقدس و يهوديان خارج از اسراييل بود. شارانسكي همان افراطي اسراييلي بود كه اكنون جمهوري خواهان قرن بيست و يكم از نظر ايدئولوژيك از الگوي وي پيروي مي كنند. همه مي دانند كه شارانسكي به تدوين متن سخنراني افتتاحيه دوره رياست جمهوري بوش كمك كرد و به حركت جمهوري خواهان براي دمكراتيزه كردن جهان شكل داده است.
ابوعمر، عضو مجمع قانون گذاري فلسطين19، رئيس شوراي روابط خارجي فلسطين20، و استاد علوم سياسي در دانشگاه بيرزيت21 بود.
در آن سال، بيلدربرگ به اسراييل دستور داد به وعده خود براي عقب نشيني از برخي شهرك ها در كرانه باختري و غزه عمل كند. همچنين يادآوري كردند فلسطينيان بايد بابت گرفتن بخشي از سرزمين خود سپاس گزار باشند و بر بازگشت اسراييل به مرزهاي قبل از سال 1967 پافشاري نكنند.
اروپايي بلندقدي با موهاي سفيد، درجريان بحثي درباره روابط بين دو سوي اقيانوس اطلس گفت: «بايد به رغم اختلاف هاي شديد همكاري كنيم، زيرا اكنون در جهاني زندگي مي كنيم كه اقتصاد كشورهاي آن متكي به يكديگر است. فقر در آفريقا يا آمريكاي جنوبي يا هرجاي ديگر، تهديدي براي همه ما در هر نقطه اي از جهان است.»
بار ديگر، آمريكا به دليل اختصاص ندادن سهم منصفانه اي از كمك اقتصادي به كشورهاي فقير محكوم شد. بار ديگر، كيسينجر و راكفلر در كنار ساير آمريكايي ها خندان بودند و به نشانه تاييد سر تكان مي دادند. بيلدربرگ استدلال مي كرد با احتساب ميزان كمك آمريكا نسبت به توليد ناخالص داخلي، آمريكايي ها خسيس هستند.
بار ديگر، درباره زمان رأي گيري در سازمان ملل براي برقراري ماليات جهاني مستقيم به ميزان 10 سنت بر هر بشكه نفت درهنگام استخراج صحبت شد. اين كار براي تحقق هدف بيلدربرگ به منظور تثبيت نقش سازمان ملل در جايگاه دولت رسمي جهاني اهميت داشت. دريافت چنين ماليات مستقيمي از افراد ازنظر نمادين حائزاهميت بود.
سه سال بود كه پيشنهادات ماليات جهاني بيلدربرگ در سازمان ملل بلاتكليف مانده بود، اما رسانه هاي آمريكا كه تحت كنترل بيلدربرگ بودند، خبر آن را منتشر نكرده بودند.
يكي از بيلدربرگي ها درباره ماليات بلاتكليف سازمان ملل گفت: «بگذاريد ماليات بدون هيچ گونه تبليغي به تصويب سازمان ملل برسد. از پيش با بچه هاي (خبري) صحبت كنيد و به آنها درباره برانگيختن خشم جناح راست هشدار دهيد. مردم اضافه شدن يك پني به يك گالن بنزين را احساس نمي كنند. وقتي آگاه شوند، شايد تا سه سال آينده، فقط مي گويند اين كه رقمي نيست.»
ديگر موضوع هايي كه آن سال به بحث گذاشته شد، عبارت بود از چين و انرژي، نقش روسيه در جهان، آزادسازي اقتصادي و اصلاح نظام تامين اجتماعي آمريكا. معلوم نيست علاقه بيلدربرگ به چگونگي مواجهه ايالات متحده با نظام تامين اجتماعي چه دليلي دارد. تقاضاي چين براي نفت در سالهاي اخير به شدت افزايش يافته و باعث شده بود كه بهاي آن به سطح بشكه اي 50 دلار برسد. بيلدربرگ دراين باره بحث مي كردند كه آيا خط لوله پيشنهادي بايد نفت را از روسيه به ژاپن يا چين منتقل كند.

منبع: کیهان

در سال 2004 كه نشست بيلدربرگ در گراند هتل دس ايلس بوروميس27 در نزديك شهر استرزا در ايتاليا برگزار شد، برخي از قدرتمندترين نخبگان جهان توجه خود را به ماليات ها در آمريكا، كمك هاي خارجي اين كشور، اشغال عراق كه به طور فزاينده اي به خشونت مي گراييد و نقش سازمان ملل در تمام مناقشه ها در آينده معطوف كردند.

قسمت قبلی

تدابير امنيتي بيلدربرگ را به دام مي اندازد
تدابير امنيتي در بيلدربرگ به قدري شديد بود كه منابع آگاه زودتر از حد معمول به زبان آمدند- در اولين روز انتشار آمريكن فري پرس، در فرانسه دوشنبه 12 مه به هتل نووتل رفتم كه فاصله اندكي از هتل تريانون پالاس داشت و قرار بود بيلدربرگ، از بعدازظهر چهارشنبه، در آن مستقر شود. مستقيم به هتل تريانون رفتم، گشتي زدم و در كافه نشستم تا قهوه بخورم.
همان طور كه در خلال 20 سال در جست وجوي بيلدربرگ رفتار كرده ام، سرصحبت را باز كردم و خيلي عادي گفتم احتمالاً رويداد مهمي رخ مي دهد، چون نتوانسته ام براي كل هفته جا رزرو كنم.
روز اول همواره عمليات آماده سازي انجام مي شود، يعني كاركنان را تشويق مي كنم درباره وقايع حيرت انگيزي كه رخ مي دهد، صحبت كنند. هتل تريانون قبلاً هم براي رخدادهاي بزرگ گرفته شده بود. اما هرگز با نگهبان هاي مسلح محصور نشده بود. هرگز هم به كاركنان آن گفته نشده بود چيزي را نبينند يا نشنوند، چون اخراج مي شوند و در فهرست سياه قرار مي گيرند و هرگز در چشمان هيچ يك از شركت كنندگان خيره نشوند يا با آنها صحبت نكنند مگر اينكه مخاطب قرار بگيرند.
اما روز بعد كاركنان مي دانستند واقعه شومي در شرف وقوع بود. تعدادي به مرخصي فرستاده شده بودند. به كاركنان باسابقه تر بارديگر درباره پنهان كاري هشدار داده مي شد.
روز دوم و سوم، افراد شجاعي پا پيش گذاشتند و چشم و گوش من شدند. فرزدستي آنها باعث شد به اسنادي هم دست يابند. آنها با من در نقاطي ملاقات مي كردند كه از پيش تعيين كرده بوديم.
اما براي اولين بار، آنها روز اول پا پيش گذاشتند- به دليل تدابير امنيتي سلطه جويانه بيلدربرگ.
گفته بودم اتفاق مهمي رخ مي دهد، چون سعي كرده بودم براي كل هفته از پيش جا بگيرم، اما بايد روز چهارشنبه 14 مه هتل را ترك كنم، زيرا هتل تريانون براي نشستي خصوصي رزرو شده بود.
كارمند هتل با تعجب سرتكان مي داد. تعجب آور نبود؛ اين موضوع در ديرترين زمان ممكن و فقط به كساني اطلاع داده شده بود كه بايد مي دانستند، تا امكان درز اطلاعات كاهش يابد.
كارمند هتل تلفن را برداشت تا بپرسد. بعد درحالي كه گيج شده بود، گوشي را گذاشت. ظرف چند ثانيه- نه دقيقه- مأموران امنيتي در دو طرف من قرار گرفتند كه به درشتي حرف مي زدند. يك نفر از آنها سراپايم را ورانداز كرد. مأمور امنيتي بيلدربرگ طي سال ها عكس هاي بي شماري از من در پرونده ام جمع كرده بود.
كارمند هتل از روي وظيفه شناسي مرا ناديده گرفت. اما دو نفر ديگر جلو آمدند تا بگويند آنها در اطلاع رساني به من همكاري مي كنند.
منبع آگاه اصلي گفت: «مي توانند يكي از ما را اخراج كنند، اما اخراج هر سه نفر ما باعث دردسرشان مي شود.»
مأموران امنيتي اين نكته را درنظر نگرفته بودند كه كاركنان هتل در اين كشور اتحاديه هاي كارگري نيرومند و مثلا مرخصي با حقوق دارند. در بيشتر كشورها از جمله ايالات متحده، كارگران ازاين مزايا برخوردار نيستند- تعطيلي يا بيمه درمان يا ساير مزايا را ندارند. در نتيجه، كاركنان هتل تريانون عادت ندارند مانند حيوانات با آنها صحبت كنند.
قرار براين شد كه هر روز با منبع آگاه اصلي ديدار كنم. با منبع آگاه ديگر در نقطه اي ديگر ملاقات مي كردم، آنها اطلاعات مفصلي مي دادند و برخي افراد حاضر را شناسايي مي كردند.
خبرنگاران رسانه هاي زيادي از اروپا، هر روز ساعت 5 بعدازظهر، در كافه هتل نووتل با من ديدار مي كردند. تمام اطلاعات يكپارچه، مقايسه و تأييد مي شد.
نمي توانند چهره خود را پنهان كنند
خبرنگاران و عكاسان كه گاهي اوقات نوبتي كار مي كردند، هر روز در خلال نشست بيلدربرگ درسال 2003، بيرون هتل تريانون پالاس گشت مي زدند.
هرشب، در كافه هتل نووتل جمع مي شدند تا يادداشت هاي خود را مقايسه و اطلاعات را يكپارچه كنند. نسخه هايي از اولين گزارش آمريكن فري پرس كه از ورساي، در شماره 26 مه 2003نوشته شده بود، دربين روزنامه نگاران اروپايي توزيع شد.
ديگر روزنامه نگاران آمريكايي در اين نشست فقط شركت كنندگان بيلدربرگ بودند.
صدها عكس روي ميز گذاشته شده بود تا همه ببينند. بيشتر آنها قابل چاپ نبودند- مثلا چهره اي از پشت شيشه تيره ليموزين.
اما گونار بلوندال1، خبرنگار نروژي مي توانست در لب تاپ خود كيفيت عكس ها را بهتر كند تا افراد بسياري با اطمينان شناسايي شوند- اغلب به كمك دو يا سه خبرنگار.
عده اي وقتي براي تنفس هواي خنك بهاري بيرون مي آمدند، شناسايي مي شدند.
برخي با حقه شناسايي شدند- مانند تلفن زدن به هتل تريانون، كه تظاهر مي كرديم تلفني ضروري از خانه است و شركت كننده را به پاي تلفن مي كشيديم.
به اين شكل- با اطمينان معلوم شد افراد زير در نشست شركت كردند:
ملكه بئاتريكس از هلند؛ علي بابكان2، وزير اقتصاد تركيه؛ خوان كارلوس پادشاه و سوفيا ملكه اسپانيا؛ ژاك شيراك، رئيس جمهور فرانسه؛ كنت كلارك، وزير سابق خزانه داري و عضو پارلمان انگليس، اتين داوينيون3، از بانك سوسيته ژنرال 4 بلژيك، ژان لوبي دبره 5، رئيس مجلس ملي فرانسه، كمال درويش، 6 از تركيه، سوين ژرم، 7 مدير ارشد اجرايي بانك ملي نروژ؛ پاسكال لامي،8 از اتحاديه اروپا؛ اجيل مايكل باست 9، رئيس شركت هواپيمايي نورسك هايدرو اس اي اس10؛ ريچارد پرل، عضو هيئت مشاوره دفاعي پنتاگون؛ آندرس فوگ - راسموسن11، نخست وزير دانمارك؛ دومينيك دو ويلپن12، وزير خارجه فرانسه؛ اوتو شيلي 13، وزيركشور آلمان؛ ولفگانگ شولده 14، رهبر مخالفين در آلمان؛ پاوو ليپونن15، نخست وزير سابق فنلاند؛ يارمد اوليلا16، مدير ارشد اجرايي شركت نوبيد 17؛ آناليند، وزير خارجه سوئد؛ پيترسادرلند، رئيس شركت گلدمن ساكس اينترنشنال و رئيس هيئت مديره شركت بي پي آموكو18، مارتي تيلور 19، دبير بيلدربرگ.
بيلدربرگ شارون را به تغيير سخنان خود وا مي دارد
در لحظه ي نادر، در تاريخ نيم قرن نشست هاي سري براي برنامه ريزي براي جهان، بيلدربرگ فايده اي هم داشت: اين گروه به دولت اسرائيل فشار آورد كه دست كم به طور علني از سياست گسترش اسرائيل و سركوب فلسطينيان دست بردارد.
حتي در زماني كه بيلدربرگ در داخل هتل تريانون تشكيل جلسه داده بود، نخست وزير اسرائيل با تحقير نقشه راه صلح را رد مي كرد. شارون در مصاحبه با جروزالم پست و ساير رسانه هاي اسرائيل گفت اسرائيل هرگز سرزمين هاي فلسطيني را كه در نيم قرن گذشته اشغال كرد، بر نمي گرداند. شارون به اين حرف ها خنديد كه اگر سياست وي براي گسترش اشغال پايان نيابد، كمك آمريكا كاهش مي يابد يا متوقف مي شود. وي بادي به غبغب انداخت كه تمام دولت هاي آمريكا با شهرك هاي اسرائيل مخالفت كرده اند، اما كمك تمام عيار متوقف نشده است.
شركت كنندگان اروپايي بيلدربرگ كه از برخورد شارون خشمگين بودند، به شدت به شركت كنندگان آمريكايي گلايه مي كردند. اروپايي ها تماس هاي خشمگينانه اي با مقامات دولت خود و اسرائيل برقرار كردند.
يك هفته بعد در روز 26 مه، شارون حرفش را عوض كرد - دست كم به طور علني، وي به هم وطنان شگفت زده خود گفت مصمم است به توافق نامه صلح دست يابد و به اشغال كرانه باختري و نوار غزه پايان دهد.
اين اولين باري بود كه شارون كلمه اشغال را به زبان مي آورد - كه از جانب بسياري از اسرائيلي ها كه به دلايل مذهبي، مدعي تملك اين سرزمين ها هستند،مردود شناخته مي شود.
شارون در سخنراني اي خطاب به اعضاي خشمگين حزب متبوع خودليكود، كه از راديو اسرائيل پخش شد، گفت: «نگاه داشتن 5/3 ميليون نفر تحت اشغال براي ما و آنها بد است. نمي توان اين كار را تا ابد ادامه داد. آيا مي خواهيد براي هميشه در رام الله، جنين و نابلس باقي بمانيد؟»
تغيير لحن حيرت انگيز شارون در پاسخ مستقيم به فعاليت اعضاي اروپايي بيلدربرگ مشهود بود، زيرا وي از آن بيم داشت آمريكا براي مجازات اشغالگري اسرائيل، كمك هايش را كاهش دهد يا متوقف كند.
كساني كه انتظار داشتند وي راهي براي گريز از طرح «نقشه راه» بيابد كه رسماً آن را پذيرفته بود، به حرف هاي شارون با بدگماني توجه مي كردند، اما عده اي ديگر اميدوار بودند كه رهبر اسرائيل صادق باشد.
افرائيم اينبار20، مدير مركز بگين - سادات براي مطالعات راهبردي 21، در دانشگاه بار ايلان 22 در تل آويو گفت: «شارون عمل گراست. اگر شرايط ايجاب كند، وي تغيير مي كند.»
اما يوسي سريد23، عضو كنست 24 (پارلمان اسرائيل) كه بدبين تر بود، گفت: «شارون مي خواهد كه دولت آمريكا باور كند كه وي به طرح صلح پايبند است، در حالي كه هم پيمان هاي جنگ طلب وي تصور كنند وي اقدامي تاكتيكي براي آرام كردن اروپايي ها و آمريكايي ها كرده است.»
سريد در روزنامه يديعوت آهارونوت 25 نوشت: «آريل شارون دوست دارد ابهام آميز رفتار كند، زيرا در آن صورت كسي منظورش را نمي فهمد.»
استرزا26، ايتاليا
در سال 2004، بيلدربرگ مجددا خواهان آن شد كه آمريكايي ها ماليات ها را بالا ببرند و كمك خارجي را افزايش دهند، هر چند كه ايالات متحده بزرگ ترين كمك كننده و بدهكار جهان است.
در سال 2004 كه نشست بيلدربرگ در گراند هتل دس ايلس بوروميس27 در نزديك شهر استرزا در ايتاليا برگزار شد، برخي از قدرتمندترين نخبگان جهان توجه خود را به ماليات ها در آمريكا، كمك هاي خارجي اين كشور، اشغال عراق كه به طور فزاينده اي به خشونت مي گراييد و نقش سازمان ملل در تمام مناقشه ها در آينده معطوف كردند. اين نشست در روزهاي 6-3 ژوئن در اقامتگاه مجللي برگزار شد كه مشرف به درياچه ماجيوره28 بود.
پيش از اين نشست بيلدربرگ در يادداشتي معين كرده بود كه اعضاي آن عمدتا به روابط اروپا- آمريكا و در اين چارچوب، سياست آمريكا، خاورميانه، ژئوپليتيك خاورميانه، ناتو، چين، انرژي و مشكلات اقتصادي خواهند پرداخت.
در طول كنفرانس، از انگليس به دليل حمايت از تهاجم به عراق شديداً انتقاد شد. همچنين اين كشور را به علت نپذيرفتن يورو به باد انتقاد گرفتند. توني بلر، چند سال قبل، در نشست بيلدربرگ در ترن بري اسكاتلند پذيرش يورو را وعده داده بود.
اعضاي بيلدربرگ همچنين از افزايش درخواست ها در انگليس براي خروج از اتحاديه اروپا ابراز نگراني كردند.
همان طور كه انتظار مي رفت، از ايالات متحده به اين علت كه كمك هاي خارجي آن نسبت كمتري از توليد ناخالص داخلي آن را تشكيل مي دهد انتقاد شد. اين سومين نشست متوالي بود كه چندين دهه هم زباني تقريبا كامل آن تحت الشعاع دشمني بين آمريكايي ها، انگليسي ها و اروپايي ها قرار مي گرفت.
اولين نشانه تفرقه در صفوف آنها، در سال 2002 پديدار شد كه بيلدربرگي ها در شانتيلي در ايالت ويرجينيا نزديك واشنگتن تشكيل جلسه دادند. در آن زمان، اروپايي ها عصباني بودند كه ايالات متحده آماده تهاجم به عراق مي شد. دونالد رامسفلد، وزير دفاع كوشيد با وعده حمله نكردن «در سال جاري» آنها را آرام كند. در عوض، جنگ در مارس 2003 آغاز شد.
با اين حال، بيلدربرگي ها در هدف درازمدت خود براي تقويت نقشي كه سازمان ملل در تنظيم روابط جهاني ايفا مي كند، متحد بودند. به غير از اين هدف، ديگر مسائلي كه در دستور كار كنفرانس امسال بود، عبارت بودند از:
¤نخبگان انگليسي به رغم مخالفت داخلي فزاينده، موضوع عضويت انگليس را در اتحاديه اروپا به پيش ببرند.
¤منطقه تجارت آزاد قاره آمريكا بايد به اجرا درآيد و شامل كل نيمكره غربي شود، به استثناي كوبا تا زماني كه فيدل كاسترو زنده است. آنگاه اين منطقه به اتحاديه آمريكا تبديل مي شود كه مشابه اتحاديه اروپاست.
¤شكل گيري اتحاديه آسيا- اقيانوس آرام، سومين ابردولت، تا جهان براي سهولت اداره به كمك نخبگان بانك داري و شركت هاي جهان به سه منطقه بزرگ تقسيم شود. ايالات متحده و ساير نهادهاي مالي بين المللي بايد انعقاد اين پيمان هاي تجاري جهاني را تسهيل و آنها را اجرا كنند.
موضوع ديگري كه در كنفرانس امسال فراوان بحث شد، مفهوم برقراري ماليات مستقيم سازمان ملل بر مردم جهان بود. برخي بيلدربرگي ها براي تحقق آن دو پيشنهاد مطرح كردند:
ماليات بر نفت كه پس از استخراج اخذ شود و ماليات بر تراكنش هاي مالي بين المللي.
رهبران بيلدربرگ گرايش زيادي به ماليات بر نفت داشتند، زيرا هر كسي كه رانندگي مي كند، از حمل و نقل عمومي استفاده مي كند يا با هواپيما پرواز مي كند، نهايتاً اين ماليات را مي پردازد. اين ماليات افراد بيشتري را به نسبت كساني كه تراكنش هاي مالي بين المللي دارند، دربرمي گيرد.
در مورد عراق، بيلدربرگي هاي اروپايي بيشتر از اين ناراحت بودند كه ايالات متحده بدون اجازه سازمان ملل دست به تهاجم زد، تا اين حقيقت كه هزاران سرباز آمريكايي و عراقي كشته شده اند.
از رامسفلد كه نتوانست در نشست امسال شركت كند، اين خبر به گردهمايي رسيد كه ارتش آمريكا حالت دفاعي تري در عراق به خود مي گيرد و كمتر به عمليات تحريك كننده تر جست وجوي خانه به خانه و گسترده متوسل مي شود.
اما داگلاس فيس29، معاون رامسفلد در امور سياست، و ويليام لوتي30، قائم مقام معاون وي در امور خاور نزديك و جنوب آسيا، به نمايندگي از وي در استرزا حضور داشتند. ريچاردپرل، مشاور سابق پنتاگون و يكي از معماران اصلي جنگ عراق، نيز حاضر بود.
پرل، فيس و پل ولفوويتز31 از اواسط دهه 1990 طرح سياست خاورميانه اي را ريختند كه بعداً بوش، چني و رامسفلد آن را اتخاذ كردند.
بيلدربرگي هاي اروپايي همچنين به اين امر اعتراض كردند كه پنتاگون در حال بررسي كاهش شمار سربازان در آلمان بود و به سختي كوشيدند همتايان آمريكايي خود را براي مقاومت در برابر اين اقدام متقاعد كنند.
آنها استدلال مي كردند اين كار وحدت ميان آنها را تضعيف مي كند و صرف نظر از پيامدهاي نظامي، اقتصاد آلمان هر سال از ميليون ها دلاري كه سربازان آمريكايي در اين كشور خرج مي كردند، بهره مي برد.
مقاومت در انگليس در برابر يورو و عضويت در اتحاديه اروپا نگراني زيادي دربرداشت و آن را مانع تحكيم اين ابردولت دانستند.
شركت كنندگان بيلدربرگ جلسات سري خود را با خوبي و خوشي به پايان رساندند و با قايق تفريحي به جزيره زيبايي در درياچه ماجيوره رفتند. در ماه سپتامبر در اين جزيره بود كه جان الكمن32، جديدترين معاون شركت خودروسازي فيات، ازدواج خود را جشن گرفت.

منبع: کیهان

هرگاه بيلدربرگ ناچار مي شود فهرست خود را علني كند، يك اطلاعيه خبري را به آن مي افزايد. اين اطلاعيه خبري كه هرسال يكسان است برگزاري سري اين فعاليت عمومي را توجيه مي كند. فقط بند اول آن فرق مي كند كه دربرگيرنده مشخصات نشست جديد است. اين بند از اين قرار است:

قسمت قبلی

اسناد بيلدربرگ گزارش هاي آمريكن فري پرس را تأييد مي كند
تهديد شدن بيلدربرگ به پوشش رسانه اي گسترده در اروپا، به علت خودداري از عرضه فهرست شركت كنندگان و دستوركار نشست سري درشانتيلي درايالت ويرجينيا، بالاخره سبب شد تا اين گروه تسليم شود.
توني گاسلينگ يكي از تعقيب كنندگان اروپايي بيلدربرگ، به سرعت اسناد يادشده را با نمابر براي نشريه آمريكن فري پرس فرستاد. گاسلينگ يكي از بسيار افرادي دراروپاست كه با اسپات لايت- كه با حكم دادگاه تعطيل شد- واكنون آمريكن فري پرس براي فاش كردن فعاليت بيلدربرگ همكاري كرده است. سايت اينترنتي وي به نشاني www.bilderberg.org پوشش گسترده اي به اخبار اين گروه مي دهد.
بيلدربرگ كه اميدواربود با همكاري رسانه هاي عمده امريكا دراين سكوت خبري، اسرار خود را حفظ كند. حالا وقتي بيلدربرگ دراروپا تشكيل جلسه مي دهد، با پوشش خبري گسترده اي دررسانه هاي عمده روبرو مي شود كه اسپات لايت پايه گذار آن بود.
هرگاه بيلدربرگ ناچار مي شود فهرست خود را علني كند، يك اطلاعيه خبري را به آن مي افزايد. اين اطلاعيه خبري كه هرسال يكسان است برگزاري سري اين فعاليت عمومي را توجيه مي كند. فقط بند اول آن فرق مي كند كه دربرگيرنده مشخصات نشست جديد است. اين بند از اين قرار است:
«پنجاهمين نشست بيلدربرگ در شانتيلي در ايالت ويرجينيا برگزار مي شود. اين گردهمايي به مباحثي ازجمله تروريسم، تجارت، بازسازي در دوره پس از بحران، خاورميانه، آزادي هاي مدني، سياست خارجي آمريكا، راست افراطي، اقتصاد جهان و حاكميت شركت ها مي پردازد.»
اين موضوع ها را منبع آگاه بيلدربرگي از وست فيلدز مرتب به آمريكن فري پرس گزارش مي كرد.
فهرستي كه به زور از بيلدربرگ گرفته شد، طبق معمول ناقص است. هربار كه اين فهرست به شيوه اي به دست آمده است، شركت كنندگاني بوده اند كه ذكر نشده اند. مثلاً امسال آمريكن فري پرس توانست در طول نشست با اندرو پاري سيليتي 1 در وست فيلدز تماس بگيرد، هرچند كه اسم وي درفهرست بيلدربرگ نبود.
پاري سيليتي، مشاور امور خارجي سناتور چاك هگل (جمهوري خواه از ايالت نبراسكا) بود. هگل كه از شركت كنندگان هميشگي بيلدربرگ بود، امسال دراجلاس صلح سران كشورهاي آسيايي شركت كرده بود و پاري سيليتي به نمايندگي از وي در اين نشست حضور داشت.
در بيلدربرگ همواره نمايندگان روزنامه هاي بزرگ آمريكا و شبكه هاي خبري تلويزيوني شركت مي كنند. آنها درازاي حضور خود قول مي دهند چيزي گزارش نكنند. بيلدربرگ به اين شكل سكوت خبري كاملي را در ايالات متحده برقرارمي كند.
از جمله نمايندگان رسانه ها كه در نشست امسال شركت كردند، عبارت بودند از هوگلند (از افراد هميشه حاضر) و چارلز كراوت هامر2، ستون نويس هاي واشينگتن پست؛ ژان دوبلو3، ازفرانسه، سردبيرلوفيگارو؛4 جان برندر5 از نروژ، مديركل شركت راديو تلويزيوني نروژ؛ پل جيگوت، 6 دبير صفحه سرمقاله روزنامه محافظه كار وال استريت ژورنال؛ چارلي رز7، تهيه كننده شركت ارتباطات رز كه در راديوي سراسري برنامه دارد؛ توجر سيدن فادن از دانمارك، سردبير پليتيكن و كنت وايت8 از كانادا، سردبير نشنال پست9.
كنراد بلك، مالك مجموعه اي از نشريات در سراسر جهان از شركت كنندگان هميشگي است.
هرسال عده اي تازه وارد هستند كه بخشي از حاشيه نشينان بيلدربرگ را تشكيل مي دهند. حدوداً 100 نفر دائمي هستند كه سال هاست شركت كرده اند. افراد حاشيه نشين به اين علت دعوت مي شوند كه بيلدربرگ فكر مي كند چه بسا ابزار سودمندي باشند. اگر نباشند، كنار گذاشته مي شوند.
هنگامي كه داگلاس وايلدر10 فرماندار ويرجينيا بود، بيلدربرگ وي را فراخواند، زيرا اولين سياه پوستي بود كه در ايالات متحده به فرمانداري انتخاب شده بود. با اين حال و به رغم ورود ابتدايي وي به محافل بيلدربرگ، بلندپروازي هاي خيالي رياست جمهوري وي هرگز برآورده نشد.
وايلدر در دور اول نامزدي حزب دمكرات در سال 4198 شركت كرد، اما فقط يك درصد آراء را در ايالت نيوهمپشاير11 به خود اختصاص داد و بيلدربرگ او را كنار گذاشت. به همين شكل، كريستين تاد ويتمن در مقام فرماندار نيوهمپشاير دعوت و بعداً كنار گذاشته شد.
غيبت هگل به معناي بركناري او نبود، زيرا نماينده وي حضور داشت و اين سناتور اميدوار بود كه بتواند شركت كند. اما سرگرم انجام كارهاي بيلدربرگ در نشست وزراي دفاع كشورهاي آسيايي بود و موقعيت خوبي داشت.
بنابراين، اين تازه واردها مي توانستند ستارگان نوظهور بيلدربرگ باشند يا اخراجي هاي آينده و اين بستگي به رخدادها داشت: سناتور كي بيلي هاچيسون12 (جمهوري خواه از ايالت تگزاس) و جان لافالس13 (عضو دمكرات مجلس نمايندگان از نيويورك).
اما براي اولين بار، رؤساي هر دو حزب بزرگ به بيلدربرگ فراخوانده شدند. تري مك آليف14، رئيس كميته ملي حزب دمكرات و مارك راسيكوت15، رئيس كميته ملي حزب جمهوري خواه هر دو در بيلدربرگ شركت كردند.
رهبران احزاب دمكرات و جمهوري خواه اكنون مي دانستند بيلدربرگ از آنها چه مي خواهد. همچنين از مبالغ پول و نفوذ جهاني آن مطلع بودند.
ورساي، فرانسه
نشست ساليانه نخبگان جهاني در اواسط ماه مه با پنهان كاري آغاز شد. با اين حال، ما آنجا بوديم تا به پيشوازشان برويم و اتفاقات حاصل گردهمايي قدرتمندترين هاي جهان را كه براي بحث درباره مسائل مهم روز گردهم مي آيند، براي جهانيان فاش كنيم.
اختلاف بين شركت كنندگان آمريكايي و اروپايي بيلدربرگ بر سر تهاجم آمريكا به عراق و حمايت كوركورانه و تمام عيار آن از تجاوز اسرائيل عليه فلسطينيان گسترده تر شد. هنگامي كه چهره هاي برجسته بيلدربرگ، روز 14مه، وارد هتل مجلل پالاس تريانون16 شدند تا در نشست اين گروه بين 18-15 مه شركت كنند، معلوم بود كه اين موضوع ها بحث داغ نشست است.
موضوع ديگري كه در صدر دستور كار بيلدربرگ قرار داشت، پيشنهاد ارتشي مستقل از ناتو براي اتحاديه اروپا بود. برخلاف دو موضوع مهم ديگر، اين موضوع باعث رويارويي بين آمريكايي ها و اروپايي ها نمي شود. تمام آمريكايي ها با ارتش اتحاديه اروپا مخالف هستند كه بسياري از اروپايي ها هم مخالف آن هستند. رهبري جناح ضد ارتش اروپا بر عهده لرد جورج رابرتسون71، دبير كل ناتو است.
شيراك، رئيس جمهورفرانسه، در مقام رئيس دولت كشور ميزبان سخنراني پيشواز را، پنجشنبه 15 مه، در اولين روز كاري بيلدربرگ ايراد كرد. شيراك كوشيد تنش ها را تخفيف دهد و به اين نكته اشاره كرد كه به رغم اختلاف نظر درباره تهاجم به عراق، آمريكايي ها و اروپايي ها متحدان ديرينه هستند. فرانسه در زمره سخت ترين منتقدان جنگ بود و دولت آمريكا كمر به تنبيه فرانسوي ها بسته است.
آلمان و روسيه هم مانند بيشتر دولت هاي اروپايي منتقدان جدي بودند، اما حتي در حالي كه بيلدربرگ تشكيل جلسه داده بود، كالين پاول وزير خارجه براي برگزاري جلسات جبراني به اين دو كشور سفر كرده بود.
كارگران در فرانسه، به تعبير بيلدربرگي ها افراد بي مقدار، نشست سري ساليانه بيلدربرگ را در آن سال ساعت ها به تأخير انداختند. اعتصاب آنها در 13 مه باعث شد فقط يك پنجم پروازها، در فرودگاه بين المللي شارل دو گل و در فرودگاه قديمي تر اورلي18 در پاريس، بر زمين بنشيند.
ورساي فاصله كوتاهي از پاريس دارد. اين اعتصاب يك روزه به قدري موفقيت آميز بود- ميليون ها طرفدار اعتصاب در پاريس و شهرهاي ديگر به خيابان ها ريختند- كه تا پنجشنبه 19 مه تمديد شد.
ورود نامشهود كاركنان بيلدربرگ به تريانون از 13 مه آغاز شد. از ظهر روز بعد آنها آماده مواجهه با اعتصاب برنامه ريزي شده شدند. صبح پنجشنبه 15 مه، آخرين اعضاي بيلدربرگ در ليموزين هاي مشكي و دراز در پناه همراهي پليس و آژير خودروهاي آنها وارد هتل شدند.
بيلدربرگ برنامه ريزي كرده بود، ظهر 13 مه، هتل پالاس تريانون را تعطيل كند تا طبق معمول كارگزاران آنها بتوانند در غياب توده ها وارد شوند. در عوض هتل تريانون تا شبانگاه چهارشنبه به روي مردم باز بود و اوايل صبح پنجشنبه هتل تعطيل شد. آنگاه بيلدربرگ كار خود را آغاز كرد.
سه منبع آگاه در داخل هتل تريانون پالاس درباره رخدادها در اين اقامتگاه محصور در پناه نگهبان ها اطلاعات مفصلي را عرضه كردند.
بيلدربرگ در پيگيري هدف مشترك تأسيس دولت جهاني زير نظر سازمان ملل و نيز كنترل آن بر ثروت طبيعي كره زمين و تمام ساكنان آن همچنان متحد بود.
اما جنگ آمريكا با خشم شديدي روبه رو بود. اروپا، كه از دونالد رامسفلد وزير دفاع قول گرفته بود كه در سال 2002 به عراق حمله نكند، يك سال قبل با نقشه هاي جنگي آمريكا مخالفت كرده بود. اما اروپايي ها بيش از سال گذشته به جنگ علاقه نداشتند. با گوشه و كنايه مي گفتند: «اين همه سلاح هاي وحشتناك كشتار جمعي كجاست؟»
اروپايي ها همچنين درباره نقش آمريكا براي كنترل نفت عراق به نفع مردم عراق بدبين بودند. شركت كننده اي از اروپا با لحن تمسخرآميزي پرسيد: «چه كسان ديگي سود مي برند؟» سؤال اين بود: «آيا، از پول نفت عراق براي بازسازي چيزهايي استفاده مي شود كه آمريكايي ها ويران كردند؟ چند قرارداد پرسود نصيب اروپايي ها مي شود؟»
اما در ارتباط با سياست آمريكا در قبال خاورميانه احساسات از اين هم تندتر بود. زماني كه بيلدربرگ در ورساي گرد آمده بود، آريل شارون، نخست وزير اسرائيل، با لحن تحقيرآميزي نقشه راه صلح را كه بوش مطرح و ساير اعضاي گروه چهارگانه- سازمان ملل، اتحاديه اروپا و روسيه- تأييد كرده بودند، رد كرد.
پاول تازه با شارون ديدار كرده بود تا به او التماس كند طرح صلح را بپذيرد. اما شارون گفت كه مذاكره درباره برچيدن شهرك هاي اسرائيلي در سرزمين هاي فلسطيني اصلاً موضوعيت ندارد و آن را رد كرد.
شارون، در روزنامه جروزالم پست، هرگونه نظر درباره كاهش كمك آمريكا را مسخره كرد. وي گفت كه تا به حال هيچ كدام از دولت هاي آمريكا از شهرك هاي موجود در كرانه باختري و نوار غزه حمايت نكرده اند، يعني مناطقي كه اسرائيل پس از راه انداختن جنگ شش روزه در سال 1967 اشغال كرد.
يكي از اعضاي اروپايي بيلدربرگ با اشاره به تكبر شارون در برابر كشوري كه در خلال نيم قرن گذشته ميلياردها دلار به اسرائيل داده و چيزي در ازاي آن مطالبه نكرده است، به آمريكايي عبوس گفت: «شما احمق تر از آن هستيد كه وقتي كوتوله اي به شما اهانت كند، متوجه شويد.»
اين حقيقت به سرافكندگي آمريكايي ها در بيلدربرگ مي افزود كه طرح صلحي كه با گستاخي به پاول برگردانده شد، فقط خواستار اقدامات كوچكي از اسرائيل شده بود. در اين طرح فقط ازاسرائيل خواسته شده بود شهرك هايي را ترك كند كه از مارس 2001 در سرزمين هاي فلسطيني ساخته شده بود. در اين اقدام صلح اوليه،اسرائيل ملزم نشده بود از سرزمين هايي كه در سال 1967 اشغال و مساحت آن را دوبرابر كرد، عقب نشيني كند.
انديشه ارتش مستقل اتحاديه اروپا برخاسته از دلخوري آن از تسلط آمريكا بر ناتو بود. برخي مي گويند اين ارتش نيرويي جداگانه اما وابسته به ناتو و در كنترل آن باشد. اما مخالفان آن در اروپا و نيز ايالات متحده استدلال كردند كه نيروي جداگانه براي اتحاديه اروپا باعث مي شود انسجام نقش ناتو، همچون ارتش جهاني سازمان ملل، از بين برود.
ناتو بارها گفت مأموريت آن ديگر محدود به دفاع از اروپا نيست، بلكه به فرمان شوراي امنيت سازمان ملل در هر نقطه از جهان سرباز مستقر خواهد كرد. در آن زمان، صلح بانان سازمان ملل در 61 مأموريت در نواحي دورافتاده جهان حضور داشتند.

منبع: کیهان

بيلدربرگ چندين شكل از اين ماليات را پيشنهاد كرده است. نخست، ماليات 10 سنتي بر هر بشكه نفت را پيشنهاد كرد. در اين حالت، وقتي مردم باك خودروي خود را پر يا به هر شكل از نفت استفاده مي كنند، مستقيماً به سازمان ملل ماليات مي دهند. برقراري اضافه بها بر مسافرت هاي بين المللي زميني يا هوايي و ماليات بر نقل و انتقال هاي مالي بين المللي نيز پيشنهاد شد.

قسمت قبلی

بسياري از شركت كنندگان در مورد خيزش ملي گرايي در اروپا، كه موفقيت هاي انتخاباتي ژان ماري لوپن در فرانسه و تجديد حيات توده گرايي در هلند و دانمارك نشان دهنده آن بود، اتفاق نظر داشتند. آمريكايي ها موافقت كردند ايجاد جهان بدون مرز را پيگيري كنند.
اما در ارتباط با مسائل جنگ و سياست خارجي آمريكا در خاورميانه، از آمريكايي ها، سه روز تمام در جلسات رسمي و حتي در زمان استراحت بين جلسات، شديداً انتقاد كردند.
كيسيجر عبوس و سايرين ناچار بودند شاهد محكوميت سياست آمريكا باشند و دم برنياورند.
كار به جايي رسيد كه اروپايي ها از مطبوعات منفور خود، كه در سال هاي اخير تبليغات زيادي در مورد آنها كرده بودند، تمجيد كردند. اين جملات بازسازي دقيق سخناني هستند كه آمريكايي ها شنيدند:
«در اروپا نمي توان چنين سياست يك جانبه اي را در قبال خاورميانه اتخاذ كرد. اروپايي ها به علت پوشش خبري گسترده مطبوعات، از جنگ هاي گسترش طلبانه اسرائيل و اشغال بي رحمانه سرزمين هاي فلسطيني آگاه اند. آنها مي دانند كه به غيرنظاميان، زنان و كودكان، بدون هيچ هدف نظامي، چه ظلم هايي مي شود.
اروپايي هامي دانند كه هزينه دستگاه نظامي اسرائيل را آمريكا تامين مي كند. مي دانند كه ايالات متحده تامين كننده هواپيماها، تانك ها و سلاح هايي است كه در حمله به شهروندان بي گناه استفاده مي شود. با وجود آنكه توجيهي براي حملات نيويورك و واشنگتن در 11سپتامبر وجود ندارد، اروپايي ها مي دانند فلسطينيان به هر شكل كه بتوانند، مقاومت خواهند كرد.
به علت سياست غيرمنصفانه ايالات متحده در خاورميانه، ما اروپايي ها اكنون بايد متحد شما در جنگ با تروريسم باشيم.»
آمريكايي ها با چهره هاي درهم رفته و شانه بالا انداختن به اين انتقادات پاسخ مي دادند.
دولت آمريكا اين رگبار انتقاد را پيش بيني كرده و كوشيده بود با عرضه طرح صلح، با موضوع استقلال دولت فلسطين، آن را تخفيف دهد. آمريكايي ها به اروپايي ها اطمينان خاطر مي دادند اين فراتر از مواضع سابق آمريكاست كه صرفاً خواهان كشور فلسطيني بود.
اين طرح در زمان تشكيل جلسه بيلدربرگ، هنوز در مراحل پيش نويس بود، اما به اروپايي ها اطمينان مي دادند كه اين طرح در ماه جولاي منتشر مي شود.
بيلدربرگ از اين حقيقت خوشحال بود كه برقراري ماليات جهاني سازمان ملل علني شده است، بدون آنكه ملي گرايان فرياد اعتراض برآورند. اول بار من اين موضوع را سال ها پيش گزارش كرده بودم. آلن كيز1، سفير آمريكا در سازمان ملل در زمان رياست جمهوري ريگان، اين پيشنهاد را رد كرده بود و از آن زمان بحث گسترده در مورد آن آغاز شد.
بيلدربرگ چندين شكل از اين ماليات را پيشنهاد كرده است. نخست، ماليات 10 سنتي بر هر بشكه نفت را پيشنهاد كرد. در اين حالت، وقتي مردم باك خودروي خود را پر يا به هر شكل از نفت استفاده مي كنند، مستقيماً به سازمان ملل ماليات مي دهند. برقراري اضافه بها بر مسافرت هاي بين المللي زميني يا هوايي و ماليات بر نقل و انتقال هاي مالي بين المللي نيز پيشنهاد شد.
ماليات سازمان ملل، مانند ماليات بر درآمد فدرال، در ابتدا به اندازه اي اندك خواهد بود كه مصرف كننده اصلاً متوجه نمي شود. اما تثبيت اين اصل كه سازمان ملل مي تواند مستقيماً از مردم جهان ماليات بگيرد، براي بيلدربرگ حائز اهميت است. اين امر گامي بزرگ در راه تاسيس دولت جهاني به شمار مي رود. اعضاي بيلدربرگ به خودشان اطمينان مي دادند اين موضوع علني و با توجه يا مخالفت اندك عمومي بحث شود؛ البته ران پل هاي2 كنگره و مطبوعات ملي گرا استثنا هستند. اين اشاره اي به ران پل (جمهوري خواه از ايالت تگزاس) عضو توده گراي مجلس نمايندگان آمريكا و نشريه امريكن فري پرس3 بود كه در سال 2001 و پس از محكوميت قضايي اسپات لايت و ناشر آن يعني لابي آزادي، منتشر شد.
در اين نشست بيلدربرگ، تقاضاي اجراي برابري مالياتي مطرح شد- به اين معنا كه ايالات متحده بايد قوانين مالياتي خود را به گونه اي اصلاح كند كه بازتاب عادلانه تري از جوامع سوسياليست اروپايي باشد كه ماليات بالايي مي پردازند. مي گفتند ايجاد وضعيت مناسب مالياتي- به طور نسبي- توسط ايالات متحده براي اشخاص و شركت ها باعث «تجارت ناجوانمردانه» مي شود.
اروپايي ها همچنان از قانون جديد يارانه كشاورزي و اعمال تعرفه بر واردات فولاد ] به آمريكا[ براي محافظت از صنعت داخلي در برابر ورود فولاد ارزان شكايت داشتند و از براي اتخاذ رويه Fast ]Track رويه اي كه به رئيس جمهور آمريكا اجازه مي دهد معاهده هاي سنا تجاري با كشورهاي ديگر امضا كند كه كنگره مي تواند تصويب كند يا نكند، اما نمي تواند اصلاح كند] ناراضي بودند، چون به كنگره اجازه مي داد معاهده هاي تجاري ناقض قوانين حمايت از صنايع داخلي را تصويب نكند.
در اين نشست به اقدام بوش در بازپس گيري امضاي آمريكا از پيمان كيوتو، در زمينه گرم شدن جهان، انتقاد كردند. اقتصاددان ها هشدار داده بودند اين پيمان باعث بالا رفتن شديد تورم مي شود، اما هيچ مطالبه اي را از بيشتر كشورها مطرح نمي كند. اتحاديه اروپا كه متشكل از 15 كشور بود، از روي غرض ورزي، اين پيمان را روز اول ژوئن كه بيلدربرگ تشكيل جلسه داده بود، تصويب كرد.
اين امر باعث شد تا يكي از اعضاي نسبتاً مسن بيلدربرگ بگويد كه جورج بوش بدترين رئيس جمهور از زمان ]ريچارد[ نيكسون است. هرگز تمجيدي بالاتر از اين نثار بوش نشده است.
از زماني كه ناتو، در جريان تهاجم به يوگسلاوي، پنجاهمين سالگرد تاسيس خود را در واشنگتن جشن گرفت، اين سازمان به ارتش آماده سازمان ملل بدل شده است. اولين گلوله ناتو نه براي دفاع، آن گونه كه منشور سازمان مقرر كرده است، بلكه از روي عصبانيت در جنگي تهاجمي شليك شد. در آن زمان، رهبران اعلام كردند ناتو ديگر به اروپا محدود نيست، بلكه به عمليات نظامي در هر جايي از جهان، به دستور شوراي امنيت سازمان ملل مبادرت مي كند.
بيلدربرگ در حال تقويت دكترين ارتش جهاني و در عين حال تدارك اقدامات اوليه درباره سومين منطقه بزرگ نوظهور جهان، يعني اتحاديه آسيا- اقيانوس آرام، است.
اين منطقه اكنون با عنوان اپك- مجمع همكاري هاي اقتصادي آسيا- اقيانوس آرام4- شناخته مي شود. حتي در زماني كه بيلدربرگ تشكيل جلسه داده بود، يكي از اعضاي آن، سناتور چاك هگل (جمهوري خواه از ايالت نبراسكا)، در نشست وزراي دفاع كشورهاي آسيا و اقيانوس آرام شركت كرده بود. نهايتاً براي سهولت اداره جهان توسط دولت جهاني سه منطقه ابداع مي شود: اتحاديه اروپا، اتحاديه آمريكا و اتحاديه آسيا- اقيانوس آرام.
بيلدربرگ يك روز پيش از وقت معمول به نشست خود پايان داد و بعدازظهر يكشنبه 2 ژوئن وست فيلدز را ترك كرد. به طور عادي، بايد روز دوشنبه باهم خداحافظي مي كردند. احتمالا اين تصميم ناگهاني بود، زيرا به كاركنان شركت كنندگان بيلدربرگ، كه در واشنگتن استقرار داشتند، گفته بودند تا سه شنبه در دفتر حضور ندارند.
اروپايي ها به سكوت خبري رسانه هاي آمريكا رخنه مي كنند
بيلدربرگ در فراري دادن رسانه هاي جريان غالب در آمريكا موفق شده است- به استثناي امريكن فري پرس و اينسايت5- اما علاقه رسانه هاي اروپايي پابرجاست.
تمام نشريات در مريلند و ويرجينيا اطلاعيه مطبوعاتي اي دريافت كردند كه حاوي اطلاعاتي درباره برگزاري نشست و سابقه بيلدربرگ بود و اين اطمينان كه به پوشش خبري اين رخداد جهاني كمك قابل توجهي مي شود. اين اطلاعيه خبري با پيك براي واشنگتن پست، نيويورك تايمز و واشنگتن تايمز ارسال شد.
فقط واشنگتن تايمز پاسخ داد و دن دويل6، گزارشگر هفته نامه خبري خود به نام اينسايت، را فرستاد. نيويورك تايمز و واشنگتن پست هيچ كدام از بيلدربرگ بي اطلاع نيستند. هر دو روزنامه مدت هاست به بيلدربرگ نماينده مي فرستند و قول مي دهند چيزي چاپ نكنند.
شركت راديو تلويزيوني انگليس ]بي بي سي[ دو بار با من مصاحبه كرد؛ يك بار در وست فيلدز، حين نشست بيلدربرگ و بار دوم بعد از آن.
تلويزيون استار تركيه چند بار با من مصاحبه كرد. آنها نيز به نوبه خود به همكارانشان در اروپا كمك مي كردند.
آرويي تاپور 7 ، خبرنگار نشريه اي استونيايي به نام گستي پاوالي8 است. او كه در نيويورك مستقر است، با اتوبوس مسافربري به واشنگتن رفته بود و با قطار به شهر وين9 در ايالت ويرجينيا آمده و سپس با تاكسي خودش را به وست فيلدز رسانده بود. در اينجا، همان گونه كه انتظار داشت، نگهبان محوطه جلوي وي را گرفت. وي گفت راننده تاكسي از قرق شدن محل يكه خورده بود.
استوني پس از خلاصي از يوغ اتحاد شوروي سابق تدريجا به مطبوعات آزاد عادت مي كند.
اولين سوال بي بي سي اين بود كه آيا بيلدربرگ با انتقال محل برگزاري نشست به نقطه اي ديگر، مانع از دسترسي خبرنگاران اين شبكه به نشست شده بود. وست فيلدز به بي بي سي گفته بود جز چند عروسي، اتفاق ديگري در اين هتل نمي افتد. از من در مصاحبه اي زنده در اين باره پرسيدند.
به مردم انگليس گفتم كه بيلدربرگ با سابقه ديرينه در شنود تلفن من، در روزهايي كه در مكان نشست اين گروه هستم، احتمالا به اين پرسش و پاسخ گوش مي كند و اضافه كردم «آنها دروغ مي گويند.»
عبارت دروغ در اينجا به معناي كامل كلمه به كار مي رود. دروغ گفتن به معناي گفتن امري غيرواقع از روي اراده به منظور توانمند كردن خود، لطمه زدن به ديگران يا هر دو در اين مورد، وست فيلدز مي خواست حق دانستن را از مردم بگيرد.
گفتم: «بيلدربرگ اينجاست؛ نگهبان ها در قصر مستقر هستند.» پس از آن جزئيات دستور كار و افرادي را كه تا آن وقت حضورشان محرز شده بود به اطلاع شنوندگان رساندم.
تعداد زيادي از نشريات رقابتي شهرهاي اروپا با نشريه اسپات لايت، و اكنون آمريكن فري پرس كه با حكم دادگاه تعطيل شد، همكاري كرده اند تا رگبار تبليغات را متوجه بيلدربرگ كنند. اما بودجه بيشتر آنها محدود شده است، از اين رو بيشتر پوشش خبري نشست امسال در مطبوعات اروپا بايد بلندمدت باشد.
سياست پنهان كاري رسماً هويدا شد
دو اقدام جدي كمك كرد تا بيلدربرگ داوطلبانه فهرست رسمي شركت كنندگان و دستور كار خود را عرضه كند.
نيم ساعت قبل از ساعت 2 بعدازظهر پنجشنبه 30 مه، كه زمان مقرر براي خروج مردم عادي از هتل بود، دكتر رافائل جانسون10 سردبير وقت بارنز ريويو11، نشريه دو ماهانه چاپ واشنگتن كه با گرايش به تجديدنظر در زمينه تاريخ منتشر مي شد، به ميز بلندي نزديك شد كه كاركنان پوشه حاوي اسناد مختلف را به شركت كنندگان بيلدربرگ تحويل مي دادند.
جانسون توضيح داد دانشجوي دوره دكتراست و موضوع پايان نامه اش روابط بين الملل است و مقاله اش ماه ها بعد چاپ مي شود، زن تنومند سوئدي مكرراً گفت: «نه.»
پنج دقيقه قبل از زمان خروج، به ميز نزديك شدم و به مردي كه كت و شلوار تيره رنگ به تن داشت، گفتم: «من روزنامه نگار آمريكايي هستم. مي توانم نسخه اي از دستور كار بيلدربرگ و فهرست شركت كنندگان آن را داشته باشم؟»
زن مو طلايي تنومند سوئدي مرد ميان سال را كنار زد و گفت: «نه.»
من گفتم: «شما پشت درهاي بسته فعاليت هاي عمومي انجام مي دهيد.»
اين زن گفت: «نه اين يك نشست خصوصي است.»
گفتم: «در اين نشست مقامات دولتي از ايالات متحده شركت مي كنند و ماليات پردازان به آن يارانه مي دهند...»
مأمور امنيتي تنومند گفت: «وقت رفتن است.» دو مأمور در دو طرفم قرار گرفتند و مرا تا بيرون همراهي كردند.
مطبوعات وانمود مي كنند از بيلدربرگ چيزي نمي دانند
واشنگتن پست و نيويورك تايمز، كه در موارد بسياري در نشست هاي بيلدربرگ نماينده داشته اند، عدم پوشش خبري را بي اطلاعي عنوان كردند.
واشنگتن تايمز نوشت به علت جلوگيري از دسترسي به هتل وست فيلدز ماريوت نتوانست اخبار بيلدربرگ را به اطلاع عموم برساند. با اين حال، اينسايت، هفته نامه خبري آن، و در تدارك چاپ گزارشي مشروح خبرنگاري به محل فرستاد. متأسفانه، اينسايت اكنون ديگر منتشر نمي شود.
مسئولان هتل وست فيلدز ماريوت، واقع در شهر شانتيلي در ايالت ويرجينيا، از صحبت درباره دروغ خود در اين باره كه بيلدربرگ در اين هتل مجلل با تدابير امنيتي گسترده نشست برگزار نمي كند، خودداري كردند. وقتي در اين باره اصرار كردم، تلفن را قطع كردند.
مردي از بخش داخلي در روزنامه واشنگتن پست گفت: «مطمئن نيستم... واقعاً نمي دانم. اين نشست براي چيست؟»
خلاصه مختصري درباره نشست و شركت كنندگان برجسته آن اطلاعات دادم و وي مرا به آقاي كيمن ارجاع داد. در پيام گير تلفني ال كيمن12 همين درس تعليمات مدني را تكرار كردم.
مردي از بخش داخلي روزنامه نيويورك تايمز گفت: «نمي دانم كه خبر آن را منتشر مي كنيم يا نه، اما بررسي مي كنم.» وي نيز اظهار بي اطلاعي كرده بود و من تاريخچه مختصري از بيلدربرگ را گفته بودم.
با كيران اتلو13، مدير ارشد فروش هتل وست فيلدز، تماس گرفتم. زني كه خود را باربارا معرفي كرد، گفت وي نيست.
به او گفتم: «اسم من جيم تاكر است و براي نشريه آمريكن فري پرس بيلدربرگ را پوشش خبري مي دهم.» كاركنان وست فيلدز چند بار به من گفتند گروهي به اسم بيلدربرگ در آنجا نشست ندارد. ادامه دادم: «پنجشنبه 03 مه، كه بيلدربرگ در وست فيلدز تشكيل جلسه داد، به شبكه بي بي سي گفتيد كه چنين نشستي نداريم، فقط چند عروسي برگزار ميشود. چرا كاركنان وست فيلدز دروغ مي گويند؟»
باربارا قبل از اينكه تلفن را زمين بگذارد، گفت:«من، من، من واقعاً نمي توانم به اين سؤال پاسخ دهم- ببخشيد.»

منبع:کیهان

1-Alan Keves
2- 1- The Ron Pauls
3-American Free Press
4- APEC the Asian - Pacific Economic Cooperation
5- Insight
6- Dan Doyle
7- Arui Tapuer
8- Gesti paevalehi
9- Vienna
10- Raphael Johnson
11- The Barnes Review
12-Al Kayman
13- Kieran Atlow

در سال 2000، بيلدربرگ براي جلوگيري از فروپاشي برنامه تاسيس دولت جهاني اقدام چشمگيري به عمل آورد و در عين حال براي نوعي مداخله در خاورميانه برنامه ريزي كرد.
بيلدربرگ كه همواره جلسات خود را در پناه تدابير امنيتي و نگهبان هاي مسلح برگزار كرده است، امسال نيز ...

قسمت قبلی

سوسامرز1، گزارشگر نشريه دي مورگن، درباره قرق هتل پنج ستاره شاتودولك شنيده و آمده بود، زيرا فكر مي كرد موضوع به رقابت هاي جهاني فوتبال مربوط مي شود كه اروپا و انگليس را دستخوش هيجان زيادي كرده بود.
كريستوفر بولين، همكار من كه به زبان فرانسوي و چند زبان ديگر مسلط است، وضعيت را براي دوشيزه سامرز توضيح داد و ويژه نامه اي با عنوان چه كساني در شاتودولك پنهان شده اند؟ به وي داد، كه اسپات لايت منتشر كرده بود. اين ويژه نامه به قدري خواهان پيدا كرد كه صدها نسخه از آن تمام شد و طرفداران ناچار شدند آن را تكثير كنند.
دوشيزه سامرز و والتر دي بوك 2 همكارش به مجله شان اطلاع دادند كه براي تهيه گزارش از بيلدربرگ در شاتو مي مانند. گزارش آنها روز بعد درج شد. در اين حال، ديگر خبرنگاران انگليسي كه در نشست هاي پيشين بيلدربرگ با من همكاري كرده بودند، بار ديگر در بروكسل پديدار شدند و هرچه بيشتر اين نشست را گزارش كردند.
اما اين بار سخت ترين تدابير در بيلدربرگ به اجرا درآمد و اين گروه از اقدامات امنيتي معمولاً سخت خود نيز فراتر رفت.
اين تلاش ها از واشنگتن شروع شد كه بيلدربرگ كوشيد خبرنگاران را به كشوري اشتباه بفرستد. واشنگتن پست گزارش كرد كه نشست در فرانسه برگزار مي شود. گراهام، ناشر واشنگتن پست مي دانست اين دروغ است، زيرا وي در اين نشست در نزديك بروكسل شركت كرد.
مامور خشمگيني كه مانع هربوتس ديدير3شد و از وي بازرسي بدني كرد، گفت: بيلدربرگ مي دانست وقتي جزئيات نشست 18مه اعلام شود، اسپات لايت حضور دارد. ديدير در حين توزيع نسخه هاي اسپات لايت بين مردم مشتاق بازداشت شد.
بيلدربرگ كه پي برده بود محل نشست آن برملا شده است، كوشيد توجه خبرنگاران و طرفداران را به مقر ناتو در مركز شهر بروكسل جلب كند. كم مانده بود كه موفق شوند.
روز 29 مه، من براي بررسي هاي ابتدايي وارد بروكسل شدم. روز 30 مه، با مرد ميان سال و خوش برخوردي در هتل هيلتون هم صحبت شدم كه لباس متحدالشكل بيلدربرگ- كت و شلوار راه راه- به تن داشت و در اين هتل مستقر بود.
اين مرد گفت كه، برخي از افراد بيلدربرگ در شاتو خواهند بود، اما سايرين به علت كمبود جا (121 اتاق) در جاي ديگر اقامت مي كنند. آنها هر روز به مقر ناتو برده مي شوند تا كارشان را انجام دهند.
وي افزود: «مقر ناتو هدف شماست و موفق باشيد.»
من كه تجربه پوشش خبري سازمان امور مالياتي فدرال4 را داشتم و با ليبرال ها پالوده خورده بودم، تجربه كار با دروغگوها را داشتم، اما حرف هاي وي باور كردني به نظر مي رسيد.
تلاش ديگر براي پنهان ماندن اين بود كه هتل را به نام سازمان بيلدربرگ قرق نكنند. وقتي تلفن كردم كه اتاق رزرو كنم و گفتند كه شاتو اصلاً جا ندارد، گفتم قرار است در نشست گروهي به نام بيلدربرگ شركت كنم. هتل گفت هيچ گروهي به نام بيلدربرگ جا رزرو نكرده است.
بيلدربرگ بعد از قرق محل، اسم خودش را اعلام كرد. خودم را همچون يك پليس خوش برخورد جا زدم و پرسيدم آيا تدابير امنيتي براي اين مكان به دليل نشست بيلدربرگ اتخاذ شده است ماموران مخفي گفتند: «بله.»
نخستين باري كه به شاتودولك رفتم، يك گردشگر معمولي اما مشتاق بودم. آنجا كارمند هتل توضيح داد از چهارشنبه به بعد كارش متوقف مي شود، اما كساني كه سركار مي مانند، بايد كارت شناسايي عكس دار به سينه بزنند. اين مانند قرق كردن هاي هميشگي بيلدربرگ بود. همچنين معلوم شد كه شاتوچندين ويلا دارد كه براي اسكان كاركنان و شركت كنندگان ديگر استفاده مي شود.
براساس قرار قبلي، بولين توانسته بود چهارشنبه 31 مه وارد شاتو شود، اما مجبور شده بود تا ظهر روز بعد يعني اول ژوئن آنجا را ترك كند. بولين به من در هتل هيلتون زنگ زد و گفت نگهبان ها مستقر شده اند و چادري برپا شده است تا هويت شركت كنندگان را به هنگام ورود به شاتو پنهان كند.
اما تلاش براي جلوگيري از پخش اخبار نه در اينجا شروع شد، نه به پايان رسيد.
مارك دلكور5 اهل بروكسل يك ماه بود كه تماس هاي زيادي با من داشت. اين تماس ها از زماني شروع شد كه فقط فهميده بود كه تمام هواپيماها به سوي بروكسل پرواز مي كنند، در حالي كه مكان برگزاري نشست هنوز نامعلوم بود. دلكور اين اطلاعات را به رسانه هاي بروكسل نيز داد. همچنين دلكور و ديدير به 60 نفر ديگر اطلاع دادند كه معمولاً مي خواستند حضور داشته باشند.
دلكور توضيح داد: «آنها مرعوب شده اند. مطبوعات و مردم از بيكاري و ساير مجازات ها مي ترسند. با توجه به آنكه دولت به مطبوعات يارانه مي دهد، مي تواند جلوي انتشار گزارش را بگيرد.»
دمين ميرز6، نويسنده آزاد اهل لندن كه در سال 1998 با من در ترن بري همكاري كرده بود، به محض اينكه از راه رسيد به خبرنگاراني كه در نشريات محلي مي شناخت، تلفن كرد.
ميرز گفت در ابتدا همه از اطلاع از محل برگزاري نشست بيلدربرگ هيجان زده بودند. اما يك ساعت بعد، همه توضيح دادند كه از پوشش خبري بيلدربرگ منع شده اند.
قبلاً پليس تهديد كرده بود اگر ميرز آنجا را ترك نكند، وي را بازداشت مي كند، حتي اگر وي خارج از محدوده باشد. وي اين كار را نكرد و آنها هم وي را بازداشت نكردند.
اما كم مانده بود بولين دچار مشكل شود. ماموران امنيتي همه مدتي كه وي با لنز دوربرد از چهره هاي برجسته عكس مي گرفت، مراقب او بودند.
بولين گفت: «دو بي سر و پا مرا تعقيب مي كردند. هر جا مي خواستم عكس بگيرم، مانع مي شدند، اما معمولاً مي توانستم آنهارا جا بگذارم.»
بولين كه، به قول خودش، بي سر و پاها را جا گذاشته بود، دوربين خود را به طرف جورج سوروس7 و كارل بيلت گرفت.
بولين افزود: «آنگاه، رئيس ماموران امنيتي بلژيك به سمت من آمد و گفت اگر همين طور پشت سر مردم بدوي، حسابت را مي رسم.»
بولين جلوتر از پليس ها به رستوران كوچكي در گوشه مجتمع رفت تا بازداشت نشود. آنجا منتظر تاكسي شد كه وي را به ايستگاه قطار برد.
ديدير گفت وي تحت تعقيب نگهبان هاي مسلح به مسلسل بود. وقتي ايستاد، با بي سيم به نگهبان ها گفتند كه سؤالات خاصي از وي بپرسند. در آنجا وي متوجه شد كه سايت اسپات لايت در اينترنت زمان و محل برگزاري نشست بيلدربرگ را اعلام كرده بود.
آنها از ديدير كارت شناسايي خواستند. وي سه كارت به آنها داد- كه نشاني هاي متفاوتي داشتند. آنها با مشقت همه آنها را نوشتند.
همچنين افرادي از جبهه ملي8 در فرانسه و ملي گراياني از مجارستان و ساير كشورها حضور داشتند.
تعقيب من از 29 مه شروع شد كه شروع به بررسي اوضاع كردم. هميشه يك نفر، اما خيلي اوقات دو نفر، از كاركنان هتل وقتي در مكانهاي عمومي مي گشتم، دركنارم بودند.
بعدا معلوم شد كه تعقيب كننده اصلي شخصي به نام كريستف وت8، مدير مهماني و كنفرانس هتل بود. شخص ديگر آلن ون9 بينست، مدير غذا و نوشيدني بود.
ون بينست بعدا به ماموران امنيتي بيلدربرگ كمك كرد تا صبح روزي كه بولين هتل را ترك مي كرد، وي را اذيت كنند.
هتل چند مهمان باقيمانده را عصباني كرده بود. آنها در هنگام ترك هتل با صداي بلند اعتراض مي كردند كه ماموران پرسروصداي بيلدربرگ سراسر شب آنها را بي خواب كرده بودند. مردي از پرداخت صورت حساب اقامت خود سرباز مي زد، زيرا نتوانسته بود بخوابد.
بولين در صبح روزي كه بايد هتل را ترك مي كرد، در هتل مي گشت و تمام مدت تعقيب مي شد. كاركنان از وي خواستند هرچه سريع تر هتل را ترك كند. بولين خاطرنشان كرد كه زمان ترك هتل ظهر است، نه 11صبح. كاركنان هتل از وي خواستند در اتاقش بماند، اما وي از اجابت اين خواسته خودداري كرد.
با فرارسيدن زمان خروج، بولين در حين ترك هتل به شدت به اين رفتار اعتراض كرد. كاركنان هتل بسيار عذرخواهي كردند. تا آن وقت، آنها تبحر زيادي در عذرخواهي پيدا كرده بودند.
اما به رغم تمام اين اطلاع رساني نادرست، مرعوب و تهديدها، اخبار بيلدربرگ منتشر شد و از شركت كنندگان آن عكس گرفتند.
پس از انتشار گزارش دي مورگن و افزايش فشار بر بيلدربرگ براي اطلاع رساني، روزنامه نگاراني از سراسر اروپا به بروكسل سرازير شدند. همچنين يكي از ايستگاههاي تلويزيوني فرانسه برنامه اي طولاني درباره ورود شركت كنندگان بيلدربرگ پخش كرد.
منبعي آگاه در اتحاديه اروپا فهرست شركت كنندگان را در اختيار من گذاشت. آنگاه كاركنان بيلدربرگ شتابزده اطلاعيه مطبوعاتي هميشگي و بي خاصيت آن را آماده كردند مبني بر اينكه خبر خاصي نبود و فهرست شركت كنندگان وظيفه شناس نيز پيوست شده بود.
گوتنبرگ10، سوئد
بيلدربرگ در پاسخ به توجه ناخوشايند رسانه ها، اقدامات بي سابقه اي را اتخاذ كرد تا گردهمايي سر آن پشت درهاي بسته نزديك گوتنبرگ در سوئد پنهان باقي بماند. آنها در كواليتي هتل استنونگس11، واقع در جزيره اي نزديك گوتنبرگ اقامت كردند.
در سال 2000، بيلدربرگ براي جلوگيري از فروپاشي برنامه تاسيس دولت جهاني اقدام چشمگيري به عمل آورد و در عين حال براي نوعي مداخله در خاورميانه برنامه ريزي كرد.
بيلدربرگ كه همواره جلسات خود را در پناه تدابير امنيتي و نگهبان هاي مسلح برگزار كرده است، امسال نيز در خلال نشست دولت سايه جهاني، از 27-24مه، نزديك گوتنبرگ در سوئد، گروه ويژه پليس در محوطه كواليتي هتل استنونگس بادن گشت مي زد.
پليس سوئد كريستوفر بولين را، كه آن زمان خبرنگار اسپات لايت بود، در املاك خصوصي بازداشت كرد و با خودرو به محلي در فاصله 10كيلومتري برده و در آنجا رها كرد. خبرنگاري اروپايي به مدت چند ساعت بازداشت شد.
تنش ميان بيلدربرگ و انبوه پليس، ماموران امنيتي خصوصي و محافظان شخصي، به علت پوشش خبري گسترده رسانه هاي سوئدي بر اثر رايزني هاي قبلي من زياد بود.
روزنامه ها، مجلات و راديوها و تلويزيون ها ساعت ها در خلال نشست هاي بيلدربرگ با من مصاحبه كردند.
پوشش خبري هر روز مستمر بود. شمار زيادي از گزارشگران همكاري مي كردند تا عملا 24ساعته، مراقب ورودي ها باشند. بيلدربرگ حتي زير فشار پوشش خبري خصمانه نشريات بزرگ از عرضه فهرست شركت كنندگان و دستور كار خود سرباز زد. با اين حال، شركت كنندگان، با رويت، شناسايي شدند.
منابع آگاه در داخل بيلدربرگ و كساني كه در محافل بيلدربرگ در واشنگتن دي سيرفت و آمد داشتند، اسامي و اطلاعات بيشتري درباره رويدادهاي پشت درهاي بسته عرضه كردند. منبعي آگاه با قبول خطر فراوان بالاخره توانست از داخل اين اقامتگاه فهرستي دست نويس از اسامي و دستور كار در اختيارم بگذارد.
غيبت كارل بيلت، فرستاده سازمان ملل به بالكان و نخست وزير سابق كشور ميزبان، در نشست آن سال مشهود بود. بيلت كه مدت ها از چهره هاي برجسته بيلدربرگ بود، در نشست انجمن آسپن12- بازوي بيلدربرگ- در بروكسل شركت كرده بود.
حضور محمد نشاشيبي، وزير دارايي دولت خودگردان فلسطيني به رياست ياسر عرفات، برجسته بود. وي را رولان رسيه13 از مجله لبدو14 شناسايي كرد. رسيه گزارشي مفصل درباره لابي آزادي و سالها پيگيري اخبار مربوط به بيلدربرگ توسط اسپات لايت تهيه كرد.
در سال 2001، بيلدربرگ بيم آن داشت كه اتحاديه اروپا متلاشي شود. آنها انتظار داشتند انگليس تا سال 2001 عضو كامل اتحاديه اروپا شده و يورو را به جريان انداخته باشد. رهبر جديد ايتاليا كه با برنامه ريزي براي كاهش چشمگير ماليات، يورو را دچار مشكل كرده بود، مايه دردسر آنها شده بود.
بيلدربرگي ها همچنين مي ترسيدند كه ملي گرايان راست گرا درايالات متحده با كمك كشورهايي مانند برزيل، از تشكيل منطقه تجارت آزاد كشورهاي قاره آمريكا ممانعت كنند؛ اين پيشنهاد را بوش، رئيس جمهور آمريكا، مطرح كرده و قرار بود در سال 2005 اجرا شود.
بيلدربرگ با دستپاچگي به طرفداران اتحاديه اروپا در حزب محافظه كار دستور داد به محض اينكه پيروزي حزب كارگر در انتخابات 7 ژوئن صورت رسمي پيدا كرد، پذيرش پول مشترك را در صدر فهرست اولويت هاي خود قرار دهند. در آن زمان، درباره اين طرح به طور خصوصي با رهبران حزب كارگر مذاكره شده بود.
اين دستورها را كنت كلارك، عضو محافظه كار پارلمان انگليس و وزير سابق خزانه داري، ابلاغ كرد كه مرتب در بيلدربرگ شركت مي كرد. كلارك به كارزار بيلدربرگ براي تاسيس دولت جهاني علاقه زيادي داشت.
علت دستپاچگي بيلدربرگ چيزي بود كه شركت كننده اي آن را «انتقام مگي» خواند. در حالي كه بيلدربرگ در آن اقامتگاه پنهان شده بود، مارگارت تاچر، نخست وزير سابق انگليس، در گردهمايي حزب محافظه كار سخنراني مي كرد.
تاچر در گردهمايي آن سال گفت: «اساسي ترين موضوع در اين انتخابات، در واقع اساسي ترين موضوع فرا روي كشور ما اين است كه آيا انگليس دولت- ملتي آزاد و مستقل باقي بماند يا بايد در اروپايي فدرال تجزيه شود. شترسواري دولا دولا نمي شود، راه سومي وجود ندارد و فرصت ديگري هم نيست.»
حزب محافظه كار و نامزد نخست وزيري آن، ويليام هيگ15، با حزب كارگر توافق كرده بودند كه موضوع پيوستن به پول مشترك را از مباحثات انتخابات دور نگاه دارند. اما در عين حال، محافظه كاران استفاده از يورو را فقط براي فعاليت دوره بعدي پارلماني رد مي كردند. اين امر براي حزب كارگر و طرفداران اتحاديه اروپا در حزب محافظه كار، كه به اروپاي فدرال پايبند بودند، قابل قبول بود، زيرا نظرسنجي ها در آن زمان نشان مي داد دو سوم مردم انگليس با از دست دادن پوند يا واگذاري بيشتر استقلال با اتحاديه اروپا مخالف بودند. اين بين المللي گرايان زمان بيشتري مي خواستند تا اذهان انگليسي ها را براي پذيرش ابردولت و يورو آماده كنند.
مخالفت صريح خانم تاچر به رغم سرزنش حزب متبوع وي، بيلدربرگ را مجبور كرد به رهبران حزب محافظه كار و كارگر دستور دهند يورو را در صدر فهرست اولويت هاي پس از انتخابات قرار دهند. آنها نمي خواستند اين موضوع را از ابتدا به رغم مخالفت عمومي به پيش ببرند، اما احساس مي كردند دستشان رو شده است.
بيلدربرگ به اين علت مداخله خانم تاچر را «انتقال مگي» مي خواند كه، دولت سايه جهاني مقدمات سقوط وي را از مقام نخست وزيري فراهم آورده بود. وي در قبال واگذاري استقلال كشورش به اتحاديه اروپا و پيوستن به پول مشترك مقاومت كرده بود.
با اين حال، آثار سخنراني نيرومند و في البداهه خانم تاچر به مزاح گراييد. توني بلر نخست وزير انگليس كه عضو حزب كارگر بود، احساس كرد بايد استدلال كند كه تقسيم استقلال با اتحاديه اروپا و دست برداشتن از پوند به نفع يورو اقدامي ميهن پرستانه است؛ پوندي كه مظهر استقلال است.
هيگ، نامزد محافظه كاران، حزب كارگر را به علت حمايت از طرح هاي اتحاديه اروپا براي هماهنگ سازي ماليات ها در ميان كشورهاي عضو اتحاديه به باد انتقاد گرفته بود. رهبر حزب محافظه كار گفت اتحاديه اروپا در نظر دارد ماليات هايي مانند ماليات بر ارزش افزوده را هماهنگ كند و آن را به محصولاتي مانند كتاب، حمل ونقل و لباس تسري دهد.
هيگ در گردهمايي هاي انتخاباتي گفت: «حقوق و اختيارات زيادي از مردم انگليس با انعقاد اين پيمان به ديگران منتقل مي شود.»
كارگزاران حزب كارگر و ليبرال شتاب زده در مقام محكوم كردن هيگ براي ايجاد رعب و وحشت برآمدند و وجود هرگونه طرحي را براي هماهنگ كردن ماليات ها رد كردند. مقامات اتحاديه اروپا نيز اين موضوع را انكار كردند.
هيگ سندي درز كرده مربوط به اتحاديه اروپا نشان داد كه روزنامه گاردين چاپ لندن آن را سندي درباره اولويت هاي مالياتي توصيف كرد. در آن سند اتهامات محافظه كاران و هماهنگي برخي ماليات ها، مانند ماليات حاكم بر حقوق قابل انتقال بازنشستگي و ماليات هاي زيست محيطي، پيش بيني شده بود.

منبع:کیهان

9Alain Vanbinst
10Gothenburg
11 The Quality Hotel Stenungsund
12 The Aspen Society
13Roland Rossier
14LصHebdo
15 William Hague
1 Sue Somers
2 Herbots Didier
3 The Internal Revenue Service
4 Mark Delcour
5 Damien Mears
6 George Soros
7 The National Front
8Christophe Voet

كار گروهي باعث شد تا سد ورود به بيلدربرگ در اين ناحيه زيباي كوهستاني واقع در 70 كيلومتري ليسبون شكسته شود. با خودروي دو نفره گروه تلويزيوني كه از ليسبون آمده بودند، از هتلي كه در آن اقامت داشتيم به سزار پارك پنالونگا، كه بيلدربرگ هر روز آنجا تشكيل جلسه مي داد، مي رفتيم و برمي گشتيم.

قسمت قبلی

با كار گروهي نفوذ به بيلدربرگ ميسر مي شود
كار گروهي باعث شد تا سد ورود به بيلدربرگ در اين ناحيه زيباي كوهستاني واقع در 70 كيلومتري ليسبون شكسته شود. با خودروي دو نفره گروه تلويزيوني كه از ليسبون آمده بودند، از هتلي كه در آن اقامت داشتيم به سزار پارك پنالونگا، كه بيلدربرگ هر روز آنجا تشكيل جلسه مي داد، مي رفتيم و برمي گشتيم.
ما سه نفر همچنين براي ملاقات با پل لاكمن1، كه اخبار بيلدربرگ را در هفته نامه انگليسي زبان نيوز به خوبي پوشش مي داد، به ليسبون رفتيم.
گروه تلويزيوني انگليسي كه براي كسب اطلاعات بيشتر درباره بيلدربرگ، يك روز را در واشنگتن با من سپري كرده بودند، در ابتدا موافقت كردند كه اسامي خودشان و رسانه اي كه براي آن كار مي كردند- كه براي سراسر كشورشان برنامه پخش مي كند- چاپ شود. اما از آنجايي كه اميدوار بودند بتوانند، در ماه هاي آتي با چهره هاي بيلدربرگ مصاحبه كنند، در تصميم خود تجديدنظر كردند و خواستند از آنها فقط با اسامي جان و مايك ياد كنم. حالا مي توانم نام آن خبرنگار تلويزيوني را بگويم: جان رانسون2.
اين گروه انگليسي در پروژه 18 ماهه اي براي توليد يك مجموعه ويژه شش قسمتي، با موضوع نظم نوين جهاني، كار مي كرد. رانسون همچنين در حال نوشتن كتاب نامطلوبي به نام آنان3 بود كه چند فصل آن به بيلدربرگ و من مربوط مي شد، كه پر از اشتباهات و فحاشي هاي شخصي بود.
مايك نيز نگران بود كه اگر همكاري ما برملا شود، قدرت بيلدربرگ ورودشان را به ايالات متحده ممنوع كند.
پس از سه روز تلاش براي يافتن اقامتگاه كاركنان هتل محل برگزاري نشست بيلدربرگ، متوجه شدم آنها نزديك من هستند.
كارمند پذيرش در سرسراي هتل گفت كساني را مي شناسد كه آنجا كار مي كنند و مي تواند آنها را نزد من بياورد.
از پيش به آنها اطمينان دادم كه اسامي شان اعلام نمي شود، اخراج هم نمي شوند. پس از آن كمك زيادي كردند.
اما تلاش ها براي نفوذ به جلسات با شكست روبه رو شد، زيرا بيلدربرگ توانست، با اخطار به نگهبانان درباره صدور دستور تيراندازي به قصد كشتن و استفاده از تمام نيروي لازم، همه را بترساند. اين هشدارها از چند منبع اعلام شد.
ترتيب ملاقات با مردي را داده بودم كه قرار بود مرا با خودرو به مكان نشست بيلدربرگ ببرد و در گذر از ديوار و جنگل همراهم باشد. فقط يك راننده را اجير كرده بودم كه بيرون محوطه اقامتگاه بيلدربرگ منتظر بماند. اما عوارض طبيعي پيرامون پنالونگا و پليس هاي آن حوالي مستلزم آن بود كه كسي مرا همراهي كند.
پس از آنكه با هم قرار مفصلي گذاشتيم، راننده از من جدا شد. ظاهرا شايعه دستورتيراندازي به قصد كشتن باعث شد وي در تصميم خود تجديدنظر كند.
آيا دستور تيراندازي به قصد كشتن دروغ بود؟
هرنان دي بير4 ازمجله نيوز، روز 5 ژوئن كه در ورودي اقامتگاه بيلدربرگ قدم مي زد، به يكي از پليس ها گفته بود چقدر تدابير امنيتي ضعيف است.
آن مأمور پليس درپاسخ وي گفته بود كه چنين نيست و به تخته سنگ هاي روي تپه اشاره كرد كه تك تيراندازهايي در امتداد اقامتگاه مستقر بودند.
اين مأمور پليس گفته بود:«وقتي از منطقه ممنوع بگذريد، مي فهمند- شما همدست جيم تاكرهستيد.»
بيلدربرگ دام مي گذارد
بار ديگر، مأموران حفاظت نخبگان بيلدربرگ كاري كردند كه من درتعطيلاتم در پرتغال، تنها نباشيم. اما اين باعث نشد من از منابع ديوارهاي محصور نشست، اطلاعات كسب نكنم.
گزارشگراني كه ازلندن آمده بودند و با من همكاري مي كردند، تعجب كردند كه نگهبان فقط به ما اجاره داد، روز اول ژوئن، وارد اقامتگاه سزارپارك پنالونگا شويم، كه تقريباً خالي بود. اين دو گزارشگر تلويزيوني، مايك و رانسون و من انتظار داشتيم كه طبق معمول پليس، نيروي نظامي و نيروهاي امنيتي خصوصي زيادي در اطراف همه ورودي ها مستقر شده باشند. دركنار استخر ناهار خورديم، اما ظاهراً كاركنان عبوس اقامتگاه از نشستي بزرگ بي خبر بودند. ما كه گيج شده بوديم، محل را ترك كرديم.
طولي نكشيد كه خودرويي مشكي ما را تعقيب كرد و اين معما حل شد.مايك كه رانندگي مي كرد، كنار جاده توقف كرد و آن خودرو از كنار ما گذشت. درست بعد از آن، خودروي مشكي ديگري حدود 300متر عقب تر از ما توقف كرد، مايك به حركت ادامه داد. وخودروي يادشده نيز به حركت درآمد. مايك بار ديگر توقف كرد و اين خودرو هم حدود 100متر جلوتر ايستاد. مايك دور زد و درجهت مخالف حركت كرد و خودروي مزبور نيز همين كار راكرد.
درسمت راست، ديوار اقامتگاه سزار پارك پنا لونگا بود. مايك توقف كرد و آن خودرو هم توقف كرد.
مايك، از دور، از سزار پارك فيلمبرداري كرد.من از خودروي تعقيب كننده فيلم گرفتم.
آنگاه رانسون ادامه مصاحبه اي طولاني كه در واشنگتن آغاز شده را با من از سرگرفت.
مايك هم از خودروي تعقيب كننده فيلمبرداري كرد.
تعقيب كننده همچنان تا چند كيلومتر داخل شهر سينترا ما را دنبال كرد تا اينكه گزارشگران قانون شكني كرده و نزديك به يك بريدگي توقف كردند تا بتوانيم در صورت لزوم دريكي از دوجهت حركت كنيم. مأمور پليس به خودروي تعقيب كننده نزديك شد و به او اشاره كرد كه حركت كند. وي با پليس صحبت كرد و اجازه گرفت كه بماند.
ما سه نفري به خودروي تعقيب كننده نزديك شديم و شماره آن را ديديم:53- 02 -IZ پنجره ها بالا بود و درها قفل ، رانسون كارت شناسايي خود را نشان داد و فرياد كشيد كه از تلويزيون انگليس مي آيد و پرسيد چرا ما را تعقيب مي كنند. شخص تعقيب كننده دست تكان داد، اما چيزي نگفت.
وي تا 9كيلومتر ديگر ما سه نفر را تا هتل محل اقامت دنبال كرد. رانسون رفت تا ببيند كه آيا اتاق را گشته اند و من و مايك، درحالي كه تعقيب مي شديم، گشتي در شهر زديم و به هتل بازگشتيم.
شخص تعقيب كننده خودرو را درخيابان كنار هتل متوقف كرد و در پياده رو منتظر ماند.
سيه چرده بود و حدوداً 30ساله به نظر مي رسيد. از پله هاي هتل بالا رفتم. از نزديك استخر كه سمت راست قرارداشت. گذشتم و دوربينم رابين شاخه هاي درختان گذاشتم. شخص تعقيب كننده به پشت درختي دويد و ما بازي قايم باشك را شروع كرديم.
همين طور كه دوربين را تكان مي دادم، گفتم: «زود باش، لبخند بزن عزيزم.» مرد كوشيد اين كار را نكند، اما براي لحظه اي كوتاه، صورت عبوسش به پوزخندي ناخواسته باز شد و بعد دوباره به حالت اول برگشت.
چند ساعت بعد كه با قرار قبلي به هتل ديگري رفتم كه يك كوچه فاصله داشت، خودروي تعقيب كننده رفته بود.
وقتي رانسون و مايك نزد من آمدند، از دو مزاحم ديگر در سرسراي هتل خبر دادند. چگونه دانستند آنها مزاحم هستند؟ مايك توضيح داد: «از رفتارشان مي توان تشخيص داد.»
يكي يكي از هتل رفتيم، اول رانسون، بعد مايك و دست آخر من. اصلاً به آنها نگاه نكردم، اما از گوشه چشم متوجه شدم كه يكي از آنها مردي با موهاي مشكي و حدوداً 30 ساله و ديگري مردي مسن تر است- اما او تعقيب كننده قبلي نبود.
بدون آنكه به پشت سر نگاه كنم، به كافه اي رفتم كه يك كوچه با هتل فاصله داشت. ميزي نزديك به عقب سالن گرفتم و به در ورودي پشت كردم. پس از پنج دقيقه، ناگهان به پشت سر نگاه كردم و متوجه شدم مزاحم جوان تر چند ميز دورتر نشسته است.
لبخند زدم و براي اين مزاحم به نشانه دوستي دست تكان دادم. مزاحم همچنان عبوس بود.
مزاحمان خيلي مؤدب نيستند.
بروكسل، بلژيك
بيلدربرگ امسال انضباط سختگيرانه اي درپيش گرفت از حضور جيمي لي هوگلند از واشنگتن پست جلوگيري كرد. بيلدربرگ در موارد نادر اعضاي دردسرساز را كنار مي گذارد، مانند اولين رئيس آن شاهزاده برنارد از هلند كه، در دهه 1950، درگير رسوايي فساد در ماجرايي شد كه شركت هواپيماسازي لاكهيد نيز در آن دست داشت.
در نشست امسال بيلدربرگ در شاتو دولك،نزديك بروكسل پايتخت بلژيك، منابع آگاه گفتند كه جلب توجه كمتر، يكي از دلايل كم شدن تعداد آنها در سال جاري بود، اما علت اصلي آن، برقراري انضباط بيشتر بود- مانند مورد جيمي لي هوگلند از روزنامه واشنگتن پست.
هوگلند، دستيار سردبير واشنگتن پست، از اعضاي پروپاقرص و منظم بيلدربرگ بود. وي در نشست هاي بيلدربرگ به دونالد گراهام كمك مي كرد. كاترين، مادر وي كه اكنون مرده است، پيش از مرگ كنار كشيد و دونالد جاي وي را در سمت ناشر واشنگتن پست گرفت، اكنون در نشست ساليانه، هوگلند، در طول روزهاي آخر هفته از 1 تا 3 ژوئن 2000، غيبت آشكاري داشت.
هوگلند وفادارانه سياست هاي بيلدربرگ را در نوشته هاي خود در ستون نظريات منعكس مي كرد. وي با وظيفه شناسي ستون هايي نوشته بود كه از نفتا، سازمان جهاني تجارت و تهاجم ناتو به يوگسلاوي حمايت مي كرد تا نشان دهد اين سازمان ارتش سازمان ملل شده است و درسراسر جهان، و نقاطي كه بيلدربرگ پنهاني معين كند، حضور مي يابد.
در اوايل سال 2000، كاركنان دفتر هوگلند اعلام كرده بودند كه وي آن سال در نشست بيلدربرگ شركت نمي كند. اما به گفته كاركنان بيلدربرگ علت اين ا مر، روز 21 مه، در ستون منتشر در واشنگتن پست، معلوم شد.
بيلدربرگ از مدت ها قبل، از كنگره خواستار تصويب روابط عادي تجاري دائمي با چين كمونيست شده و آن را گامي مهم براي ورود اين كشور به سازمان جهاني تجارت و ايجاد يك دولت جهاني خوانده بود. اما روز 21 مه، هوگلند كه مي دانست امسال در نشست بيلدربرگ شركت نمي كند، اين سوال را مطرح كرد كه آيا كنگره روابط عادي تجاري دائمي را تصويب مي كند يا قدري منتظر مي ماند.
بيلدربرگ قصد نداشت منتظر بماند.
هوگلند ابتدا به اين نكته اشاره كرد كه روابط عادي تجاري دائمي، راي به چگونگي رفتار دولت چين با شهروندان خود نيست. اين با استدلال جهاني گرايان مغاير بود كه تجارت با چين به نوعي باعث مهرباني بيشتر دولت با مردم مي شود و اينكه سياست هاي داخلي كشوري ديگر به نوعي به ايالات متحده مربوط مي شود.
هوگلند همچنين با نگراني چين را يك تهديد نظامي خواند كه مصمم است توانايي پكن را براي حمله به شهرهاي آمريكا با موشك هاي هسته اي حفظ كند و با اين كار به مخالفت با ايدئولوژي نخبه گراي جهاني برخاست. دكترين. جهانگرايي بيلدربرگ اين است كه وانمود شود چين تهديدي نيست و نگراني از فروش رايانه ها و ساير ابزارهايي كه براي كمونيست ها كاربرد نظامي دارد، بي مورد است.
هوگلند نوشت: «نمايندگان مجلس بايد با استفاده از معيار امنيت ملي، دولت را وادار كنند براي جلوگيري از شكست اين لايحه را پس بگيرد و بكوشد تا شرايط استراتژيك و جزئيات تجاري مهيا شود.»
با وجود آنكه هوگلند نگفت كه هرگز نبايد با چين قرارداد تجاري بست، درخواست وي براي تاخير و توجه وي به پيامدهاي نظامي، طبق معيارهاي بيلدربرگ، نافرماني تلقي مي شود.
منبع آگاهي گفت: «نمي توان گفت كه آيا بيلدربرگ هوگلند را به اين علت اخراج كرد كه مي دانست وي چه موضعي اتخاذ مي كند يا آيا آنچه وي نوشت، عقيده واقعي خودش بود، زيرا قبل از نوشتن آن ستون مي دانست چند روز بيشتر در بروكسل نخواهد بود.»
اما وي خاطرنشان كرد مسئولان ارشد روزنامه هاي عمده - واشنگتن پست، نيويورك تايمز، لس آنجلس تايمز، هفته نامه هاي خبري و شبكه هاي راديو و تلويزيوني - پس از ياد كردن سوگند پنهان كاري در اين نشست ها شركت مي كنند. به گفته وي، آنها هرگز كلمه بيلدربرگ را نمي نويسند يا وجود آن را تصديق نمي كنند، اما انتظار مي رود از مواضع مناسب حمايت كنند.
هوگلند با طرح موضوع پيامد نظامي قرارداد با چين و درخواست تاخير در تصويب اين لايحه، پس از سال 1954، نخستين و كوچك ترين انحراف واشنگتن پست را سياست بيلدربرگ را رقم زد.
بانك هاي اروپايي به دستور بيلدربرگ حركت مي كنند
پس از صدور دستور بيلدربرگ مبني بر افزايش نرخ بهره درسال 2000 در سراسر جهان، بانك مركزي اروپا5 به سرعت به اين درخواست پاسخ داد. وقتي بانك مركزي اروپا نرخ پايه خود را، 8 ژوئن 2000، نيم درصد افزايش داد و واشنگتن پست، كه در اختيار بيلدربرگ است، اين كار را اقدامي جسورانه خواند؛ فقط پنج روز از صدور دستور بيلدربرگ مي گذشت. تحليلگران گفتند اين افزايش، نرخ بهره وام هاي بانك هاي تجاري را به 25/4درصد مي رساند كه بسيار زياد است، اما به مشكل يورو، پول مشترك اروپا، كمك مي كند.
بيلدربرگ خواستار افزايش نرخ بهره شد تا بر سود موسسات مالي افزوده شود و با كاهش سرمايه گذاري هاي اشتغال زا، بيكاري گسترش يابد. با افزايش بيكاري، دستمزدها كاهش مي يافت.
اعلام افزايش نرخ بهره با تغييري فني در چگونگي كار بانك مركزي اروپا همراه بود. اين بانك به جاي تعيين نرخي كه از بانك هاي عضو براي دريافت وام مي گيرد، نرخ حداقلي را تعيين مي كند و به بانك هايي وام مي دهد كه بيشترين بهره را بپردازند.
ويلم دويزنبرگ6، رئيس بانك مركزي اروپا، در اعلام افزايش نرخ بهره و سياست حداقل نرخ بهره، اين اقدامات را مساعدت خواند، كه به گفته تحليلگران، در زبان مبهم بانكي حاكي از افزايش بيشتر نرخ است.
تحليل گران از گفته دويزنبرگ مبني بر اينكه اين تغيير فني فضا را مساعد مي كند اين گونه برداشت كردند كه اگر بانك هاي عضو، نرخ بيشتري از حداقل نرخ جديد بپردازند، مي توان از افزايش نرخ بهره در آينده اجتناب كرد.
به هر حال، سود بانك ها بالا مي رفت و اشتغال كاهش مي يافت.
توماس ماير7 از گروه مالي گلدمن ساچه8 در فرانكفورت آلمان، اين اقدام جسورانه بانك مركزي اروپا را ستود.
هميشه نماينده اي از گلدمن ساچه در بيلدربرگ شركت مي كند. در سال 2000، جان تورنتون9 رئيس و توماسو پادوآ - شيوپا10 از اعضاي هيئت عامل بانك مركزي اروپا نيز در نشست بيلدربرگ شركت كردند.
ماير گفت: «اگر اين افزايش نرخ موثر باشد، به نفع ثبات بها و يورو خواهد بود. اين خطر هست كه كنترل نرخ بهره را از دست بدهند.»
تحليلگران گفتند نظام نرخ متغير به بانك مركزي اروپا كمك مي كند تا نرخ بهره را كنترل كند. ميزان پولي كه از بانك مركزي اروپا درخواست مي شود، هميشه 100 برابر حجم پولي است كه اين بانك مي خواهد براي كنترل نرخ بهره به نظام مالي وارد كند.
آنها افزودند براساس نظام جديد، كه بيشتر شبيه نظام فدرال رزرو ]بانك مركزي آمريكا[ است، متقاضيان موفق بايد بيش ا ز 25/4درصد بهره بپردازند كه باعث مي شود هزينه دريافت وام براي شركت ها و مصرف كنندگان بيشتر شود.
مقام بلندپايه اي از وزارت خارجه و از منابع آگاه قابل اعتماد قديمي گفت: «اين اقدام به بيلدربرگ اجازه مي دهد با كنترل بانك مركزي اروپا و توانايي خود براي دستكاري نرخ بهره، وضعيت اقتصادي را در اروپا تعيين كند - اينكه اشتغال و رفاه بالا باشد يا رشد اقتصادي كاهش يابدو در نتيجه بيكاري ايجاد شود - البته به شكلي كه به نفع انگيزه هاي خودخواهانه سرمايه گذاران بين المللي است.»
وي پيش بيني كرد اقدامات مشابهي در ايالات متحده و كانادا و - از طريق كميسيون سه جانبه - در ژاپن و ساير كشورهاي آسيايي اجرا شود.
وي گفت:«موضوع به كنترل جهاني مربوط مي شود.»
بيلدربرگ در نبرد براي حفظ سكوت خبري شكست مي خورد
بيلدربرگ مكاني را انتخاب مي كرد كه در آن ايالت به مطبوعات يارانه مي داد؛ خبرنگاران و مردم مرعوب مي شدند و كارزار وسيع اطلاع رساني نادرست به راحتي اجرا مي شد. با اين حال، در سال 2000، خدشه قابل توجهي درتلاش بيلدربرگ براي برقراري سكوت خبري ايجاد كرديم.
اين پيروزي زماني رخ داد كه نشريه اي بلژيكي به نام دي مورگن،11 كه در بروكسل منتشر مي شود، در صفحه اول خود گزارشي درباره نشست پنهاني بيلدربرگ در پناه نگهبان هاي مسلح در شاتودولك درج كرد. در صفحه 7 گزارش مفصل ديگري به همراه عكسي از دو شركت كننده بيلدربرگ در حال قدم زدن كنار درياچه چاپ شد.

منبع: کیهان

1 Paul Luckman
2 John Ronson
3 Them
4- Hernan De Beer
5 The European Central Bank ECB
6Willem Duisenberg
7Thomas Mayer
8The Goldman Sachs Group
9John Thornton
10Tommaso padoa-Schioppa
11DeMorgen

پيروزي در جنگ با يوگسلاوي به هر قيمت و نيز بنيان گذاري ساختار مالي بين المللي در صدر دستور كار بيلدربرگ قرار داشت. درحالي كه شخصيت هاي بيلدربرگ، در تاريخ6- 3ژوئن 1999، پشت ورودي هاي محصور و محفوظ اقامتگاه سزار پارك پنالونگا9 در پرتغال تشكيل جلسه داده بودند، سفارت يوگسلاوي بيانيه اي منتشر كرد كه در آن بيلدربرگ را...

قسمت قبلی

برخلاف سال هاي گذشته، درسال 8991 من نتوانستم به اين نشست رخنه كنم، اما نه به اين دليل كه تلاش نكردم. داوطلبي كه به دليل امنيت جاني واقتصادي بيش از اين نمي توانم وي را معرفي كنم، مرا ساعت 2 صبح روز15مه با ماشين به پشت اين اقامتگاه قصرمانند برد. روز قبل پشت ترن بري را گشته بودم.
هتل صدها متر از ورودي پشت فاصله دارد و راهي مستقيم از آن به دروازه مي رسد. به موازات اين راه، پرچيني داشت كه ارتفاع آن به كمر مي رسيد. تصميم گرفتم كه از اين پرچين همچون حفاظي براي نزديك شدن به ترن بري استفاده كنم. راننده ام با چراغ خاموش حدود 100متر دراين مسير پيش رفت.
روي ديوار رفتم وظاهراً كسي متوجه نشده بود. اما وقتي حدود 50متر رفتم، چراغ ها روشن شد و صداي روشن شدن خودرو آمد. ديگر سعي نكردم خودم را پنهان كنم و به سوي ديوار دويدم. راننده ام خودرو را، با چراغ هاي خاموش، به آرامي نزديك من آورد و من به داخل آن پريدم، وي باچراغ خاموش راه افتاد. وقتي از ديدرس آنها دور شديم، چراغ ها را روشن كرد. طبق قرار قبلي وارد رستوران وكافه كوچكي شديم كه با خودرو فاصله اندكي از ترن بري داشت، اما براي پياده روي دور بود. من كه مي دانستم كاركنان ترن بري در اينجا خستگي درمي كنند، آن هفته وقت زيادي را آنجا گذراندم تا منابع مناسبي پيدا كنم.
تلاش من براي نفوذ با چنان شكستي روبه روشد كه ناچار شديم حدود يك ساعت صبر كنيم- تا ساعت 3- تا زمان قرار فرابرسد. منبع، درست سر وقت آمد.
در واقع، اين منبع نماينده چند اسكاتلندي بود كه ازماه ها قبل مي دانستند اتفاقي شوم در ترن بري درشرف وقوع است. آنها شايسته سپاس گزاري هم ميهنان خود و جهانيان هستند.
بيشتر آنچه درباره نشست سال 1998 بيلدربرگ مي خوانيد، حاصل گفته هاي اين منبع است
-گوش ها و چشم-هاي ما داخل ترن بري.
تدابير امنيتي
تدابير امنيتي بيلدربرگ همانند تدابير امنيتي دراجلاس سران كشورهاست. اما امسال بدگماني درباره پنهان كاري به حد اعلا رسيد.با اين حال، تمام تدابير امنيتي دنيا هم نمي توانست از رسيدن خبربيلدربرگي هاي سال 1998 به مردم ممانعت كند.
درخلال دست كم 15سال گذشته كه اين حقير روزنامه نگار بيلدربرگي ها را در آمريكاي شمالي و اروپا تعقيب كردم، آنها همواره از چهارشنبه هفته ديدار، مكان برگزاري نشست را قرق مي كردند.
پيشتر به همه مهمان هاي ديگر هتل مي گفتند كه بايد صبح چهارشنبه هتل را ترك كنند.
تاشب چهارشنبه، اين اقامتگاه از همه افراد به غير از كاركنان و شركت كنندگان بيلدربرگ، تخليه مي شد. دراين چهارشنبه ها، اطلاعات زيادي به دست مي آمد، زيرا كاركنان پيش قراول بيلدربرگ مي آمدند و مستقر مي شدند.
ساعت 5/11چهارشنبه روز 13مه وارد ترن بري شدم و مي دانستم بايد پيش از اقامت درمهمان خانه گلندريشاگ 1 درشهر جيروان 2 چند ساعت درآن حوالي منتظر بمانم. ماتيو براونينگ، سردبير و ناشر مجله ويك آپ 3، مرا با ماشين خود به آنجا برد.
از اينكه دو مأمور پليس با لباس متحدالشكل در بدو ورود به استقبال ما آمدند، تعجب كرديم. آنها توضيح دادند ترن بري به علت نشستي خصوصي به روي مردم بسته است.
من پرسيدم:«آه؟ آيا نشست بيلدربرگ اينجاست؟»
مأمور پليس با لبخند پاسخ داد: «بله».
آنها براي بررسي سابقه كارت شناسايي خواستند.
خواستم پاسخ دهم، كه مأمور به ميان حرفم پريد:«فقط بايد راننده را شناسايي كنيم؛ شما را مي شناسيم.»
همان طور كه مأمور پليس گواهينامه رانندگي براونينگ را بررسي مي كرد، من كه متوجه نوشته هاي روي ورقي در دست وي شده بودم، پرسيدم: «من كي ام؟»
لبخند زد.
«اسم من جيم تاكر است.»
مأمور پليس گفت: «بله، از اسپات لايت. مي دانم سال هاست به نشست هاي بيلدربرگ مي آييد.»
«بله، اما خوشامدگويي آنها گرم نيست.»
با شنيدن اين حرف، وي خنديد و گفت فقط از دستورها اطاعت مي كند. تصور مي كردم كه مي دانست- و متأسف بود- كه چه كار مي كند: محافظت از دسته اي بين المللي گرا كه مي خواستند استقلال كشورش را غصب كنند.
درحالي كه اجباراً محل را ترك مي كرديم، گفتم: «سلام مرا به ديويد راكفلر، هنري كيسينجر و توني بلر- وي نيز اينجا خواهد بود- برسانيد.»
مأمور پليس لبخند زد و به نشانه خداحافظي دست تكان داد.
در مهمان خانه گلندريشاگ، با اتفاق شگفت انگيزي روبه رو شديم. گلندريشاگ يكي از صدها اقامتگاه كم هزينه در اين ناحيه است كه فقط تختخواب و صبحانه در اختيار مسافران مي گذارد (تلفن در اتاق نيست؛ دستشويي بيرون اتاق است.)
كيت و فيندلي مكينتاش4، مالكان مهمان خانه، گفتند شخصي به نام ريچارد گريو5 شب قبل مهمان آنها بود و براي توزيع مطالبي در نقد بيلدربرگ به ترن بري رفت. وي وكيل و مشترك اسپات لايت بود.
خانواده مكينتاش گفتند پليس وي را بازداشت كرده، خودرو و خودش را گشته و محل اقامتش را سؤال كرده بود. گريو، با خاطري آزرده، به گلندريشاگ بازگشت و وقايع را تعريف كرد.
من اصلاً گريو را نمي شناختم، و شگفت انگيز بود كه هر دو در جست وجوي بيلدربرگ به مهمان خانه گلندريشاگ رفتيم. بعداً گريو روايت خانواده مكينتاش را تأييد كرد. اما آنها نگران بودند كه بيلدربرگ به چشم توطئه به اين ماجرا نگاه كند.
فيندلي مكينتاش بنايي را مي شناخت كه شش ماه اخير ورودي هايي را مسدود كرده بود كه قرار بود در طول نشست بيلدربرگ بسته باشد. اين فقط بخشي از تدابير امنيتي بود.
روز جمعه 15مه، كه نشست بيلدربرگ در جريان بود، پليس كمپبل توماس6 خبرنگاري را كه اين رويداد را براي روزنامه اسكاتلندي ديلي ميل7 گزارش مي كرد، بازداشت كرد. با وي با خشونت برخورد كردند، به او دستبند زدند و هشت ساعت نگاه اش داشتند.
سينترا8، پرتغال
نخبگان جهان در سال 1999 طرح نظم نوين اقتصاد جهاني را اعلام كردند. البته سال ها بود كه طرح هاي اوليه آن در مرحله تدوين بود.
پيروزي در جنگ با يوگسلاوي به هر قيمت و نيز بنيان گذاري ساختار مالي بين المللي در صدر دستور كار بيلدربرگ قرار داشت. درحالي كه شخصيت هاي بيلدربرگ، در تاريخ6- 3ژوئن 1999، پشت ورودي هاي محصور و محفوظ اقامتگاه سزار پارك پنالونگا9 در پرتغال تشكيل جلسه داده بودند، سفارت يوگسلاوي بيانيه اي منتشر كرد كه در آن بيلدربرگ را عامل حمله بدون دليل به كشورش معرفي كرد. اين بيانيه مبتني بر حقايقي بود كه من در تاريخ 10 مه 1999 در اسپات لايت نوشتم:
¤ ناتو به كشوري حمله كرد كه تهديدي محسوب نمي شد و با اين كار نقش تعريف شده خود را همچون يك سازمان دفاعي نقض كرد.
¤ ناتو درجديدترين نشست سران كشورهاي عضو خود در واشنگتن اعلام كرد اكنون مي تواند درهر جايي از جهان وارد عمل شود و به خصوص از خاورميانه نام برد.
¤ دراين اجلاس، ژاك شيراك، رئيس جمهور فرانسه گفت ناتو فقط به دستور شوراي امنيت سازمان ملل وارد جنگ مي شود.
روي هم رفته، اين امر به روشني نشان مي دهد كه ناتو اكنون ارتش جهاني سازمان ملل است. اما شخصيت هاي بيلدربرگ به يكديگر مي گفتند ناتو براي اعتبار خود بايد در جنگ با يوگسلاوي پيروز شود. درعين حال، كلينتون درحال رايزني با فرماندهان نظامي آمريكا، درباره طرح جنگ زميني، بود. فاصله كلينتون و بيلدربرگ فقط به اندازه يك تماس تلفني بود.
درهمان روزي كه اسلوبودان ميلو سوويچ 10،رئيس جمهور يوگسلاوي، تقاضاي ناتو را براي تسليم پذيرفت تا مانع از خون ريزي بيشتر شود، مانند كشته شدن صدها نفر در بمباران مراكز خريد و بيمارستان ها، ناتو همچنان به عمليات بمباران هوايي ادامه مي داد.
ازمقر بيلدربرگ با مسكو و بلگراد تماس هاي تلفني برقرار شد. بيلدربرگ به كمك عاملان خود يعني سازمان ملل و ناتو، ارتش جهاني آن، درجنگي كه آغاز كرده بود، پيروز شد.
تانيوگ 11خبرگزاري يوگسلاوي اعلام كرد بيلدربرگ جنگ در بالكان را درسال 1996 طراحي و پارسال درنشست خود دراسكاتلند به روز و قطعي كرد. اين خبرگزاري به نسخه يوگسلاويايي مجله وويسكا 12 استناد كرد.
وويسكا نوشته بود كه روزنامه نگار مستقل آمريكايي اين گروه را برملا و رهبران آن را شناسايي كرده بود.
دراين نشريه آمده بود كه براساس طرح اصلي جنگ، نخستين اقدام بازداشت جنايتكاران جنگي از ميان صرب ها بود تا واكنش شديدي را برانگيزد كه بتوان از آن براي توجيه ورود به جنگ استفاده كرد. ناتو كه نتوانست واكنش مخاصمت آميزي را برانگيزد، به هر صورت دست به حمله زد.
كنت كلارك 13، عضو پارلمان انگليس و وزير خارجه سابق خزانه داري اين كشور، درنشست سال 1999 بيلدربرگ خواستار ساختار مالي بين المللي جديدي شده بود.
كلارك به همكاران بيلدربرگي خود گفت جهان بايد سه واحد پولي منطقه اي اصلي داشته باشد. نخستين واحد پولي اكنون درجريان است يوروي اروپا، وي گفت انگليس به واحد پول مشترك اروپا خواهد پيوست. كلارك خاطر نشان كرد كه بهتر است انگليس شاهد تضعيف ارزش پوند باشد تا استفاده از پول مشترك برايش آسان تر شود. كلارك از اعضاي محافظه كار و مخالف پارلمان است كه همراه با توني بلر، نخست وزير انگليس از حزب كارگر و ديگر عضو گروه بيلدربرگ، خواهان واگذاري بيشتر استقلال انگليس به اتحاديه اروپا شد.
به گفته كلارك، گام بعدي ابداع واحد پول بزرگ منطقه دوم در نيمكره غربي است. با دلاري شدن14 اقتصاد كشورهاي آمريكاي لاتين، «آمريجو15» پديد مي آيد. پاناما، درسال 1994، پول خود را رها كرده وبه استفاده از دلار روي آورده بود. آرژانتين و برزيل نيز استفاده يك جانبه از دلار را بررسي مي كنند،هرچند كه درحال مذاكره باشوراي فدرال رزرو هستند. درآن زمان، كلارك ابراز اميدواري كرد كه پول مشترك نيمكره غربي به زودي به واقعيت بپيوندد. وي افزود واحد پولي مشتركي بايد براي منطقه آسيا -اقيانوس آرام ابداع شود.
كلارك در بيلدربرگ گفت نسل بعد به سختي باور مي كنند كه قبلاً در جهان اين همه واحدهاي پولي بود و هر كشور پول خاص خود را داشت. بخشي از ساختار جديد، كه كلارك از آن صحبت كرد، شامل تاسيس سازمان هاي فراملي براي مواجهه با نشيب و فراز سه واحد پولي اصل بود. وي خواستار تعيين وزير دارايي جهان در سازمان ملل شد.
همكاران بيلدربرگ متفق القول بودند كه واحدهاي پولي منطقه اي نوظهور، كه به هيچ كشوري تعلق ندارد، نقش عمده اي در از بين بردن ملي گرايي و مفهوم كهنه استقلال خواهدداشت.
بخش اعظم اين سخنان درچارچوب بحث هايي درباره اقتصاد جديد و بازارهاي نوظهور مطرح شد كه بخشي از دستور كار بود. ديگر موضوع هايي كه در دستور كار رسمي قرار داشت. عبارت بود از رابطه بين آمريكا و اروپا در دوران تغيير، سياست اروپا و سياست آمريكا.
براي نخستين بار، دو نماينده از روسيه شركت كرده بودند: ليليا شويسو16 و دميتري ترنين17، كه هردو از دفتر بنياد كارنگي درمسكو آمده بودند. مقر بنياد كارنگي در آمريكاست و شعبات آن از گذشته هاي دور بازوي بيلدربرگ بوده اند. جسيكا ميتوز18، رئيس مؤسسه صلح بين المللي كارنگي، به نشست بيلدربرگ برگشت.
روس ها اطمينان داشتند كه دلار هاي بيشتري (عمدتا از آمريكا) از طريق سازمان هايي مانند صندوق بين المللي پول و بانك جهاني وارد اقتصاد نابسامان آنها خواهدشد.
راكفلر و سرمايه گذاران بيشماري به اين منظور به سينترا آمده بودند تا بشنوند كه ماليات پردازان آمريكايي عهده دار پرداخت سود وام هايي مي شوند كه به كشورهاي داراي بحران اعتباري اعطاء كرده اند.
در خلال بحث درباره سياست آمريكا، رهبران بيلدربرگ اظهار اطمينان كردند كه همچنان كنترل كاخ سفيد را در دست خواهندداشت. آنها به اين نكته اشاره مي كردند كه جورج دبليوبوش، فرماندار تگزاس كه احتمالا نامزد حزب جمهوريخواه خواهدبود، پسر جورج اچ دبليوبوش، رئيس جمهور سابق و از اعضاي كميسيون سه جانبه است.
اما وضع ال گور، معاون رئيس جمهور و نامزد احتمالي حزب دمكرات، چگونه خواهدبود؟ يكي از اعضاي بيلدربرگ با پوزخند اطمينان آميزي گفت: پدر (كلينتون) با وي صحبت كرده-است.»
در حقيقت بيلدربرگ از سالهاي رياست جمهوري دوايت آيزنهاور بر كاخ سفيد نفوذ مستقيم داشته است. بيشتر رؤساي جمهور عضو دست كم يكي از اين دو گروه بوده اند و همه آنان نمايندگاني به نشست هاي بيلدربرگ فرستاده اند تا دستورهاي خود را دريافت كنند.
بيلدربرگ ساختار مالي ابداع مي كند
كنت كلارك نماينده پارلمان انگليس گفت بيلدربرگ، درسال 1999، براي ابداع ساختار مالي جهاني فعاليت مي كند.
كلارك در حضور پنج گزارشگر در واشنگتن با صراحت تعحب آوري درباره گروه سري بيلدربرگ صحبت كرد و اين در حالي بود كه مدت كمي به گشايش نشست، در پشت درهاي بسته در پناه نگهبان ها در سينترا، مانده بود.
كلارك گفت بيلدربرگ رهبران سياسي و اقتصادي را براي مذاكرات غيررسمي و غيرعلني گردهم مي آورد. وي افزود: «بحث هاي زيادي درباره بهبود ساختار مالي جهاني مطرح مي شود.»
به گفته كلارك موضوع مورد بحث، دلاري شدن است كه در چارچوب آن، آرژانتين و ساير كشورهاي آمريكاي جنوبي به نفع دلار آمريكا، پول خود را از گردونه خارج مي كنند. آيا اين به معناي آغاز واحد پولي مشترك براي نيمكره غربي و سپس جهان است؟
كلارك پاسخ داد: «روزگار عملي كردن اين فكر فرا رسيده است. فكر مي كنم در آينده نزديك اتفاق بيفتد. حتم دارم كه چنين چيزي رخ خواهد داد.»
وي خاطرنشان كرد: «آمريكايي ها نبايد از اين كه دلار پول مشترك نيمكره غربي شود، بيمناك باشند زيرا پاناما دلار را به جريان انداخته است و دلارهايي كه در داخل ايالات متحده در جريان است، بيش از دلارهايي است كه در خارج اين كشور دست به دست مي شود.»
حذف واحدهاي پول ملي از مدت ها قبل هدف گروه بيلدربرگ و كميسيون سه جانبه بوده است، زيرا اين كار نه فقط نماد مهمي از استقلال را از بين مي برد و زمينه را براي رؤياي تأسيس دولت جهاني آماده مي كند، بلكه از آنجايي كه فدرال رزرو دلار را براساس بدهي ماليات پردازان منتشر مي كند، اين پول براي مالكان فدرال رزرو بسيار سودآور است. فدرال رزرو متعلق به بخش خصوصي است.
كلارك يادآوري كرد: «وقتي نوادگان ما به گذشته نگاه مي كنند، از اين همه پول ملي در جهان تعجب مي كنند» وي ادامه داد مسلماً حذف پول هاي ملي در دستور كار نشست بيلدربرگ خواهدبود.
وي گفت انگليس به نفع يورو، پول مشترك اروپا، از پوند دست برمي دارد. به گفته وي، «يورو كاري تمام شده است.» اين نماينده پارلمان ابراز اميدواري كرد كه پوند ضعيف تر شود تا دوره گذر از آن مطبوع تر شود.
كلارك، خود را رهبر جناح طرفدار اتحاديه اروپا درمجلس عوام معرفي كرد.
بوق هاي تبليغاتي بيلدربرگ، پيشگام شادي براي نظم نوين جهاني
در سال 1999، كلينتون با جسارت دكترين بيلدربرگ را مطرح كرد كه قصد دارد كه سازمان ملل به دولتي جهاني با ارتشي جهاني، براي اعمال دستورهاي خود، بدل شود. اين موضوع در روزنامه ها درج شد تا همه بخوانند، اما بسياري در خواب بودند. تا زماني كلينتون، رهبران جديدبا ملاحظه كاري خواهان تأسيس دولت جهاني مي شدند. اما رئيس جمهور با جسارت صحبت كرد و كسي هم وي را به چالش نكشيد.
كلينتون در اروپا، مدت كوتاهي پس از نشست بيلدربرگ، روز 22ژوئن 1999، در نشست ناتو سخنراني كرد. وي وعده كرد: «صرف نظر از اينكه در آفريقا، اروپاي مركزي يا هر جاي ديگري زندگي مي كنيد، اگر شهروندان بي گناه را تعقيب كنند و بكوشند براي نژاد، خاستگاه قومي يا دين، آنها را بكشند، و اگر توقف آن در حيطه قدرت ما باشد، ما جلوي آن را خواهيم گرفت.»
اين سخنراني متعاقب ايجاد رويه اي علني در نشست سران كشورهاي عضو ناتو، در آوريل 1999، در واشنگتن بود كه در نشست بيلدربرگ در سينتراي پرتغال، در ژوئن همان سال، پيگيري شد. ناتو به اين حقيقت اعتراف كرد كه مأموريت ذكر شده خودرا در جايگاه يك سازمان دفاعي نقض كرد و در تنها عمليات جنگي خود، ظرف 50سال، به كشور مستقل يوگسلاوي هجوم برد، كشوري كه متضمن هيچ تهديدي نبود.
در نشست يادشده سران كشورهاي عضو ناتو، رهبران ناتو گفتند اكنون از اختيار عمل و حضور در سراسر جهان برخوردارند- اما فقط به دستور شوراي امنيت سازمان ملل. در نشست بيلدربرگ براين امر تأكيد و از آن تجليل شد. در اين نشست به ناتو دستور داده شد درخواست هاي خود را كمتر كند و جنگ را به پايان برساند، جنگي كه باعث سرافكندگي شده بود.
جيمي هوگلند نماينده واشنگتن پست در بيلدربرگ، در ستوني كه 27ژوئن 1999 نوشت، اين تحولات را ستود.
هوگلند نوشت: «رئيس جمهور قول آينده اي را مي دهد كه در آن آمريكايي ها آماده اند در صورتي كه بتوانند جلوي كشتارهاي دسته جمعي نژادي يا قومي را در داخل يا خارج از مرزهاي كشورهاي ديگر بگيرند، با قدرت نظامي مداخله كنند.»
وي با تأكيد اين رويه گفت: «وي آينده اي را مي بيند كه ايالات متحده فعالانه با سازمان ملل و ساير نهادهاي بين المللي همكاري مي كند تا جلوي آدم كشان دسته جمعي سياسي را بگيرد و آنها را مجازات كند... وي نظم جهاني نويني را وعده مي دهد.»
هوگلند در ادامه نوشت: «عمل رئيس جمهور، جسورانه و صحبت ايشان بلندپروازانه بوده است.» وي گفت: «جنگ با يوگسلاوي، مرزها و موانع اقدام نظامي را از بين برده است.» هوگلند افزود: «اين شايسته حمايت كنگره و مردم است.»
در اين حال، بخش ديگري از دستور كار بيلدربرگ پيش مي رفت. همان طور كه در نشست سينترا وعده شد، صندوق بين المللي، بعد از 18 ماه، با پرداخت 5/4 ميليارد دلار به روسيه موافقت كرد. اين قرارداد را نخست وزير وقت روسيه سرگئي استپاشين19 ، روز 30 ژوئن، در مسكو اعلام كرد.

منبع: کیهان

با همان لحن دوستانه گفتم: «بچه هاي بيلدربرگ خودشان را جدي مي گيرند.» سايه 2 كه مردي لاغراندام و حدوداً 60ساله بود، همچنان ساكت بود. اما آن آدم هاي پرافاده بدشان مي آمد كه آنها را «بچه هاي بيلدربرگ» بنامم. بنابراين كمك كردم كه گزارش او جالب تر شود.

قسمت قبلی

دست در دست يك مقام اطلاعاتي

وقتي وقايع روز را در ذهنم مرور كردم، فقط سعي كرده بودم يكي از چندين كارمند آنجا را منبع اطلاعاتي خود كنم و فقط از او خواسته بودم كاغذهاي داخل آشغال داني را بگردد. به بقيه گفته بودم شايد كاغذهايي روي ميز جا مانده باشد. مي دانستم چه كسي به پن خبر داده بود. مدت كوتاهي اين فكر ذهنم را مشغول كرد كه براي انتقام از كارمند ياد شده، طوري كه سايه بشنود، از وعده كمكش تشكر كنم، اما به سرعت اين فكر را كنار گذاشتم، چون اخلاقي نبود.
روز بعد گذاشتم سايه گزارش كند كه من رفتار خوبي داشته ام. با كارمندان صحبت كردم، سرم را تكان دادم و يادداشتي برداشتم. سايه مي توانست به آنها بگويد كه من فقط نشاني مكاني را خواسته و درباره بيلدربرگ صحبت نكرده بودم. فكر بدي نبود كه بگذارم سايه احساس كند بالاخره موفق شده است. دراين حال، دو منبع ديگر پيداكردم.
روز چهارم حدود ساعت 3 صبح از خواب بيدار شدم، يعني روزي كه ما مردم عادي (غير بيلدربرگي ها) بايد تا ظهر از هتل مي رفتيم. از ترس اينكه سايه بيدار شود، از كاركنان هتل نخواسته بودم مرا در آن ساعت بيدار كنند، بلكه مثل هميشه خواسته بودم ساعت 5 صبح مرا بيدار كنند. با بلوزي يقه باز از اتاق بيرون رفتم، گويي نتوانسته ام بخوابم.
درحالي كه در بخش پذيرش جلوي محل اسكان گروه پيش قراول بيلدربرگ قدم مي زدم، با يك مامور امنيتي روبرو شدم. هر دو گفتيم كه نتوانسته ايم بخوابيم. يك تكه كاغذ هم ديده نمي شد؛ حتي سطل هاي زباله را هم كاملا خالي كرده بودند. بي هدف به سالن جلسه بيلدربرگ رفتم كه ميكروفون و ابزار ترجمه تعبيه شده بود. مأمور امنيتي صدايم كرد و خواست از آنجا خارج شوم.
درحالي كه ناحيه ممنوعه را ترك مي كردم، گفتم: «به احتمال قوي اتفاق مهمي رخ مي دهد.»
او هم تأييد كرد: «بله، اتفاق مهمي.»
حدود ساعت 6 صبح اتاقم را ترك كردم و براي خريد آتلانتا كانستيتوشن، تنها نشريه موجود در هتل، به فروشگاه طبقه پايين مي رفتم كه با سايه شماره 2 روبه رو شدم. سايه جديد تلاش نكرد ناشناس بماند. دنبال من به فروشگاه و از آنجا به آسانسور آمد و دكمه طبقه پنجم را زد- طبقه بيلدربرگ. من دكمه طبقه 3 را زدم كه سرسرا و رستوران در آنجا بود.
سايه 2 مرا تا رستوران تعقيب كرد و چند ميز دورتر از من نشست و مردي، با كت و شلوار تيره، به وي پيوست كه روز قبل اتفاقي با وي صحبت كرده بودم.
مرد كت و شلوارپوش گفت: «صبح به خير آقاي تاكر.»
پاسخ دادم: «صبح به خير.» اين گونه هويت سايه 2 تاييد مي شد. وقتي به اتاقم برگشتم، سايه 2 سوار آسانسور بود و در همان طبقه پياده شد. چند دقيقه بعد، در اتاقم را باز كردم و سايه 2 را ديدم كه در فاصله 10 متري سمت چپ به ديوار تكيه زده بود.
پرسيدم: «من بدگمان هستم يا مرا دنبال مي كني؟»
پاسخ داد: «بله.»
گفتم: «به زودي هتل را ترك مي كنم و همان طور كه مي داني، به هتل هيلتون مي روم. آيا آنجا هم با من مي آيي؟»
پاسخ داد: «شايد»
گفتم: «خب، چند دقيقه به من وقت بده. به محض اينكه چمدانم را بستم، با هم به پذيرش مي رويم و هتل را ترك مي كنيم.»
سايه 2 قدري گيج شده بود، اما سرتكان داد.
وقتي با چمدان و ماشين تحرير از اتاق بيرون آمدم، به او گفتم: «بيا بريم.» و تعارف كردم: «نه متشكرم. من خودم وسايلم را مي آورم، چون پيرمردي مثل تو بايد از اين همه ايستادن خسته شده باشد.» البته اين پاسخ به پيشنهادي بود كه سايه 2 اصلاً مطرح نكرد، اما عصبي كردن او لذت بخش بود.
با همان لحن دوستانه گفتم: «بچه هاي بيلدربرگ خودشان را جدي مي گيرند.» سايه 2 كه مردي لاغراندام و حدوداً 60ساله بود، همچنان ساكت بود. اما آن آدم هاي پرافاده بدشان مي آمد كه آنها را «بچه هاي بيلدربرگ» بنامم. بنابراين كمك كردم كه گزارش او جالب تر شود.
پس از خروج از هتل به سايه گفتم: «بيا بايد ماشين بگيريم.» براي رفتن به هتل هيلتون كه حدود دو كيلومتر فاصله داشت، سرويس حمل و نقل رايگان گذاشته بودند. روي نيمكت بيرون هتل نشستم و منتظر ماشين شدم.
پرسيدم: «سايه، اينجا نمي نشيني؟ مطمئناً پيرمردي مثل تو از اين همه ايستادن خسته شده است.» سايه كه هنوز مبهوت به نظر مي رسيد، سرتكان داد.
با لحني آرام و مهربانانه ادامه دادم: «اشخاص پايبند اصول اخلاقي هميشه نگران سلامت مردم هستند، حتي سلامت افراد منفور.»
در حالي كه سوار اتوبوس مي شدم، گفتم: «خداحافظ، قدري استراحت كن.»
وقتي اتوبوس راه افتاد، سايه 2 خروج مرا با تلفن همراه گزارش داد. من و بيلدربرگ رابطه نزديكمان را در هتل هيلتون حفظ كرديم. چند نفر از مأموران پليس جورجيا، كه شلوار كوتاه به پا داشتند و مسلح بودند، گشت مي زدند. برخي ديگر با دوچرخه گشت مي زدند. صبح روز بعد، ميهن پرستي كه يك ميكروفون مخفي را از كاناپه اتاق من درآورد، تماس گرفت.
وي گفت تلن من در هتل هيلتون نيز كنترل مي شود.
يك مقام اطلاعاتي سابق فدرال، كه بديهي است بايد ناشناس بماند، داوطلب شده بود به من كمك كند. وي در آتلانتا به فرودگاه آمد و مرا باخود به اين اقامتگاه مجلل برد. چند دقيقه پس از اينكه وارد اتاقم شدم- در اولين روز در محل هتل نشست بيلدربرگ- تلفن زنگ زد و از پذيرش گفتند كه مي توانم، تا چهارشنبه ظهر به جاي سه شنبه ظهر، همان طور كه خواسته بودم، در اتاقي بمانم كه چند متر پايين تر در راهرو قرار داشت.
به محض ورود به اتاق دوم، اين مقام اطلاعاتي با ابزاري كوچك كه صداهاي جالبي مي داد، شروع به قدم زدن در اتاق كرد. وي روكش متكا را درآورد، با چاقوي جيبي ته آن را پاره كرد و ميكروفون داخل آن را به من داد. همچنين به من هشدار داد كه تلفن نيز ميكروفون دارد.
بنابراين، به همكاران و اسپات لايت اطلاع دادم كه وقتي از اتاقم در هتل صحبت مي كنم، مأموران بيلدربرگ گوش مي كنند. تفريح مي كرديم و چيزهاي عجيب وغريبي مي گفتيم كه بچه هاي بيلدربرگ جدي بگيرند.
كلينتون به سرعت در مورد دستور كار بيلدربرگ اقدام مي كند
در پي نشست آن سال بيلدربرگ، نمي دانستم آيا شتاب كلينتون براي اجراي دستور كار اين گروه جهاني گرا فقط اتفاقي بود- يا توطئه؟
در سال 1997، دولت كلينتون در ارتباط با اهداف دوگانه كه در تازه ترين نشست بيلدربرگ معين شده بود، سريع اقدام كرد: از بين بردن تمايزهاي نژادي و قومي و اجازه به نيروهاي ناتو براي حضور در جهان در مقام ارتش سازمان ملل.
چند روز پس از آنكه شركت كننده بيلدربرگي گفت كه ازدواج بين سفيدپوستان و سياه پوستان بدين معناست كه تمايزهاي نژادي و فرهنگي خوشبختانه از بين مي رود- و در نتيجه آمريكايي ها جهان بدون مرز را مي پذيرند- كلينتون، در دفتر كار خود در كاخ سفيد، به گروهي از روزنامه نگاران سياه پوست گفت: «ما مي خواهيم جامعه اي چندنژادي و چند قومي شويم.»
كلينتون اظهار داشت: «اين امر تحقيقا سومين انقلاب بزرگ خواهد شد- براي آنكه ثابت كنيم مي توانيم بدون داشتن فرهنگ اروپايي غالب زندگي كنيم.»
كلينتون سپس براي جشن به كاليفرنيا رفت، زيرا اين ايالت با اكثريت سفيدپوست در آستانه از دست دادن موقعيت خود بود.
وي گفت: «ظرف سه سال آينده اينجا در كاليفرنيا، ديگر نژاد يا گروه قومي واحدي اكثريت جمعيت ايالت را تشكيل نمي دهد. تا نيم قرن ديگر، در آمريكا هيچ نژادي در اكثريت نخواهد بود.»
ساموئل برگر1، دستيار وقت رئيس جمهور در امور امنيت ملي، به طور رسمي دستورهاي بيلدربرگ را به كلينتون ابلاغ مي كرد كه نماينده كاخ سفيد در نشست سري نخبگان جهان بود.
همچنين هيلاري، همسر كلينتون و استفانوپولوس، به طور غيررسمي از طرف وي در بيلدربرگ شركت كردند. از همسران رؤساي جمهوري آمريكا فقط هيلاري در نشست بيلدربرگ شركت كرد.
حضور خانم كلينتون حتي در فهرست محرمانه شركت كنندگان بيلدربرگ، كه براي انتشار نيست، ذكر نشده بود. اما من حضور وي را در محل نشست در جزاير ليك لنير در جورجيا تأييد كردم. در واشنگتن، كاخ سفيد با اكراه حضور وي را تأييد كرد، هر چند مطبوعات جريان غالب از دستورها اطاعت كرده و اين حقيقت را چاپ نكردند.
با وجود آن كه هيچ كدام از رؤساي جمهور آمريكا چنين سخنان تندي بر زبان نياورده است، كارزار محروم كردن آمريكا از فرهنگ و ميراث خود در نظام آموزشي تثبيت شده است.
ايالت ها كه با تهديد پرداخت نشدن منابع مالي از محل دريافت ماليات فدرال روبه رو بودند، به واسطه برنامه هايي همچون «اهداف 2000» مجبور شدند از آن دسته كتب درسي استفاده كنند كه مهاجران آمريكايي را به علت نسل كشي سرخ پوستان محكوم و بنيانگذاران آمريكا را به طرق مختلف تحقير مي كنند.
هم زمان با نشست بيلدربرگ، كلينتون گروهي از چپ گرايان را به عضويت در كميسيون نژادي منصوب كرده بود. رئيس اين كميسيون مورخي به نام جان هوپ فرانكلين2 بود كه از آن زمان استاد دانشگاه دوك بوده است.
به همين شكل، مادلين آلبرايت، وزير خارجه وقت آمريكا، به سرعت شروع كرد به آماده سازي ذهن مردم براي پذيرش اين ادعاي بيلدربرگ كه، براساس موافقت نامه هاي اجازه گسترش ناتو، اين سازمان نظامي ديگر به دفاع از اروپا محدود نيست، بلكه مي تواند در سراسر جهان تحت عنوان ارتش آماده سازمان ملل عمل كند.
وزير خارجه در ستون «ديدگاه جهاني» در روزنامه لس آنجلس تايمز (كه مديران آن در بيلدربرگ شركت مي كنند و بر آن سرپوش مي گذارند) مطلبي تحت عنوان «تفسير مهمان» نوشت و در آن از «جست وجوي ناتو براي ثبات در اروپا- و فراتر از آن» صحبت كرد.
همين لغت كوچك «فراتر» اهميت زيادي براي ايالات متحده و جهان دارد.
ترن بري3، اسكاتلند
در سال 1998، خصوصي ترين باشگاه جهان درصدد برتري جويي در عرصه هاي قضايي و اقتصادي جهان برآمد.
با وجود آنكه مسابقه جديد تسليحات هسته اي بين هند و پاكستان قدري حواس بيلدربرگ را منحرف كرد، اين گروه بر دستيابي به اهداف تعيين شده براي تحقق دولت جهاني متمركز شد:
¤ تأسيس دادگاه جهاني كه برتر از ديوان عالي آمريكا و دادگاه هاي عالي تمام كشورها باشد.
¤ زير فشار گذاشتن توني بلر، نخست وزير انگليس، براي آنكه شجاعت سياسي كافي پيدا كند و پول واحد اروپا، يورو، را به مردم كشورش بقبولاند.
¤ زير فشار گذاشتن كنگره براي تصويب پرداخت 18ميليارد دلار به بانك هاي بين المللي كه به كشورهايي وام دادند كه شرايط دريافت اعتبار را نداشتند. اين پول سود اين وام ها را مي پرداخت. به بانك هاي ياد شده اطمينان خاطر داده بودند كه ماليات پردازان آمريكايي اصل وام آنها را حفظ مي كنند.
در نشست هاي امسال بيلدربرگ، نخست وزير انگليس، كه در اجلاس هشت كشور صنعتي در بيرمنگام در فاصله 800كيلومتري در انگليس حضور داشت، تعمداً فراخوانده شد.
با بلر در شأن يك رئيس دولت رفتار نشد. وي به علت كوتاهي در به جريان انداختن پول مشترك كه از اول ژانويه همان سال به گردش افتاده بود، شديداً سرزنش شد. بلر به بيلدبرگ اطمينان خاطر داد كه انگليس اين پول را خواهد پذيرفت، اما بايد به مشكلات سياسي بپردازد، زيرا «ملي گرايي در كشور شروع شده است.»
آلماني تباري به بلر گفت: «شما مگي تاچر با شلوار بلند هستيد.»
اين يادآوري زننده اي از اين حقيقت بود كه حزب محافظه كار خانم تاچر را به همين دليل از رياست دولت ساقط كرد- به دستور بيلدربرگ- و جان ميجر هنرمند بندباز جانشين وي شد.
همان شخص آلماني به بلر گفت: «هلموت كهل ]صدراعظم وقت آلمان[ هرگز از اصرار براي پيوستن كشورش به پول مشترك دست برنداشت. به همين علت ممكن است در انتخابات شكست بخورد. مي دانيد كه آلمان هم با ملي گرايي مشكل دارد. اما هلموت محكم ايستاد.»
بلر برگشت و بيرون رفت.
شركت كنندگان بيلدربرگ به نشست زيرنظر سازمان ملل در ماه ژوئن در رم بسيار خوشبين بودند. اين نشست براي تهيه پيش نويس پيمان تأسيس دادگاه جنايي بين المللي4 برگزار مي شد.
برخلاف دادگاه جهاني موجود، دادگاه جنايي بين المللي از قدرت اعمال قانون برخوردار است و مي تواند تصميم هاي خود را در سراسر جهان عملي كند.
شركت كننده اي پرسيد: «آيا ملي گرايان آمريكايي بر سر پيمان دادگاه براي ما دردسر درست مي كنند؟»
آمريكايي تباري كه تصور مي شد- اما كاملاً معلوم نشد- كاسيمر يوست5، مدير مؤسسه مطالعه ديپلماسي6 در دانشكده خدمات خارجي در دانشگاه جورج تاون در واشنگتن بود، پاسخ داد: «فكر نمي كنم.»
اين آمريكايي خاطرنشان كرد در سال1994، سناي آمريكا با اكثريت 55 به 45 به تأييد تأسيس دادگاه جنايي بين المللي در چارچوب سازمان ملل رأي داد. وي گفت سنا با علم به اين موضوع به طرح ياد شده رأي داد كه چه بسا اين دادگاه جهاني با قضاتي از چين كمونيست يا ديگر كشورهاي سركش درمورد ايالات متحده و تك تك شهروندان حكم صادر كنند.
اين آمريكايي گفت: «مردم آمريكا قدري مخالفت كردند، اما نه زياد بيشتر آنها چيزي در اين باره نمي دانند و احتمالاً نخواهند دانست.»
شخص ديگري گفت: «مگر آنكه يكي از آنها را دادگاه جنايي بين المللي به زندان بفرستند.»
آن آمريكايي ادامه داد: «بله، آنگاه متوجه مي شوند.»
اين دو جمله آخر مزاح آلود و تحقيرآميز بود.
شركت كنندگان بيلدربرگ بي صبرانه منتظر گسترش ناتو بودند.
سخنراني كه گفته هاي وي با تأييد همگان روبرو شد، گفت: «كوتاه ترين راه به صلح دائمي آن است كه با حداكثر سرعت ممكن، همگان- از جمله روسيه- را به عضويت اين سازمان درآوريم.»
سؤالي درباره هزينه هاي آن مطرح شد.
سخنران پاسخ داد: «درباره هزينه ها پرسيديد؟ دو جنگ جهاني، كره، ويتنام و جنگ اول خليج فارس چقدر هزينه روي دست آمريكايي ها گذاشت؟ صلح بسيار ارزان تر است.»
همين سخنران ادامه داد: «حصول اطمينان از صلح دائم در سراسر جهان نيازمند ساز و كاري نيرومند براي اعمال قانون است، يعني گسترش ناتو بايد براساس جهت دهي سازمان ملل ادامه پيدا كند. اين كار سابقه اي دارد كه جز ملي گرايان متعصب كسي با آن مخالفت نكرد.»
سابقه اي كه به آن اشاره شد، نيروهاي سازمان ملل در بوسني بود كه در آن سربازان آمريكايي لباس متحدالشكل سازمان ملل را پوشيدند و تحت فرمان فرمانده خارجي بودند كه مستقيماً به شوراي امنيت گزارش مي داد.
شركت كنندگان بيلدربرگ ديگرباره تأكيد مي كردند كه سازمان ملل همچون يك دولت جهاني ظهور كند كه ارتش آن در سراسر جهان حضور يابد و اراده آن را اعمال كند.
چهره هاي برجسته بيلدبرگ خشمگين بودند كه كنگره پرداخت 18ميليارد دلار به صندوق بين المللي را، براي كمك به بانك هاي بزرگ در سال گذشته، تصويب نكرد.
مردي فرانسوي در جريان بحث غيررسمي از آمريكايي تباري پرسيد: «چگونه به كنگره اجازه مي دهيد از كنترل خارج شود؟ اين كار قبلاً اصلاً مشكل نبود.»
مرد آمريكايي پاسخ داد: «مشكل كنگره ما رأي دهندگان هستند.»
مرد فرانسوي گفت: «به اين دليل است كه ما ارتباط مستقيم كمتري داريم. رهبران كنگره شما ديگر دعوت ما را براي حضور در بيلدربرگ نمي پذيرند.»
مرد آمريكايي پاسخ داد: «بازهم مشكل اصلي رأي دهندگان هستند. سال ها ما كاملاً از حريم خصوصي برخوردار بوديم. اكنون افراطيون دست راستي رأي دهندگان را برمي انگيزند و از اعضاي كنگره سؤالات زيادي مي پرسند.»
به مدت چند دهه، رهبران كنگره از قبيل تام فولي7 (دمكرات ازايالت واشنگتن) رئيس سابق مجلس نمايندگان، لويد بنستن8 (دمكرات از ايالت تگزاس) رئيس سابق كميته بانكداري سنا و سايرين در بيلدربرگ شركت مي كردند. بنستن بعداً در دولت كلينتون وزير خزانه داري شد، اما در فهرست شركت كنندگان امسال قرار نداشت.
در چند سال گذشته، تنها قانون گزاران شركت كننده، عبارت بودند از سناتور سام نام9 (دمكرات از ايالت جورجيا) و يك عضو مجلس نمايندگان- البته آنها پس از اعلام بازنشستگي خود در نشست حاضر شدند.
مرد فرانسوي گفت: «همان طور كه مسئله صندوق بين المللي پول نشان مي دهد، ما به حضور دوباره آنها نياز داريم.»
آمريكايي پرسيد: «آخر چگونه؟ اعضاي كنگره اكنون حضور در بيلدربرگ را خودكشي سياسي قلمداد مي كنند.»
شركت كنندگان هميشگي بيلدربرگ حضور داشتند، ازجمله راكفلر، كيسينجر و اولين دي روچيلد10، رئيس شركت ان ام روچيلد و پسران از انگليس و اروپا.11
كلينتون مثل هميشه تركيبي از مقامات دولتي فرستاده بود: مارك گراسمن12، دستيار وزير خارجه؛ ورنون جردن كوچك، مشاور ارشد افتخاري كه مطالبات بيلدربرگ را مستقيماً به رئيس جمهور گزارش مي دهد؛ لارنس سامرز، قائم مقام وزير خزانه داري؛ و كريستين تاد ويتمن13 (جمهوري خواه)، فرماندار نيورجرسي. اين اولين حضور خانم ويتمن در نشست بيلدربرگ بود كه نشان مي دهد برايش برنامه داشتند.
ديگر چهره هاي برجسته قديمي حاضر عبارت بودند از پيتر كارينگتون، دبيركل سابق ناتو؛ پل الر، رئيس سابق زيراكس؛ و كنراد بلك، رئيس سابق و رسواي يك مجموعه نشريه مختلف و رئيس يك رشته شركت هاي جهاني ديگر.

کیهان

مسلما اگر 120نفر از ستارگان برجسته سينماي جهان يا بازيكنان بزرگ فوتبال يا رهبران شبه نظاميان سه روز پشت درهاي بسته و با حضور نگهبان ها تشكيل جلسه مي دادند، واشنگتن پست و ساير روزنامه ها تلاش هاي مجدانه اي به عمل مي آوردند تا اين رويداد را گزارش كنند.
پس چگونه است كه وقتي 120نفر از قدرتمندترين سرمايه گزاران و رهبران سياسي جهان پشت درهاي محافظت شده ديدار مي كنند، هيچ كنجكاوي برانگيخته نمي شود؟

20دقيقه در شبكه سي بي اس

ارادتمند
امضا

منبع: کیهان

رهبران بيلدربرگ از مقاومت فزاينده برخي كشورهاي اروپايي در واگذاري حاكميت خود به اتحاديه اروپا، تداوم آشوب سياسي در ژاپن (برادران آنها در كميسيون سه جانبه، آوريل سال گذشته كه در توكيو تشكيل جلسه دادند، ترتيب سقوط نخست وزير را دادند) و تعميق آشوب اقتصادي در اتحاد شوروي سابق نگران بودند.

نقشه بيلدربرگ براي روس ها در نشست هلسينكي

هلسينكي، فنلاند

منبع: کیهان

درسال 1990، بيلدربرگ پس از غيبت بي سابقه پنج ساله، به ايالات متحده بازگشت و رئيس جمهور، جورج اچ دبليو بوش، را زيرفشار گذاشت تا وعده معروف خود را درباره وضع نكردن ماليات جديد زيرپا بگذارد. وي اين قول خود را شكست و در انتخابات 1992 شكست خورد.

قسمت قبلی

بيلدربرگ چگونه «مارگارت تاچر» را بركناركرد؟

قسمت بعدی

بيلدربرگ در سال 1987 به ما رو دست زد و نشست سري آن سري ماند. اما با كمك منابع مهم، تعيين محل جرم و پي بردن به برخي از اخبار آن امكان پذير شد.
بچه هاي بيلدربرگ حتما احساس رضايت كردند كه در روزهاي 26-24 آوريل 1987 در اقامتگاه مجلل ويلا دسته2 جلسه مخفيانه برگزار كردند- هيچ گزارشگر يا فيلم برداري بيرون دروازه هاي محل پرسه نمي زد.

قسمت قبلی

نفوذ به ديوار امنيتي بيلدربرگ

قسمت بعدی

منبع: کیهان

با وجود آنكه گزارش هاي رسانه هاي غالب به طور كلي ماهيت تشويقي داشته و دارند و فاقد اهميت بوده و هستند و با توجه به ماهيت موضوع هايي كه نخبگان جهاني پشت درهاي بسته به بحث مي گذاشتند، بيلدربرگي ها احساس كردند بايد از انكار خود دست بردارند.
آنها برگزاري مصاحبه هاي مطبوعاتي پيشاپيش نشست ها را شروع كردند و درآن فهرست ناقص شركت كنندگان را عرضه و تأكيد مي كردند كه كامل است و مي گفتند دراين سه روز كار چشمگيري انجام نمي دهند. بعداً، پس از نشست، مصاحبه مطبوعاتي ديگري برگزاري مي كردند و اعلام مي كردند كه كاري انجام نداده اند.

قسمت قبلی

نلسون راكفلر، معاون رئيس جمهور، كه به سختي مي كوشيد در سال 1976 نامزد رياست جمهوري شود، تا حدودي با مطبوعات جناح چپ رابطه دوستانه اي داشت تا اينكه مسئله بيلدربرگ سبب شد تا وي ناشيانه از پنهان كاري دفاع كند. لبخند هميشگي وي ناپديد و حالت مكدري بر چهره شاد وي مستولي شد. پاسخ وي طولاني و درهم برهم بود، اصلا پاسخ نبود. آشكارا يكه خورده بود.
به نظر مي رسيد وقتي سوال مطرح شد، اطلاع از تاريخچه بيلدربرگ به ذهن راكفلر رسيد؛ صورت وي شاد بود تا اينكه كلمه بيلدربرگ بر زبان آورده شد و چهره اش به سرعت درهم رفت.
به سرعت پاسخ داد:
«من به يك نشست رفتم... تبادل آراء ميان چنين گروه هايي، آ،آ، ضروري است. خيلي سودمند است، آ، كه مردم... برخي به صورت علني... برخي به صورت خصوصي.»
راكفلر مكث كرد و پس از اين جمله ناقص نگاهي ناراحت به اطراف انداخت و ادامه داد:
«عده اي از رهبران مخالفين از كشورهاي ديگر حضور داشتند كه اگر اين نشست ها علني بود، از ابراز نظر اكراه داشتند. مي توانم تمايل مطبوعات را درك كنم، آ، اين امر براي سنا اهميت زيادي دارد.»
يك مكث ديگر- اين بار به نظر رسيد چشمانش به دنبال كمك مي گردند. همكار ديرينأ راكفلر در بيلدربرگ و مشاور سياسي اين گروه، يعني هنري كيسينجر وزير خارجه، حضور نداشت.
«اگر دادگاه يادداشت كارمندي را مطالعه كند، چطور ممكن است، اين مشكلي بسيار جدي است. «قوانين آفتاب» ]اشاره به قوانيني كه مستلزم آن است كه امور عمومي به طور علني انجام شود[ جذابيت زيادي دارند، اما بايد آنها را با توجه به اين موضوع ها بررسي كنيم و، آ، در اين زمينه به تعادل برسيم.»
منظور از اين جواب، پاسخ به سؤال من بود:
«آقاي معاون رئيس جمهور، شما تأييد كرديد در سال 1974 در نشست بيلدربرگ شركت داشتيد. ديويد، برادر شما، در نشست هاي زيادي شركت كرده است و نشست ديگري قرار است 24-22 آوريل در هات اسپرينگز1 در ويرجينيا برگزار شود. از آنجايي كه مقامات بلندپايه در مورد سياست آمريكا با رهبران ساير كشورها مذاكره مي كنند و هزينه هاي آنها از محل منابع مالي دولت فدرال تأمين مي شود، آيا فكر نمي كنيد حضور در اين جلسات بايد براي مطبوعات آزاد باشد؟»
به نظر برخي ناظران مهم اين بود كه جواب طولاني اما بدون محتواي راكفلر تأييد اين نكته بود كه «سياست آمريكا» به بحث گذاشته مي شود. اما آنها نتوانستند بگويند آيا راكفلر تعمداً اين گونه گفت يا سردرگمي او را از توجه به آن باز داشت.
مهم اين بود كه راكفلر تلويحاً بحث درباره سياست را پذيرفت، چون قانون لوگان شهروندان عادي2 را از مذاكره در مورد سياست آمريكا منع مي كند.
پليس مطبوعات و مشاركت در سرپوش گذاري بر بيلدربرگ
نگهبان رسانه ها، نهادي خود خوانده كه مورد ستايش عموم بود و خود را جاي پليس رسانه هاي سراسري جا مي زد، در واقع فقط روزنامه نگاران بي مبالات را دنبال مي كرد، در حالي كه در سرپوش گذاري بر يكي از مهم ترين ماجراهاي قرن مشاركت مي كرد: نشست هاي سري بيلدربرگ كه در آن سياست هاي بين المللي تدوين مي شد.
رئيس سازمان به اصطلاح «صحت در رسانه ها»3 مرحوم ريدايروين4 بود، كه در سال 1975، 000،37 دلار مقرري ساليانه از فدرال رزرو كه متعلق به بخش خصوصي است و مقررات پولي آمريكا و سياست پولي بين المللي را تنظيم مي كند دريافت مي كرد.
فدرال رزرو نيز هم پيمان گروه بيلدربرگ است كه از بزرگ ترين صرافان بين المللي- به رهبري اعضاي خانواده راكفلر و روچيلد- تشكيل شده است.
لابي آزادي سال ها وقت صرف كرد تا از مسافت دور از شركت كننده هاي مهم نشست هاي بيلدربرگ، كه در مكان هاي محصور و با حضور نگهبان هاي مسلح برگزار مي شود، اسناد و تصاويري جمع آوري كند. اين امر نهايتاً اين بين المللي گرايان را واداشت وجود خود را تأييد كنند و اسوشيتدپرس و يونايتدپرس اينترنشنال را وادار كرد گزارش هاي خوشايند مخابره كنند.
هدف از اين سرپوش گذاري، كه مشخصاً نيويورك تايمز، واشنگتن پست، نيوزويك، نشنال ريويو5 (با بنيان گذاري ويليام اف. باكلي كوچك6 كه خود را محافظه كاري مسئوليت پذير مي خواند و وارث ثروت چشمگير نفت بين الملل و سال ها در استخدام سيا بود) و برخي از ستون نويساني را شامل مي شد كه مطالب خود را هم زمان در چند نشريه منتشر مي كردند، معرفي نشست هاي سري بيلدربرگ همچون جلسات گفت وگوي بي زياني بود كه هيچ اهميتي نداشت.
اما همان سران رسانه هايي كه براي پيگيري اخبار مربوط به افراد منتخبي مانند اسپيرو اگنيو7، معاون سابق رئيس جمهور، و ريچارد نيكسون، رئيس جمهور سابق، آن قدر ابتكار و انرژي صرف مي كردند، حالا هيچ كنجكاو نيستند كه چرا بانكداران و سياستمداران ارشد جهان در شديدترين شرايط پنهان كاري- نگهبان هاي مسلح، هتل هاي قرق شده و ساير تدابير امنيتي كه حاكي از نشست سران دولت هاست- براي گپ وگفت بي زيان گرد هم مي آيند.
آنها به موضوعاتي كه آشكارا به بيلدربرگ مرتبط است نيز علاقه نشان نمي دهند: كاهش ارزش دلار و نشيب و فراز در سياست خارجي كه درپي نشست هاي بيلدربرگ رخ مي دهد. موقعيت ايروين در مقام رئيس «سازمان صحت در رسانه ها»، كه از فدرال رزرو حقوق مي گرفت، مشابه رئيس پليسي بود كه از مافيا رشوه مي گيرد.
بي جنبشي دردناك اين سازمان قابل درك است. اگر ايروين سرپوش گذاري بر بيلدربرگ را مختل مي كرد، حقوق 000،37دلاري ساليانه خود را از دست مي داد و به علاوه، كاركردن براي فدرال رزرو او را جزئي از آن كرده بود.
رهبران غول مطبوعاتي ليبرال بخشي از سرپوش گذاري بودند. گرون والد، مدير مسئول مجله تايم؛ باكلي، ستون نويس چند نشريه و سردبير نشنال ريويو؛ آزبورن اليوت8، از نيوزويك، فردريك اس بيب9، از مسئولان واشنگتن پست؛ گاردنر كاولز10، از انتشارات كاولز؛ جوزف كرافت11، ستون نويس چند نشريه از جمله نشريه لوك12 و روزنامه نگاران زيادي از نيويورك تايمز از جمله مرحوم آرتور هيس سالزبرگر كوچك13، سي.ال. سالزبرگر، جيمز رستون14، مكس فرانكل15 و توماس ويكر16 همگي از مدعوين نشست هاي بيلدربرگ بودند كه با صرافان بين المللي واجب الاحترام رفت وآمد داشتند.
پيوند بين فدرال رزرو و سازمان صحت در رسانه ها به قدري نزديك است كه ايروين گاه با استفاده از نوشت افزار فدرال رزرو از جانب سازمان صحت در رسانه ها نامه نگاري مي كرد. اما ايروين بايد از فراميني اطاعت مي كرد. درآمد 000،37دلاري براي كاري نيمه وقت يا كاري بدون صرف وقت در سال 1975 دندان گير بود و اين علاوه بر حقوقي بود كه از سازمان صحت در رسانه ها مي گرفت. از آنجايي كه وي اساساً براي يك نهاد (سازمان صحت در رسانه ها- فدرال رزرو) كار مي كرد و دو چك مي كشيد، مجبور به چنين رفتاري بود.
ايروين مأموريت خود را در رابطه با بيلدربرگ به خوبي انجام مي داد، اما اين كافي نبود. هر سال نشريات و گاه نامه هاي مستقل و آگاه در ايالات متحده و اروپا به رهبري اسپات لايت مطالب بيشتري درباره بيلدربرگي ها مي نوشتند. پس از بازماندن اسپات لايت از انتشار در سال 2001، آمريكن فري پرس اين نقش را برعهده گرفته است.
كبك17 مونترال
در نخستين سالي كه بيلدربرگ را از محل نشست ساليانه آن در نزديكي مونترال پوشش خبري دادم، دولت سايه جهان مجبور شد روابط به هم پيوندخورده خود را با كميسيون سه جانبه تصديق كند.
در سال 1983 بيلدربرگي ها دشواري هاي زيادي را بر خود هموار كردند تا به مطبوعات عزيز اطمينان دهند آنها فقط گروهي از بچه هاي خوب قديمي هستند كه مهماني خصوصي كوچكي برگزار مي كنند- و مسائلي كه قلب من و شما را به درد مي آورد، موضوع مذاكرات دلسوزانه و حساس آنهاست. البته ترجمه محتوايي اين جمله اين است كه خانواده راكفلر و روچيلد و همكاران آنها توطئه مي كنند تا ماليات پردازان آمريكايي را بچاپند.
چهار شخصيت برجسته بيلدربرگ دور ميز نشستند و به جمع روزنامه نگاران و گزارشگران راديو و تلويزيون- حاضر در اتاق- كلمات و لبخندهاي فخرفروشانه تحويل دادند.
حتي محل نيز تاكتيكي انتخاب شده بود. مصاحبه مطبوعاتي در 12مه، يك روز پس از برگزاري كنفرانس سه روزه، درهتل مجللي واقع در فرودگاه ميرابل 18 برنامه ريزي شده بود.
اين فرودگاه بين المللي درحدود 50 كيلومتري اقامتگاه دور افتاده مونته بلو19 قرار داشت كه مكان نشست آن سال بود.
اما مكان برگزاري به شاتوشمپلن 20 درمركز شهر مونترال منتقل شد. اين مكان براي دسترسي مطبوعات نور چشمي راحت تر بود و 50كيلومتر از مونته بلو فاصله داشت-شهري كه بيلدبرگي ها اصرار داشتند آخر هفته درآن هيچ خبري نخواهد بود.
تئودوراليوت كوچك 21، دبير كل افتخاري گروه فرعي بيلدربرگ درآمريكا و رئيس دانشكده حقوق ديپلماسي فلچر در دانشگاه تافتس؛ والترشيل، 22 رئيس جمهور سابق آلمان غربي و رئيس فعلي بيلدربرگ، ويكتورهالبرستاد23، استاد امور مالي عمومي در دانشگاه ليدن و دبير كل افتخاري بيلدربرگ در اروپا و كانادا و ويلم دويزنبرگ، 24 رئيس بانك هلند و خزانه دار افتخاري بيلدربرگ، مقامات بيلدربرگ بودند كه با مطبوعات مورد علاقه خود ديدار مي كردند.
سنت برگزاري مصاحبه هاي مطبوعاتي از آوريل 1975 آغاز شد كه بيلدربرگي ها در شهر جزمه25 درتركيه تشكيل جلسه دادند. اين كار درپي گزارش هاي بي وقفه نامه آزادي، متعلق به لابي آزادي، امكانپذير شد كه يونايتدپرس اينترنشنال، آسوشيتدپرس و خبرگزاري هاي واشنگتن پست - لس آنجلس تايمز را واداشت تا گزارش هاي مؤدبانه اي از بيلدربرگ مخابره كنند.
با وجود آنكه گزارش هاي رسانه هاي غالب به طور كلي ماهيت تشويقي داشته و دارند و فاقد اهميت بوده و هستند و با توجه به ماهيت موضوع هايي كه نخبگان جهاني پشت درهاي بسته به بحث مي گذاشتند، بيلدربرگي ها احساس كردند بايد از انكار خود دست بردارند.
آنها برگزاري مصاحبه هاي مطبوعاتي پيشاپيش نشست ها را شروع كردند و درآن فهرست ناقص شركت كنندگان را عرضه و تأكيد مي كردند كه كامل است و مي گفتند دراين سه روز كار چشمگيري انجام نمي دهند. بعداً، پس از نشست، مصاحبه مطبوعاتي ديگري برگزاري مي كردند و اعلام مي كردند كه كاري انجام نداده اند.
شيل، با خواندن متني آماده به زبان فرانسوي مصاحبه مطبوعاتي را آغاز كرد مبني بر اينكه تبادل نظر ساده اي صورت مي گيرد كه هرگز، هرگز به نتايج قابل ملاحظه اي نمي رسد.
از وي پرسيدند:«پس اصلاً چرا ديدار مي كنيد؟»
وي دچار دستپاچگي آزارنده اي شده بود كه اليوت به كمكش آمد:«جورج بال 26 گفت: وقتي مرد شماره دو وزارت خارجه آمريكا شد، از رهگذر نشست هاي بيلدربرگ با بسياري از رهبران اروپايي، كه با آنها كاركرد، آشنا شده بود.»
آنجا مي توانستند راحتي مطبوعات غالب و بيلدربرگي ها را احساس كنيد.
اين پاسخ آن گونه كه به نظر مي رسد، احمقانه نبود. بال درميان گروهي ازبيلدربرگي ها بود كه جان كندي، رئيس جمهور آمريكا، درسال 1961 او را به مناصب بالايي دردولت گماشت. زماني كه كارتر درسال 1976 انتخاب شد، گروه ديگر راكفلر يعني كميسيون سه جانبه بود كه سياست هاي مشترك بيلدربرگ و سه جانبه را از طريق اين مقام انتصابي بلند پايه اجرا مي كرد.
روزنامه نگاري درباره ارتباطات بيلدربرگي ها با سه جانبه پرسيد.
شيل عضويت متقابل عده اي را تصديق، اما هرگونه ارتباطي را انكار كرد و گفت: «تفاوت هايي هست، زيرا كميسيون سه جانبه اعضاي بيشتري دارد كه در تمام نشست ها شركت مي كنند، در حالي كه بيلدربرگي ها شركت كنندگاني را دعوت مي كنند كه فقط يك بار حضور دارند.»
با اين سئوال كل گروه به چالش كشيده و معلوم شد كميته سامان دهي و كميته مشورتي 44 عضو دائمي دارد و اين علاوه بر اعضاي بي شماري است كه منصبي در بيلدربرگ ندارند، اما هر سال مي آيند، مانند اعضاي خانواده روچيلد و راكفلر كه مشتركاً در سال 1954 بيلدربرگ را تأسيس كردند.
اليوت اشتباه بعدي را مرتكب شد.
وي بامخالفت با سري توصيف كردن نشست هاي بيلدربرگ و با انكار رابطه اين نشست با نشست كميسيون سه جانبه در ماه آوريل در رم يا نشست اقتصادي آتي سران، كه براي برگزاري در تاريخ 30-28 مه در شهر ويليامزبورگ27 در ايالت ويرجينيا برنامه ريزي شده بود، بر استفاده از كلمه خصوصي به جاي سري تاكيد كرد.
وي گفت نشست هاي خصوصي زيادي درباره اقتصاد جهان برگزار مي شود، اما بيلدربرگي ها اخبار نشست هايشان را به اطلاع همگان مي رسانند و شايسته برچسب سري نيستند.
به او يادآوري كردند بيلدربرگي ها بيش از يك دهه موجوديت خود را انكار كرده بودند و فقط پس از خواندن گزارش هاي مربوط به خود، نشست هايشان را علني كردند.
سكوتي ناخوشايند حكمفرما شد.
پرسيدم: «با توجه به اينكه رئيس بانك جهاني ]اي دبليو كلازن[ و رئيس شوراي فدرال رزرو ]پل ويكر[ در زمره مقامات و سرمايه گذاران بلندپايه بي شماري هستند كه شركت مي كنند، آيا قصد داريد مشكلات مربوط به بدهي جهان سوم و كشورهاي بلوك شرق را به بحث بگذاريد؟»
اليوت پاسخ داد: «خب هر چيزي ممكن است مطرح شود.»
بعداً از يكي از كاركنان بيلدربرگ پرسيدم: «وقتي قرار است درباره مخاطرات بانكداري و امور مالي و ساير مسائل مربوط به آينده بلندمدت رشد در اقتصاد جهان و غيره صحبت كنيد، چطور ممكن است چنين چيزي مطرح نشود؟»
اما اليوت از تأييد طرح چنين موضوعي سرباز زد، هرچند همه مي دانستند كه مطرح مي شود و شد.
شيل دائماً تأكيد مي كرد كه بيانيه مشتركي در كار نيست. وي گفت در عوض اعضاي بيلدربرگ هركدام در حوزه نفوذ خود براي تحقق اهداف مختلفي از اطلاعات به دست آمده در اين نشست استفاده خواهند كرد.
پرسيدم: «روزنامه نگاران منتخب بر چه اساسي دعوت شده اند؟ آيا آنها در پوشش خبري اين نشست از امتيازي برخوردارند كه بقيه ما از آن محروم هستيم؟»
پاسخ منفي بود. براساس قوانين دسترسي روزنامه نگاران منتخب اعضاي كميسيون سه جانبه، هر سه روز، اجلاس محرمانه بيلدربرگ غيرقابل گزارش است. براساس قانون روزنامه نگاري، هيچ كدام از اصحاب مطبوعات شركت كننده در اين نشست خصوصي، نمي تواند درباره رويدادهاي پشت درهاي قفل شده و محافظت شده گزارش دهند.
گفتم: «آنها روزنامه نگاران خودفروخته هستند. نشستي با اهميت براي كل جهان و هر ماليات پرداز آمريكايي برگزار مي شود و آنها قول مي دهند ماجرا را گزارش نكنند.»
در رأس روزنامه نگاران، منتخب، هنري گرون والد، رئيس تايم، حضور داشت كه از بيلدربرگي هاي هميشگي به شمار مي رفت. سايرين عبارت بودند از اليزابت درو28 كه به دليل مصاحبه تلويزيوني شركت آگرونسكي 29 بسيار معروف بود؛ ليز بيسونت30 (سردبير لو دووا31)؛ بيورن بيارنسون 32 كه روزنامه نگار سياسي معرفي شد؛ ويليام پي، باندي 33، سردبير فارن افرز، نشريه شوراي روابط خارجي و از مقامات سابق دولت كندي، اندرو نايت34 ، سردبير اكونوميست چاپ لندن؛ نيلز نورلاند35، سردبير برلينگسكه تيدنده36، و تئو سومر37، سردبير نشريه آلماني زبان دي تسايت38.
وقتي از اليوت خواسته شد كه بيشتر درباره اين نشست توضيح دهد، وي گفت كه هميشه با ماجراهاي خنده دار جديدي از نشست هاي بليدربرگ خارج مي شود.
در پايان مصاحبه مطبوعاتي پس از نشست اعلام شد كه امسال برخلاف سال هاي اخير، بعد از كنفرانس مصاحبه مطبوعاتي برگزار نمي شود.

قسمت بعدی

اگر 120ستاره سينما يا 120بازيكن فوتبال حرفه اي هر سال دراقامتگاهي محصور گردهم مي آمدند و نگهبان هاي مسلح از آن محافظت مي كردند، به هر دري مي زديد كه ببينيد چه اتفاقي افتاده است. پـس چرا وقتي 120 نفر از برجسته ترين رهبران جهان در عرصه امور مالي و سياست به اين شكل گرد هم مي آيند، هيچ كنجكاوي بروز نمي كند؟

قسمت قبلی

بيلدربرگ و رسانه هاي خبري

1- Mark warner
2- Barry Goldwater
3- The Trilateral Commission
4- Off-season
5-Kenneth Clark
6- The National Press Club
7- Sintra
8 Forrest Murden
9 Council on Foreign Relations CFR
10 Henry JHeinz II
11 Theresa
12John Kerry
13 Logan Act
14Primaries
15Lester Maddox
16Richard Russell
17The Brookings Institution
18Arthur MSchlesinger Jr

منبع : کیهان

گروه بيلدربرگ سازماني متشكل از رهبران سياسي و سرمايه گذاران بين المللي است كه بهار هر سال براي تعيين خط مشي جهاني به صورت سري تشكيل جلسه مي دهد. اين گروه حدود 110 شركت كننده ثابت دارد- اعضاي خانواده راكفلر، خانواده روچيلد(1)، بانكداران، رأساي شركت هاي بين المللي و مقامات بلندپايه دولتي از اروپا و آمريكاي شمالي.

اشاره:
«توطئه گران بين المللي» روايت جذاب و تكان دهنده «جيم تاكر»، روزنامه نگار مشهور، از پشت پرده «كلوپ سري بيلدربرگ» است. چنانكه خوانندگان روزنامه «كيهان» مي دانند، افشاي ماهيت و هويت محافل پنهان سياسي همواره يكي از دغدغه هاي صفحه پاورقي «نيمه پنهان» بوده و هست، پيش از اين، بارها در «كيهان» به ماهيت كلوپ سري بيلدربرگ پرداخته و از قضاء، آن افشاگري ها با مباحثات و منازعات رسانه اي نيز همراه شده است. چهارم تيرماه 1386 براي نخستين بار در كشور، كيهان گزارشي با عنوان «بيلدربرگ؛ دولت نامرئي جهان» درباره چگونگي تأسيس، تشكيلات و اهداف بيلدربرگ چاپ كرد و سپس براساس آن در تير 1387 در مقاله «اصلاح طلبان فراموشكار» به مناسبات سياستمداران اصلاح طلب با اين كلوپ مخفي اشاره كرد. در 16 تير 1387 نيز در مقاله «چرا بيلدربرگ، عبدالكريم سروش را برگزيد؟» روند اهداء جوايز اين كلوپ به روشنفكران سكولار ايران مورد نقد و بررسي قرار گرفت. بنابراين، با توجه به جاي پاي بيلدربرگ در محافل سياسي- روشنفكري كشورهاي مختلف، معرفي بيشتر و آشنايي ژرف تر با هويت و ماهيت آن ضروري به نظر مي رسد؛ خصوصاً اينكه كتاب «توطئه گران بين المللي» يك گزارش مشروح از «نشست هاي سري بيلدربرگ» است و مخاطبان را به هزار توي ماجراهايي تكان دهنده و درس آموز مي كشاند.
اين كتاب اخيراً توسط «پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات» وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي و با ترجمه «وحيد رضا نعيمي» در 311 صفحه روانه بازار نشر شده است و از اين شماره به صورت پاورقي در اختيار مخاطبان قرار خواهد گرفت. بديهي است كه بايد توجه داشت اين اثر از نگاه يك روزنامه نگار غربي تدوين و تحرير گشته و بايد در همان چارچوب نيز مورد نقد و بررسي واقع شود.
روزنامه كيهان
بيلدربرگ چيست؟
گروه بيلدربرگ سازماني متشكل از رهبران سياسي و سرمايه گذاران بين المللي است كه بهار هر سال براي تعيين خط مشي جهاني به صورت سري تشكيل جلسه مي دهد. اين گروه حدود 110 شركت كننده ثابت دارد- اعضاي خانواده راكفلر، خانواده روچيلد(1)، بانكداران، رأساي شركت هاي بين المللي و مقامات بلندپايه دولتي از اروپا و آمريكاي شمالي. هر سال چند نفر جديد دعوت مي شوند كه اگر حضور آنها سودمند تشخيص داده شود، به نشست هاي بعدي راه مي يابند. در غير اين صورت، از گردونه حذف مي شوند. تصميم هايي كه حاضران در اين نشست هاي مخفي به آن مي رسند، بر سرنوشت هر آمريكايي و بيشتر كشورهاي جهان تأثير مي گذارد.
اين كتاب تاريخچه و اقدامات گروهي سري، به نام بيلدربرگ، و نيز فعاليت هاي يك گزارشگر با شهامت- جيم پي. تاكر كه تقريباً چهل سال است بيلدربرگ را تعقيب مي كند- را بررسي مي كند تا توجه همگان را به اقدامات گروهي جلب كند كه بسياري آن را «دولت سايه جهان» مي خوانند. اين داستان وي است.
بيلدربرگ: تاريخچه طولاني و سري آن
ريشه بيلدربرگ به قرن ها پيش برمي گردد كه صراف هاي بين المللي اقتصاد را دستكاري مي كردند تا جيب خود را پر كنند و مردم عالي را به بردگي بكشند.
خانواده روچيلد در انگليس واروپا قرن هاست به طور پنهاني با ديگر سرمايه گذاران ديدار مي كنند، همان طور كه اعضاي خانواده راكفلر در آمريكا اين كار را مي كنند.
در ابتدا، خانواده روچيلد «سپر سرخ ها»1 بودند كه وجه تسميه آن علامتي بود كه بر در خانه هاي خود مي آويختند و خانواده راكفلر را در آلمان، از رهگذر محصول كشاورزي آن، «راي فيلدز»2 ]مزارع چاودار[ مي خواندند.
يكي از مهم ترين نشست ها از اين دست در بهار سال 1908 به رياست سناتور نلسون الدريچ3، سناتوري از ايالت رودآيلند4، تشكيل شد. خانواده وي با خاندان راكفلر وصلت كرد و نام خانوادگي نلسون الدريچ راكفلر، فرماندار فقيد، ناشي از همين وصلت است. اين نشست در جزيره جكيل5 در ساحل ايالت جورجيا برگزار شد.
شادروان بي سي فوربز6، سردبير مجله فوربز، وقايع اين نشست با شركت ثروتمندان جهان را گزارش كرد. هنري ديويدسون7 از شركت جي پي مورگان8، فرانك واندرليپ 9 رئيس بانك نشنال سيتي10، پل واربرگ 11 از شركت كان لوب 12 واي پيات اندرو 13 معاون وزارت خزانه داري آمريكا به همراه الدريچ در اين نشست شركت كردند.
ماحصل اين نشست سري، برنامه نظام پولي-علمي ايالات متحده بود. آنها اين قدرت را داشتند كه كنگره را براي تشكيل شوراي فدرال رزرو زير فشار بگذارند. اين شورا متشكل از گروهي خصوصي از بانكداران هستند كه براي شكل دهي به عرضه پول تشكيل جلسه مي دهند.
اما در سال 1954، سرمايه گذاران بين المللي به اين نتيجه رسيدند كه جهان به قدري كوچك و منافع آنها به قدري درهم تنيده شده است كه بايد نشست هاي منظم و ساليانه داشته باشند. آن سال، آنها در هتل بيلدربرگ در هلند تشكيل جلسه دادند و نام «بيلدربرگ» را روي خودشان گذاشتند.
از آن پس، آنها پشت ديوارهاي محصور و با حضور نگهبان هاي مسلح در تفريح گاه هاي مجلل ديدار مي كردند. پنهان كاري تا مدت كوتاهي برقرار بود تا اينكه وست بروك پگلر14، روزنامه نگار فقيد، موضوع بيلدربرگ را در سال 1957 برملا كرد. اما مقررات محرمانه بودن مفاد جلسات همچنان برقرار است كه براساس آن، جلسات به طور خصوصي برگزار مي شود و شركت كنندگان از صحبت كردن علني در مورد جزئيات نشست ها منع شده اند.
پگلر، در ماه آوريل 1957، دو ستون خود را كه در چند نشريه درج مي شد، به بيلدربرگ اختصاص داد، هرچند كه وي اسم اين گروه را نمي دانست.
پگلر نوشت: «وقتي مجموعه غريبي از 67 طراح و داعيه دار سرنوشت اقتصادي و سياسي كشورهاي غربي ما كه به چند زبان صحبت و خودشان صلاحيت خود را تأييد مي كنند، پنهاني در جزيره اي در ساحل برانزويك 15 در ايالت جورجيا گرد هم مي آيند، در اين باره حتي يك كلمه هم فراتر از يك گزارش عادي و كوچك اسوشيتدپرس به مطبوعات مشهور نمي رسد. اتفاق اسرار آميزي در شرف وقوع است.»
پگلر گزارش كرد كه رالف مك گيل16، سردبير فقيد نشريه آتلانتا كانستيتوشن17 و آرتور هايس سالزبرگر18، ناشر نيويورك تايمز، به شرط رازداري در اين نشست شركت كرده بودند. از آن زمان، دونالد گراهام 19 و جيمي لي هو گلند20 كه به ترتيب ناشر و معاون سردبير واشنگتن پست بودند، به طور منظم در بيلدربرگ شركت كرده اند. تمام شبكه هاي خبري تلويزيوني كه در اين نشست ها شركت كرده اند، همه قول داده اند از مقررات رازداري تبعيت كنند.
بيلدربرگ كه نوعاً در اقامتگاهي مجلل نزديك شهري كوچك تشكيل جلسه مي دهد، «اطلاعيه مطبوعاتي» كوتاهي را در اختيار نشريه محلي- ترجيحاً يك هفته نامه- قرار مي دهد. هدف از اين اطلاعيه اين است كه ورود نگهبان هاي مسلح، حركت كاروان هاي خودرو، لنگر انداختن قايق هاي تفريحي و فرود هليكوپترهايي كه افراد ناشناسي را به پشت ديوارهاي محصور منتقل مي كنند، باعث سلب آرامش خاطر مردم محلي نشود.
اين اطلاعيه مطبوعاتي هر سال يكسان است و فقط مكان و تاريخ آن به روز مي شود. از اين اطلاعيه حداكثر چنين برآورد مي شود كه افرادي براي سه روز استراحت مطلق به طور خصوصي گردهم مي آيند. در غير اين صورت سكوت خبري مطلق اعمال مي شود. سكوت خبري در ايالات متحده تقريباً كامل است. وقتي نمي خواهند كلمه بيلدربرگ در روزنامه هاي بزرگ و شبكه هاي راديويي و تلويزيوني ظاهر شود، فشار روي اسوشيتدپرس بديهي است. اين رسانه ها مشتري بزرگ تري هستند و در مقايسه با يك نشريه محلي با تيراژ محدود پول بسيار بيشتري مي دهند.
نشريات شهرهاي كوچك براي اخبار مربوط به بيرون شهر به اسوشيتدپرس متكي هستند، حتي براي پوشش خبري رخدادهاي مربوط به مجلس ايالتي. آنها به سختي مي كوشند از اخبار شوراي شهر و تيم فوتبال دبيرستان عقب نمانند. آنها از وجود بيلدربرگ هيچ نمي دانند، مگر آنكه مستقيماً به آنها اطلاع داده شود.
با وجود آنكه بيلدربرگ اهميت نشست ها را انكار مي كند، سوابق امر چيز ديگري نشان مي دهد. نشريه اسپات لايت كه اكنون از انتشار بازمانده است، براساس اطلاعات به دست آمده از بيلدربرگي ها، از پيش، گزارش هايي درباره پايان جنگ سرد، سقوط مارگارت تاچر از مقام نخست وزيري انگليس و عهدشكني جورج بوش پدر براي بالانبردن ماليات منتشر كرد.
اين اواخر كه رسانه هاي جريان غالب در سال 2002 معتقد بودند كه تهاجم به عراق تا اواخر تابستان يا اوايل پاييز آغاز خواهد شد، نشريه آمريكن فري پرس گزارش كرد كه تجاوزي تا سال 2003 رخ نخواهد داد. جنگ در ماه مارس 2003 آغاز شد.
دانستن مسائلي كه دربيلدربرگ رخ مي دهد، چه بسا گوشه اي كوچك از تصوير آينده جهان به دست دهد.
بيلدربرگ: «نظريه» يا حقيقت توطئه؟
هنگامي كه كاشف به عمل مي آيد كه سرمايه گذاران بين المللي، سران كشورها و مقامات بلندپايه دولتي در خفا مشغول انجام امور مربوط به عموم هستند، صحبت از «نظريه هاي توطئه» به ميان مي آيد. اما به زودي اسامي و شماره تلفن هايي را در اختيارتان خواهم گذاشت كه خود مي توانيد بررسي كنيد و اين توطئه گران بيلدربرگ را به چالش بكشيد كه انكار مي كنند كه:
¤ بهار هر سال، معمولاً در اواخر مه يا اوايل ژوئن، در مكاني مخفي ديدار مي كنند. اقامتگاه انحصاري آنها ظهر چهارشنبه، پيش از آغاز نشست بيلدربرگ در روز پنجشنبه كه تا يكشنبه طول مي كشد، به كلي بسته مي شود. اقامتگاه از تمام افراد غيربيلدربرگي تخليه مي شود. نگهبان هاي مسلح اقامتگاه را به كلي مي بندند تا از نزديك شدن سايرين پيشگيري كنند.
¤ تمام شركت كنندگان بيلدربرگ و كارمندان آنها و نيز تمام كاركنان اقامتگاه سوگند رازداري ياد مي كنند كه هيچ چيزي راگزارش نكنند. روزنامه هاي همكار شامل واشنگتن پست، نيويورك تايمز و لس آنجلس تايمز، هيچ چيز گزارش نمي كنند. آنها به سوگند رازداري خود پايبند هستند كه اجازه مي دهند روزنامه هايشان حقايق را نادرست منتشر كنند، تا اينكه مخاطره برملا كردن بيلدربرگ را به جان بخرند. هيچ كس تقريباً هرگز كلمه بيلدربرگ را در اين روزنامه ها نخواهد خواند يا در اخبار شبكه هاي سراسري راديويي و تلويزيوني نخواهد شنيد، چون همه آنها سوگند رازداري به جا آورده اند. (به علت پوشش خبري گسترده در سال هاي اخير در اروپا، نيويورك تايمز پس از نشست سال 2004 در شهر استرزا21، تفسيري فكاهي درج كرد و نظريه هاي توطئه را مردود دانست.»
تعقيب بيلدربرگ به مدت 28 سال هيجان انگيزترين مأموريت زندگي كاري من در مطبوعات بوده است، كه 20 سال اول آن در مطبوعات جريان غالب سپري شد. من سمت هاي بالايي داشتم- سردبير شب واشنگتن ديلي نيوز كه اكنون از انتشار بازمانده است، سردبير مارتينزويل (ويرجينيا) بولتن22، ويراستار فني تايمز، ديسپچ23 در ريچموند24 (ويرجينيا) و دستيار سردبير خبر در بيكن- جورنال25 در شهر اكرن26 (اوهايو).
بهار 1975، براي هميشه در ذهن من ثبت شده است. ويليس كارتو 27 براي راه اندازي مجله اي كه قرار بود اسپات لايت نام داشته باشد، با من مصاحبه مي كرد. كارتو به طور رسمي خزانه دار گروه لابي آزادي28 بود، اما موقعيت وي فراتر از آن بود. وي كه اين نهاد توده گرا را در سال 1955 بنيان گذاشته بود، خود لابي آزادي بود.
وي پرسيد عقيده ام درباره بيلدربرگ چيست. هرگز اسم بيلدربرگ به گوشم نخورده بود.خلاصه شفاهي كوتاهي به اطلاع من رساند و مطالب زيادي از تحقيقات لابي آزاد را در اختيارم گذاشت تا بخوانم. اين مطالب نه فقط شامل خبرنامه هاي اين نهاد- ماهنامه نامه آزادي و «خبر دست اول آزادي»29 - بلكه نسخه هايي از ستون نوشته هاي وست بروك پگلر، روزنامه نگار فقيد بزرگ بود كه براي اولين بار اين نشست ها را از فواصل دور مشاهده كرد و در دهه 1950 درباره آنها نوشته بود.
مات و مبهوت بودم. چطور مي شد، من كه تمام زندگي بزرگسالي را در حالي گذرانده بودم كه صداي دستگاه تلكس اسوشيتدپرس، يونايتدپرس، اينترنشنال و ساير خبرگزاري ها در گوشم مي پيچيد و در مجلاتي كار كرده بودم كه كاركنان آن در دوردست ها در سراسر جهان حضور داشتند، از اين شخصيت ها چيزي نشنيده بودم؟ ديلي نيوز از مجلات گروه اسكريپس-هاوارد30 بود. مقر اين گروه در طبقه سوم در كنار تحريريه نيوز بود. من در نيوز ويراستار فني بودم و با كاركنان اسكريپس-هاوارد در واشنگتن ارتباط زيادي داشتم. و اين سالي بود- 1975- كه كار گزارشگري را آغاز كردم، و اكنون به مدت سه دهه است كه به طور جدي براي پيگيري اين نشست سري فعاليت مي كنم تا آن را به اطلاع عموم برسانم، نشستي كه قدرتمندترين فعالان اقتصادي، دلالان قدرت و سياستمداران جهان را گرد هم مي آورد.
طولي نكشيد كه فهميدم بيلدربرگ سران رسانه ها را جذب توطئه سري خود كرده و دستور سكوت مطلق خبري را در ايالات متحده صادر كرده بود. در اروپا نشريه اسپات لايت در مورد بيلدربرگ تبليغات زيادي مي كرد و اكنون نشريه آمريكن فري پرس اين كار را دنبال مي كند، اما سكوت خبري تقريباً كامل در ايالات متحده همچنان حكمفرماست.
بيلدربرگ مجمع نيرومندي متشكل از سرمايه گذاران، صاحبان صنايع بزرگ و فعالان عرصه سياست است.
اين مجمع دربرگيرنده افراد معتقد به بين المللي گرايي همچون ديويد راكفلر بانكدار، سران دولت هاي اروپايي و مقامات بلندپايه دولت آمريكا- كاخ سفيد، وزارت دفاع، وزارت خارجه، كنگره و غيره- است.
رؤساي جمهوري سابق آمريكا- بيل كلينتون و جرالد فورد- در بيلدربرگ شركت كرده اند. اما رئيس جمهور كنوني نمي تواند، زيرا كاركنان كاخ سفيد هر روز جدول كاري كامل وي را دريافت مي كنند- به اندازه كتابي با جلد كاغذي كه هر دقيقه كار وي را توضيح مي دهد. حتي برنامه هاي وي در «تعطيلات كاري» - تنها مرخصي اي كه وي مي تواند بگيرد- نيز مشخص مي شود. رئيس جمهور به هيچ وجه نمي تواند سه روز بدون اطلاع از محل اقامت خود غايب شود و اگر رئيس جمهور فعلي به نشست بيلدربرگ مي رفت، حتي رسانه هاي كنترل شده هم زير فشار قرار مي گرفتند كه غيبت رئيس جمهور را از انظار عمومي و پنهان شدن وي را پشت دروازه هاي قفل شده نشست بيلدربرگ، توضيح دهند.
مسئولان بلندپايه واشنگتن پست، نيويورك تايمز و لس آنجلس تايمز و هر سه شبكه تلويزيوني بزرگ بارها با قول رازداري براي گزارش هيچ چيزو استفاده نكردن از كلمه بيلدربرگ در بيلدربرگ حاضر شده اند. به استثناي چند حادثه كوچك و بي اهميت كه در آن كلمه بيلدربرگ ناخواسته چاپ شده است- هر چه باشد نمي توان تشكيل جلسه داد و به 900 نفر كارمند بخش خبر نيويورك تايمز در مورد اين سكوت خبري تذكر داد- به اين قول وفا شده است.
كلمه بيلدربرگ فقط زماني در نيويورك تايمز درج شد كه يكي از چهره هاي برجسته آن در اين نشست درگذشت و اين كلمه غفلتاً از زير دست نويسنده سوگنامه و سردبيران وي در رفت. و همان طور كه قبلاً گفته شد، نيويورك تايمز با درج داستاني فكاهي در سال 2004 به توفاني از تبليغات و انتقاد در اروپا پاسخ داد و به جهانيان اطمينان خاطر داد كه هيچ توطئه اي در كار نيست.
اين كلمه چهاربار در واشنگتن پست درج شد - روزنامه اي كه ناشران متوالي آن از زمان برگزاري نخستين نشست بيلدربرگ در سال 1954، در آن شركت كرده اند. يك مورد آن در شرح حال ستايش آميز از ورنون جردن 31 از اعضاي برجسته بيلدربرگ رخ داد.
موردي ديگر، در شرح حالي چند بخشي از دن كويل، معاون وقت رئيس جمهور بود.اين حقيقت كه كويل در نشست بيلدربرگ شركت كرده بود، گذرا و در لابه لاي خطوط يكي از متون ذكر شد. (اتفاقي نيست كه واشنگتن پست نوشت كه ديويد راكفلر تحت تأثير عملكرد كويل در آن نشست حضور يافت.)
مورد ديگر در گزارشي در صفحات داخلي درباره ستايش از چگونگي مجازات اقتصادي اتريش به دليل برگزاري انتخابات منصفانه اي بود كه در آن حزب ملي گراي يورگ هايدر 32 دستاوردهاي بزرگي كسب كرده بود. در زمره فهرست نشست هاي مهمي كه براي برگزاري در اتريش برنامه ريزي شده اما تغيير كرده بود، واشنگتن پست از بيلدربرگ نام برد - اما گفت مكان برگزاري آن به فرانسه منتقل شده است، در حالي كه اين نشست در بلژيك خارج از بروكسل برگزار مي شد.
سپس در سوگنامه اي كه روز 3 دسامبر 2004 براي شاهزاده برنارد هلندي 33 در واشنگتن پست درج شد، آمده بود: «افتخار تأسيس گروه برجسته بيلدربرگ- يك مجمع گفت وگوي سري ساليانه براي سياستمداران، انديشمندان و فعالان اقتصادي- نصيب وي مي شود كه از سال 1954 تا 1976 رئيس آن بود.» واشنگتن پست اشاره اي به دخالت ديرينه خود در اين نهاد سري بين المللي نكرد.

قسمت بعد

منبع : کیهان

همين طور كه با ابهام به من نگاه مي كرد، گفت: «يك جور نشست ديپلماتيك است. اين كافه و كل هتل فقط به روي آنها باز است. شما همه بايد بيرون مي رفتيد.» با لحن اطمينان بخشي گفتم: «البته من فقط اينجا آمده ام تا چيزي را براي كسي ببرم» حالا افراد بيشتري در آن حوالي مي چرخيدند و راحت تر مي توانستم قيافه آرام يك بيلدربرگي را به خود بگيرم و بگردم. سرميزي در اتاق كنفرانس رفتم و فقط تعدادي بروشور هتل پيدا كردم. آنها را برداشتم - در اين حرفه، آدم اول بر مي دارد و بعد بررسي مي كند.

قسمت قبلی

تاكر خود را يك «بيلدربرگي» جا مي زند

1Saltsjobaden
2Alice MRivlin
3Bruce K McLaury
4William BQuandt
5Jacques de Larosiere
6 White Plains
7 Arrowwood Hotel
8Richard Perle
9 Andrew St George
10- the National Assoction of Arab Americans NAAA
11- Charles Mathias
12- the State University of NewYork SUNY

منبع: کیهان

به قدرت رساندن جورج اچ دبليو بوش در مقام رئيس جمهور آمريكا، كسب منابع پولي بيشتر براي آفريقا و پايان دادن به تبعيض نژادي در آفريقاي جنوبي در دستور كار نشست بيلدربرگ در سال 1986 قرار داشت. در حقيقت، بوش در سال 1988 به رياست جمهوري انتخاب شد، دلارهاي ماليات پردازان روانأ آفريقا و آفريقاي جنوبي تحويل دولت سياه پوستان شد.

قسمت قبلی

قسمت بعدی