يك روزنامه صهيونيستي با اشاره به پارامترهاي قدرت ايران در منطقه خاورميانه و سردرگمي غربي‌ها در مقابله با ايران، ‌اذعان كرد كه ايران ابرقدرت منطقه است و نيازي به ساخت بمب ندارد و بايد ايران را در تصميمات بين‌المللي سهيم كرد.

به گزارش فارس، روزنامه صهيونيستي "هاآرتص " در گزارشي درباره سفر اخير "بنيامين نتانياهو " نخست وزير اسرائيل به مسكو نوشت: نخست وزير در جريان سفر به مسكو [علاوه بر ديدار با مقامات روسي] با همتاي يوناني خود "جرج پاپاندرو " نيز ديدار و گفت‌وگو كرد و به وي هشدار داد كه يكي از تهديدات برنامه هسته‌اي ايران آن است كه مسابقه تسليحات هسته‌اي در خاورميانه آغاز خواهد شد، جايي كه كشورهايي نظير تركيه، عربستان سعودي و مصر حضور دارند و آنها نيز به سوي دستيابي به تسليحات هسته‌اي گام برخواهند برداشت.
نتانياهو اشاره كرد كه تهديد برنامه هسته‌اي ايران براي يونان آن است كه تركيه مسلمان نيز به دنبال دستيابي به سلاح هسته‌اي خواهد رفت.
هاآرتص ادامه داد: البته نتانياهو فراموش كرد تا به پاپاندرو بگويد كه وي چه اطلاعاتي از قبل دارد، چون حدود 90 سلاح هسته‌اي آمريكا در تركيه ذخيره شده كه به عنوان بخشي از ذخاير تسليحاتي ناتو به شمار مي‌آيد. از سوي ديگر عربستان سعودي فاقد زيرساخت‌هاي علمي [مورد نياز] در فناوري هسته‌اي بوده و مصر نيز 25 سال است كه همچنان در حال بررسي مكان استقرار اولين رآكتور هسته‌اي خود است و خاورميانه هسته‌اي همچنان هدفي دور از ذهن است.
اين روزنامه صهيونيستي در ادامه گزارش خود با انتقاد از نتانياهو در تهديد جلوه دادن ايران براي يونان نوشت: به نظر مي‌رسد يونان بيش از آنكه نگران تسليحات اتمي ايران باشد درگير بحران اقتصادي خود بوده، اما نكته قابل توجه درباره گفت‌وگوي مقامات اسرائيلي با يونان در رستوران "پوشكين " روسيه آن است كه بمب ايراني‌ها كجاي ماجرا است، در حالي كه هنوز اين بمب در ايران ساخته نشده اما مقامات اسرائيلي سرانجام آن را اينگونه ترسيم مي‌كنند.
هم اكنون خطرهاي ديگري در حال جرقه زدن است، همانند فروش تسليحات به تايوان براي تحت فشار قراردادن چين، بازگشت طرح آمريكا در استقرار سامانه دفاع موشكي در اروپا و همچنين اختلاف بين دولت باراك اوباما كه با تحريم‌ها عليه ايران مخالف است و كنگره اين كشور كه طرفدار تشديد تحريم‌ها است.
اين چالش‌ها اين موضوع را در دولت آمريكا مطرح كرده است كه برخي از آنها معتقدند ايران بايد به عنوان يك بازيگر كه مي‌تواند در ثبات افغانستان و عراق موثر باشد مد نظر قرار گيرد و برخي ديگر نيز با اين رويكرد مخالف هستند و همچنين شكاف‌هايي بين اعراب به وجود آمده است كه از سيطره ايران بر منطقه نگران هستند اما از سوي ديگر نمي‌خواهند در سمت اسرائيل عليه ايران قرار بگيرند.
هاآرتص با استفاده از اين موضوع‌ها استدلال مي‌كند كه حتي قبل از آنكه ايران يك بمب بسازد، اين كشور يك ابر قدرت منطقه‌اي است كه بر سياست‌هاي بين‌المللي تاثيرگذار است.
ايران براي حفظ كردن موقعيت مثبت خود به عنوان يك كشور در جهان در حال تغيير، حتي نيازي به ساخت بمب ندارد.
براي ايران كافي است تا جهان را مرحله به مرحله و تدريجي مرعوب كند به طور مثال اين كشور مي‌تواند با اعلام افزايش غني‌سازي به طور مرحله‌اي از 20 درصد به 40 درصد و به 60 درصد و به 80 درصد اين اقدام را انجام دهد.
بنابراين ايران مي‌تواند مسئله‌اي غامض براي سرويس‌هاي جاسوسي غرب ايجاد كند و آنها قادر نخواهند بود كه مشخص كنند آيا ايران براي ساخت تسليحات هسته‌اي تصميمي گرفته است يا خير.
به عبارتي ديگر آنها قادر نخواهند بود اين نكته را روشن كنند كه آيا ايران علاقه‌اي براي توسعه بمب اتمي دارد يا به اين موضوع علاقه‌اي ندارد.
جملاتي كه توسط "هيلاري كلينتون " وزير امور خارجه آمريكا گفته شده نشان دهنده اين سردرگمي است.
وي هشدار داد كه ايران در آستانه تبديل شدن به ديكتاتوري نظامي در منطقه است.
اما هنوز هيچگونه استدلالي وجود ندارد كه آيا تحريم‌ها باعث ترس ايران مي‌شود؟ آيا اين تحريم‌ها باعث مي‌شود كه مردم ايران باعث سرنگوني رژيم ايران شوند و يا اينكه ايران در برابر دشمنان غربي استوارتر خواهد شد؟ هيچ كس نمي‌تواند جواب دهد و به هر صورت ارائه جواب به اين سوال غير ممكن است.
بنا بر اين گزارش، رقابت براي تحريم‌ها [عليه ايران] جدالي براي حيثيت ابرقدرت‌هاي جهان است و شكي وجود ندارد كه هرگونه ترديد درباره اعمال تحريم‌ها عليه ايران توهين به مقدسات به شمار مي‌آيد اگر چه گزينه‌ ديگري وجود ندارد اما بايد به يك راهبرد جديد ديگري انديشيد كه بر اساس آن مي‌بايست راه حلي براي شرايطي ارائه شود كه ايران به تسليحات هسته‌اي مانند چندين كشور ديگر در منطقه نظير هند و پاكستان دست پيدا كرده است.
هاآرتص در پايان نوشت: تصور اين موضوع سخت است كه ايران به عنوان يكي از كشورهايي باشد كه به عنوان يك ابرقدرت در حل چالش‌هاي جهاني حضور پيدا كند.
شايد به جاي تلاش كردن براي تحريم ايران بهتر است به سمتي برويم كه راه‌هايي براي از بين بردن انگيزه ايران براي كاربرد تسليحات پيدا كنيم كه مي‌توان اين كار را با مشاركت دادن ايران در تصميمات بين‌المللي انجام داد.
در نهايت اتخاد اينگونه اقدامات، پيشرفت چشمگيري نخواهد بود چون ايران پيشتر نيز چنين نقشي را [در جامعه بين‌الملل] داشته است.