كنفرانس مهم امنيتي صهيونيست‌ها كه سالانه در هرتزلياي تل‌آويو برگزار مي‌شود، مسائلي را بررسي مي‌كند كه امنيت اسرائيل را تهديد مي‌كند. آنچه در اين گزارش مي‌آيد، متن دستور كاري اين كنفرانس است.

به گزارش فارس، كنفرانس صهيونيستي سالانه هرتزليا اواخر ماه ژانويه برگزار شد و در آن مسائلي مهم مانند مسائل خاورميانه شامل مسائل عراق، افغانستان و ايران و روند سازش در منطقه بررسي شد.
محور كنفرانس چهار روزه امنيتي كه سالانه برگزار مي‌شود بررسي خطرهايي است كه امنيت اسرائيل را تهديد مي‌كند.
كنفرانس امنيت ملي هرتزليا سال 2000 پس از شكست كنفرانس صلح كمپ ديويد 2، به دست "عوزي اراد " ژنرال راستگراي يهودي تاسيس شد و "مركز پژوهش‌هاي استراتژيك " هر سال مسئول برگزاري اين كنفرانس امنيتي است.
در اين گزارش، ترجمه‌اي از دستور كاري اصلي كنفرانس هرتزليا را ارائه خواهيم كرد كه براي بحث و بررسي در چهارچوب كاري اين كنفرانس ارائه شد.
نام كنفرانس، "كنفرانس دهم هرتزليا، بررسي ميزان ايمني و امنيت ملي اسرائيل " است كه از 31 ژانويه تا 3 فوريه در شهر هرتزليا (در تل‌آويو) برگزار شد.
دستور كار اين كنفرانس كه گرايش و تغييرات احتمالي در جايگاه آمريكا در خاورميانه را با توجه به سياست‌ها و رويكردهاي دولتي كنوني آمريكا به رياست‌جمهوري باراك اوباما بررسي مي‌كند، عبارت است از خلاصه و كليتي از بحث‌هاي مقدماتي اين كنفرانس (هرتزل دهم، 2010) كه با مشاركت كادري گسترده از برجسته‌ترين پژوهشگران دانشگاهي، كارشناسان و مسئولان امور راهبردي، امور خارجه و امور امنيت و مسئولان سياست خارجي آمريكا در خاورميانه انجام شده است.
جالب توجه اين است كه سه نفر از بزرگ‌ترين كارشناسان و پژوهشگران "موسسه سياست و راهبرد " وابسته به "مركز آكادمي چند حوزه‌اي " در هرتزليا يعني "شموئيل بار " مدير پژوهش‌هاي مؤسسه و "راحيل مختيگر " و " شموئيل بخار " دو همكار وي بر تنظيم دستور كار اين كنفرانس نظارت داشتند. مركز آكادمي چند حوزه‌اي بر كنفرانس سالانه هرتزليا نظارت مي‌كند.

دستور كاري اين كنفرانس به شرح زير است:

الف ) مقدمه و درآمد دستور كار:

با روي كار آمدن دولت باراك اوباما، سياست آمريكا به سمت و سوي كاهش مداخله نظامي در مناطق خاورميانه مايل شده و اين امر در راستاي تغيير ريشه‌اي سياست‌هاي خارجي و دفاعي آمريكاست.
آنچنان كه به نظر مي‌رسد اين سياست به معناي خروج نيروهاي آمريكا از عراق تا پايان سال 2010 است. علاوه بر اين به معناي انتقال مركز ثقل جنگ افغانستان از مبارزه با "طالبان " و طرف‌هاي كمك‌كننده به آن، به جنگ با تروريسم در رويارويي با عناصر " القاعده " در اين كشور است.
در همين حال، دولت آمريكا مانند دولت‌هاي پيشين آمريكا، ممكن است مجبور شود مركز ثقل خود در خاورميانه را هم در پي رويدادهاي منطقه‌اي، تغيير افكار ‌عمومي و تحولات داخلي آمريكا كه بر روند تصميم‌گيري تاثير‌گذار است، به صورت ريشه‌اي از نقطه‌اي به نقطه ديگر منتقل كند.
اتفاقات و سناريوهايي احتمالي وجود دارد كه مي‌تواند تغيير يا نوعي بازنگري در ارزيابي سياست آمريكا در منطقه ايجاد كند. اتفاقاتي مانند تغيير رژيم‌ها و دولت‌ها در كشور‌هاي مهم منطقه مانند عربستان سعودي و مصر.
اتفاقاتي مانند تحولات داخلي عراق و افغانستان كه ممكن است برنامه‌هاي انتشار و استقرار و خروج نيروهاي آمريكا از اين دو كشور را با مشكل و مانع روبه‌رو كند.
اتفاقات ديگري مانند اوضاع داخلي پاكستان كه احتمال اين هست كه به سبب بي‌ثباتي داخلي پاكستان، كشورهاي ديگر منطقه به فكر در اختيار گرفتن قدرت اتمي بيفتند. اتفاقات ديگري مانند پيشرفتي مهم در برنامه هسته‌اي ايران، آينده يمن، به عنوان پايگاهي براي گروهك " القاعده " در منطقه؛ يا رويدادهايي ديگر مانند بروز حملات بزرگ تروريستي از يكي از كشورهاي منطقه.
گذشته از اين، بررسي سياست آمريكا در منطقه به هر حال نمي‌تواند بدون در نظر گرفتن رويكرد واشنگتن درباره روابط با روسيه به سرانجام برسد؛ چه سياست‌هاي موجود در افغانستان چه سياست‌هاي واشنگتن در شرق آسيا به خصوص كره شمالي.
هر گامي كه آمريكا در پيگيري سياست‌هاي خود در خاورميانه بردارد، تأثيرات بلند مدتي بر رفتار بازيگران منطقه‌اي خواهد گذاشت، هر چند كه انگيزه اين سياست‌ها در درجه اول به دليل مصالح داخلي آمريكا باشد. همينطور كليت انتظارهاي كشورهاي منطقه و پيام‌هايي كه آمريكا -چه معتمدانه چه غير متعمدانه- براي آنان مي‌فرستد، عامل تعيين كننده آمادگي دولت‌هاي عربي متحد واشنگتن براي اتكاي آمريكا بر آنان به عنوان نقطه اتكايي مقابل تهديد روز افزون ايران است.

ب) سناريوها

* در اين كنفرانس پنج عرصه مهم براي آمريكا به شرح زير آمده است:

مي‌توان پنج عرصه را كه سه‌تاي آن جغرافيايي و دوتاي آن فرامرزي است متصور شد كه دولت آمريكا اينان را عرصه‌هاي مركزي سياست‌هاي منطقه‌اي خود مي‌داند.
اين عرصه‌ها عراق، افغانستان، ايران، سازمان القاعده و روند صلح اسرائيلي-عربي است.

در بخش‌هاي بعدي اين گزارش، ارزيابي اين كنفرانس صهيونيستي از مسائل عراق، افغانستان، پاكستان و ايران ارائه خواهد شد.

ادامه دارد ...