امام زمان(عج) در روایات سیدالشهداء(ع)

Posted in اخبار مهدویت

 

 

به گزارش گروه مهدویت و غدیر خبرگزاری شبستان، امام حسین(ع) درباره فرزندشان حضرت مهدی(عج) بیاناتی دارند که مرور انها به ما در شناخت امام عصر(عج) کمک می کند.

 

امام باقر علیه السلام می فرماید: حارث اعور به امام حسین علیه السلام عرض کرد: ای زاده رسول خدا! فدایت شوم. مرا از معنای آیه شریفه والشمس و ضحیها [سوگند به خورشید و گسترش نور آن] مطلع ساز.

حضرت(ع) فرمود: «مراد از خورشید، رسول الله صلی الله علیه و آله می باشد.»

پرسید: فدایت شوم! منظور از آیه شریفه «والقمر اذا تلیها» [سوگند به ماه چون پس از آن آید. ] چیست؟

فرمود: «منظور از ماه، امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب علیه السلام است که بعد از پیامبر صلی الله علیه و آله می باشد.»

گفت: مقصود از آیه شریفه «والنهار اذا جلیها» [و سوگند به روز و چون آن را روشن سازد ] چیست؟

فرمود: «مقصود از روز، قائم آل محمد (عج) است که زمین را پر از قسط و عدل کند».(1)

 

سالار شهیدان(ع)، فرزندش امام مهدی علیه السلام را فرزند حضرت فاطمه علیها السلام می خواند. آن حضرت(ع) فرمود: از رسول خدا صلی الله علیه و آله شنیدم که فرمودند: «المهدی من ولد فاطمة؛ (2) مهدی از فرزندان فاطمه است».

در روایت دیگری امام حسین علیه السلام می فرماید: «پیامبر صلی الله علیه و آله به فاطمه زهرا علیها السلام فرمود: «ابشری یا فاطمة! المهدی منک(3)؛ ای فاطمه! بشارت بر تو باد، که مهدی (عج) از فرزندان توست».

 

امام زمان علیه السلام القاب مبارکی دارند که بعضی از آنها، مستقیما با «عاشورا» در ارتباط است و بعضی از لقب های مقدس آن حضرت(عج)، بر زبان جد بزرگوارشان علیه السلام جاری شده است.

عیسی الخشاب می گوید: از محضر امام حسین علیه السلام سؤال کردند: آیا شما صاحب این امر هستید؟

 

فرمود: «لا و لکن صاحب الامر الطرید الشرید الموتور بابیه، المکنی بعمه، یضع السیف علی عاتقه ثمانیة اشهر؛(4) نه من نیستم، بلکه صاحب این امر کسی است که از میان مردم کناره گیری می کند و خون پدرش بر زمین می ماند و کنیه او کنیه عمویش خواهد بود. آن گاه شمشیر بر می دارد و هشت ماه تمام شمشیر بر زمین نمی گذارد».

 

پی نوشت ها:

1-تفسیر فرات کوفی، ص 212؛

2-کنوز الحقائق، (چاپ شده در حاشیه جامع الصغیر) ج 1، ص 161. (به نقل از مهدی موعود) . ج 1، ص 161.

3-البرهان، ص 94 (به نقل المهدی علی لسان الحسین، صابری همدانی، ص 12، ح 15).

4- کمال الدین، ج 1، ص 318; اثبات الهداة، ج 6، ص 397; بحارالانوار، ج 51، ص 133.

 

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید